Ανεξάρτητη απεργιακή συγκέντρωση και πορεία

Συμμετέχουμε και στηρίζουμε την συγκέντρωση και πορεία

 μαζί με τους εργαζόμενους της Βιομηχανικής Μεταλλευτικής.

τρικάκια που μοιράζουμε

Ανοίγουμε τη ΒΙΟΜΕ

Γενικεύουμε την αυτοοργάνωση,

Παλεύουμε για την αυτοδιαχείριση των μέσων παραγωγής!

Ενώ εξελίσσεται μπροστά στα μάτια μας η πιο άγρια επέλαση της βαρβαρότητας, η ανθρώπινη ύπαρξη των εργαζόμενων και των ανέργων περιορίζεται σε μια αγωνιώδη συνθήκη επιβίωσης και συνθλίβεται κάτω από την προσπάθεια του κράτους και του κεφαλαίου να ξεπεράσουν την κρίση τους και να ξανακερδίσουν (πολλαπλάσια) πάνω στα πτώματά μας.

Δεν χρειάζεται να μιλήσουμε ούτε για τα ιλιγγιώδη ποσοστά της ανεργίας, ούτε για τις απολύσεις, τις περικοπές και τους εξευτελιστικούς όρους κάτω από τους οποίους δουλεύουν όσοι ακόμη δεν έχουν πεταχτεί έξω από την παραγωγική διαδικασία, ούτε για την πρόσβαση στα στοιχειώδη αγαθά της υγείας και της παιδείας που τελεί και αυτή υπό εξαφάνιση. Δεν χρειάζεται να θυμίσουμε την σφοδρότητα με την οποία καταστέλλεται πλέον όποιος αντιστέκεται, το αστείρευτο μίσος και την μαύρη προπαγάνδα με την οποία αντιμετωπίστηκαν από κράτος και εντεταλμένα ΜΜΕ οι απεργοί του μετρό, των υπόλοιπων μέσων μαζικής μεταφοράς, οι απεργοί ναυτεργάτες και οι μυριάδες καταπιεσμένων που δεν απέκτησαν ποτέ χώρο και χρόνο στην δημόσια σφαίρα καθώς ισοπεδώθηκαν ευθύς εξαρχής. 20χρονοι ληστές καπιταληστ(ρ)ικών τραπεζών βασανίζονται με τον πιο ξεδιάντροπο τρόπο στα υπόγεια της  «δημοκρατίας» τους και περιφέρονται ως τρόπαια, αυτοδιαχειριζόμενοι και κατειλημμένοι χώροι του αντιεξουσιαστικού κινήματος σφραγίζονται και οι άνθρωποι που τους έδιναν ζωή διώκονται χωρίς δισταγμό.

Μέσα στο βαθύ σκοτάδι της εξαθλίωσης και του αποκλεισμού για τους πολλούς την εργατική τάξη και της αχαλίνωτης αυταρχικής διακυβέρνησης για την εξουσιαστική ελίτ, που μας γυρνάει σε κοινωνικά, πολιτικά και πολιτισμικά πλαίσια προηγούμενων εποχών είναι τουλάχιστον αστείο να σκούζουν κάποιοι για αντι-δημοκρατική παρέκκλιση και να εκλιπαρούν για επιστροφή στην κοινωνική συναίνεση και ειρήνη. Όσο επιτρέπουμε να κυβερνιόμαστε από αυτό το σάπιο σύστημα και προσευχόμαστε στα κακέκτυπα των φερέλπιδων σωτήρων του, αυτός ο κατήφορος δεν θα έχει τέλος.

Ένας είναι ο δρόμος εργάτη να νικάς.

Οργάνωση κι αγώνας στους χώρους της δουλειάς

Απέναντι σε όλα αυτά επιλέγουμε την άμεση δράση, την ταξική αυτοοργάνωση στη βάση και την επαναοικειοποίηση όσων μας κλέβουν. Στεκόμαστε στο πλευρό των απεργών, των απολυμένων, των αγωνιζόμενων σωματείων βάσης, των αντιφασιστικών ομάδων σε κάθε γειτονιά και πόλη, των ανθρώπων που μάχονται για την αξιοπρέπεια όλων και δεν σκύβουν το κεφάλι μπροστά στη βαρβαρότητα.

Την Δευτέρα 11 Φεβρουαρίου πορευόμαστε μαζί με τους εργαζόμενους της Βιομηχανικής Μεταλλευτικής και την Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης από την Καμάρα στο Ιβανώφειο για τη μεγάλη συναυλία αλληλεγγύης. Την επόμενη μέρα βάζουμε μπροστά τις μηχανές της εργατικής αυτοδιαχείρισης, ανοίγουμε το πρώτο αυτοδιαχειριζόμενο εργοστάσιο στην Ελλάδα της καπιταλιστικής κρίσης, και καλούμε κάθε εργάτη και εργάτρια που συναισθάνεται την κρισιμότητα του παρόντος και τις ευθύνες του για το μέλλον να αγωνιστεί για να πολλαπλασιαστούν τα κύτταρα της αυτοδιεύθυνσης, της αντίστασης και της οργανωμένης επίθεσης στην βάρβαρη εξουσία που ορίζει τις ζωές μας. Αντί να μας ‘επιστρατεύσουν’ αυτοί, πρέπει να ‘επιστρατεύσουμε’ τώρα όλες τις ζωντανές δυνάμεις της κοινωνίας.

Απο τη ΒΙΟΜΕ ως και την άκρη του κόσμου: ΕΡΓΑΤΗ ΜΠΟΡΕΙΣ ΧΩΡΙΣ ΑΦΕΝΤΙΚΑ!

federacion-salonica.blogspot.gr

ergasia2010@hotmail.com

Το εργοστάσιο της Βιομηχανικής Μεταλλευτικής ανοίγει και λειτουργεί στα χέρια των εργαζομένων!

«Είμαστε εμείς που ζυμώνουμε και δεν έχουμε ψωμί,

εμείς που βγάζουμε το κάρβουνο και κρυώνουμε.

Είμαστε εμείς που δεν έχουμε τίποτα κι ερχόμαστε να πάρουμε τον κόσμο»

Τάσος Λειβαδίτης

Στην καρδιά της κρίσης, οι εργάτες της Βιο.Με.

χτυπάνε την καρδιά της εκμετάλλευσης και της ιδιοκτησίας

Με την ανεργία να σκαρφαλώνει στο 30%, το εργατικό εισόδημα να μηδενίζεται, χορτάτοι μόνο από λόγια, υποσχέσεις και φοροληστεία, απλήρωτοι από τον Μάιο του 2011 και σε επίσχεση εργασίας, με το εργοστάσιο εγκαταλελειμμένο από την εργοδοσία, οι εργάτες της Βιομηχανικής Μεταλλευτικής με απόφαση της γενικής συνέλευσης του σωματείου αποφάσισαν να μην αφεθούν στην σίγουρη και μακροχρόνια ανεργία αλλά να αγωνιστούν να πάρουν το εργοστάσιο στα χέρια τους και να το λειτουργήσουν οι ίδιοι. Με επίσημη πρότασή τους από τον Οκτώβριο του 2011 διεκδικούσαν να δημιουργήσουν έναν εργατικό συνεταιρισμό κάτω από τον πλήρη έλεγχο τους, απαιτώντας μάλιστα νομική κατοχύρωση τόσο για το δικό τους εγχείρημα, όσο και για όλα τα άλλα που θα ακολουθήσουν. Ταυτόχρονα διεκδικούσαν να τους δοθούν τα χρήματα που απαιτούνται για να βάλουν μπρος το εργοστάσιο, χρήματα που άλλωστε τους ανήκουν, καθώς είναι αυτοί που παράγουν τον πλούτο της κοινωνίας. Το σχέδιο που καταρτίστηκε, συνάντησε αρχικά την παγερή αδιαφορία του κράτους και των διάφορων συνδικαλιστικών γραφειοκρατιών. Όμως έγινε δεκτό με μεγάλο ενθουσιασμό από τον κόσμο του κινήματος, ο οποίος μέσω της δημιουργίας της Ανοιχτής Πρωτοβουλίας Αλληλεγγύης στην Θεσσαλονίκη -και στην συνέχεια με πρωτοβουλίες σε πολλές πόλεις της χώρας- εδώ και 6 τουλάχιστον μήνες αγωνίζεται να μεταφέρει το μήνυμα της ΒιοΜε σε όλη την κοινωνία.

Τώρα ήρθε η ώρα της ΒιοΜε!

Οι εργάτες δεν μπορούν άλλο να περιμένουν πότε το χρεοκοπημένο κράτος θα κάνει πράξη τις άκοπες εκφράσεις ενδιαφέροντος και συμπαράστασης (ακόμα και τα 1000 ευρώ έκτακτης ενίσχυσης που τους υποσχέθηκε το Υπουργείο Εργασίας κόλλησαν στην υπογραφή του... Στουρνάρα!). Ήρθε η ώρα να ξαναλειτουργήσει η Βιομηχανική Μεταλλευτική -όπως και κάθε άλλο εργοστάσιο που έκλεισε, πτώχευσε ή απολύει- αλλά στα χέρια των εργατών της, και όχι στα χέρια των παλιών ή και νέων αφεντικών. Ο αγώνας δεν πρέπει να παραμείνει στην ΒιοΜε, για να γενικευτεί και να νικήσει πρέπει να εξαπλωθεί σε όλα τα εργοστάσια και τις επιχειρήσεις που κλείνουν, γιατί μόνο με ένα δίκτυο κατειλημμένων και αυτοδιαχειριζόμενων εργοστασίων θα μπορέσει και η ίδια η ΒιοΜε να επιβιώσει και να γίνει ο πρωτεργάτης μιας άλλης οργάνωσης της παραγωγής και της οικονομίας, χωρίς εκμετάλλευση, χωρίς ανισότητες και ιεραρχίες.

Όταν τα εργοστάσια κλείνουν το ένα μετά το άλλο, οι άνεργοι πλησιάζουν τα 2 εκατομμύρια και οι συντριπτική πλειοψηφία της κοινωνίας καταδικάζεται σε φτώχεια και εξαθλίωση από την τρισυπόστατη κυβέρνηση της Τρόικας ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ, όπως και από τις προηγηθείσες κυβερνήσεις, το αίτημα να περάσουν τα εργοστάσια στους εργάτες είναι η αναγκαία απάντηση στην καταστροφή που βιώνουμε κάθε μέρα, η μοναδική απάντηση στην ανεργία· και για αυτό ο αγώνας της ΒιοΜε είναι και δικός μας αγώνας.

Καλούμε όλους τους ανέργους κι εργαζομένους· όλους όσους έχουν βιώσει την κρίση στο πετσί τους, να σταθούν δίπλα στους εργάτες της ΒιοΜε και να τους στηρίξουν τώρα που θα αρχίσουν να κάνουν πράξη ότι εμείς οι εργάτες μπορούμε χωρίς αφεντικά! Να συμμετέχουν σε ένα αντίστροφο πανελλαδικό Καραβάνι Αγώνα και Αλληλεγγύης με κατάληξη σε ένα τριήμερο αγώνα στη Θεσσαλονίκη. Να συμμετέχουν στον αγώνα και να οργανώσουν την μάχη, στους χώρους που βρίσκονται, με αμεσοδημοκρατικές συνελευσιακές διαδικασίες, χωρίς γραφειοκράτες για να ανατρέψουμε με Γενική Πολιτική Απεργία Διαρκείας όλους αυτούς που μας καταστρέφουν την ζωή! Για να περάσουν τα εργοστάσια και όλη η παραγωγή στα χέρια των εργατών και να οργανώσουμε την οικονομία και την κοινωνία που θέλουμε, μια κοινωνία χωρίς αφεντικά!

Ήρθε η ώρα της Βιο.Με. Πάμε για δουλειά!

Ανοίγουμε το δρόμο για εργατική αυτοδιαχείριση παντού!

Ανοίγουμε το δρόμο για μια κοινωνία χωρίς αφεντικά!

Κυριακή 10/2,

18:00 Πανελλαδική συνέλευση των πρωτοβουλιών αλληλεγγύης στο cine Αλέξανδρος.

Δευτέρα 11/2,

17:00 Πορεία, Καμάρα

20:00 Συναυλία στο Ιβανώφειο με τους:

Θ.Παπακωνσταντίνου, Γ.Χαρούλη, Χαΐνηδες.

Τρίτη 12/2

Όλοι στο εργοστάσιο!

Συγκεντρώσεις: 11.00 Καμάρα, 12.00 ΙΚΕΑ.

Ανοιχτή Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης και στήριξης του αγώνα

των εργαζομένων της Βιομηχανικής Μεταλλευτικής

Ανακοίνωση ΚΕΧΑ για τις καταλήψεις

Η άμεση κατασταλτική απάντηση της κυβέρνησης στην προσπάθεια επανακατάληψης της Villa Amalias, καταδεικνύει το μέγεθος του φόβου που προκαλεί στο κράτος και στο κεφάλαιο, οποιοσδήποτε χώρος αντιστέκεται στη βαρβαρότητα της καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης. Η ρελάνς που επιχειρήθηκε με εκκένωση της συμβολικής κατάληψης των γραφείων της ΔΗΜΑΡ αλλά κυρίως με την εισβολή στην κατάληψη Πατησίων & Σκαραμαγκά έχει διπλή στόχευση. Αφενός να συνεχίσει την προσπάθεια εξουδετέρωσης των δομών του κινήματος κι αφετέρου να εντείνει την επικοινωνιακή και ιδεολογική επίθεση απέναντι σε όποιον τολμάει να αντιστέκεται ακόμα. 

Η υιοθέτηση της ατζέντας της Χρυσής Αυγής από την τρικομματική κυβέρνηση και η φασιστικοποίηση ολόκληρου του συστήματος φαίνεται να είναι πλέον μονόδρομος για το κράτος και το κεφάλαιο, για να μπορέσουν να φέρουν εις πέρας την επιχείρηση διάσωσής τους που περνά μέσα από την εξόντωση των εργαζομένων. 

Είναι τουλάχιστον τραγελαφικό αυτοί που έχουν ξεφτιλίσει κάθε έννοια δημοσίου, αυτοί που δημοπρατούν το ρεύμα, το νερό, τις μεταφορές, τα δάση κι όλα αυτά που πρέπει η τάξη μας να διεκδικήσει ως πραγματικά δημόσια αγαθά, να λένε ότι απόδωσαν τις καταλήψεις στην κοινωνία. Οι καταλήψεις, τα στέκια, οι ελεύθεροι κοινωνικοί χώροι είναι οι κατεξοχήν δημόσιοι και διάφανοι στην κοινωνία χώροι σήμερα. Είναι οι χώροι όπου παίρνει σάρκα και οστά η αντίσταση των από-τα-κάτω, όπου δημιουργείται ένα δίχτυ αλληλεγγύης στους κατατρεγμένους, όπου αναπνέει κι αναπτύσσεται η ελπίδα της ανατροπής. 

Σήμερα είναι η Villa Amalias, ο 98FM, η κατάληψη Πατησίων & Σκαραμαγκά. Αύριο θα είναι τα κατειλημμένα αυτοδιαχειριζόμενα εργοστάσια, οι καταλήψεις γης κι οι συνεταιρισμοί, τα σωματεία, οι συνελεύσεις γειτονιάς, όλη η εργατική τάξη που αγωνίζεται. Είναι καθήκον και υποχρέωση κάθε κομματιού του κινήματος να υπερασπίσει τις κοινωνικές και αλληλέγγυες δομές που έχει δημιουργήσει. 

Συμμετέχουμε στην πορεία αλληλεγγύης στη Villa Amalias και όλους τους απελευθερωμένους χώρους, το Σάββατο 12 Γενάρη, στις 12 από την Καμάρα. Συμμετέχουμε και στηρίζουμε κάθε συλλογική προσπάθεια που θα προσπαθήσει να γίνει τροχοπέδη στην καταστολή. 

• ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΗ VILLA AMALIAS, ΤΟΝ 98FM, ΤΗΝ ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΠΑΤΗΣΙΩΝ & ΣΚΑΡΑΜΑΓΚΑ 

•  ΚΑΜΙΑ ΔΙΩΞΗ ΣΤΟΥΣ ΣΥΛΛΗΦΘΕΝΤΕΣ 

•  ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΕΛΕΥΘΕΡΟΥΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ 

Κίνηση Εργατικής Χειραφέτησης & Αυτοοργάνωσης

Σχετικά με τη Villa Amalias και τον 98FM

Το πρωί της Πέμπτης 20/12, η αστυνομία με πρόσχημα μια "ανώνυμη καταγγελία" για ναρκωτικά εισέβαλε σε μια από τις πιο παλιές καταλήψεις, τη Villa Amalias. Οι συλληφθέντες αντιμετωπίζουν κατηγορίες για κατοχή εκρηκτικών υλών και οπλοκατοχή με στοιχεία άδεια μπουκάλια μπύρας, πετρέλαιο για τη σόμπα, κροτίδες και σημαίες, σε ένα έργο το οποίο έχουμε ξαναδεί και παλιότερα στην υπόθεση του αναρχικού στεκιού "Ρεσάλτο" αλλά και στην εκκένωση της κατάληψης Δέλτα στη Θεσσαλονίκη.

Ο στόχος των μηχανισμών του κράτους όμως δεν είναι απλά να φορτώσουν με ανυπόστατες κατηγορίες αγωνιστές αναρχικούς. Η εισβολή στη Villa Amalias ισοδυναμεί με κήρυξη πολέμου στο κίνημα και είναι μια επίδειξη δύναμης και τσαμπουκα που καταδεικνύει την ακροδεξιά στροφή της τρικομματικής κυβέρνησης και της φασιστικοποίηση του συστήματος συνολικότερα. Η Villa Amalias δεν είναι μια οποιαδήποτε κατάληψη αναρχικών, είναι η δεύτερη παλαιότερη, από τις πιό μαχητικές και ένας χώρος που έχουν θητεύσει και περάσει χιλιάδες κόσμου. Το γεγονός ότι δεν ήταν ούτε ο πιο αδύναμος κρίκος, ούτε διεκδικούσε κάποιος το κτήριο δείχνει ότι η εκκένωσή της είναι κεντρική πολιτική επιλογή του Δένδια και της κυβέρνησης που θέλει να επιβληθεί και στρατιωτικά στο κίνημα και το δείχνει με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο γίνεται απόλυτα κατανοητή η συνάντηση του κράτους και του κεφαλαίου με τους ναζιστές της Χρυσής Αυγής που λαμβάνει χώρα σε ολοένα και περισσότερα επίπεδα, από τους ναζιστικούς θύλακες μέσα στην αστυνομία ως τη στήριξη των ναζί σε εφοπλιστές και μεγαλοκαπιταλιστές. Το γεγονός ότι η Villa Amalias βρίσκεται μια ανάσα από τον Άγιο Παντελεήμονα και σε μια περιοχή που οι ναζί προσπαθούν εδώ και καιρό να μετατρέψουν σε δεύτερο Αγ. Παντελεήμονα, αλλά δεν τα καταφέρνουν και λόγω της μαχητικής και κοινωνικής παρουσίας της κατάληψης, η επιλογή για εκκένωσή της μόνο άσχετη δεν είναι με τα σχέδια της Χρυσής Αυγής.

Οι κρατικές μεθοδεύσεις όμως έπεσαν στο κενό. Από την πρώτη στιγμή εμφανίστηκε ένα τεράστιο κύμα αλληλεγγύης και συμπάθειας στη Villa Amalias, που εκτείνεται από πολιτικές οργανώσεις και συλλογικότητες μέχρι σωματεία βάσης και λαϊκές συνελεύσεις γειτονιών. Το μεγαλύτερο κομμάτι της κοινωνίας επίσης δε τσίμπησε στις κραυγές περί γιάφκας. Το φιάσκο της ΕΛ.ΑΣ. με το βίντεο με πλάνα από το εσωτερικό της κατάληψης, που τελικά δείχνουν πως το κίνημα παίρνει μισογκρεμισμένα ερείπια και τα μετατρέπει σε ζωντανούς κοινωνικούς χώρους, βοήθησε σε αυτό. 

Το ίδιο σκηνικό και με ακριβώς ίδιο σενάριο, αυτή την φορά με "ανώνυμο τηλεφώνημα" για παραεμπόριο, στήθηκε, λίγες μέρες μετά, στην ΑΣΟΕΕ. Αφού κυνηγήθηκαν οι πλανόδιοι μικροπωλητές, οι οποίοι κατέφυγαν στο προαύλιο της σχολής για να σωθούν, ο εισαγγελέας αποφάσισε, με πρόσχημα την έρευνα της καταγγελίας, να ελέγξει το υπόγειο, όπου βρίσκονται τα στέκια φοιτητικών παρατάξεων και ομάδων, καθώς και το ραδιοφωνικό στούντιο, του 98FM. Στέκια ελέγχθηκαν και τα μηχανήματα και η κεραία τoυ σταθμού κατασχέθηκαν.

Πρέπει να κάνουμε σαφές με τον πιο έντονο τρόπο ότι οι καταλήψεις, τα στέκια και οι ελεύθεροι κοινωνικοί χώροι αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι του κινήματος. Ως εκ τούτου είναι δεδομένη η αλληλεγγύη όταν δέχονται επίθεση και όταν στοχοποιούνται αγωνιστές. 

Η Villa Amalias κατάληψη και το 98FM ράδιο θα μείνουν!

Εργατικοί αγώνες στο καιρό της κρίσης: το παράδειγμα των εργολαβικών εργαζομένων του Α.Π.Θ

Από τα τέλη Σεπτεμβρίου και επί δυόμισι περίπου μήνες στον χώρο του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης δόθηκε ένας εργατικός αγώνας από τους εργολαβικούς υπαλλήλους καθαριότητας και διοίκησης που άγγιξε πολλές πλευρές της κοινωνικής ζωής της πόλης και λοιδορήθηκε με σφοδρότητα. Μετά από συλλήψεις, εισβολή των ΜΑΤ στον πανεπιστημιακό χώρο, δικαστήρια, "εθελοντικούς" καθαρισμούς ιδιωτικών συνεργείων από τον Μυλόπουλο και τους "φίλους" του, συγκρούσεις με απεργοσπαστικούς μηχανισμούς, πορείες και επεισοδιακές συνελεύσεις των εργαζομένων, ο αγώνας -προς το παρόν δείχνει να- έληξε με εκατέρωθεν υποσχέσεις για 'ειρηνική' διευθέτηση και με αποπληρωμή μέρους των δεδουλευμένων (του Αυγούστου). Πρυτανεία, κράτος, εργολάβοι, δυνάμεις καταστολής, αστική δικαιοσύνη και φυσικά ΜΜΕ εκτόξευσαν τόνους λάσπης και πολέμησαν με κάθε μέσο την απεργία διαρκείας των εργολαβικών και την κατάληψη της Πρυτανείας με σκοπό φυσικά να τον απονομιμοποιήσουν κοινωνικά, να τον απομονώσουν και να τον οδηγήσουν στην ήττα μια ώρα αρχύτερα. Το δικαίωμα στην αξιοπρεπή εργασία, στην επιβίωση σε τελική ανάλυση της τάξης μας, είναι αδιαφιλονίκητο και αξιακό ζήτημα για κάθε δύναμη που θέλει να υπερασπίζεται την εργασία και να εναντιώνεται στην εκμετάλλευση και την υποτίμηση των ζωών μας. Ωστόσο, μέσα και από αυτήν την εμπειρία εργατικού αγώνα, θα ήταν χρήσιμο να αντλήσουμε μερικά διδακτικά συμπεράσματα.

Διαβάζοντας τα χαρακτηριστικά του συγκεκριμένου αγώνα, θέλουμε να σταθούμε σε τρία επίπεδα. Το πρώτο έχει να κάνει με την διάρκεια και την μαχητικότητα των μέσων που χρησιμοποίησε, το δεύτερο με την δομή του υποκειμένου του αγώνα και τους δρόμους διαπραγμάτευσης στους οποίους οδήγησε αυτή η δομή και το τρίτο με το διεκδικητικό πλαίσιο ή αλλιώς το πολιτικό/οικονομικό και κοινωνικό περιεχόμενο της στοχοθεσίας του. 

Τα πρώτα χαρακτηριστικά αποδείχθηκαν ιδαίτερα θετικά οδηγώντας μεγάλη μερίδα του φοιτητικού κινήματος να σταθεί στο πλευρό των απεργών και να προσδώσει έτσι ζωντάνια και επιπλέον ορμή διαχέοντας τον αγώνα στην πόλη, πραγματοποιώντας διαδηλώσεις και ποικίλες εκδηλώσεις αλληλεγγύης και ασκώντας πίεση σε κράτος, εργολάβους και πρυτάνεις υπέρ των συμφερόντων των εργαζομένων. Το όπλο της απεργίας διαρκείας, σε συνδυασμό μάλιστα με την επιθετική μορφή της κατάληψης και της παρεμπόδισης βασικών λειτουργιών του πανεπιστημίου, λειτούργησε στα χέρια των απεργών ως εργατικός εκβιασμός, ανάλογος της επίθεσης που δέχονται οι ίδιοι στους όρους ζωής τους -να υπενθυμήσουμε εδώ ότι οι νέες συμβάσεις προβλέπουν μισθούς των 480€.

Το δεύτερο επίπεδο που έχει να κάνει με την δομή του σωματείου και τους διαύλους που έβαλε σε λειτουργία για να νικήσει, δυστυχώς υπέσκαπτε διαρκώς τα αγωνιστικά γνωρίσματα της ίδιας της απεργίας. Με ένα Δ.Σ. αυστηρά κομματικά προσανατολισμένο (σε δυνάμεις της απερχόμενης "σοσιαλδημοκρατίας"-ΠΑΣΟΚ και της επερχόμενης σοσιαλδημοκρατίας ή "αριστερής" διαχείρισης-ΣΥΡΙΖΑ) να επιδιώκει την χειραγώγηση του αγώνα σε κάθε στάδιο εξέλιξής του και μια γενική συνέλευση που πολλές φορές καταστρατηγούνταν από παρασκηνιακές πολιτικές μανούβρες των "συνδικαλιστών'" σε αγαστή συνεργασία με το Εργατικό Κέντρο Θεσσαλονίκης, η ταξική έκφραση του αγώνα είχε να υπερνικήσει τεράστιους σκοπέλους. Ακόμη παραπάνω, είχε ήδη υπογράψει το χαρτί της παραίτησής της, καθώς ανέθετε τον αγώνα για επιβίωση σε μεσολαβητές που είναι οι ίδιοι μέρος της επίθεσης που δεχόμαστε και τολμούν να εμφανίζονται τώρα με τα διαπιστευτήρια μιας ψευδεπίγραφης σωτήριας επέμβασης. Οι αυταπάτες περί 'εργατικού' και 'αγωνιστικού' προσωπείου τόσο του επίσημου συνδιαλισμού (Ε.Κ.Θ.) όσο και των 'αριστερών' ψαλτών του συστήματος που προαλείφονται για τους αυριανούς υπουργικούς θώκους πρέπει να καταρριφτούν όσο το δυνατόν γρηγορότερα στα μάτια της εργατικής τάξης. Από την άλλη, ακόμη κι αν αυτές οι αυταπάτες έχουν όντως αποσαθρωθεί, μένει να απορρίψουμε ακόμη και την δυνατότητα μιας μερικής έστω, νίκης μέσω βουλευτικών συνεννοήσεων, κομματικών παρατάξεων και λοιπών παρατρεχάμενων για έναν ακόμη λόγο: γιατί στη σημερινή συγκυρία, στην καρδιά της κρίσης και της καθολικής επίθεσης στην τάξη μας, όση πίεση κι αν ασκηθεί, καμία ομάδα εργαζομένων δεν μπορεί να κερδήσει κομμάτι του κλεμμένου της πλούτου αν δεν το πάρει με τα ίδια της τα χέρια έξω από κάθε λογική συναίνεσης και συνδιαχείρισης με τους από-πάνω. Αν δεν αντιληφθούμε τώρα, πριν να είναι ήδη αργά, ότι δεν υπάρχει πλέον πλαίσιο διεκδίκησης και ανάθεσης των ζωών μας σε κανέναν άλλον εκτός από τις δικές μας αυτόνομες δομές βάσης που θα απαιτούν και θα υφαρπάζουν όσα τους αρνούνται, τότε είμαστε καταδικασμένοι να γίνουμε οι δούλοι του 21ου αιώνα. 

Άμεσα αλληλένδετο με αυτό το κομμάτι είναι και το τρίτο επίπεδο ανάγνωσης του αγώνα, αυτό που εξετάζει το ζητούμενό του, τον στόχο δηλαδή που οι ίδιοι οι απεργοί έθεταν ως τροχιοδεικτικό για την επιτυχία του αγώνα τους. Ενώ λοιπόν η απαίτησή τους για μόνιμη σταθερή εργασία -που θα περνούσε φυσικά πάνω από τα πτώματα αυτών των νταβατζήδων που λέγονται εργολάβοι- είναι λογική, αναγκαία και καθολική για κάθε εργαζόμενο και άνεργο, ωστόσο δεν κατόρθωσε να υπερβεί το δημοσιοϋπαλληλικό πλαίσιο του παρελθόντος, δηλ. το πλαίσιο διεκδίκησης και αναπαραγωγής μιας οριστικά τελειωμένης πλέον διαχείρισης, όπου το κράτος (μέσω του ΑΠΘ ή οποιουδήποτε φορέα της δημόσιας ζωής και διοίκησης) εξασφάλιζε μια ασφαλή και διά βίου απασχόληση σε ένα στρώμα της εργατικής τάξης ενώ πετιόταν στον Καιάδα η μεγάλη μερίδα του ιδιωτικού τομέα που δεν κατόρθωνε με χίλιους μύριους τρόπους να εισχωρήσει στην χαρισάμενη ζωή του δημοσίου. Ο στόχος λοιπόν της μονιμοποίησης στη δεδομένη συγκυρία εκτός από βέβαια στρατηγική ήττας -ποιος μπορούσε να ισχυριστεί ότι τη στιγμή που έχει ανοίξει η πόρτα της απόλυσης για τους ήδη υπάρχοντες μόνιμους δημόσιους υπάλληλους, ξαφνικά το κράτος θα προσλάμβανε άλλους 850;- ήταν επίσης και η εγγύηση της κοινωνικής απομόνωσης και της ταξικής 'αδιαφορίας' στην καλύτερη περίπτωση. Γιατί δεν μπορούμε να παραβλέψουμε το σκληρό πρόσωπο της πραγματικότητας στον κόσμο της εργασίας σήμερα· αν είσαι αρκετά τυχερός και δεν βρίσκεσαι στα συντριπτικά ποσοστά των ανέργων, τότε θα είσαι υπαμειβόμενος, υποαπασχολούμενος, χωρίς ένσημα-ασφάλιση, με απλήρωτα δεδουλευμένα/υπερωρίες, εκβιασμούς, απειλές κ.ο.κ. Αυτό δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση ότι αναγνωρίζοντας την οπισθοχώρηση των ταξικών συσχετισμών εις βάρος μας οφείλουμε να κατεβάσουμε τον πήχυ των απαιτήσεών μας όπως διακηρύσσουν ολημερίς κυβέρνηση, ΜΜΕ, κόμματα και πάσης φύσεως απολογητές της βαρβαρότητας. Σημαίνει όμως ότι για να νικήσουμε χρειαζόμαστε ταξική αλληλεγγύη και για να την έχουμε οφείλουμε να προβάλουμε αιτήματα πανκοινωνικά, προς το συμφέρον όλης της τάξης καθώς και να φτιάχνουμε τις δομές οι οποίες θα τα κάνουν πράξη. 

Τέλος, για να θυμήσουμε κάτι που γράφαμε αρκετό καιρό πριν, αναφερόμενοι στο φοιτητικό κίνημα αλλά και τη σύνδεσή του με το εργατικό που εξετάζουμε ακριβώς τώρα: “Το φοιτητικό κίνημα -οφείλει- να απαγκιστρωθεί από έναν αδιέξοδο συντεχνιακό συνδικαλισμό του ασύλου και των επαγγελματικών δικαιωμάτων που δεν βλέπει το ανέφικτο των αιτημάτων του στο σημερινό καθεστώς και κλείνει το μάτι στο ‘ένδοξο’ παρελθόν μιας ‘καλύτερης’ –βλέπε σοσιαλδημοκρατικής- διαχείρισης. Να συμπορευθεί με τον ακηδεμόνευτο εργατικό συνδικαλισμό, με το κομμάτι εκείνο δηλαδή των αγωνιζόμενων εργαζομένων και των ταξικών τους σωματείων που προτάσσει την ολική ανατροπή του καπιταλιστικού υπάρχοντος. Να δημιουργήσουμε σήμερα κιόλας κοινές συνελεύσεις εργαζομένων και ανέργων, ελλήνων και μεταναστών, κάθε κλάδου με τους φοιτητές και σπουδαστές των αντίστοιχων τμημάτων. Να προτάξουμε την υπόθεση της αυτοδιαχείρισης των σχολών από φοιτητές, καθηγητές και εργαζόμενους, να αμφισβητήσουμε το σύνολο της δομής και του περιεχομένου της γνώσης και να ανοίξουμε διόδους ουσιαστικού και ακηδεμόνευτου συντονισμού των αγώνων για να περάσει επιτέλους ο φόβος στο αντίπαλο στρατόπεδο.... Το πρόταγμα της αυτοδιαχείρισης και της κοινωνικής-εργατικής αυτοδιεύθυνσης δεν μπορεί να είναι κούφια ρητορική ούτε να περιορίζεται σε διακηρύξεις. Είναι ο μόνος τρόπος να αποφασίζουμε εμείς για τις ζωές μας, για την εργασία και τον ελεύθερό μας χρόνο, για τους όρους υλικής διαβίωσης της κοινωνίας χωρίς διαμεσολαβητές και ειδικούς και αυτό πρέπει να το αποδείξουμε στην πράξη. Είναι το ανώτερο στάδιο της κοινωνικής εξέλιξης, η υψηλότερη βαθμίδα ευτυχίας, ισότητας, ελευθερίας και αυτοκαθορισμού. Σημαίνει ότι εργάτες, άνεργοι και φοιτητές θα πάρουν επιτέλους στην κατοχή τους όλα όσα έχουν συσσωρευτεί, όλα όσα παράγουν και όλα όσα χρειάζονται. ” 

Στις παρακαταθήκες του αγώνα κρατάμε τους αγωνιζόμενους φοιτητές που υπερασπίστηκαν την απεργία και την κατάληψη της πρυτανείας το βράδυ της 17ης Νοέμβρη, αμέσως μετά την πορεία του Πολυτεχνείου -και γι'αυτό ξυλοκοπήθηκαν και συνελήφθησαν από τους μισθοφόρους- περιφρουρώντας έναν εργατικό αγώνα όπως ακριβώς όφειλαν να κάνουν, κρατάμε επίσης και τις πρώτες επαφές ανάμεσα στους εργολαβικούς και το σωματείο της Βιομηχανικής Μεταλλευτικής που επιχείρησε να ρίξει τον σπόρο της εργατικής αυτοδιαχείρισης, του ακηδεμόνευτου αγώνα και της αμεσοδημοκρατικής λειτουργίας του σωματείου βάσης. Το μέλλον θα δείξει τις ικανότητες της τάξης μας να προσαρμόζεται στις περιστάσεις, να ελίσσεται, να εξελίσσεται και να οργανώνει την αντεπίθεσή της με όρους νίκης, δηλ. συντριβής της καταστροφής που δυστυχώς πλησιάζει ολοένα και γρηγορότερα την κοινωνικής μας πραγματικότητα, φορώντας μάλιστα το πιο αποκρουστικό της προσωπείο, αυτό του φασισμού και της ταξικής γενοκτονίας.

Δεκέμβρης 2012

Κίνηση Εργατικής Χειραφέτησης & Αυτοοργάνωσης

ΠΟΤΕ ΤΗ ΚΥΡΙΑΚΗ!

Σκέψου ως εργαζόμενος, όχι ως καταναλωτής

Η κυβέρνηση, στην αδιάκοπη προσπάθειά της να θέσει τέλος στην κρίση «προς όφελος όλων μας», πέρασε ακόμα ένα μέτρο. Η απελευθέρωση του ωραρίου λειτουργίας των εμπορικών καταστημάτων τις Κυριακές είναι η νέα πραγματικότητα, για όλους τους εμποροϋπάλληλους...

Οι εργαζόμενοι φέτος καλούνται να εργαστούν δύο Κυριακές, ώστε να εξυπηρετηθεί το, διψασμένο για αγορές, κοινό. Του χρόνου, όσοι από αυτούς θα είναι αρκετά τυχεροί ώστε να έχουν διατηρήσει την πολυπόθητη θέση εργασίας τους, θα υποχρεωθούν να δουλέψουν έξι Κυριακές, ενώ ανοιχτή μένει η συζήτηση για άνοιγμα των καταστημάτων ακόμα περισσότερες Κυριακές καθ' όλη τη διάρκεια του χρόνου, για κάποιους χώρους και περιοχές. Είναι προφανές, βέβαια, ότι οι προϋποθέσεις που τίθενται για άνοιγμα αυτών των επιπλέον Κυριακών σύντομα θα εξαφανιστούν, δίνοντας τη θέση τους στην πλήρη κατάργηση της Κυριακάτικης αργίας. Αυτό το μέτρο είναι το τελευταίο μιας σειράς άλλων, που επιβλήθηκαν στην εργατική τάξη, κάνοντας τη ζωή της –τη ζωή όλων μας- κυριολεκτικά αφόρητη. Ατομικές συμβάσεις, εκ περιτροπής εργασία, απολύσεις και μειωμένες αποζημιώσεις, κατάργηση των κλαδικών συμβάσεων, μετατάξεις και απολύσεις στο δημόσιο και πολλές, πολλές μειώσεις προσπαθούν να κάνουν τον εργαζόμενο όλο και πιο αδύναμο διαπραγματευτικά, όλο και πιο «μιας χρήσης». Αυτό το μέτρο, όπως και τα προηγούμενα, δείχνουν απερίφραστα ποιος είναι ο πραγματικός στόχος της κρίσης. Τι είναι αυτό, το οποίο η εγχώρια και διεθνής αστική τάξη προσπαθεί να πετύχει με τη «δομική αναπροσαρμογή» και τα αλλεπάλληλα μέτρα; Η απάντηση είναι μία: πραγματικός στόχος είναι η, όσο το δυνατόν μεγαλύτερη, υποτίμηση της εργατικής μας δύναμης. Μικρότεροι μισθοί, μεγαλύτερα ωράρια και λιγότερα δικαιώματα: αυτή είναι η νέα καπιταλιστική ορθοδοξία. Οι συλλήψεις αγωνιστών, ακόμα και μέσα από τους χώρους εργασίας τους, οι έφοδοι σε εργοστάσια, προκειμένου να σπάσουν απεργίες, οι άγριες επιθέσεις σε απεργούς-καταληψίες και η καταστολή κάθε είδους αντίδρασης, έρχονται να συμπληρώσουν το σκηνικό τρομοκρατίας και να επιβάλουν με τη δύναμη των κλομπ, τη «συναίνεση» στην υποτίμηση της εργατικής δύναμης. Είναι απορίας άξιο πώς την ίδια στιγμή που πάνω από 1,5 εκατομμύριο συναδέλφοι μας έχουν πεταχτεί στην ανεργία, κάποιοι άλλοι καλούνται να δουλέψουν όλο και περισσότερο για να καλύψουν τις υποτιθέμενες ανάγκες της αγοράς. Η κάλυψη των αναγκών των καταστημάτων μετά την, ήδη αποφασισμένη, διεύρυνση των ωραρίων δεν θα γίνει, φυσικά, με πρόσληψη νέου προσωπικού αλλά με τον εξαναγκασμό των κακοπληρωμένων, πολλές φορές και απλήρωτων, υπαλλήλων για παραπάνω εργασία. Ο πέλεκυς της ανεργίας που κρέμεται πάνω από το κεφάλι όλων μας, μας «πείθει» να ανεχτούμε και αυτό το μέτρο, μέχρι να έρθει το επόμενο για να μας πάρει ό,τι έκανε τη χάρη να μας αφήσει αυτό.

Η κυβέρνηση κατάφερε, μέσα σε δύο χρόνια, να ορίζει απόλυτα το σύνολο των συνθηκών εργασίας όλων των εργαζομένων σε όλη την Ελλάδα. Το κράτος έχει στα χέρια του πια όλες τις αποφάσεις για τον μισθό και τα ωράρια όλων των εργαζομένων τόσο του δημοσίου, όσο του ιδιωτικού τομέα, ελέγχοντας την αγορά εργασίας σε βαθμό που ποτέ άλλοτε δεν είχε καταφέρει.

Στηρίζουμε και συμμετέχουμε στην απεργία που έχει εξαγγελθεί από την Ομοσπονδία Ιδιωτικών Υπαλλήλων στις 30/12/2012, ενάντια στην απελευθέρωση του ωραρίου και την κατάργηση της Κυριακάτικης αργίας.

Κ.Ε.Χ.Α.