Κείμενο κάλεσμα της Κ.Ε.Χ.Α. για τις κινητοποιήσεις στη ΔΕΘ 2011

Κείμενο κάλεσμα - πρόταση της Κίνησης Εργατικής Χειραφέτησης & Αυτοοργάνωσης για

τις κινητοποιήσεις στη ΔΕΘ 2011

Κάτω η καπιταλιστική χούντα Κυβέρνησης-ΕΕ-ΝΤ-Κεφαλαίου-Κράτους

Νόμος είναι το δίκαιο του εργάτη

Ανεξάρτητο Εργατικό Κέντρο Αγώνα εργαζόμενων και νεολαίας

Tο τελευταίο διάστημα η συντονισμένη επίθεση εργοδοσίας, Ε.Ε, ΝΤ και κυβέρνησης σε βάρος των
εργατικών – λαϊκών δικαιωμάτων και κατακτήσεων έχει πάρει καταστροφικές διαστάσεις για τον κόσμο της ζωντανής εργασίας, οδηγώντας τον στην εξαθλίωση. Στόχος τους είναι η ολοκληρωτική εκμετάλλευση-υποδούλωση όλης της εργατικής τάξης, η υπαγωγή όλων των κοινωνικών και ανθρώπινων σχέσεων στο κεφάλαιο και την αγορά, η απρόσκοπτη αύξηση της κερδοφορίας των επιχειρήσεων, η καταστροφή παραγωγικών δυνάμεων, το ξεπέρασμα της καπιταλιστικής κρίσης σε βάρος του κόσμου της δουλειάς.

Η ελληνική κυβέρνηση εξυπηρετώντας τα συμφέροντα της ελληνικής αστικής τάξης, σε σύμπνοια με τις επιταγές της Ε.Ε. και σε συντονισμό με τις κυβερνήσεις και τα εθνικά κεφάλαια όλου του δυτικού κόσμου θα επιχειρήσει το βάθεμα του αντεργατικού πραξικοπήματος, την ψήφιση και εφαρμογή νέων νόμων και μνημονίων.
Πρόκειται για μέτρα και νόμους που δεν έρχονται να σώσουν κάποιες δήθεν εθνικές οικονομίες αλλά το ίδιο το παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα. Η παγκόσμια οικονομική κρίση είναι σύμφυτη με τον ίδιο τον καπιταλισμό και όχι με κάποια λαθεμένη εφαρμογή του. Οφείλεται στη δομική του ανάγκη να διευρύνει διαρκώς τα πεδία καπιταλιστικής κερδοφορίας. Και αυτή μετά από μία παρατεταμένη περίοδο υπερσυσσώρευσης (αφθονίας προϊόντων που δεν δύναται να καταναλωθούν από τους εργαζόμενους) δεν μπορεί πλέον να εξασφαλιστεί στα πλαίσια του ανταγωνισμού. Έτσι, μοναδική λύση προβάλει η δραστική συμπίεση μισθών, δικαιωμάτων, κοινωνικών παροχών που αγγίζουν πλέον την μαζική καταστροφή των ίδιων των παραγωγικών δυνάμεων.
Είναι επομένως για εμάς ξεκάθαρο, πως δεν μπορούμε να απαλλαγούμε από τις κρίσεις εάν δεν απαλλαγούμε από το σύστημα που τις γεννά.

Ο κοινωνικός πόλεμος μαίνεται. Το εάν θα καταφέρει το κεφάλαιο να μπει σε μία νέα περίοδο καπιταλιστικής ανάπτυξης περνώντας σας οδοστρωτήρας πάνω από κατακτήσεις, δικαιώματα, μισθούς, συντάξεις, ελευθερίες, αξιοπρέπεια και πάνω από την ίδια τη ζωή των εργαζόμενων και της νεολαίας δεν έχει ακόμα κριθεί. Ειδικότερα το τελευταίο διάστημα στην Ελλάδα αλλά και διεθνώς έχουν εκφραστεί (αν και με αντιφατικά πολλές φορές χαρακτηριστικά) τάσεις αντίστασης, αμφισβήτησης και ανατροπής. Από τις πανεργατικές αλλά και τις δεκάδες κλαδικές απεργίες διαφαίνεται ότι υπάρχει ελπίδα.

Ένα νέο εργατικό κίνημα βάσης και χειραφέτησης μπορεί να νικήσει!
Η μόνη ελπίδα που απομένει στους εργαζόμενους είναι να πάρουν οι ίδιοι την υπόθεση της υπεράσπισης των δικαιωμάτων τους και της ανατροπής του κεφαλαίου και των κυβερνήσεών του. εν φτάνει η δυσαρέσκεια και η διαμαρτυρία, οι διακηρύξεις χωρίς έμπρακτα βήματα μίας διαφορετικής οργάνωσης των αγώνων, μιας διαφορετικής οργάνωσης της παραγωγής και της ζωής των εργαζόμενων. Λύση δεν είναι η αναμονή -πόσο μάλλον η επιδίωξη- νέων εθνικών εκλογών για να τους «τιμωρήσουμε» ή να τους «πιέσουμε». Μέσα από τα πρωτοβάθμια σωματεία, τις γενικές συνελεύσεις και τις επιτροπές αγώνα στους χώρους δουλειάς, μέσα από απεργιακές επιτροπές, μέσα από τον πανελλαδικό συντονισμό όλων αυτών σε ένα ανεξάρτητο ταξικό κέντρο αγώνα μπορούν να οργανωθούν μαχητικοί, παρατεταμένοι αγώνες και απεργίες διαρκείας με πείσμα και αποφασιστικότητα, που να οδηγούν σε νίκη.

Να προβάλλουμε εκείνα τα αιτήματα που θα εμπνέουν, θα συγκινούν και θα ενώνουν εργαζόμενους-
άνεργους, ιδιωτικού - δημόσιου τομέα, παλιούς – νέους, μόνιμους - συμβασιούχους, Έλληνες - μετανάστες. Να απορρίψουμε τους μύθους της «εθνικής οικονομίας», της «ανταγωνιστικότητας», του «εθνικού χρέους» και της «εθνικής ανάπτυξης».

Τα εργατικά δικαιώματα μπροστά! Να απαιτήσουμε όλα όσα μας ανήκουν!

• Μαζική και οργανωμένη Εργατική στάση πληρωμών απέναντι σε κράτος και κεφάλαιο. Να διαγραφούν τα χρέη που δημιούργησαν τράπεζες και κράτος στις εργατικές οικογένειες μέσα από τα δάνεια, τους φόρους, τις υπέρογκες αυξήσεις προϊόντων και υπηρεσιών.
• Καμία αναγνώριση του χρέους – συνολική του διαγραφή.
• Μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους. Όχι στην ελαστική απασχόληση και τη «μαύρη» εργασία. Κανείς προσωρινός, ωρομίσθιος, συμβασιούχος.
• Αυξήσεις ώστε να ζει κάθε εργαζόμενος αξιοπρεπώς μόνο από τον μισθό του χωρίς την ανάγκη δεύτερης δουλειάς ή υπερωρίας. Ίση αμοιβή για ίση δουλειά. Ενιαίος κοινωνικός μισθός σύμφωνα με τις ανάγκες και τις δυνατότητες της εποχής.
• Δραστική μείωση του χρόνου εργασίας με παράλληλη αύξηση των αποδοχών μόνη λύση στη φρίκη της ανεργίας.
• Πλήρης σύνταξη και πλήρη υγειονομική κάλυψη αποκλειστικά δημόσια και δωρεάν για Έλληνες και μετανάστες, άνεργους και εργαζόμενους.
• Διάλυση της Ε.Ε. Αντικαπιταλιστική αποδέσμευση της Ελλάδος από αυτήν με στόχο μία άλλη διεθνοποίηση των αγώνων, των εργαζομένων.

Για τη συγκρότηση ενός Ταξικού Επαναστατικού Πόλου στο Εργατικό Κίνημα

Για τη συγκρότηση του Ανεξάρτητου Κέντρου Αγώνα

Σε αυτές τις συνθήκες που ζούμε η ΓΣΕΕ και η ΑΕΥ έχουν διαλέξει από καιρό στρατόπεδο. Αποτελούν τόσο ως δομή όσο και ως περιεχόμενο εκφραστές ενός ξεκάθαρα αστικοπιημένου, εργοδοτικού συνδικαλισμού, δεμένο στο άρμα της εθνικής καπιταλιστικής ανάπτυξης, υποταγμένη στα καθεστωτικά όρια των εργατικών διεκδικήσεων στη βάση της αστικής νομιμότητας .

Το ΠΑΜΕ/ΚΚΕ παρά τις μάχες που δίνει δεν μπορεί και δεν θέλει να ξεφύγει από την πεπατημένη της
αλλαγής των κοινοβουλευτικών συσχετισμών. εν συμβάλει στην ανάπτυξη μαχητικών εργατικών αγώνων με συνολικό πολιτικό περιεχόμενο και αρνείται την ύπαρξη νικηφόρου εργατικού κινήματος που μπορεί να δώσει την μάχη μέχρι τέλους, θέτοντας επί της ουσίας ζήτημα πολιτικής εξουσίας.

Η Αυτόνομη Παρέμβαση/ΣΥΡΙΖΑ, υποταγμένη σε μια λογική λείανσης των πιο αιχμηρών πλευρών του καπιταλισμού, αποτελεί τροχοπέδη για την έκφραση μιας συνολικής πρότασης ρήξης και ανατροπής με την χούντα – κυβέρνησης-ΕΕ-ΝΤ. Η παρέμβασή του στο εργατικό και νεολαιίστικο κίνημα χαρακτηρίζεται από την επιλογή συστράτευσης με τον αστικοποιημένο εργοδοτικό συνδικαλισμό των ΓΣΕΕ-ΑΕΥ, ενώ η πολιτική του πρόταση εξαντλείται στην άρθρωση λύσεων εντός των αστικών πολιτικών και οικονομικών ορίων, που στοχεύουν στην βελτίωση του υφιστάμενου αστικού-πολιτικού συστήματος.

Το Συντονιστικό των Πρωτοβάθμιων Σωματείων ημόσιου και Ιδιωτικού Τομέα/ΑΝΤΑΡΣΥΑ κ.α, από
ελπιδοφόρα προσπάθεια συμβολής στην συγκρότηση ενός ανεξάρτητου εργατικού κινήματος χειραφέτησης έχει μετατραπεί σε πεδίο πολιτικής ζύμωσης και ανασύνθεσης της εξωκοινοβουλευτικής και μη αριστεράς μακριά τελικά από τις ανάγκες του κόσμου της δουλειάς, μακριά από τα ίδια τα σωματεία και τις γενικές τους συνελεύσεις, επιλέγοντας το δρόμο της διαμαρτυρίας και όχι εκείνον της διαμόρφωσης άλλων δομών του κινήματος με στόχο τη
διεκδίκηση και την συνολική πολιτική ανατροπή.

Όλοι αυτοί έδωσαν ξεκάθαρα δείγματα γραφής στην τελευταία 48-ωρη απεργία (28 & 29 Ιούνη) που συνειδητά επέλεξαν την αποκλιμάκωση, τη διαμαρτυρία, τη διαχείριση.
Το εργατικό κίνημα χρειάζεται άλλους δρόμους και άλλες παντιέρες από αυτές τόσο του αστικού όσο και του υποταγμένου συνδικαλισμού. Ζητούμενο αποτελεί, η δημιουργία ενός κοινωνικοπολιτικού ρεύματος στο εργατικό κίνημα που θα βασίζεται στις συνελεύσεις και τις επιτροπές εργαζόμενων και ανέργων, χωρίς διακρίσεις και διαχωρισμούς. Ανεξάρτητο από την καθεστωτική πολιτική, τα κόμματά της και τη διαπλοκή τους. Το Ανεξάρτητο Εργατικό Κέντρο Αγώνα φιλοδοξεί να αποτελέσει ένα ανταγωνιστικό πόλο έλξης για την οργάνωση της τάξης.
Συμβάλει στη δημιουργία νέων σωματείων, προτάσσει την άμεση πολιτική και οργανωτική διάσπαση από τη ΓΣΣΕ και καλεί στη συγκρότηση μιας νέας συνομοσπονδίας των εργαζομένων. Απορρίπτει τις λογικές που θέλουν το εργατικό κίνημα σε ρόλο «μοχλού πίεσης» προς το κράτος και την κυβέρνηση και καλεί τους ίδιους τους εργαζόμενους να οργανώσουν μέσα από σωματεία και τις συνελεύσεις γειτονιάς τους δικούς τους θεσμούς διεκδίκησης και επιβολής των αναγκών τους. Αναγνωρίζει ως μοναδικό πεδίο οργάνωσης τις γενικές συνελεύσεις και τα εργατικά συμβούλια σε
αντιδιαστολή με  τα σωματεία σφραγίδες και τους επαγγελματίες συνδικαλιστές. Παλεύει για τη συγκρότηση ενός εργατικού κινήματος ανατροπής που στην καρδιά των διεκδικήσεων του βρίσκεται το σύνολο της ζωής του εργαζόμενου και όχι μόνο το 8-ωρο της δουλειάς του. Το Ανεξάρτητο Κέντρο Αγώνα θα υποδέχεται το σύνολο των εργαζομένων και των ανέργων, Ελλήνων και μεταναστών, φιλοδοξεί να έχει τη δική του νομική υπηρεσία, ταμείο αλληλεγγύης απολυμένων και ανέργων, να αναλαμβάνει πρωτοβουλίες κοινωνικής αλληλεγγύης και πολιτιστικής δραστηριότητας.

Σήμερα είναι ανάγκη να υπάρξει μια εργατική επαναστατική απάντηση στην κρίση, με ένα πλαίσιο πάλης που κριτήριο του θα είναι το κοινωνικά αναγκαίο και όχι το καπιταλιστικά εφικτό. Χρειάζεται η πάλη για μια άλλη κοινωνία πέρα από τον καπιταλισμό. Για να καταργήσουμε τις υπάρχουσες παραγωγικές σχέσεις και την ατομική ιδιοκτησία, για να πάψει η εργασία να αποτελεί εμπόρευμα και ο πλούτος, τα αγαθά που παράγει να ανήκουν επιτέλους στην ανθρώπινη κοινότητα σύμφωνα με τις ανάγκες του καθενός. Όπου οι παραγωγοί του πλούτου θα είναι οι μόνοι που θα αποφασίζουν, μέσα από τα δικά τους όργανα πάλης. Αυτό το πλαίσιο προϋποθέτει άμεσα την ανατροπή της κυβέρνησης και του μνημονίου, και τον αγώνα για την επαναστατική ρήξη – αποδέσμευση από την ΕΕ στην βάση αντιθεσμών αυτοοργάνωσης του κινήματος εργαζόμενων και νεολαίας.

ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΤΑΞΙΚΗ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡ7ΣΗ ΚΑΙ ΠΟΡΕΙΑ

ΣΑΒΒΑΤΟ 10 ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ ΣΤΙΣ 6.30 στη Καμάρα

Εμείς ως Κίνηση Εργατικής Χειραφέτησης & Αυτοοργάνωσης παίρνουμε την πρωτοβουλία να καλέσουμε σε ανοιχτό διάλογο στη βάση του πολιτικού πλαισίου αυτού του κειμένου, όλα τα πρωτοβάθμια σωματεία Βάσης, τις εργατικές κινήσεις και πρωτοβουλίες για την από κοινού και ισότιμη συγκρότηση του μπλοκ Εργατικών Σωματείων & Κινήσεων Βάσης με σκοπό αφ’ ενός την κοινή αντικυβερνητική διαδήλωση στα εγκαίνια της ΔΕΘ και αφ’ ετέρου για να συνεχιστούν τα βήματα στη διαδικασία πανελλαδικής συγκρότησης ενός άλλου πόλου στο εργατικό κίνημα, τον πόλο του αυτοοργανωμένου, επαναστατικού εργατικού κινήματος.

Κάλεσμα σε ανοιχτή σύσκεψη-συζήτηση για το συντονισμό και τη συγκρότηση των σωματείων και κινήσεων της Β. Ελλάδας την Τετάρτη, 31/08/2011 στο Ε.Κ.Θ, ώρα 18:30

Πογκρόμ απολύσεων στα καταστήματα Metropolis από τον Κουρή

Πογκρόμ απολύσεων στα καταστήματα Metropolis από τον Κουρή

Σε γενοκτονία των εργαζομένων φαίνεται ότι προχωράει o ιδιοκτήτης των καταστημάτων Metropolis, Ανδρέας Κουρής. Στις 80 απολύσεις που πραγματοποιήθηκαν μέσα σε δύο χρόνια (μέχρι το Δεκέμβριο του 2010), σε σύνολο περίπου 220 εργαζομένων, έρχονται να προστεθούν επιπλέον 16 που πραγματοποιήθηκαν από τα μέσα Ιουνίου μέχρι σήμερα.

Η εξόντωση των εργαζομένων αναμένεται να συνεχιστεί μέσα στο προσεχές διάστημα, ξεπερνώντας ακόμη και το όριο που επιτρέπει ο σχετικός αντεργατικός νόμος, με αποτέλεσμα μέσα σε ελάχιστους μήνες ο αριθμός των απολυμένων να ισοφαρίσει σχεδόν αυτόν που πραγματοποιήθηκε μέσα σε δύο χρόνια.

Μέχρι αυτή τη στιγμή - και πάντα στο όνομα της «εξυγίανσης» της επιχείρησης - η εργοδοσία προχωράει μεθοδικά στη συρρίκνωση του εργατικού δυναμικού όσο και σε αυτή των καταστημάτων της. Σε αυτά τα πλαίσια έχει μπει λουκέτο μέσα στο 2010 σε τέσσερα καταστήματα (Κολωνάκι, Γλυφάδα, Κρήτη, Πανεπιστημίου 64) και στο αμέσως επόμενο διάστημα, σύμφωνα με την έντονη φημολογία που διοχετεύεται από τη διεύθυνση, αναμένεται να συμβεί το ίδιο σε ακόμη τρία ή τέσσερα καταστήματα με πρώτο αυτό της Κηφισιάς και επόμενο αυτό του Πειραιά.

Ο Ανδρέας Κουρής, εκμεταλλευόμενος τις φήμες που διοχετεύουν οι διευθυντές του περί λουκέτου σε όλα τα καταστήματα, αλλά και της ένταξης της επιχείρησης στο περιβόητο άρθρο 99, έχει καταφέρει να σπρώξει αρκετούς εργαζόμενους προς την επιλογή της «οικειοθελούς» απόλυσης, προκειμένου να εξασφαλίσουν ότι δεν θα χάσουν τις αποζημιώσεις τους.

Στην πραγματικότητα, εξαπατώντας τους για μία ακόμη φορά, αφού σύμφωνα με το νέο νομοθετικό πλαίσιο οι αποζημιώσεις καταβάλλονται σε δόσεις και σε διάστημα ενός έως δύο χρόνων ανάλογα με το ύψος τους - που εξαρτάται από την παλαιότητα του εργαζομένου. Έτσι, στην περίπτωση που η επιχείρηση ενταχθεί στο άρθρο 99 δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι οι απολυμένοι, εκτός από τις πρώτες δόσεις, θα λάβουν τελικά ολόκληρη την αποζημίωση που δικαιούνται. Το «σενάριο» αυτό ενισχύεται και από το γεγονός ότι όλα αυτά διαδραματίζονται τη στιγμή που ο Κουρής όχι μόνο δεν πληρώνει τους προμηθευτές, αλλά ούτε καν τα ενοίκια των καταστημάτων.

Για άλλη μια φορά αποδεικνύεται ότι όσο ως εργαζόμενοι δεν αποφασίζουμε μαζικά να υπερασπιστούμε τις θέσεις εργασίας μας, τόσο θα σφαζόμαστε σαν πρόβατα εξυπηρετώντας την πονηρή ύπουλη και αντεργατική επιχειρηματική στρατηγική του Ανδρέα Κουρή.

Αλληλεγγύη στους εργαζόμενους στα Applebees

Την περίοδο της κρίσης, η κρίσιμη απάντηση θα δοθεί από τους εργαζόμενους. Ενώ κράτος-κεφάλαιο και διεθνείς οργανισμοί ρίχνουν όλες τους τις δυνάμεις στην αρένα της κοινωνικής πάλης με στόχο την ολοκληρωτική απογύμνωση των εργαζομένων από κάθε δικαίωμα στην εργασία, στην ίδια τη ζωή, εμείς οι από τα κάτω, αντί να σηκώσουμε λευκό πανί οφείλουμε να εντείνουμε με ακόμη πιο άμεσα χτυπήματα την ταξική αντιπαράθεση. Να στοχεύσουμε στην καρδιά του κτήνους, να πάρουμε στα χέρια μας την παραγωγή. Σε κάθε επιβουλή των αφεντικών απαντάμε με τον ταξικό εκβιασμό.

Η κατάληψη στο εστιατόριο «Applebees» στη Θεσσαλονίκη αποτελεί ένα πολύ καλό βήμα σε αυτή την κατεύθυνση. Οι εργαζόμενοι εκεί, αρχικά αναγκάστηκαν να προβούν σε επίσχεση εργασίας μετά από δυο μήνες απλήρωτοι κι ενώ αντιμετώπισαν επανειλημμένα την αδιαφορία του εργοδότη για το ζήτημα της μισθοδοσίας. Όλο το προηγούμενο διάστημα επιδοθήκαν σε έναν αγώνα για να διασφαλίσουν την εργασία τους αλλά και τα δεδουλευμένα, ο οποίος εμπεριείχε καταγγελίες στην επιθεώρηση εργασίας και συμμετοχή στις πανεργατικές απεργίες. Εισέπραξαν όμως κοροϊδία και εμπαιγμό από μεριάς της διοίκησης. Το μέλλον όχι μόνο για τους 15 εργαζόμενους του καταστήματος της Λεωφόρου Νίκης αλλά και των υπολοίπων 150 στην αλυσίδα φαινόταν δυσοίωνο. Όταν στις 15/7 πριν ξεκινήσει η πρωινή βάρδια τους ενημέρωσαν τηλεφωνικά πως η εταιρεία έκλεισε! Στην επιθεώρηση η εργοδοσία δήλωσε πως δεν πρόκειται να πληρώσει τίποτα από δεδουλευμένα, αποζημιώσεις κτλ. Δηλαδή μετά από χρόνια ξεζούμισμα με ελαστικές σχέσεις εργασίας, τους πετάνε απλήρωτους στο δρόμο, αφού μάζεψαν από τον ιδρώτα τους αρκετά εκατομμύρια στους τραπεζικούς τους λογαριασμούς.

Η απάντηση ενάντια στην εργοδοτική κοροϊδία, ήρθε άμεση και δίκαιη, οι εργαζόμενοι κατέλαβαν το χώρο εργασίας τους για να μην πάρει τίποτα ο εργοδότης μέχρι να πληρωθούνε. Αποφασίσανε παράλληλα να αυτοδιαχειριστούνε το μαγαζί ώστε να μπορέσουνε οικονομικά να συντηρήσουνε τις οικογένειές τους. Η κατάληψη στα «Applebees» αποτελεί παράδειγμα για όλους τους εργάτες, καθώς και οποιοδήποτε τέτοιο μεμονωμένο εγχείρημα, που καταδεικνύει στην πράξη ότι οι εργάτες μπορούν χωρίς αφεντικά. Ειδικά την συγκεκριμένη περίοδο της ολοκληρωτικής επίθεσης στα εργατικά κεκτημένα και δικαιώματα, οι καταλήψεις στους χώρους εργασίας μπορούν να εξυψώσουν την αυτοπεποίθηση της τάξης, για να προχωρήσει από τις μεμονωμένες κινήσεις στην οργάνωση και τον συντονισμό με στόχο την συνολική απαλλοτρίωση πλούτου και παραγωγικών μέσων και την κοινωνικοποίηση της παραγωγής.

Η Κίνηση Εργατικής Χειραφέτησης & Αυτοοργάνωσης στηρίζει τον δίκαιο αγώνα και υποστηρίζει άνευ όρων τα μέσα πάλης. Στον καιρό που εξυφαίνεται πιο καθαρά από ποτέ η προσπάθεια εξόντωσης των εργαζομένων μέσω της ανεργίας και της εργασίας υπό ξεφτελιστικές συνθήκες, καλούμε όλους τους εργαζόμενους να συσπειρωθούν γύρω από τα Ταξικά Σωματεία Βάσης, ανεξάρτητα και ενάντια από τα ξεπουλημένα τσιράκια της ΓΣΕΕ και τα κομματικά μέτωπα του ΚΚΕ-ΠΑΜΕ, με στόχο η δημιουργία ενός Συντονιστικού Εργατικής Βάσης και Δράσης των Από τα Κάτω ενάντια σε Κράτος-Κεφάλαιο-Διεθνείς Καπιταλιστικούς Οργανισμούς, με στόχο την χειραφέτηση της τάξης, και την απελευθέρωση της κοινωνίας, από τα δεσμά της ιδιοκτησίας και της μισθωτής εργασίας, στο δρόμο για την κατάκτηση της ελευθερίας, της ισότητας και της αλληλεγγύης σε μια κοινωνία χωρίς ταξικούς διαχωρισμούς.

Η Κ.Ε.Χ.Α. καλεί όλο τον λαό της Θεσσαλονίκης να συνδράμει την προσπάθεια των εργαζομένων στα «Applebees», γιατί κάθε εργατικός αγώνας, μας αφορά όλους, γιατί οι αγώνες που γίνονται από εργαζόμενους για εργαζόμενους πρέπει να μάθουν να νικούν, και θα νικήσουν.

- Άμεση καταβολή των δεδουλευμένων.

- Καμιά θέση εργασίας χαμένη για τους εργαζόμενους.

- Κατάληψη στα μέσα παραγωγής και διαχείριση τους από τους εργάτες.

Κατάληψη στα Applebees Θεσσαλονίκης (Λ.Νίκης)

Απο τη Δευτέρα 18/7 έχει καταληφθεί το κατάστημα Applebees στη Θεσσαλονίκη απο εργαζόμενους και λειτουργεί από τους ίδιους. Απο την ανακοίνωσή τους:

"Από Δευτέρα 18/7 σερβίρουμε το πρωί καφέδες-ροφήματα και βράδυ μετά τις 8μμ θα λειτουργεί κουζίνα. Όλα σε οικονομικές τιμές, για την οικονομική ενίσχυση των εργαζομένων.Καλούμε όλους εσάς να στηρίξετε έμπρακτα την προσπάθειά μας.


Ζητάμε τη συμπαράσταση όλων των εργαζομένων και της νεολαίας στο δίκαιο αγώνα μας. Να μην χαθούν οι θέσεις εργασίας. Να καταβληθούν οι μισθοί μας άμεσα."

http://applebeessquat.blogspot.com/

Πάμε Απεργία, μια ανάλυση για τους Αγανακτισμένους και την ταξική πάλη.

Του Άρη Τσιούμα

Εισαγωγικά

Η συντριπτική κατάρρευση[1]της σοσιαλδημοκρατίας, ως βιοπολιτικό πλαίσιο διαχείρισης του καπιταλισμού, γέννησε συνέπειες οι οποίες τώρα χάσκουν γυμνές μπροστά στα μάτια του «πλήθους[2]».

Το ολοκληρωτικό πλαίσιο της νεοφιλελεύθερης εφαρμογής που οριοθετεί την περίοδο της κρίσης -το ταιριαστό άλλο μισό της σοσιαλδημοκρατικής διαχείρισης σε καιρούς ανάπτυξης[3]- εξήγησε σεπτά στον κόσμο της εργασίας ότι πλέον δεν υπάρχει τίποτε για διαπραγμάτευση. Εάν φαινόταν άδικη η μισθωτή σκλαβιά η νέα συνθήκη ορίζει την άμισθη σκλαβιά της ανεργίας σαν μεσοπρόθεσμο στάδιο στην «κατάκτηση» της κοινωνικής ζούγκλας του επελαύνοντος κεφαλαίου[4]. Η παραδοχή της καπιταλιστικής συνθήκης, ως μονόδρομου από την πλειοψηφία του προλεταριάτου της Δύσης την περίοδο που μόνος σύμβουλος φάνταζε η καταναλωτική νιρβάνα και οι καπιταλιστικές υποσχέσεις για παντοτινή ευμάρεια[5], είχε σαν αποτέλεσμα την συντριπτική ήττα του επαναστατικού εργατικού κινήματος και προσδιόρισε τελείως αρνητικά το πρόσημο της ταξικής πάλης για τους εργαζόμενους.

Αυτή η συνθήκη υπήρξε το πάτημα για την νεοφιλελεύθερη έκφραση του «δεν υπάρχει τίποτα για διαπραγμάτευση» που αγκαλιάστηκε από την απαραίτητη φιλοσοφική ανακοίνωση του «τέλους της ιστορίας». Η αδυναμία των Συνδικάτων να υποστηρίξουν σήμερα πια, ακόμα και αυτόν τον ρεφορμιστικό τους χαρακτήρα κερδίζοντας έστω και το ελάχιστο από τα αφεντικά για να το αποδώσουν στους εργάτες άδειασε μεμιάς τους μαζικούς κοινωνικούς φορείς από νόημα…κι από κόσμο. Έχοντας απωλέσει τον επαναστατικό τους χαρακτήρα από καιρό, τώρα χάνανε και τον ρεφορμιστικό- διεκδικητικό τους χαρακτήρα.

Δυο λόγια για την κατηγορία "Πολιτική Γνώμη"

Η κατηγορία "Πολιτική Γνώμη" φτιάχτηκε ώστε να φιλοξενούνται ατομικά ή συλλογικά κείμενα ατόμων που συμμετέχουν στην Κίνηση Εργατικής Χειραφέτησης και Αυτοοργάνωσης, τα οποία κείμενα δεν εκφράζουν αναγκαστικά το σύνολο της Κίνησης.

Στην ίδια κατηγορία ανεβαίνουν και ενδιαφέρουσες αναλύσεις γύρω απο διάφορα πολιτικά, συνδικαλιστικά και κοινωνικά ζητήματα που αλιεύονται είτε απο blogs είτε απο άλλες πηγές, απο άτομα που δεν συμμετέχουν στην ΚΕΧΑ. Οι προσεγγίσεις που δημοσιεύονται δεν σημαίνει ότι εκφράζουν την Κίνηση ως συλλογικότητα.

Κάλεσμα σε Πανελλαδική Εργατική Συνάντηση στην Αθήνα

Εργαζόμενοι που συμμετέχουμε σε εργατικά σχήματα και τις Παρεμβάσεις-Κινήσεις-Συσπειρώσεις, σύντροφοι που βρισκόμαστε στη διαδικασία δημιουργίας εργατικών συλλογικοτήτων από διαφορετικούς χώρους και περιοχές της Ελλάδας, απευθυνόμαστε με αυτό το κείμενο σε κάθε σύντροφο και συναγωνιστή, που συμμετέχει στο εργατικό κίνημα προσπαθώντας να δώσει επαναστατική κατεύθυνση στις αντιστάσεις της εργατικής τάξης.

Απευθυνόμαστε με άμεσο στόχο, τη σύγκληση παναθηναϊκού, και κατόπιν πανελλαδικού μαζέματος εργατικών σχημάτων και εργατικών κινήσεων. Η ανάγκη για μας που υπογράφουμε αυτό το κάλεσμα είναι προφανής, αφού τα εργατικά σχήματα δεν έχουν συζητήσει και σχεδιάσει, περίπου εδώ και τρία χρόνια. Είναι επιτακτική η ανάγκη της συνεύρεσής τους για να επανιδρυθεί η προσπάθειά τους και να επιβεβαιωθεί η ανάγκη της ύπαρξής τους.

Η κυβέρνηση και το κεφάλαιο, με την αποφασιστική παρουσία και συνδρομή των Ε.Ε.-Δ.ΝΤ-ΕΚΤ, έχουν γυρίσει το χρόνο έναν αιώνα τουλάχιστον πίσω, σε ότι αφορά τα εργατικά δικαιώματα, συνδικαλιστικές και πολιτικές ελευθερίες. Πρέπει όλο το δυναμικό των εργατικών σχημάτων να συνεκτιμήσει, να αποφασίσει και να δράσει, αναδιατάσσοντας τους πολιτικούς του στόχους, τα προγράμματά του, τα σχέδια δράσης του. Έχοντας ήδη δεχθεί απανωτές ήττες με την καταστρατήγηση κεκτημένων εργατικών δικαιωμάτων αιώνων, καλούμαστε να επαναπροσδιορίσουμε την ουσία του εργατικού αγώνα που είναι το ίδιο το περιεχόμενο αλλά και οι μορφές της πάλης του.

Άλλωστε, και αυτό είναι το κυριότερο, το ζητούμενο όχι μόνο για όλους εμάς, αλλά κυρίως για όλους τους συναδέλφους εργαζόμενους, είναι να αντιληφθούμε το χαρακτήρα και την αφετηρία της επίθεσης που δεχόμαστε. Να κατανοήσουμε πως η απόκρουση αυτής της επίθεσης δεν μπορεί να οργανωθεί με το βλέμμα στραμμένο στη 'σιγουριά' του παρελθόντος, αλλά αντίθετα να αμφισβητήσει την κυριαρχία αυτού του συστήματος, την ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής, ανακαλύπτοντας και πάλι τις επαναστατικές μορφές οργάνωσης της εργατική τάξης.

Η προσπάθεια που αξίζει όλοι να μπούμε ενεργητικά, προκύπτει και από την ίδια την κίνηση της τάξης μας, με δεκάδες κινητοποιήσεις και απεργίες, ιδιαίτερα όλο τον προηγούμενο χρόνο, χωρίς ούτε καν την τυπική κάλυψη της ΓΣΕΕ. Αλλά ακόμα και στις απεργίες που έθετε ο αστικός συνδικαλισμός, οι εργαζόμενοι έδιναν άλλα μηνύματα από τις προθέσεις του (5η Μάη, 15η Δεκέμβρη).
Από εκεί προκύπτει για εμάς και η ανάγκη της προσπάθειας και της προετοιμασίας για τη δημιουργία άλλων εργατικών μορφών οργάνωσης. Η οποία προσπάθεια περνάει μέσα από την ρήξη και αποχώρηση, προγραμματική και οργανωτική, από το μειοψηφικό και μακριά από τους εργαζόμενους χώρο του συνδικαλισμού των ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ. Αυτή η προσπάθειά δεν πρέπει να στέκεται μόνο στο επίπεδο του τριτοβάθμιου οργάνου, αλλά θα πρέπει να διαπερνά ακόμα και από πρωτοβάθμια σωματεία. Για να προκύψει μια νέα αντικαπιταλιστική συνδικαλιστική οργάνωση της τάξης, που δε θα φοβάται να κοιτάξει κατάματα τα προβλήματα και τις καθημερινές αγωνίες της εργατικής τάξης, δε θα φοβάται τις μικρές αντιστάσεις και νίκες, αλλά μπολιάζοντας τες ταυτόχρονα και το σπόρο της ανατροπής της καθεστηκυίας τάξης.
Από αυτή την άποψη, είναι προφανές πως όπως είναι αυτή τη στιγμή συγκροτημένος ο συνδικαλιστικός χάρτης, δε μας καλύπτει απόλυτα, καμιά συνιστώσα. Ούτε η συνδιαχειριστική και ευρωπαϊκή Αυτόνομη Παρέμβαση από τη μια, ούτε και το ΠΑΜΕ. Η μεν πρώτη αντιφάσκει, συμμετέχοντας στο κίνημα και την αντίσταση, αλλά και ταυτόχρονα στην ενεργή διαχείριση σε σωματεία αλλά και δήμους, με το ίδιο το ΠΑΣΟΚ.

Το δε δεύτερο, προτάσσει τον δια της οργανωτικής αποχής και απομόνωσης αγώνα, με μοναδικό γνώμονα την ενίσχυση του ΚΚΕ, μη ερχόμενο και σε ουσιαστική ρήξη με το συνδικαλισμό των ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ. Ταυτόχρονα δεν καταστεί σαφές τόσο σε ποιά τάξη απευθύνεται (και με τον εργάτη που απολύεται, και με τον εργοδότη που απολύει χτυπημένος από τα μονοπώλια) όσο και ποιόν τρόπο διάρθρωσης της παραγωγής προτείνει (η λαϊκή οικονομία και εξουσία δεν φεύγει εκτός καπιταλιστικών πλαισίων).

Επειδή όμως σύντροφοι των σχημάτων, συμμετέχουν ή παρακολουθούν το Συντονισμό των Πρωτοβάθμιων Σωματείων, τα ίδια ερωτήματα απευθύνονται και προς τα εκεί: θα συνεχίσει αυτή η προσπάθεια να διαμορφώνει προγράμματα και διεκδικήσεις, που είναι αναντίστοιχα με τους καιρούς που περνάμε; Θα συνεχίζεται να υποκαθίσταται πολλές φορές η δημοκρατική λειτουργία τόσο των σωματείων, όσο και του ίδιου του Συντονισμού; Θα συνεχίζει να αναπαράγεται η ύπαρξή του ως γραφείο Τύπου ανακοινώσεων, ή πολύ χειρότερα ως απονευρωμένος πολιτικός βραχίονας, πολιτικών οργανώσεων ή και εκλογικών ψηφοδελτίων;

Είναι πιστεύουμε φανερό, πως ο προβληματισμός μας την ίδια στιγμή που δε μπορεί να ταυτιστεί με καμιά συνιστώσα, ταυτόχρονα επιδιώκει, με την πρόταση της παναθηναϊκής και πανελλαδικής συνεύρεσης των σχημάτων, να επικοινωνήσει και να οσμωθεί με όρους δράσης, όλο αυτό το δυναμικό αντίστασης, και μαζί του και εμείς. Άλλωστε, μόνο έτσι καθορίζονται οι πραγματικές εργατικές προσπάθειες.

- Ανατροπή της κυβέρνησης.
- Μείωση των ωρών εργασίας, με αύξηση στους μισθούς και τα μεροκάματα. όχι στη κατάργηση των συμβάσεων.
- Ανάκληση κάθε ιδιωτικοποίησης των τελευταίων 20 χρόνων.
- Ασφάλιση - περίθαλψη για όλους τους εργαζόμενους, Έλληνες και μετανάστες, χωρίς όρους και προϋποθέσεις
- Διαγραφή των χρεών των εργαζομένων προς τράπεζες και προς τις ΔΕΚΟ
- Μέτρα για τους άνεργους. Επίδομα ίσο με το βασικό μισθό, με ασφαλιστική κάλυψη. Τα χρόνια της ανεργίας να υπολογίζονται ως συντάξιμα.
- Ίσα δικαιώματα για όλους τους μετανάστες εργαζόμενους.

Καλούμε τώρα τα εργατικά σχήματα και τις παρεμβάσεις να προχωρήσουν σε οργανωμένη με εισηγήσεις πανελλαδική διαδικασία για τους όρους ενοποιημένης προγραμματικής πάλης.