Όλοι στην ανεξάρτητη ταξική πορεία Σάββατο, 07/09, 17:30 στην Καμάρα

 

 

Όλοι στην ανεξάρτητη ταξική πορεία Σάββατο, 07/09, 17:30 στην Καμάρα

Κυριακή 08/09, 11:00, στο κατειλημμένο εργοστάσιο της ΒιοΜε, πανελλαδική συνέλευση Σωματείων Βάσης, Πρωτοβουλιών για ένα Ανεξάρτητο Κέντρο Αγώνα Εργατών, εργαζομένων και ανέργων.

Στην έναρξη της διεθνούς έκθεσης Θεσσαλονίκης συνηθίζεται ο εντολοδόχος της τρόικας κατ’ όνομα πρωθυπουργός να κάνει εξαγγελία για το τί πρόκειται να κάνει η κυβέρνηση τη νέα χρονιά. Κανένας όμως φέτος δεν περιμένει τις εξαγγελίες αυτές αφού είναι ήδη γνωστό από τα αφεντικά του ότι νέο μνημόνιο -με αλλαγή βέβαια ονόματος- πρόκειται να ακολουθήσει την στιγμή που το χρέος της χώρας -παρά τα χρόνια μνημονίων- αυξάνεται με τρομερά γρήγορο ρυθμό. Βέβαια, σύμφωνα με τον Στουρνάρα δε χρειάζεται να ανησυχούμε, γιατί τα λεφτά πήγαν στις αγαπημένες μας τράπεζες που μας καταληστεύουν χρόνια τώρα.

Για μας είναι ανεπιθύμητος και αυτός και οι εξαγγελίες του και η τρόικα που εκπροσωπεί και το σύστημά τους που βουλιάζει στην κρίση και θέλει να μας αφανίσει. Με ανεξάρτητη ταξική πορεία χωρίς γραφειοκράτες η ΔΕΘ είναι η έναρξη της δικής μας αντεπίθεσης, η έναρξη του ταξικού πολέμου.

Η χρονιά ξεκινάει με προαγγελία μεγάλων αγώνων με χαρακτηριστικά κινητοποιήσεων διαρκείας. Η απολυμένοι της ΕΡΤ που την λειτουργούν μήνες τώρα μόνοι τους, οι καθηγητές και γενικότερα η παιδεία που φαίνεται ότι θα ξεκινήσουν απεργία και κινητοποιήσεις διαρκείας.

Οι εργαζόμενοι στην αυτοδιοίκηση, στα υπό διάλυση νοσοκομεία, στα λίγα μεγάλα κρατικά εργοστάσια ΕΛΒΟ, ΛΑΡΚΟ κλπ που ξεπουλιούνται ή κλείνουν ετοιμάζονται για μαζικές απολύσεις και οδηγούνται υποχρεωτικά σε απεργίες διαρκείας ή διαφορετικά σε άμεση ήττα, ξεπούλημα και την ανθρωποφαγία που θα ακολουθήσει.

Ολόκληρη η εργατική τάξη βράζει σε συνθήκες που ένα τεράστιο κομμάτι της είναι άνεργο ενώ οι υπόλοιποι φυτοζωούν με μισθούς πείνας και υπό την απειλή της ακόμα χειρότερης μέρας. Τα τελευταία χρόνια έγιναν μεγάλες και μαζικές κινητοποιήσεις με 24ωρες και 48ωρες απεργίες με περικυκλώσεις της βουλής και καταλήψεις πλατειών, με κλαδικούς και εργοστασιακούς αγώνες, αλλά με τεράστιες αυταπάτες ενδοσυστημικής λύσης οι οποίες κατέρρευσαν στην πράξη, αδυνατώντας να πετύχουν την παραμικρή αλλαγή.

Η πάλη για την οργάνωση της Γενικής Πολιτικής Απεργίας Διαρκείας

Κανείς από αυτούς τους αγώνες δεν μπορεί να πετύχει ούτε την παραμικρή έστω προσωρινή υποχώρηση του τρικέφαλου τέρατος του παγκόσμιου καπιταλισμού αν δεν είναι στραμμένος στην ολική ρήξη με το σύστημα και αν δεν ενωθεί με τους υπόλοιπους στην ανάγκη της οργάνωσης της Γενικής Πολιτικής Απεργίας Διαρκείας.

Ο αγώνας στα χέρια των εργατών

Σε αυτόν τον αγώνα η διαπλεκόμενη όλα αυτά τα χρόνια με τα κόμματα εξουσίας καθεστωτική συνδικαλιστική γραφειοκρατία, όχι μόνο δε μπορεί να υπερασπιστεί τα δικαιώματα της εργατικής τάξης αλλά ούτε καν τον ίδιο της εαυτό, καθώς αφού συνέβαλε τα μέγιστα στο ξεπούλημα όλων των εργατικών αγώνων και δικαιωμάτων τώρα βάλλεται και η ίδια από την κυβέρνηση ως φορέας διαφθοράς. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η ΕΡΤ που το εν μία νυκτί κλείσιμο της οδήγησε στην ταυτόχρονη διάλυση της πάλε ποτέ κραταιάς ΠΟΣΠΕΡΤ. Οι ολοένα και αυξανόμενες "επαναστατικές" κορώνες που αρθρώνουν οι εργατοπατέρες αυτό το διάστημα δεν είναι τίποτα άλλο από μια προσπάθεια να διαφυλαχθούν τα ιδιαίτερα προνόμια της γραφειοκρατίας και δεν πρέπει να ξεγελάσουν κανέναν.

Στις σημερινές συνθήκες της καπιταλιστικής χρεοκοπίας χρειαζόμαστε περισσότερο παρά ποτέ ένα εργατικό κίνημα με νέες δομές, απαλλαγμένο από τις πρακτικές και τις παθογένειες του παρελθόντος. Ένα εργατικό κίνημα από την βάση, χωρίς καρεκλοκενταύρους γραφειοκράτες, σωματεία σφραγίδες και αποφάσεις πίσω από κλειστές πόρτες. Ένα κίνημα που θα συνενώνει τους εργάτες με όλους αυτούς που παρέμεναν όλα αυτά τα χρόνια αποκλεισμένοι από την συνδικαλιστική γραφειοκρατία -όπως οι άνεργοι και οι επισφαλώς εργαζόμενοι- το οποίο θα αγωνίζεται για την ολοκληρωτική ανατροπή του καπιταλιστικού συστήματος εκμετάλλευσης και που θα οδηγήσει στην ανθρώπινη χειραφέτηση.

Τα εργοστάσια και όλη η οργάνωση της κοινωνίας στα χέρια των εργατών

Δε φτάνουν τόσο χρόνια καταπίεσης και εκμετάλλευσης από μια χούφτα παράσιτα καπιταλιστές και τραπεζίτες, τώρα που το σύστημα ζει την επιθανάτια κρίση του προσπαθεί να την φορτώσει μαζί με τα χρέη τους στις πλάτες μας.

Η ΒιοΜε σαν σπίθα έδειξε το δρόμο. Οι εργάτες πήραν στα χέρια τους το εργοστάσιο που παράτησαν τα αφεντικά. Τα εργοστάσια και όλος ο πλούτος της κοινωνίας ανήκουν στους εργάτες που τα παράγουν.

η κρίση εξουσίας και η κρατική καταστολή

Η παγκόσμια οικονομική κρίση του καπιταλιστικού συστήματος έχει οδηγήσει σε μια άνευ προηγουμένου κρίση εξουσίας. Το τελικό και μοναδικό επιχείρημα του συστήματος ότι μόνο το κίνητρο του κέρδους μπορεί να φέρει πρόοδο στην ανθρωπότητα κατέρρευσε, δείχνοντας ότι το μόνο που φέρνει είναι η κοινωνική καταστροφή. Οι κυβερνήσεις δικομματικές η τρικομματικές διαδέχονται η μια την άλλη χωρίς καμιά ιδιαίτερη κοινωνική αποδοχή. Ό κύριος τρόπος όμως που κυβερνούν είναι η απροκάλυπτη βία του κράτους και η κατάργηση κάθε επίφασης δημοκρατικών κατακτήσεων. Η επιστράτευση των καθηγητών πριν καν αποφασίσουν την απεργία, το κτύπημα των καταλήψεων σε όλη τη χώρα, η δολοφονία του 19χρονου για 1 ευρώ μαζί με τις διώξεις που ακολούθησαν σε νεολαίους στην Θεσσαλονίκη –που 7 από αυτούς καταδικάστηκαν θρασύτατα από το κράτος των δολοφόνων σε 1 χρόνο φυλάκισης με αναστολή (για γράψιμο με σπρέι!!), οι συνήθεις επιθέσεις στις μεγάλες απεργιακές κινητοποιήσεις, το κυνήγι και οι δολοφονίες των μεταναστών από το κράτος και το φασιστικό του ακολούθημα της συμμορίας της Χρυσής Αυγής, οι άγριες επιθέσεις και συλλήψεις στους κατοίκους της Χαλκιδικής, είναι κάποια πρόσφατα παραδείγματα από τον ατελείωτο κατάλογο.

Απέναντι στη βία του αστικού κράτους και των φασιστικών συμμοριών το κίνημα πρέπει να οργανωθεί και να παλέψει για τη συντριβή τους σαν τον μόνο τρόπο να απελευθερωθούμε από κάθε καταπίεση και εκμετάλλευση και σαν τον μόνο δρόμο για το σβήσιμο κάθε είδους βίας και κράτους.

· Με εργατική αυτοδιαχείριση στην παραγωγή και άμεση δημοκρατία στην βάση

· Με αυτοοργάνωση για Γενική Πολιτική Απεργία Διαρκείας

· Τα εργοστάσια και όλη η οργάνωση της κοινωνίας στα χέρια των εργατών

Πρωτοβουλία για τον Συντονισμό Σωματείων Βάσης, Εργαζομένων, Ανέργων και Συλλογικοτήτων

18 χρονών νεκρός για ένα εισιτήριο!

Ανακοίνωση από τη Συνέλευση ενάντια στις δολοφονίες κράτους & αφεντικών

Την Τρίτη 13 Αυγούστου ένας νέος άνθρωπος, ο 18χρονος Θανάσης Καναούτης,  αφήνει στο δρόμο την τελευταία του πνοή, μετά από τραμπούκικη επίθεση ελεγκτή. Σ’ ένα σύστημα που αξιολογεί τα πάντα με όρους κόστους και κέρδους, η ζωή του Θανάση ουσιαστικά άξιζε όσο κι ένα εισιτήριο.

Ο Θανάσης δεν ξεψύχησε λόγω ατυχήματος, ωθήθηκε στο θάνατο από τους κεφαλοκυνηγούς. Οι διώκτες του θα μπορούσαν να είναι πολλοί: μπάτσοι, τραπεζίτες, σεκιουριτάδες, αφεντικά, εφοριακοί. Όταν κάθε ανθρώπινη δραστηριότητα απαιτεί την καταβολή ενός μισθώματος τότε το κυνήγι δεν σταματά ούτε στα αυτονόητα κοινωνικά δικαιώματα, ούτε στη μετακίνηση, ούτε στη στέγαση, τη σίτιση, την υγεία και την παιδεία. Όλα τα κοινωνικά αγαθά από το νερό μέχρι τα ΜΜΜ εντάσσονται στη σφαίρα της αγοράς, για να είναι προσβάσιμα μόνο απ’ όσους μπορούν να πληρώσουν το ακριβό αντίτιμο, εξαιρώντας φυσικά τους φτωχούς, την ίδια δηλαδή την κοινωνική πλειοψηφία, ένα μεγάλο κομμάτι της οποίας παραμένει άνεργο, διαμορφώνοντας το 30% των 1.500.000 ανέργων, ενώ στους νέους ανθρώπους όπως ο Θανάσης η ανεργία φτάνει στο 65%. Είναι εμφανές ότι κάποιοι «περισσεύουν» και πρέπει να πεταχτούν στην άκρη.

Η δολοφονία του Θανάση, δεν ήταν η πρώτη, και δεν θα είναι σίγουρα και η τελευταία, από αυτές που διαπράττει το κράτος και τα αφεντικά, εάν η αντίδραση της κοινωνίας είναι η μοιρολατρία, η αδράνεια, και η παθητική αποδοχή μιας θλιβερής και μίζερης πραγματικότητας που στο όνομα της «νομιμότητας» δημιουργεί μια διαρκή κατάσταση εξαίρεσης για όλους τους αποκλεισμένους, σε μια συνθήκη που ενώνει τα βασανιστήρια στο κολαστήριο της Αμυγδαλέζας, τις επιθέσεις των μπάτσων στις καταλήψεις, τα εισιτήρια στα νοσοκομεία, την ποινικοποίηση τέλος κάθε μορφής αντίδρασης. Οι συλλήψεις συντρόφων στη Θεσσαλονίκη για «διακεκριμένες φθορές» με αφορμή την αναγραφή συνθημάτων, επιφέρει τον διήμερο εγκλεισμό τους σε μια σειρά από κρατητήρια τη στιγμή που οι εμπλεκόμενοι σε μια ανθρωποκτονία, ο ελεγκτής και ο οδηγός, αφήνονται ελεύθεροι χωρίς κανέναν όρο. Αυτή είναι η υποκρισία της αστικής δικαιοσύνης.

Με το κεφάλαιο σε κρίση, το αυταρχικό και ολοκληρωτικό κράτος και το πολιτικό του προσωπικό διαμορφώνει τους όρους της «ζωής που είναι άξια να βιωθεί», προσπαθώντας να εξοντώσει το περισσευούμενο ανθρώπινο εργατικό δυναμικό. Αυτή την συνθήκη πρέπει να την ανατρέψουμε με την αδιαμεσολάβητη κοινωνική μας δράση, η οποία πρέπει να βάλει στο στόχαστρο τους λογαριασμούς, τα εισιτήρια, τους ελέγχους και τους ελεγκτές πάσης φύσεως, εν τέλει όλους όσους δημιουργούν αγορές εκεί που πρέπει να υπάρχουν ανθρώπινες ανάγκες, για να ξαναπάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας.

Να αναμετρηθούμε με την εξουσία στα πεδία άμεσης αντιπαράθεσης, εκεί που διαπράττονται οι δολοφονίες «λαθρεπιβατών», οι ξυλοδαρμοί «λαθρομεταναστών», οι βασανισμοί αντιφασιστών, κόβοντας τα χέρια της, να προτάξουμε την αλληλεγγύη και τον κοινό μαζικό αγώνα ενάντια στον έμμεσο εκβιασμό των φτωχών με τα χαράτσια, τα χρέη, τις μειώσεις μισθών, τους πλειστηριασμούς σπιτιών.

Η τρομοκρατία του κράτους και του κεφαλαίου που συστήνεται ξανά με την επίφαση της «νομιμότητας» της προστασίας δηλαδή της άρχουσας τάξης, ευτελίζει την ίδια την ζωή. Η ταξική εκμετάλλευση μας ωθεί στον σύγχρονο Καιάδα, ο οποίος μπορεί να είναι ακόμη και μια γραμμή λεωφορείου στο κέντρο της μητρόπολης.

ΝΑ ΣΥΝΤΡΙΨΟΥΜΕ ΤΟΝ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΣΜΟ

ΝΑ ΜΗΝ ΣΥΝΗΘΙΣΟΥΜΕ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ, ΝΑ ΝΙΚΗΣΕΙ Η ΖΩΗ.

• Συγκέντρωση Αλληλεγγύης στους διωκόμενους τη ΔΕΥΤΕΡΑ 19 Αυγούστου 11.30 στα δικαστήρια Θεσσαλονίκης.
• Επόμενη συνέλευση Τρίτη 20.00 στη λέσχη εργαζομένων & ανέργων (Φιλίππου 56)
• Συγκέντρωση – Πορεία για τη δολοφονία του Θανάση Καναούτη, την Πέμπτη 22 Αυγούστου 18.00 στην Καμάρα.

Συνέλευση ενάντια στις δολοφονίες κράτους & αφεντικών

Για τον αγώνα των εργαζομένων της ΕΡΤ και τις δυνατότητες που αυτός ανοίγει

Το μαύρισμα της οθόνης της ΕΡΤ, επιβεβαίωσε με τον πλέον εμφατικό τρόπο το βαθύ σκοτάδι που καλύπτει τον ορίζοντα του πολιτικού και κοινωνικού συστήματος της χώρας τα τελευταία χρόνια. H τρικομματική κυβέρνηση, συνεπικουρούμενη από τους νεοναζί της Χρυσής Αυγής, προέβη σε ακόμα ένα αυταρχικό παραλήρημα πετώντας στον κάλαθο των αχρήστων χιλιάδες εργαζόμενους στην ελληνική ραδιοφωνία και τηλεόραση. Μια αυθαίρετη πράξη, που έρχεται να προστεθεί στην γενικότερη πολιτική των εξουθενωτικών μέτρων λιτότητας, της απαξίωσης όλων των δημόσιων αγαθών, της καταστολής των μαχόμενων δυνάμεων της κοινωνίας και των αντισυνταγματικών πράξεων τόσο της κυβερνητικής εξουσίας όσο και της δικαστικής. Όλα αυτά συνθέτουν, βέβαια, ένα μέρος του ζοφερού σκηνικού που έχει διαμορφωθεί στην ελληνική κοινωνία.

Από την πρώτη στιγμή, το λουκέτο στην ΕΡΤ συνοδεύτηκε από την κοινότοπη ακροδεξιά ρητορική περί διεφθαρμένου δημόσιου οργανισμού, παχυλών μισθών, εργατοπατέρων και διάφορων άλλων κατηγοριών που ως μόνο στόχο έχουν την απαξίωση των δημοσίων αγαθών και την επίθεση σε βάρος των εργαζομένων. Κυβέρνηση και ακροδεξιά επιδίδονται στο γνωστό παιχνίδι τους. Στοχεύοντας στα συντηρητικά ένστικτα του λαού, δημιουργούν έντονες αντιπαραθέσεις μεταξύ κοινωνικών ομάδων, αποσπώντας την προσοχή από το πραγματικό πρόβλημα, που είναι το ξεπούλημα των πόρων και των δημοσίων αγαθών στην ντόπια και ξένη επιχειρηματική ελίτ.

Δεν πρέπει όμως να πέσουμε στην παγίδα. Οι πλουσιοπάροχοι μισθοί πολλών δημοσιογράφων της ΕΡΤ και η δράση μηχανισμών κρατικής προπαγάνδας, είναι όντως στοιχεία αναντίρρητα, τα οποία όμως πρώτα απ’ όλα πιστοποιούν την κυβερνητική κηδεμονία πάνω στην δημόσια ραδιοτηλεόραση. Γνωρίζουμε ότι οι «ιερές αγελάδες» της κυβέρνησης είναι δημιούργημα διεφθαρμένων γραφειοκρατών, πρωταρχικός ρόλος των οποίων ήταν να υπηρετούν με συνέπεια τις κυβερνητικές εντολές. H εξοργιστικά υποκριτική στάση της κυβέρνησης στη διαχείριση ενός τόσο σοβαρού ζητήματος, φανερώνει απροκάλυπτα τις αληθινές προθέσεις της, που δεν είναι άλλες από το ξεπούλημα όλων των κοινωνικών αγαθών. Σήμερα η ενημέρωση. Μαζί της το νερό, το ρεύμα, η υγεία κ.ά.

Μπροστά στις χυδαίες απαιτήσεις των εκπροσώπων του απάνθρωπου και καταστροφικού καπιταλιστικού συστήματος, είναι καιρός να αναδείξουμε το δημόσιο χαρακτήρα όλων των δημόσιων αγαθών και να αντιπαλέψουμε τόσο την κρατική-αστική κηδεμονία πάνω τους όσο και την ιδιωτική. Σε αυτό το πλαίσιο, δεν μπορούμε να ακολουθήσουμε καμία μέση λύση που προωθεί η κυβέρνηση (λέγε με ΝΕΡΙΤ) ή οποιοδήποτε άλλη κοινοβουλευτική παράταξη. Ας μην γελιόμαστε, λοιπόν, το πολιτικό σύστημα δεν μπορεί να δώσει λύση στο πρόβλημα, αφού είναι μέρος του προβλήματος!

H μόνη λύση μπορεί να δοθεί μέσα από τη δημιουργία θεσμών κοινωνικού ελέγχου έτσι ώστε το δημόσιο αγαθό της ενημέρωσης να διαχειρίζεται από την κοινωνία στην οποία πραγματικά ανήκει, όπως και κάθε άλλο δημόσιο αγαθό. Άλλωστε η κοινωνικοποίηση ενός δημόσιου μέσου επικοινωνίας θα οδηγήσει στην χειραφέτησή του από τον κρατικό έλεγχο και από ισχυρούς κεφαλαιοκρατικούς μηχανισμούς, στην δημιουργία εργατικού και κοινωνικού ελέγχου καθώς και ενός νέου αντι-ιεραρχικού μοντέλου ενημέρωσης.

Για άλλη μια φορά αναδύεται στην επιφάνεια το πρόταγμα της κοινωνικής αυτοδιαχείρισης. Είναι το μόνο που στηρίζεται στην ιδέα της ρήξης, που αποτελεί ριζοσπαστική διαδικασία κοινωνικού μετασχηματισμού και προϋποθέτει αλλαγές πραγματοποιούμενες από κάτω. Υπό αυτό το πρίσμα, η αυτοδιαχείριση της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης, για εμάς, αποτελεί μια μοναδική ευκαιρία, όχι μόνο για μια αμυντική κίνηση απέναντι στον κρατικό έλεγχο αλλά και για μια απόπειρα υπέρβασης του καπιταλιστικού πλαισίου που διέπει τον δημόσιο φορέα.

Για να επιτευχθεί κάτι τέτοιο όμως απαιτείται σκληρή δουλειά και συλλογικός αγώνας εντός και εκτός της ΕΡΤ. Δηλαδή ένα ευρύτερο κοινωνικό κίνημα, που θα αποτελείται από την συνέλευση των εργαζομένων αλλά και από ανοιχτές συνελεύσεις, στις οποίες κάθε κομμάτι της πληττόμενης κοινωνικής πλειοψηφίας θα μπορεί να έχει πρόσβαση αλλά και δικαίωμα να εκφέρει τις απόψεις του σχετικά με τη θεματολογία του προγράμματος, αφού το μέσο πρέπει να ανήκει σε όλους. H εποπτεία και ο έλεγχος του προγράμματος από τις συνελεύσεις των εργατών και των εργατριών εντός και εκτός ΕΡΤ μπορεί να εξασφαλίσει τον κοινωνικό προσανατολισμό των διαφόρων θεμάτων. Ένα πρόγραμμα που θα αποτελεί βήμα της κοινωνίας στο σύνολό της αποδεσμευμένο από την κρατική κυριαρχία και προπαγάνδα. Ένα πρόγραμμα που θα αναδεικνύει όλους τους κοινωνικούς αγώνες και τα προβλήματα του λαού, από τις Σκουριές, την Κερατέα και τη ΒΙΟΜΕ, μέχρι τις συνελεύσεις γειτονιών και τα δίκτυα χωρίς μεσάζοντες.

Τα πράγματα, λοιπόν, είναι απλά! Αναγνωρίζουμε ότι το συγκεκριμένο εγχείρημα που προσπαθούμε να προωθήσουμε, είναι ένα εγχείρημα δύσκολο. Αυτό που μας καθοδηγεί, είναι το όχι μας ενάντια στη γενικευμένη παρακμή που διαμορφώνει η νεοφιλελεύθερη και νεοναζιστική βαρβαρότητα. Καλούμε τους απολυμένους εργαζόμενους να τολμήσουν να χτίσουν εκείνες τις κοινωνικές αντιδομές που θα μας βοηθήσουν να έρθουμε σε ρήξη με τη λογική του κεφαλαίου, έχοντας πλέον συνειδητοποιήσει ότι αυτή οδηγεί αναπόφευκτα στην αυτό-εκμηδένιση της ανθρωπότητας, και να πετύχουμε την γενικευμένη κοινωνική αυτοδιεύθυνση, την αυτοδιεύθυνση των ζωών μας που τις έχει τσακίσει η κρατική καταπίεση και ο καπιταλισμός.

Στηρίζουμε τη διεθνή ημέρα αλληλεγγύης στον αγώνα των εργατών της ΒΙΟΜΕ

Ακολουθεί το κάλεσμα της Πρωτοβουλίας Αλληλεγγύης:

Ο αγώνας των εργατών της Βιο.Με. έχει πια μια μακριά ιστορία αλλά έρχεται από το μέλλον. 

Είναι μια ιστορία ενός εργοστασίου που εγκαταλήφθηκε απο την εργοδοσία, "ξεχάστηκε" από το κράτος και τη κυβέρνηση και αγνοήθηκε από διάφορους κυβερνητικούς καρεκλοκένταυρούς του γραφειοκρατικού συνδικαλισμού. Είναι μια ιστορία ενός εργοστασίου όπου κι εκεί όπως και παντού, εργάτες έμειναν άνεργοι, σ' ένα σχέδιο καταστροφής που τ' αφεντικά ονομάζουν αναδιάρθρωση κι εμείς παγκόσμια καπιταλιστική κρίση και κατάρρευση. Είναι μια ιστορία καταστροφής, όπως τόσες γύρω μας.

Είναι όμως, πάνω απ' όλα, μια ιστορία ενός κομματιού της εργατικής τάξης που δεν το βάζει κάτω. Είναι η ιστορία της αυτοοργάνωσης των εργατών με άμεση δημοκρατία σε ταξικό σωματείο βάσης, όπου πάνω απ' όλους είναι η γενική συνέλευση και το συλλογικό συμφέρον. Είναι η ιστορία της κατάληψης και της αυτοδιαχείρισης του εργοστασίου της ΒΙΟ.ΜΕ., όπου πάνω απ' όλους είναι η ανάγκη για αξιοπρεπή εργασία και διαβίωση. Είναι η ιστορία μιας κοινότητας αγώνα όπου τα προβλήματα βρίσκουν συλλογικές λύσεις. Είναι μια ιστορία δημιουργίας.

Γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο ο αγώνας των εργατών της Βιο.Με. συναντά την απλόχερη αλληλεγγύη από χιλιάδες ανθρώπους, εργαζομένους και ανέργους, σε κάθε γωνιά του πλανήτη. Γι' αυτό ακριβώς τον λόγο μόνο το τελευταίο έτος, από τη Μελβούρνη και το Τόκυο, ώς τη Ουάσινγκτον και το Βερολίνο, δεκάδες εκδηλώσεις συμπαράστασης στηρίζουν τον αγώνα αυτόν. Γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο σωματεία, συλλογικότητες, στέκια και πρωτοβουλίες σε κάθε μικρή και μεγάλη πόλη της Ελλάδας, δείχνουν κάθε μέρα και με κάθε τρόπο την αλληλεγγύη τους. Αυτός είναι όμως και ο λόγος που οι κρατούντες, κράτος και εργοδοσία, φοβούνται και στέκονται αντίθετοι στον δρόμο που χάραξε ο αγώνας των εργατών της Βιο.Με.

Σήμερα, τέσσερις μήνες μετά την επαναλειτουργία του εργοστασίου της Βιο.Με. από τους ίδιους τους εργαζόμενους, με αυτοδιεύθυνση και πλήρη εργατικό έλεγχο, το κράτος και η κυβέρνηση, εξακολουθεί να κωλυσιεργεί και να αρνείται την ελεύθερη λειτουργία του εργοστασίου. Τέσσερις μήνες μετά, για τους ήδη απλήρωτους εργαζόμενους εδώ και δύο χρόνια, η κυβέρνηση προσπαθεί να στραγγαλίσει οικονομικά τον αγώνα, αρνούμενη ακόμη και σήμερα ακόμα και το έκτακτο επίδομα που έχει δωθεί σε αλλες περιπτώσεις. Όμως οι εργαζόμενοι και το σωματείο τους, δεν πρόκειται να αφήσουν τον οικονομικό εκβιασμό να περάσει.

Καλούμε κάθε εργαζόμενο και εργαζόμενη, που αντιλαμβάνεται την επίθεση των αφεντικών στις ανάγκες μας και στη ζωή μας, κάθε άνεργο και κάθε άνεργη, που αντιλαμβάνεται την αυτοδιαχείριση των μεσων παραγωγής σαν ενα δρόμο ενάντια στην εξαθλίωση και τη φτώχια, κάθε σωματείο, συλλογικότητα, ομάδα και στέκι του κινήματος να σταθεί δίπλα στον αγώνα των εργατών της Βιο.Με. 

Την Τετάρτη 26 Ιουνίου καλούμε σε διεθνής ημέρα αλληλεγγύης. Σε ημέρα αγώνα σε κάθε πόλη της Ελλάδας αλλά και του εξωτερικού.

Στις 26 Ιουνίου οι εργάτες της ΒΙΟ.ΜΕ. καλούν όλη τη κοινωνία να τους συμπαρασταθεί με κάθε τρόπο.

Για την ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ του εργοστασίου της ΒΙΟ.ΜΕ.με αυτοδιεύθυνση και πλήρη εργατικό έλεγχο! Για την άμεση νομιμοποίηση της λειτουργίας του.

Για να περάσει η παραγωγή στους παραγωγούς και τα εργοστάσια στους εργάτες!

Για την εργατική αυτοδιαχείριση και την άμεση δημοκρατία στη βάση!

Από τα κατειλημμένα κτίρια της ραδιοτηλεόρασης από τους απεργούς εργαζόμενους στην Ελλάδα, μέχρι την ηρωική εξέγερση των αδελφών μας, εργαζόμενων και ανέργων, στη Τουρκία, είμαστε κομμάτι του κινήματος που αγωνίζεται να πάρουμε τις ζωές μας στα χέρια μας! Θα νικήσουμε!

Στη Θεσσαλονίκη:

ΤΕΤΑΡΤΗ 26 ΙΟΥΝΙΟΥ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ

ΣΤΟΝ ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΧΩΡΟ “ΣΧΟΛΕΙΟ για τη μάθηση της Ελευθερίας”

ΒΑΣ.ΓΕΩΡΓΙΟΥ (προέκταση ΒΑΣ.ΟΛΓΑΣ) & ΜΠΙΖΑΝΙΟΥ 

από τις 9 το πρωί, μέχρι το βράδυ 

με ρεμπέτικο-λαικό γλέντι οικονομικής ενίσχυσης

Ανοιχτή Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης στον αγώνα των εργατών της ΒΙΟ.ΜΕ.

www.biom-metal.blogspot.gr

www.viome.org

Συμμετέχουμε στην ανεξάρτητη ταξική απεργιακή συγκέντρωση και πορεία 13/6 Καμάρα 10πμ

Το κάλεσμα της ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟ

ΣΩΜΑΤΕΙΩΝ ΒΑΣΗΣ, ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ, ΑΝΕΡΓΩΝ ΚΑΙ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΤΗΤΩΝ

Κάλεσμα στην απεργία Πέμπτη 13 Ιουνίου 2013

 Αυτό που δεν μπορεί να κρυφτεί πια είναι ότι καταρρέουν. Χωρίς όμως τη λαική πρωτοβουλία, την οργανωμένη αντεπίθεση της εργατικής τάξης θα προσπαθήσουν να μας τραβήξουν μαζί τους. Οι χιλιάδες απολύσεις στο δημόσιο που ετοίμαζαν και ανακοίνωναν μήνες τώρα είναι γεγονός. Μέσα σε ένα απόγευμα 2500 θέσεις εργασίας έγιναν καπνός, μαζί τους ανατρέπονται άρδην και οι ζωές χιλιάδων εργαζομένων. Η πολιτική της καπιταλιστικής χούντας που κυβερνά μοιάζει με ρώσικη ρουλέτα, στο στόχαστρο του όπλου βρίσκεται όμως πάντα ο ίδιος στόχος, οι εργαζόμενοι και τα δικαιώματά τους, οι όροι ζωής τους. Σε αυτό το παιχνίδι η κυβέρνηση παίζει διαρκώς το χαρτί του κοινωνικού αυτοματισμού. Προσπαθεί να πείσει τους εργαζόμενους ότι ο διαχωρισμός θα τους σώσει ότι χωρίζονται σε καλούς και χρήσιμους και κακούς και άχρηστους. Σίγουρα βασικό κριτήριο για την επιλογή του λουκέτου στην ΕΡΤ ήταν ότι αυτή θα  έδινε περισσότερη τροφή για τα γνωστά επιχειρήματα που πυροδοτούν τον κοινωνικό ανταγωνισμό. Φυσικά αυτό που δεν λέγεται ποτέ είναι ότι η διαμόρφωση της ΕΡΤ σε αυτό που ήταν μέχρι τώρα είναι έργο των ίδιων ανθρώπων οι οποίοι ενώ μένουν στον αφρό καταστρέφουν τις ζωές χιλιάδων εργαζομένων. Όποιος δεν βλέπει ότι ξεκινώντας από την ΕΡΤ η κυβέρνηση διαμορφώνει μια κάθετη ολοκληρωτική πολιτική εξαίρεσης που αφορά όλους τους εργαζόμενους σύντομα δεν θα μπορεί να αντιδράσει σε καμιά από τις επόμενες σφαγές. Ο δρόμος που πρέπει να βαδίσουν οι εργαζόμενοι είναι πια ξεκάθαρος. Είναι ο δρόμος της αλληλεγγύης στη βάση πέρα και ενάντια στις ξεπουλημένες γραφειοκρατικές ηγεσίες των συνδικάτων. Είναι η διαρκής απεργία με στόχο την ανατροπή του συστήματος εκμετάλλευσης, είναι η απαλλοτρίωση των μέσων παραγωγής και η λειτουργία τους με αυτοδιαχείριση και άμεση δημοκρατία. Είναι εν τέλει η μάχη. Το οδοφράγματα της Τουρκίας είναι απ’ την ίδια μεριά που πρέπει να βρεθούν και οι καταπιεσμένοι της Ελλάδας. Ξεχωρίζουν τον κόσμο του αγώνα, της αντίστασης της αλληλεγγύης απ’ τον κόσμο του κεφαλαίου, της κρατικής καταστολής, της εκμετάλλευσης, της καταπίεσης. Είναι δυο κόσμοι σε διαρκή πόλεμο. 

ΕΡΓΑΤΗ ΠΟΛΕΜΑ 

ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ 

ΤΗΝ ΠΕΜΠΤΗ 13 ΙΟΥΝΙΟΥ

10.00 ΣΤΗΝ ΚΑΜΑΡΑ

ΠΟΡΕΙΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΕΙΛΗΜΜΕΝΗ ΕΤ3

Η ΕΡΤ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΤΗΣ

ΓΕΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ

Έναρξη λειτουργίας της Λέσχης Εργαζομένων & Ανέργων Θεσσαλονίκης!

Η Κ.Ε.Χ.Α. στεγάζεται στη Λέσχη Εργαζομένων & Ανέργων Θεσσαλονίκης, Φιλίππου 56. 

Συνέλευση κάθε δεύτερη Κυριακή στις 15.00. 

Ακολουθεί η ανακοίνωση για το άνοιγμα καθώς και το ιδρυτικό κείμενο της Λέσχης:

Ένας κοινωνικός χώρος, όπου κάθε πλευρά του μαχητικού εργατικού αγώνα θα 

είναι ευπρόσδεκτη. Τη "δική μας" γωνιά, αφιερωμένη στους εργαζόμενους και τους άνεργους που σχεδιάζουν, συζητούν, οργανώνονται και αγωνίζονται μακριά και έξω από τα πολύχρωμα πλοκάμια των αφεντικών, του κράτους και της συνδικαλιστικής γραφειοκρατείας. 

Ένας χώρος για το μαχητικό και ανυπόταχτο εργατικό κίνημα.

Ένα χώρος για τη τη τάξη μας, τις ανάγκες και τα συμφέροντα της.

Ξεκινάμε το Σάββατο 27.04 από τις 21.00 

με ζωντανή μουσική - αφιέρωμα στο Πολιτικό Τραγούδι!

ergatiki-leshi.blogspot.gr

ακολουθεί το ιδρυτικό κείμενο της Λέσχης:

Όταν οι προλετάριοι συζητούν, ο κόσμος τρέμει συθέμελα...

Στον καιρό της πιο ακραίας υποτίμησης της εργασίας και των ζωών μας, υπάρχουν γωνιές που αναγεννιέται η αντίσταση και η ανάγκη για τον αγώνα.

Από τη συναδελφική κουβέντα κάτω από τη μύτη του αφεντικού στη δουλειά, μέχρι τις πιο ολοκληρωμένες συναντήσεις και εκφράσεις της εργατικής αλληλεγγύης στο δρόμο, ο εργατικός αγώνας για ζωή, ψάχνει, κάθε μέρα, μονοπάτια να εκφραστεί και να αναπνεύσει.

Συναισθανόμενοι αυτήν την ανάγκη, που είναι και δική μας αγωνία, εργαζόμενοι και άνεργοι της Θεσσαλονίκης, αποφασίσαμε να ιδρύσουμε έναν κοινωνικό χώρο, όπου κάθε πλευρά του μαχητικού εργατικού αγώνα θα είναι ευπρόσδεκτη. Τη "δική μας" γωνιά, αφιερωμένη στους εργαζόμενους και τους άνεργους που σχεδιάζουν, συζητούν, οργανώνονται και αγωνίζονται μακριά και έξω από τα πολύχρωμα πλοκάμια των αφεντικών, του κράτους και της συνδικαλιστικής γραφειοκρατείας. Ένα χώρο για το μαχητικό και ανυπόταχτο εργατικό κίνημα. Ένα χώρο για τη τη τάξη μας, τις ανάγκες και τα συμφέροντα της.

Σήμερα συστεγαζόμαστε εδώ συλλογικότητες*, που διατηρώντας η κάθε μία την αυτονομία της, συνεισφέρουμε από κοινού στην ίδρυση της "Λέσχης Εργαζομένων & Ανέργων Θεσσαλονίκης". Καλούμε κάθε εργαζόμενο ή άνεργο της πόλης, σωματείο ή εργατική συλλογικότητα ή ομάδα, που θέλει να οργανώσει από μια απλή συζήτηση, μέχρι μια εκδήλωση, μια συνέλευση, μια βραδιά, ή μια προβολή, ή ακόμη και να συστεγαστεί σε μόνιμη βάση, να έρθει στη πόρτα της "Λέσχης" που θα είναι γι΄αυτούς πάντα ανοιχτή.

Η Λέσχη Εργαζομένων & Ανέργων Θεσσαλονίκης λειτουργεί στη Φιλίππου 56, στο κέντρο της πόλης. 

Διαχειριστική συνέλευση κάθε πρώτη Δευτέρα του μήνα 

Ηλεκτρονική διεύθυνση ergatiki.leshi@gmail.com

* Συλλογικότητες που συστεγάζονται στη Λέσχη (αλφαβητικά):

Αναρχοσυνδικαλιστική πρωτοβουλία "Ροσινάντε"

Ελευθεριακή Πρωτοβουλία

Εργατικό Επαναστατικό Κόμμα (ΕΕΚ)

Κίνηση Εργατικής Χειραφέτησης & Αυτοοργάνωσης (ΚΕΧΑ)

Συνεργατικές εκδόσεις "Κουρσαλ"

Καμιά δίωξη στον αρνητή στράτευσης Μ. Εξίογλου

Σήμερα 18/4/2013 το πρωί συνελήφθη έξω από το σπίτι του και καθώς πήγαινε στην εργασία του, ο αρνητής στράτευσης Μ. Εξίογλου με την κατηγορία της ανυποταξίας. Σημειώνεται πως ο Μ. Εξίογλου είχε δικαστεί και καταδικαστεί για το ίδιο αδίκημα τον Δεκέμβρη του 2012 αλλά οι κατασταλτικοί και δικαστικοί μηχανισμοί επιμένουν πως συντελείται εκ νέου αδίκημα κάθε φορά που παραλαμβάνεται το χαρτί κατάταξης. Είναι απαράδεκτο να δικάζονται και να καταδικάζονται άνθρωποι 2 και 3 φορές για το ίδιο αδίκημα, είναι ανεπίτρεπτο να διώκονται άνθρωποι για τις πεποιθήσεις τους και είναι τραγελαφικό να δικάζονται πολίτες από στρατιωτικά δικαστήρια.
Ο Μ. Εξίογλου είναι γνωστός στη Θεσσαλονίκη για την πολιτική και κοινωνική του δράση και η απόφασή του να αρνηθεί την κατάταξη στον ελληνικό στρατό είναι συνεπής επιλογή αποτέλεσμα της χρόνιας δέσμευσής του στο αντιμιλιταριστικό και αντιεθνικιστικό κίνημα.
Τα πρόσφατα συνεχή κρούσματα παρενοχλήσεων και διώξεων αντιρρησιών συνείδησης και αρνητών στράτευσης όπως του Νίκου Καρανίκα, του Μπάμπη Ακριβόπουλου και του Μενέλαου Εξίογλου είναι άμεσο αποτέλεσμα της ακροδεξιάς πορείας της τρικομματικής κυβέρνησης που επιτίθεται λυσσαλέα σε όλες τις εκφάνσεις του ριζοσπαστικού κινήματος. Στο πλαίσιο της ίδιας τακτικής, βλέπουμε και τη φίμωση κινηματικών μέσων όπως το indymedia και ο 98 fm και γίνεται πλέον προφανές ότι αυτές οι διώξεις θα ενταθούν. Είναι χρέος ολόκληρου του κινήματος αντίστασης να θέσει ένα τέρμα σε αυτή την επίθεση.

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΕΝΕΛΑΟ ΕΞΙΟΓΛΟΥ
ΔΕΝ ΠΟΛΕΜΑΜΕ ΓΙΑ ΤΟΝ ΤΑΞΙΚΟ ΕΧΘΡΟ

Αλληλεγγύη στους τούρκους αγωνιστές

Κοινός αγώνας της εργατικής τάξης και στις δύο πλευρές του Αιγαίου

Το τελευταίο διάστημα διεξάγεται μια γκανγκστερικού τύπου κρατική επιχείρηση που στόχο έχει τους Τούρκους πολιτικούς πρόσφυγες που ζουν στην Ελλάδα. Ότι άφησε στη "μέση" το φασιστικό κράτος της Τουρκίας, έρχονται να το συμπληρώσουν τα μαντρόσκυλα της ΕΥΠ και της ΕΛ.ΑΣ. με προσαγωγές, φυλακίσεις και βασανισμούς στους αγωνιστές πολιτικούς πρόσφυγες της διπλανής χώρας. Είναι φαίνεται τόσο μεγάλη η αγωνία των αφεντικών σε Ελλάδα και Τουρκία, να "τελειώσουν" μια ώρα αρχύτερα με τις οργανώσεις του ταξικού πολιτικού αγώνα, που τις ανακηρύσσουν "τρομοκρατικές" σε επίπεδο, μάλιστα, ΕΕ, συλλαμβάνουν και προφυλακίζουν χωρίς κανένα επιβαρυντικό στοιχείο αγωνιστές, αρνούνται στους κρατούμενους ακόμη και τα στοιχειώδη. Στη περίπτωση της Γκιονούλ Γιλμάζ, πολιτική πρόσφυγας από την Τουρκία,που βρίσκεται με πολιτικό άσυλο στην Ελλάδα από το 2001, δεν τηρούνται ακόμη και τα τυπικά: απομόνωση, απαγόρευση επικοινωνίας, ακόμη και απαγόρευση να της φέρουν μια καινούρια αλλαξιά ρούχων... Κι όλα αυτά από τις 21 Μαρτίου.

Δεν είναι καθόλου τυχαίο, πως τις μέρες που πληθαίνουν τα τρομοκρατικά χτυπήματα του ελληνικού κράτους εναντίον τούρκων πολιτικών προσφύγων, ανακοινόνωνται διαρκώς σχέδια τούρκικων επενδύσεων στη χώρα. Φαίνεται πως το κεφάλαιο δεν έχει κανένα πρόβλημα να "συσφίγγει τις σχέσεις του", αρκεί βέβαια να αλληλουποστηρίζεται στη καταστολή και την ωμή βία εναντίον του κινήματος και των αγωνιστών.

Δεν μας φοβίζουν. Είναι καθήκον της εργατικής τάξης σε Ελλάδα και Τουρκία να ξεμπερδεύει όσο το δυνατόν πιο γρήγορα με τα αφεντικά και την εξουσία τους, και έτσι να διασφαλίσει μια και καλή την ειρήνη και τη πραγματική συνεργασία των λαών της περιοχής. Είναι καθήκον μας να στηρίξουμε τους Τούρκους αγωνιστές όσο είναι να τσακίσουμε τη ντόπια ολιγαρχία και τον σύγχρονο ολοκληρωτισμό.

Η αλληλεγγύη είναι το όπλο μας!

Κ.Ε.Χ.Α. 10/4/2013

Αυτό το πηγάδι δεν έχει πάτο: Η διαρκής υποτίμηση του "κατώτατου μισθού"

Λίγα λόγια για τις αλλαγές στον βασικό μισθό

Γενικά: Ο μισθός δεν είναι απλά και μόνο τα χρήματα, τα λεφτά τα οποία εξασφαλίζει κανείς από την εργασία του, όπως πολλές φορές εννοείται, εσφαλμένα. Σε ό,τι αφορά την εξαρτημένη εργασία, ο μισθός θα πρέπει να εννοηθεί ως μια συνισταμένη πολλών και διαφορετικών στοιχείων, σημαντικών όπως ο χρόνος, οι συνθήκες και η ένταση της εργασίας. Στον σύγχρονο καπιταλισμό ο μισθός εισέρχεται στους καταναγκασμούς της εργασίας σαν αναγνώριση της τυπικής ελευθερίας των δύο συμβαλλομένων μερών: του "εργοδότη" και του εργαζόμενου. Σε αντίθεση με μια σειρά απλήρωτων εργασιών (κοινώς δουλεία), που ούτε σήμερα έχουν εξαλειφθεί όπως η εργασία στον Στρατό, στη Φυλακή ή/και η οικογενειακή/οικιακή εργασία, η μισθωτή εργασία διαχωρίζεται από αυτές με το "ελεύθερο δικαίωμα" της πώλησης της εργατικής δύναμης. Αυτή ακριβώς η μισθωτή εξαρτημένη εργασία, είναι γενικότερο γνώρισμα του καπιταλισμού, θεμελιώδης λίθος στο οικοδόμημα μέσα στο οποίο σήμερα ζούμε. 

Γίνεται αντιληπτό πως σε αυτή την σχέση εξάρτησης συνυπάρχουν και τα δύο μέρη: και ο εκμεταλλευόμενος και ο εκμεταλλευτής. Παρόλαυτα, αυτή η σχέση δεν είναι συμμετρική. Η θέση "αφεντικό" γεννάται και αναπαράγεται μέσα από την μισθωτή εξαρτημένη εργασία, αλλά το ανάποδο δεν ισχύει. Και δεν ισχύει μόνο αν εννοηθεί η εργασία, όχι σαν προϊόν προς πώληση, αλλά σαν τη δημιουργικότητα που αλληλεπιδρά με το κοινωνικό περιβάλλον και τη Φύση και τα μετασχηματίζει. Με αυτή την έννοια αντιλαμβανόμαστε την εργασία περαν του καπιταλισμού, την εργασία χωρίς αφεντικά.

Από τη δεκαετία του 70, αλλά πολύ περισσότερο από τη δεκαετία του 80 και έπειτα, τα αφεντικά προσπάθησαν με μια καλά συντονισμένη παγκόσμια ιδεολογική καμπάνια, όχι να καταργήσουν αυτήν την εξάρτηση, αλλά να αλλάξουν τη βασική της αναπαράσταση. Να μειώσουν ή και να εξαφανίσουν την έννοια του μισθωτού (του εργάτη), ταυτίζοντας τον (σαν φιγούρα) με τον ελεύθερο επαγγελματία. Αυτή η προσπάθεια τους ήταν βαθιά, διαρκείας και πολυποίκιλη. Εξελίχθηκε από την προώθηση της ευελιξίας του εργατικού δυναμικού, τον πολλαπλασιασμό των μυθολογικών ανισοτήτων (με επιδόματα, μπόνους κτλ), την οργανική υπαγωγή των μορφών έκφρασης των εργατικών συμφερόντων (όπως είναι και τα συνδικάτα) στο κράτος, τη γενικότερη προβολή του ατομικισμού-μικροαστισμού, την επιδότηση της κατανάλωσης (με δάνεια, κάρτες υποθήκευσης στην ουσία μελλοντικών μισθών) κ.ο.κ. Ένας από τους βασικούς λόγους ήταν και η ενσωμάτωση του μισθού γενικά, όχι πια σαν ένα εξωτερικό έξοδο, αλλά μέρος της εσωτερικής καπιταλιστικής διαδικασίας συσσώρευσης, μέσω της μαζικής εργατικής κατανάλωσης. Αποτέλεσμα: η εκτροπή της έννοιας του "μισθού", ιδεολογικά και πολιτικά, σε "εισόδημα". Οποιαδήποτε αναφορά στον μισθό, αντιμετωπιζόταν (και αντιμετωπίζεται ακόμη και σήμερα από πλευρές του κινήματος) σαν οικονομίστική, δίχως σοβαρή εκτίμηση για το αντικείμενο καθώς είναι "μόνο λεφτά"...

Έτσι φτάνουμε στο σήμερα, που η ρύθμιση των μισθολογικών διαβαθμίσεων με το εργαλείο που ονομάζεται "βασικός μισθός", μπαίνει ακόμη πιο κεντρικά στο στόχαστρο των επιδιώξεων των αφεντικών. Το μεγάλο κόμμα του κεφαλαίου, το κράτος, αναλαμβάνει ακόμη μεγαλύτερο μέρος της διαχείρισης και κοστολόγησης του εργατικού δυναμικού. Η "αυτόματη προσαρμογή" της Εθνικής Γενικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας με βάση τις ανάγκες της "εθνικής" οικονομίας (δλδ των αναγκών για κερδοφορία των αφεντικών) νομοθετείται στο Μνημόνιο 3 και υλοποιείται ήδη από τον Απρίλη που διανύουμε. Με λίγα λόγια το ύψος του βασικού μισθού νομοθετείται πλέον με υπουργική απόφαση, καταργώντας την, έτσι κι αλλιώς τυπική "διαπραγμάτευση" των καθεστωτικών τριτοβάθμιων οργανώσεων των εργαζομένων (ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ) με τις εργοδοτικές οργανώσεις. Αντίθετα από τις εκτιμήσεις των αντινεοφιλελεύθερων κρατικιστικών "μετώπων", όλων των αποχρώσεων το κράτος όχι μόνο δεν εξαφανίζεται, αλλά ισχυροποιεί τον ρυθμιστικό του ρόλο σε όλο και περισσότερα ζητήματα διαχείρισης της εργασίας. Με εργαλείο τη διατίμηση του βασικού μισθού (του ανειδίκευτου), ορίζει και καθορίζει το ύψος των "απολαβών" των ανέργων (του επιδόματος ανεργίας), αλλά και των εξειδικευμένων εργατών, ακριβώς γιατί ο βασικός μισθός αποτελεί τη βάση υπολογισμού όλων αυτών των "μισθών". Και έπεται συνέχεια:

Η κρατική διαχείριση της εργασίας εξαπλώνεται με τις συμβάσεις εργασίας στις Συμβάσεις Ορισμένου Χρόνου και τις Κοινωφελής Εργασίας ακολουθώντας πιστά τα βήματα του γερμανικού μοντέλου, όπου ακόμη και τα επιδόματα ανεργίας εξευτελίζονται σε φιλοδωρήματα συνδεδεμένα με άμισθη εργασία σε ιδιωτικές επιχειρήσεις ή σε κρατικής επιχειρήσεις πρόνοιας...Είναι αυτή η νέα δομή που αναπαριστά καλύτερα (για τα αφεντικά) τον σύγχρονο ταξικό συσχετισμό, και πιο συγκεκριμένα τα εξής μέτρα:

• Κάθε Δεκέμβριο με υπουργικό διάταγμα θα καθορίζεται ο βασικός μισθός. Θα έχει προηγηθεί μια -τυπική- διαβούλευση των διαφόρων "κοινωνικών φορέων", με κυρίαρχο των ρόλο των εργοδοτικών οργανώσεων.
• Το ύψος του μισθού (και ότι αυτός συμπαρασύρει μαζί του), θα ορίζεται με βάση "...την κατάσταση της ελληνικής οικονομίας, τις προοπτικές ανάπτυξής της, τα επίπεδα παραγωγικότητας, ανταγωνιστικότητας...". Ωμά και σταθερά, δηλαδή, τα συμφέροντα των αφεντικών.
• Παραμένουν και μάλιστα εντείνονται οι διαφορές (προς τα κάτω) για τους νέους εργαζόμενους κάτω των 25 ετών.

Συμπεράσματα

Οι εργάτες και οι εργάτριες που στη πλάτη μας θα δοκιμαστούν όλα τα μέτρα δημοσιονομικής προσαρμογής του μισθού και του χρόνου εργασίας μας, δεν πρέπει να έχουμε καμία αυταπάτη για τον ρόλο της κρατικής διαχείρισης του. Όχι μόνο δεν συνιστά "βελτίωση", το πέρασμα (και τυπικά) από τα χέρια της "διαπραγμάτευσης" του βασικού μισθού στα χέρια του κράτους, αλλά ισχυροποιεί αυτό που γνωρίζαμε ήδη εδώ και αρκετά χρόνια. Οι όροι της διαβίωσης (ή της καταστροφής) μας κρατικοποιούνται μονάχα να χειροτερεύσουν καθώς την εξουσία πάνω τους τη διατηρεί (και την επιβεβαιώνει μέσω τη κρατικής διαχείρισης) το κεφάλαιο. Αυτοί οι όροι δεν τίθενται υπό συζήτηση και διαπραγμάτευση αναλόγως το πρόσωπο ή τον πολιτικό προσανατολισμού της κυβέρνησης ή του εκάστοτε υπουργού. Τα τσακάλια της σοσιαλδημοκρατίας που διατυμπανίζουν πως αυτά θα αλλάξουν, τάχα, με την "αριστερή διακυβέρνηση", εντέχνως αποκρύπτουν πως όσο τα μέτρα "νομοθετούνται", οι τυπικοί όροι, και όσες συλλογικές συμβάσεις έχουν ακόμη κάποια ισχύ, ήδη έχουν γίνει κουρελόχαρτο στα χέρια των αφεντικών. Η κοινωνική ζούγκλα της "αγοράς εργασίας", δεν αφήνει περιθώριο για "τυπική" ανατίμηση της εργασίας. Η ουσιαστική ανατίμηση του μισθού, η μείωση του χρόνου εργασίας, η καλυτέρευση των όρων ζωής και εργασίας είναι υπόθεση της οργανωμένης και ουσιαστικής ταξικής πάλης των σύγχρονων προλεταρίων. Δεν μπορεί να προέλθει από την εκλογική διαδικασία, αλλά από τις μικρές και μεγάλες αντιστάσεις που προβάλλει η τάξη μας. Δεν μπορεί να υπάρξει αν συνεχίζουμε να αντιμετωπίζουμε τον μισθό και τους όρους εργασίας σαν κάτι περιφερειακό, χαμένο μέσα στις στοίβες των γενικότερων πολιτικών "αιτημάτων", που σώζουν "εθνικά τον τόπο", γκρεμίζοντας εργαζόμενους και ανέργους στη φτώχεια και την εξαθλίωση. Δεν μπορεί να διαμεσολαβηθεί από τα κόμματα του κεφαλαίου, αλλά μπορεί να αναπνεύσει μόνο μέσα από τις διαδικασίες αγώνα στη βάση των εργασιακών χώρων. Και σίγουρα δεν μπορεί να προκύψει από παζάρι, αλλά από το αμετακίνητο του αγώνα κόντρα στην εξουσία και την ιδιοκτησία των αφεντικών, με τα εργατικά συμφέροντα μπροστά!

Κίνηση Εργατικής Χειραφέτησης & Αυτοοργάνωσης

11.04.2013

Κάλεσμα στην Αντιφασιστική Πορεία το Σάββατο 6 Απρίλη στην πλ. Ευόσμου

Ο αντιφασιστικός αγώνας πρέπει να αποτελέσει την πρώτη μάχη ενάντια στο σύνολο του σάπιου κόσμου, που προσπαθεί να κρατηθεί στον αφρό βουλιάζοντας τους εργαζόμενους και τους καταπιεσμένους στην πιο στεγνή εκμετάλλευση ενώ προορίζει τους μετανάστες για τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, ή τον βίαιο θάνατο από τις ναζιστικές συμμορίες της Χρυσής Αυγής, οι οποίες δρουν ανενόχλητες με την πλάτη της ΕΛ.ΑΣ του φασίστα Δένδια. 

Ο φασισμός μας θέλει δούλους των αφεντικών. Το τσάκισμα του φασισμού και του ναζισμού, είναι καθήκον του οργανωμένου προλεταριάτου, και των συμμάχων του.

Χρησιμοποιώντας την ιστορική μνήμη του τόπου, ο οποίος έχει δώσει κάποιες από τις πιο σκληρές μάχες απέναντι στην αποκτήνωση των εγκληματικών ναζιστικών ορδών καλούμε σε συμμετοχή στην πορεία στη δυτική πλευρά της πόλης το Σάββατο 6 Απρίλη στις 12.00 στην πλατεία Ευόσμου. 

Ο μαχητικός ταξικός αντιφασισμός,  μπορεί και επιβάλεται να αναμετρηθεί με το σύνολο του συστήματος εκμετάλλευσης, του κράτους και του κεφαλαίου. Έλληνες και μετανάστες, γυναίκες και άντρες, ηλικιωμένοι και νέοι, εργαζόμενοι και άνεργοι, πέρα από τους οποιουσδήποτε τεχνητούς διαχωρισμούς πρέπει να δώσουμε την μάχη από κοινού. 

Κανένας φτωχός να μην πυκνώσει τις τάξεις των ναζί, ο ναζισμός είναι το καλύτερο τσιράκι των αφεντικών, είναι η τελευταία εφεδρεία τους, που από σήμερα ήδη καλλιεργείται κάτω από τον «δημοκρατικό μανδύα», της πιο στυγνής ταξικής εκμετάλλευσης των τελευταίων ετών. Δεν θα αφήσουμε τους μετανάστες να γεμίζουν τα στρατόπεδα συγκέντρωσης της δημοκρατίας κατά παραγγελία της ναζιστικής πολιτικής ατζέντας. Η παρανομοποίηση της εργασίας ξεκινά από τους μετανάστες για να περάσει στο σύνολο της κοινωνίας, μέσω της υποβάθμισης των δυνάμεων της απέναντι στο κεφάλαιο. Να ξεριζώσουμε από τις γειτονίες μας τις ναζιστικές συμμορίες, να ανατρέψουμε το σύστημα που τις γεννά.

ΝΑ ΜΙΑ ΜΑΧΗ ΠΟΥ ΑΞΙΖΕΙ ΤΟΝ ΚΟΠΟ.

Με μαχητικούς εργατικούς αγώνες ενάντια σε αφεντικά, κράτος και φασίστες, για μια κοινωνία ισότητας και ελευθερίας.

2.04.2013

Κίνηση Εργατικής Χειραφέτησης & Αυτοοργάνωσης

Ανεξάρτητη απεργιακή συγκέντρωση και πορεία

Συμμετέχουμε και στηρίζουμε την συγκέντρωση και πορεία

 μαζί με τους εργαζόμενους της Βιομηχανικής Μεταλλευτικής.

τρικάκια που μοιράζουμε

Ανακοίνωση ΚΕΧΑ για τις καταλήψεις

Η άμεση κατασταλτική απάντηση της κυβέρνησης στην προσπάθεια επανακατάληψης της Villa Amalias, καταδεικνύει το μέγεθος του φόβου που προκαλεί στο κράτος και στο κεφάλαιο, οποιοσδήποτε χώρος αντιστέκεται στη βαρβαρότητα της καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης. Η ρελάνς που επιχειρήθηκε με εκκένωση της συμβολικής κατάληψης των γραφείων της ΔΗΜΑΡ αλλά κυρίως με την εισβολή στην κατάληψη Πατησίων & Σκαραμαγκά έχει διπλή στόχευση. Αφενός να συνεχίσει την προσπάθεια εξουδετέρωσης των δομών του κινήματος κι αφετέρου να εντείνει την επικοινωνιακή και ιδεολογική επίθεση απέναντι σε όποιον τολμάει να αντιστέκεται ακόμα. 

Η υιοθέτηση της ατζέντας της Χρυσής Αυγής από την τρικομματική κυβέρνηση και η φασιστικοποίηση ολόκληρου του συστήματος φαίνεται να είναι πλέον μονόδρομος για το κράτος και το κεφάλαιο, για να μπορέσουν να φέρουν εις πέρας την επιχείρηση διάσωσής τους που περνά μέσα από την εξόντωση των εργαζομένων. 

Είναι τουλάχιστον τραγελαφικό αυτοί που έχουν ξεφτιλίσει κάθε έννοια δημοσίου, αυτοί που δημοπρατούν το ρεύμα, το νερό, τις μεταφορές, τα δάση κι όλα αυτά που πρέπει η τάξη μας να διεκδικήσει ως πραγματικά δημόσια αγαθά, να λένε ότι απόδωσαν τις καταλήψεις στην κοινωνία. Οι καταλήψεις, τα στέκια, οι ελεύθεροι κοινωνικοί χώροι είναι οι κατεξοχήν δημόσιοι και διάφανοι στην κοινωνία χώροι σήμερα. Είναι οι χώροι όπου παίρνει σάρκα και οστά η αντίσταση των από-τα-κάτω, όπου δημιουργείται ένα δίχτυ αλληλεγγύης στους κατατρεγμένους, όπου αναπνέει κι αναπτύσσεται η ελπίδα της ανατροπής. 

Σήμερα είναι η Villa Amalias, ο 98FM, η κατάληψη Πατησίων & Σκαραμαγκά. Αύριο θα είναι τα κατειλημμένα αυτοδιαχειριζόμενα εργοστάσια, οι καταλήψεις γης κι οι συνεταιρισμοί, τα σωματεία, οι συνελεύσεις γειτονιάς, όλη η εργατική τάξη που αγωνίζεται. Είναι καθήκον και υποχρέωση κάθε κομματιού του κινήματος να υπερασπίσει τις κοινωνικές και αλληλέγγυες δομές που έχει δημιουργήσει. 

Συμμετέχουμε στην πορεία αλληλεγγύης στη Villa Amalias και όλους τους απελευθερωμένους χώρους, το Σάββατο 12 Γενάρη, στις 12 από την Καμάρα. Συμμετέχουμε και στηρίζουμε κάθε συλλογική προσπάθεια που θα προσπαθήσει να γίνει τροχοπέδη στην καταστολή. 

• ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΗ VILLA AMALIAS, ΤΟΝ 98FM, ΤΗΝ ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΠΑΤΗΣΙΩΝ & ΣΚΑΡΑΜΑΓΚΑ 

•  ΚΑΜΙΑ ΔΙΩΞΗ ΣΤΟΥΣ ΣΥΛΛΗΦΘΕΝΤΕΣ 

•  ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΕΛΕΥΘΕΡΟΥΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ 

Κίνηση Εργατικής Χειραφέτησης & Αυτοοργάνωσης

Σχετικά με τη Villa Amalias και τον 98FM

Το πρωί της Πέμπτης 20/12, η αστυνομία με πρόσχημα μια "ανώνυμη καταγγελία" για ναρκωτικά εισέβαλε σε μια από τις πιο παλιές καταλήψεις, τη Villa Amalias. Οι συλληφθέντες αντιμετωπίζουν κατηγορίες για κατοχή εκρηκτικών υλών και οπλοκατοχή με στοιχεία άδεια μπουκάλια μπύρας, πετρέλαιο για τη σόμπα, κροτίδες και σημαίες, σε ένα έργο το οποίο έχουμε ξαναδεί και παλιότερα στην υπόθεση του αναρχικού στεκιού "Ρεσάλτο" αλλά και στην εκκένωση της κατάληψης Δέλτα στη Θεσσαλονίκη.

Ο στόχος των μηχανισμών του κράτους όμως δεν είναι απλά να φορτώσουν με ανυπόστατες κατηγορίες αγωνιστές αναρχικούς. Η εισβολή στη Villa Amalias ισοδυναμεί με κήρυξη πολέμου στο κίνημα και είναι μια επίδειξη δύναμης και τσαμπουκα που καταδεικνύει την ακροδεξιά στροφή της τρικομματικής κυβέρνησης και της φασιστικοποίηση του συστήματος συνολικότερα. Η Villa Amalias δεν είναι μια οποιαδήποτε κατάληψη αναρχικών, είναι η δεύτερη παλαιότερη, από τις πιό μαχητικές και ένας χώρος που έχουν θητεύσει και περάσει χιλιάδες κόσμου. Το γεγονός ότι δεν ήταν ούτε ο πιο αδύναμος κρίκος, ούτε διεκδικούσε κάποιος το κτήριο δείχνει ότι η εκκένωσή της είναι κεντρική πολιτική επιλογή του Δένδια και της κυβέρνησης που θέλει να επιβληθεί και στρατιωτικά στο κίνημα και το δείχνει με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο γίνεται απόλυτα κατανοητή η συνάντηση του κράτους και του κεφαλαίου με τους ναζιστές της Χρυσής Αυγής που λαμβάνει χώρα σε ολοένα και περισσότερα επίπεδα, από τους ναζιστικούς θύλακες μέσα στην αστυνομία ως τη στήριξη των ναζί σε εφοπλιστές και μεγαλοκαπιταλιστές. Το γεγονός ότι η Villa Amalias βρίσκεται μια ανάσα από τον Άγιο Παντελεήμονα και σε μια περιοχή που οι ναζί προσπαθούν εδώ και καιρό να μετατρέψουν σε δεύτερο Αγ. Παντελεήμονα, αλλά δεν τα καταφέρνουν και λόγω της μαχητικής και κοινωνικής παρουσίας της κατάληψης, η επιλογή για εκκένωσή της μόνο άσχετη δεν είναι με τα σχέδια της Χρυσής Αυγής.

Οι κρατικές μεθοδεύσεις όμως έπεσαν στο κενό. Από την πρώτη στιγμή εμφανίστηκε ένα τεράστιο κύμα αλληλεγγύης και συμπάθειας στη Villa Amalias, που εκτείνεται από πολιτικές οργανώσεις και συλλογικότητες μέχρι σωματεία βάσης και λαϊκές συνελεύσεις γειτονιών. Το μεγαλύτερο κομμάτι της κοινωνίας επίσης δε τσίμπησε στις κραυγές περί γιάφκας. Το φιάσκο της ΕΛ.ΑΣ. με το βίντεο με πλάνα από το εσωτερικό της κατάληψης, που τελικά δείχνουν πως το κίνημα παίρνει μισογκρεμισμένα ερείπια και τα μετατρέπει σε ζωντανούς κοινωνικούς χώρους, βοήθησε σε αυτό. 

Το ίδιο σκηνικό και με ακριβώς ίδιο σενάριο, αυτή την φορά με "ανώνυμο τηλεφώνημα" για παραεμπόριο, στήθηκε, λίγες μέρες μετά, στην ΑΣΟΕΕ. Αφού κυνηγήθηκαν οι πλανόδιοι μικροπωλητές, οι οποίοι κατέφυγαν στο προαύλιο της σχολής για να σωθούν, ο εισαγγελέας αποφάσισε, με πρόσχημα την έρευνα της καταγγελίας, να ελέγξει το υπόγειο, όπου βρίσκονται τα στέκια φοιτητικών παρατάξεων και ομάδων, καθώς και το ραδιοφωνικό στούντιο, του 98FM. Στέκια ελέγχθηκαν και τα μηχανήματα και η κεραία τoυ σταθμού κατασχέθηκαν.

Πρέπει να κάνουμε σαφές με τον πιο έντονο τρόπο ότι οι καταλήψεις, τα στέκια και οι ελεύθεροι κοινωνικοί χώροι αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι του κινήματος. Ως εκ τούτου είναι δεδομένη η αλληλεγγύη όταν δέχονται επίθεση και όταν στοχοποιούνται αγωνιστές. 

Η Villa Amalias κατάληψη και το 98FM ράδιο θα μείνουν!

Εργατικοί αγώνες στο καιρό της κρίσης: το παράδειγμα των εργολαβικών εργαζομένων του Α.Π.Θ

Από τα τέλη Σεπτεμβρίου και επί δυόμισι περίπου μήνες στον χώρο του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης δόθηκε ένας εργατικός αγώνας από τους εργολαβικούς υπαλλήλους καθαριότητας και διοίκησης που άγγιξε πολλές πλευρές της κοινωνικής ζωής της πόλης και λοιδορήθηκε με σφοδρότητα. Μετά από συλλήψεις, εισβολή των ΜΑΤ στον πανεπιστημιακό χώρο, δικαστήρια, "εθελοντικούς" καθαρισμούς ιδιωτικών συνεργείων από τον Μυλόπουλο και τους "φίλους" του, συγκρούσεις με απεργοσπαστικούς μηχανισμούς, πορείες και επεισοδιακές συνελεύσεις των εργαζομένων, ο αγώνας -προς το παρόν δείχνει να- έληξε με εκατέρωθεν υποσχέσεις για 'ειρηνική' διευθέτηση και με αποπληρωμή μέρους των δεδουλευμένων (του Αυγούστου). Πρυτανεία, κράτος, εργολάβοι, δυνάμεις καταστολής, αστική δικαιοσύνη και φυσικά ΜΜΕ εκτόξευσαν τόνους λάσπης και πολέμησαν με κάθε μέσο την απεργία διαρκείας των εργολαβικών και την κατάληψη της Πρυτανείας με σκοπό φυσικά να τον απονομιμοποιήσουν κοινωνικά, να τον απομονώσουν και να τον οδηγήσουν στην ήττα μια ώρα αρχύτερα. Το δικαίωμα στην αξιοπρεπή εργασία, στην επιβίωση σε τελική ανάλυση της τάξης μας, είναι αδιαφιλονίκητο και αξιακό ζήτημα για κάθε δύναμη που θέλει να υπερασπίζεται την εργασία και να εναντιώνεται στην εκμετάλλευση και την υποτίμηση των ζωών μας. Ωστόσο, μέσα και από αυτήν την εμπειρία εργατικού αγώνα, θα ήταν χρήσιμο να αντλήσουμε μερικά διδακτικά συμπεράσματα.

Διαβάζοντας τα χαρακτηριστικά του συγκεκριμένου αγώνα, θέλουμε να σταθούμε σε τρία επίπεδα. Το πρώτο έχει να κάνει με την διάρκεια και την μαχητικότητα των μέσων που χρησιμοποίησε, το δεύτερο με την δομή του υποκειμένου του αγώνα και τους δρόμους διαπραγμάτευσης στους οποίους οδήγησε αυτή η δομή και το τρίτο με το διεκδικητικό πλαίσιο ή αλλιώς το πολιτικό/οικονομικό και κοινωνικό περιεχόμενο της στοχοθεσίας του. 

Τα πρώτα χαρακτηριστικά αποδείχθηκαν ιδαίτερα θετικά οδηγώντας μεγάλη μερίδα του φοιτητικού κινήματος να σταθεί στο πλευρό των απεργών και να προσδώσει έτσι ζωντάνια και επιπλέον ορμή διαχέοντας τον αγώνα στην πόλη, πραγματοποιώντας διαδηλώσεις και ποικίλες εκδηλώσεις αλληλεγγύης και ασκώντας πίεση σε κράτος, εργολάβους και πρυτάνεις υπέρ των συμφερόντων των εργαζομένων. Το όπλο της απεργίας διαρκείας, σε συνδυασμό μάλιστα με την επιθετική μορφή της κατάληψης και της παρεμπόδισης βασικών λειτουργιών του πανεπιστημίου, λειτούργησε στα χέρια των απεργών ως εργατικός εκβιασμός, ανάλογος της επίθεσης που δέχονται οι ίδιοι στους όρους ζωής τους -να υπενθυμήσουμε εδώ ότι οι νέες συμβάσεις προβλέπουν μισθούς των 480€.

Το δεύτερο επίπεδο που έχει να κάνει με την δομή του σωματείου και τους διαύλους που έβαλε σε λειτουργία για να νικήσει, δυστυχώς υπέσκαπτε διαρκώς τα αγωνιστικά γνωρίσματα της ίδιας της απεργίας. Με ένα Δ.Σ. αυστηρά κομματικά προσανατολισμένο (σε δυνάμεις της απερχόμενης "σοσιαλδημοκρατίας"-ΠΑΣΟΚ και της επερχόμενης σοσιαλδημοκρατίας ή "αριστερής" διαχείρισης-ΣΥΡΙΖΑ) να επιδιώκει την χειραγώγηση του αγώνα σε κάθε στάδιο εξέλιξής του και μια γενική συνέλευση που πολλές φορές καταστρατηγούνταν από παρασκηνιακές πολιτικές μανούβρες των "συνδικαλιστών'" σε αγαστή συνεργασία με το Εργατικό Κέντρο Θεσσαλονίκης, η ταξική έκφραση του αγώνα είχε να υπερνικήσει τεράστιους σκοπέλους. Ακόμη παραπάνω, είχε ήδη υπογράψει το χαρτί της παραίτησής της, καθώς ανέθετε τον αγώνα για επιβίωση σε μεσολαβητές που είναι οι ίδιοι μέρος της επίθεσης που δεχόμαστε και τολμούν να εμφανίζονται τώρα με τα διαπιστευτήρια μιας ψευδεπίγραφης σωτήριας επέμβασης. Οι αυταπάτες περί 'εργατικού' και 'αγωνιστικού' προσωπείου τόσο του επίσημου συνδιαλισμού (Ε.Κ.Θ.) όσο και των 'αριστερών' ψαλτών του συστήματος που προαλείφονται για τους αυριανούς υπουργικούς θώκους πρέπει να καταρριφτούν όσο το δυνατόν γρηγορότερα στα μάτια της εργατικής τάξης. Από την άλλη, ακόμη κι αν αυτές οι αυταπάτες έχουν όντως αποσαθρωθεί, μένει να απορρίψουμε ακόμη και την δυνατότητα μιας μερικής έστω, νίκης μέσω βουλευτικών συνεννοήσεων, κομματικών παρατάξεων και λοιπών παρατρεχάμενων για έναν ακόμη λόγο: γιατί στη σημερινή συγκυρία, στην καρδιά της κρίσης και της καθολικής επίθεσης στην τάξη μας, όση πίεση κι αν ασκηθεί, καμία ομάδα εργαζομένων δεν μπορεί να κερδήσει κομμάτι του κλεμμένου της πλούτου αν δεν το πάρει με τα ίδια της τα χέρια έξω από κάθε λογική συναίνεσης και συνδιαχείρισης με τους από-πάνω. Αν δεν αντιληφθούμε τώρα, πριν να είναι ήδη αργά, ότι δεν υπάρχει πλέον πλαίσιο διεκδίκησης και ανάθεσης των ζωών μας σε κανέναν άλλον εκτός από τις δικές μας αυτόνομες δομές βάσης που θα απαιτούν και θα υφαρπάζουν όσα τους αρνούνται, τότε είμαστε καταδικασμένοι να γίνουμε οι δούλοι του 21ου αιώνα. 

Άμεσα αλληλένδετο με αυτό το κομμάτι είναι και το τρίτο επίπεδο ανάγνωσης του αγώνα, αυτό που εξετάζει το ζητούμενό του, τον στόχο δηλαδή που οι ίδιοι οι απεργοί έθεταν ως τροχιοδεικτικό για την επιτυχία του αγώνα τους. Ενώ λοιπόν η απαίτησή τους για μόνιμη σταθερή εργασία -που θα περνούσε φυσικά πάνω από τα πτώματα αυτών των νταβατζήδων που λέγονται εργολάβοι- είναι λογική, αναγκαία και καθολική για κάθε εργαζόμενο και άνεργο, ωστόσο δεν κατόρθωσε να υπερβεί το δημοσιοϋπαλληλικό πλαίσιο του παρελθόντος, δηλ. το πλαίσιο διεκδίκησης και αναπαραγωγής μιας οριστικά τελειωμένης πλέον διαχείρισης, όπου το κράτος (μέσω του ΑΠΘ ή οποιουδήποτε φορέα της δημόσιας ζωής και διοίκησης) εξασφάλιζε μια ασφαλή και διά βίου απασχόληση σε ένα στρώμα της εργατικής τάξης ενώ πετιόταν στον Καιάδα η μεγάλη μερίδα του ιδιωτικού τομέα που δεν κατόρθωνε με χίλιους μύριους τρόπους να εισχωρήσει στην χαρισάμενη ζωή του δημοσίου. Ο στόχος λοιπόν της μονιμοποίησης στη δεδομένη συγκυρία εκτός από βέβαια στρατηγική ήττας -ποιος μπορούσε να ισχυριστεί ότι τη στιγμή που έχει ανοίξει η πόρτα της απόλυσης για τους ήδη υπάρχοντες μόνιμους δημόσιους υπάλληλους, ξαφνικά το κράτος θα προσλάμβανε άλλους 850;- ήταν επίσης και η εγγύηση της κοινωνικής απομόνωσης και της ταξικής 'αδιαφορίας' στην καλύτερη περίπτωση. Γιατί δεν μπορούμε να παραβλέψουμε το σκληρό πρόσωπο της πραγματικότητας στον κόσμο της εργασίας σήμερα· αν είσαι αρκετά τυχερός και δεν βρίσκεσαι στα συντριπτικά ποσοστά των ανέργων, τότε θα είσαι υπαμειβόμενος, υποαπασχολούμενος, χωρίς ένσημα-ασφάλιση, με απλήρωτα δεδουλευμένα/υπερωρίες, εκβιασμούς, απειλές κ.ο.κ. Αυτό δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση ότι αναγνωρίζοντας την οπισθοχώρηση των ταξικών συσχετισμών εις βάρος μας οφείλουμε να κατεβάσουμε τον πήχυ των απαιτήσεών μας όπως διακηρύσσουν ολημερίς κυβέρνηση, ΜΜΕ, κόμματα και πάσης φύσεως απολογητές της βαρβαρότητας. Σημαίνει όμως ότι για να νικήσουμε χρειαζόμαστε ταξική αλληλεγγύη και για να την έχουμε οφείλουμε να προβάλουμε αιτήματα πανκοινωνικά, προς το συμφέρον όλης της τάξης καθώς και να φτιάχνουμε τις δομές οι οποίες θα τα κάνουν πράξη. 

Τέλος, για να θυμήσουμε κάτι που γράφαμε αρκετό καιρό πριν, αναφερόμενοι στο φοιτητικό κίνημα αλλά και τη σύνδεσή του με το εργατικό που εξετάζουμε ακριβώς τώρα: “Το φοιτητικό κίνημα -οφείλει- να απαγκιστρωθεί από έναν αδιέξοδο συντεχνιακό συνδικαλισμό του ασύλου και των επαγγελματικών δικαιωμάτων που δεν βλέπει το ανέφικτο των αιτημάτων του στο σημερινό καθεστώς και κλείνει το μάτι στο ‘ένδοξο’ παρελθόν μιας ‘καλύτερης’ –βλέπε σοσιαλδημοκρατικής- διαχείρισης. Να συμπορευθεί με τον ακηδεμόνευτο εργατικό συνδικαλισμό, με το κομμάτι εκείνο δηλαδή των αγωνιζόμενων εργαζομένων και των ταξικών τους σωματείων που προτάσσει την ολική ανατροπή του καπιταλιστικού υπάρχοντος. Να δημιουργήσουμε σήμερα κιόλας κοινές συνελεύσεις εργαζομένων και ανέργων, ελλήνων και μεταναστών, κάθε κλάδου με τους φοιτητές και σπουδαστές των αντίστοιχων τμημάτων. Να προτάξουμε την υπόθεση της αυτοδιαχείρισης των σχολών από φοιτητές, καθηγητές και εργαζόμενους, να αμφισβητήσουμε το σύνολο της δομής και του περιεχομένου της γνώσης και να ανοίξουμε διόδους ουσιαστικού και ακηδεμόνευτου συντονισμού των αγώνων για να περάσει επιτέλους ο φόβος στο αντίπαλο στρατόπεδο.... Το πρόταγμα της αυτοδιαχείρισης και της κοινωνικής-εργατικής αυτοδιεύθυνσης δεν μπορεί να είναι κούφια ρητορική ούτε να περιορίζεται σε διακηρύξεις. Είναι ο μόνος τρόπος να αποφασίζουμε εμείς για τις ζωές μας, για την εργασία και τον ελεύθερό μας χρόνο, για τους όρους υλικής διαβίωσης της κοινωνίας χωρίς διαμεσολαβητές και ειδικούς και αυτό πρέπει να το αποδείξουμε στην πράξη. Είναι το ανώτερο στάδιο της κοινωνικής εξέλιξης, η υψηλότερη βαθμίδα ευτυχίας, ισότητας, ελευθερίας και αυτοκαθορισμού. Σημαίνει ότι εργάτες, άνεργοι και φοιτητές θα πάρουν επιτέλους στην κατοχή τους όλα όσα έχουν συσσωρευτεί, όλα όσα παράγουν και όλα όσα χρειάζονται. ” 

Στις παρακαταθήκες του αγώνα κρατάμε τους αγωνιζόμενους φοιτητές που υπερασπίστηκαν την απεργία και την κατάληψη της πρυτανείας το βράδυ της 17ης Νοέμβρη, αμέσως μετά την πορεία του Πολυτεχνείου -και γι'αυτό ξυλοκοπήθηκαν και συνελήφθησαν από τους μισθοφόρους- περιφρουρώντας έναν εργατικό αγώνα όπως ακριβώς όφειλαν να κάνουν, κρατάμε επίσης και τις πρώτες επαφές ανάμεσα στους εργολαβικούς και το σωματείο της Βιομηχανικής Μεταλλευτικής που επιχείρησε να ρίξει τον σπόρο της εργατικής αυτοδιαχείρισης, του ακηδεμόνευτου αγώνα και της αμεσοδημοκρατικής λειτουργίας του σωματείου βάσης. Το μέλλον θα δείξει τις ικανότητες της τάξης μας να προσαρμόζεται στις περιστάσεις, να ελίσσεται, να εξελίσσεται και να οργανώνει την αντεπίθεσή της με όρους νίκης, δηλ. συντριβής της καταστροφής που δυστυχώς πλησιάζει ολοένα και γρηγορότερα την κοινωνικής μας πραγματικότητα, φορώντας μάλιστα το πιο αποκρουστικό της προσωπείο, αυτό του φασισμού και της ταξικής γενοκτονίας.

Δεκέμβρης 2012

Κίνηση Εργατικής Χειραφέτησης & Αυτοοργάνωσης

ΠΟΤΕ ΤΗ ΚΥΡΙΑΚΗ!

Σκέψου ως εργαζόμενος, όχι ως καταναλωτής

Η κυβέρνηση, στην αδιάκοπη προσπάθειά της να θέσει τέλος στην κρίση «προς όφελος όλων μας», πέρασε ακόμα ένα μέτρο. Η απελευθέρωση του ωραρίου λειτουργίας των εμπορικών καταστημάτων τις Κυριακές είναι η νέα πραγματικότητα, για όλους τους εμποροϋπάλληλους...

Οι εργαζόμενοι φέτος καλούνται να εργαστούν δύο Κυριακές, ώστε να εξυπηρετηθεί το, διψασμένο για αγορές, κοινό. Του χρόνου, όσοι από αυτούς θα είναι αρκετά τυχεροί ώστε να έχουν διατηρήσει την πολυπόθητη θέση εργασίας τους, θα υποχρεωθούν να δουλέψουν έξι Κυριακές, ενώ ανοιχτή μένει η συζήτηση για άνοιγμα των καταστημάτων ακόμα περισσότερες Κυριακές καθ' όλη τη διάρκεια του χρόνου, για κάποιους χώρους και περιοχές. Είναι προφανές, βέβαια, ότι οι προϋποθέσεις που τίθενται για άνοιγμα αυτών των επιπλέον Κυριακών σύντομα θα εξαφανιστούν, δίνοντας τη θέση τους στην πλήρη κατάργηση της Κυριακάτικης αργίας. Αυτό το μέτρο είναι το τελευταίο μιας σειράς άλλων, που επιβλήθηκαν στην εργατική τάξη, κάνοντας τη ζωή της –τη ζωή όλων μας- κυριολεκτικά αφόρητη. Ατομικές συμβάσεις, εκ περιτροπής εργασία, απολύσεις και μειωμένες αποζημιώσεις, κατάργηση των κλαδικών συμβάσεων, μετατάξεις και απολύσεις στο δημόσιο και πολλές, πολλές μειώσεις προσπαθούν να κάνουν τον εργαζόμενο όλο και πιο αδύναμο διαπραγματευτικά, όλο και πιο «μιας χρήσης». Αυτό το μέτρο, όπως και τα προηγούμενα, δείχνουν απερίφραστα ποιος είναι ο πραγματικός στόχος της κρίσης. Τι είναι αυτό, το οποίο η εγχώρια και διεθνής αστική τάξη προσπαθεί να πετύχει με τη «δομική αναπροσαρμογή» και τα αλλεπάλληλα μέτρα; Η απάντηση είναι μία: πραγματικός στόχος είναι η, όσο το δυνατόν μεγαλύτερη, υποτίμηση της εργατικής μας δύναμης. Μικρότεροι μισθοί, μεγαλύτερα ωράρια και λιγότερα δικαιώματα: αυτή είναι η νέα καπιταλιστική ορθοδοξία. Οι συλλήψεις αγωνιστών, ακόμα και μέσα από τους χώρους εργασίας τους, οι έφοδοι σε εργοστάσια, προκειμένου να σπάσουν απεργίες, οι άγριες επιθέσεις σε απεργούς-καταληψίες και η καταστολή κάθε είδους αντίδρασης, έρχονται να συμπληρώσουν το σκηνικό τρομοκρατίας και να επιβάλουν με τη δύναμη των κλομπ, τη «συναίνεση» στην υποτίμηση της εργατικής δύναμης. Είναι απορίας άξιο πώς την ίδια στιγμή που πάνω από 1,5 εκατομμύριο συναδέλφοι μας έχουν πεταχτεί στην ανεργία, κάποιοι άλλοι καλούνται να δουλέψουν όλο και περισσότερο για να καλύψουν τις υποτιθέμενες ανάγκες της αγοράς. Η κάλυψη των αναγκών των καταστημάτων μετά την, ήδη αποφασισμένη, διεύρυνση των ωραρίων δεν θα γίνει, φυσικά, με πρόσληψη νέου προσωπικού αλλά με τον εξαναγκασμό των κακοπληρωμένων, πολλές φορές και απλήρωτων, υπαλλήλων για παραπάνω εργασία. Ο πέλεκυς της ανεργίας που κρέμεται πάνω από το κεφάλι όλων μας, μας «πείθει» να ανεχτούμε και αυτό το μέτρο, μέχρι να έρθει το επόμενο για να μας πάρει ό,τι έκανε τη χάρη να μας αφήσει αυτό.

Η κυβέρνηση κατάφερε, μέσα σε δύο χρόνια, να ορίζει απόλυτα το σύνολο των συνθηκών εργασίας όλων των εργαζομένων σε όλη την Ελλάδα. Το κράτος έχει στα χέρια του πια όλες τις αποφάσεις για τον μισθό και τα ωράρια όλων των εργαζομένων τόσο του δημοσίου, όσο του ιδιωτικού τομέα, ελέγχοντας την αγορά εργασίας σε βαθμό που ποτέ άλλοτε δεν είχε καταφέρει.

Στηρίζουμε και συμμετέχουμε στην απεργία που έχει εξαγγελθεί από την Ομοσπονδία Ιδιωτικών Υπαλλήλων στις 30/12/2012, ενάντια στην απελευθέρωση του ωραρίου και την κατάργηση της Κυριακάτικης αργίας.

Κ.Ε.Χ.Α.

Κάλεσμα σε σύσκεψη για την συνδιοργάνωση των απεργιακών συγκεντρώσεων και διαδηλώσεων του επόμενου διαστήματος

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 2/11 19.00 Ε.Κ.Θ.

Ζούμε μια κρίσιμη εποχή και μία ακόμη πιο κρίσιμη συγκυρία. Η σαρωτική υποτίμηση της εργατικής δύναμης, το βάθεμα της καπιταλιστικής κρίσης σε βάρος των συμφερόντων και των αναγκών της κοινωνικής πλειοψηφίας, και ο διαρκώς προωθούμενος φασισμός, δεν αφήνουν κανένα περιθώριο αμφιβολίας για το μέλλον που σχεδιάζεται από το κεφάλαιο και τους κρατικούς του υπηρέτες. Βήμα προς αυτή τη κατεύθυνση είναι και τα υπό ψήφιση νέα αντεργατικά μέτρα, βήμα είναι και η προώθηση της κρατικής φασιστικής καταστολής με όλα τα μέσα, βήμα είναι και ο ιδεολογικός και πολιτικός πόλεμος χειραγώγησης που εξαπολύεται από τους μηχανισμούς τους. Η βαθιά κρίση του παγκόσμιου καπιταλισμού, και του ελληνικού μαζί, απαιτεί οι ζωές εκατομμυρίων εργαζομένων να συντριβούν στη λαιμητόμο στο βωμό της ανάκαμψης της κερδοφορίας τους. Η δομική ανεργία που ήδη στη νεολαία αγγίζει το 50%, η παρανομοποίηση χιλιάδων εργατών μεταναστών, οι Ειδικές Οικονομικές Ζώνες της δουλείας, το πέταγμα στο δρόμο χιλιάδων οικογενειών, η μαφιόζικη-παρακρατική επέλαση στους δρόμους, η κατάργηση της (όποιας) δωρεάν περίθαλψης και η κυριαρχία της (ταξικής) ιδιωτικής υγείας, η υποβάθμιση όλων των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων που φοιτούν νέοι και νέες εργατικής ταξικής προέλευσης, τα γκέτο των φτωχών στρωμάτων στις πόλεις, να ποιο είναι το παρόν και το μέλλον που μας καλούν να συναινέσουμε όταν μας μιλούν για "ανάπτυξη" και "έξοδο από τη κρίση"!

Σφήνα σε αυτόν τον οδοστρωτήρα, έρχονται οι εργατικοί και κοινωνικοί αγώνες. Ο αγώνας της Βιομηχανικής Μεταλλευτικής, με το απελευθερωτικό του πρόταγμα για την αυτοδιαχείριση της παραγωγής και την άμεση δημοκρατία στη βάση των σωματείων, δείχνει ένα δρόμο για την κοινωνική χειραφέτηση. Η απεργία των εργαζόμενων στις εργολαβίες, που ήδη μετρά αρκετές εβδομάδες, δείχνει την αναγκαιότητα του αγώνα ενάντια στις δουλοκτητικές "νέες σχέσεις εργασίας". Ένας πραγματικός κοινωνικός πόλεμος μαίνεται στις Σκουριές Χαλκιδικής που αποκαλύπτει τα υγιή αντανακλαστικά και την αποφασιστικότητα των κατοίκων. Τα σκιρτήματα των μαθητικών καταλήψεων αμφισβητούν αυθόρμητα αλλά με πραγματικό νόημα το νέο πλαίσιο ζωής που επιβάλλεται στη νεολαία, ενώ και οι φοιτητικοί αγώνες που στηρίζουν την απεργία των εργολαβικών στο ΑΠΘ, αποτελούν σημαντικό βήμα σύνδεσης των εργατικών και των φοιτητικών αναγκών. Αυτοί οι αγώνες, αλλά και όλες οι μικρές και μεγάλες αντιστάσεις, ατομικές και συλλογικές, που σκόρπια αλλά υπαρκτά κοντράρονται με την εργοδοσία και το κράτος στη πόλη της Θεσσαλονίκης, μας γεμίζουν αισιοδοξία για το αναγκαίο επόμενο βήμα!

Απέναντι τους, αρκετοί που δηλώνουν "φίλοι του λαού". Πρώτα και κύρια, το Εργατικό Κέντρο Θεσσαλονίκης, που όχι μόνο δεν επιτελεί κάποιο ρόλο στήριξης και σύνδεσης των εργατικών αγώνων, αλλά στη καλύτερη περίπτωση τροχοπέδη και στη χειρότερη -που είναι και συνηθέστερη- πόλο χειραγώγησης και υποταγής των εργαζομένων και των κοινωνικών κινημάτων στην μηχανή του κράτους και του κεφαλαίου. Κι αυτό γιατί, εδώ και δεκαετίες το ΕΚΘ, ιδεολογικά, αλλά πολύ περισσότερο οικονομικά και πολιτικά προσδέθηκε στη κρατική λειτουργία, σε τέτοιο βαθμό, που κανείς πια δεν μπορεί να ξεχωρίσει που ακριβώς τελειώνει η προπαγάνδα του υπουργού και που αρχίζει ο λόγος των στελεχών του. Το αναντίρρητο αυτό γεγονός, δεν αντιπαλεύεται με εσωτερικούς συσχετισμούς, ούτε μπορεί "να αλλάξει" από τα στημένα συνέδρια του ΕΚΘ. Ούτε φυσικά, από προσπάθειες από "τα πάνω" συντονισμού και ελέγχου των εργατικών αγώνων όπως κάνει το ΠΑΜΕ και όχι μόνο. Η απόρριψη του κρατικού και εργοδοτικού συνδικαλισμού, μπορεί να έχει νόημα μόνο όταν προωθείται από τη βάση των εργαζομένων και των κοινωνικών κινημάτων στη κατεύθυνση της ρήξης με το υφιστάμενο σύστημα.

Για όλους αυτούς τους λόγους θεωρούμε αναγκαία τη σύγκλιση σύσκεψης μεταξύ εργατικών σωματείων και συλλογικοτήτων, εργαζομένων και ανέργων, για την καλύτερη διοργάνωση της απεργιακής συγκέντρωσης και πορείας του Νοέμβρη. Στόχοι μας είναι: 

• Να στηριχτούν με καλύτερο συντονισμό και άνοιγμα σε περισσότερους εργαζομένους και ανέργους τα κοινωνικά μέτωπα που παραμένουν ανοιχτά στη πόλη. Για να νικήσει ο αγώνας της Βιο.Με. και η απεργία των εργολαβικών εργαζομένων. 
• Να γίνει το πρώτο βήμα σύγκλισης και συμπόρευσης των εργατικών αγώνων και δυνάμεων που κινούνται "εκτός των τειχών" της συνδικαλιστικής συστημικής γραφειοκρατίας. 
• Να προωθήσουμε με καλύτερους όρους τα προτάγματα των ταξικών σωματείων βάσης και άμεσης δημοκρατίας, της αυτοοργάνωσης των εργατών και των ανέργων, της αυτοδιαχείρισης της παραγωγής, της γενικής απεργίας διαρκείας. 
• Να διερευνήσουμε διαθέσεις και στάσεις για τον μονιμότερο συντονισμό των εργατικών αγώνων και των κοινωνικών κινημάτων από τη βάση. 
• Δεν το κρύβουμε πως πρόθεση μας και διακηρυγμένη μας θέση είναι η προσπάθεια για ένα Ανεξάρτητο Εργατικό Κέντρο συντονισμού και αγώνα του κινήματος, με μόνο κριτήριο τις αποφάσεις των συνελεύσεων των εργατικών και κοινωνικών χώρων και τον συντονισμό από θέσεις μάχης απέναντι στο κεφάλαιο και το κράτος. Στόχος είναι να συσπειρώνεται και να ενημερώνεται ο κόσμος της εργασίας, τα σωματεία οι νέοι εργαζόμενοι και μετανάστες γύρω από το Κέντρο και να συμμετέχουν ενεργά στις δραστηριότητες και τις λειτουργίες του. 
• Να βοηθήσουμε και να προωθήσουμε την πλατύτερη ενότητα της σήμερα πολυδιασπασμένης εργατικής τάξης, ενότητα την οποία δεν αντιλαμβανόμαστε μόνο με απλούς αθροιστικούς αριθμητικούς όρους, αλλά βασίζεται και χτίζεται στο επίπεδο του περιεχομένου, της μορφής και της φυσιογνωμίας των σωματείων και των εργατικών αγώνων που ξεσπούν καθημερινά. 

Γνωρίζουμε πως το εγχείρημα δεν θα είναι εύκολο. Όπως γνωρίζουμε πολύ καλά όμως πως απαιτείται πραγματική (και όχι επίπλαστη και καταδικαστική για τις ανάγκες μας) ενότητα της εργατικής τάξης για να μπορέσουν να νικήσουν οι αγώνες όχι μόνο της περιόδου, αλλά και γενικά. Είναι όμως στοίχημα για εμάς, αλλά πιστεύουμε και για όλο το κοινωνικό κίνημα που βαδίζει κόντρα στο κράτος και το κεφάλαιο, να αξιοποιήσουμε τις απεργιακές κινητοποιήσεις του Νοεμβρίου αποφασιστικά. Να στοχεύσουμε στην όσο το δυνατόν καλύτερη προπαγάνδιση των προταγμάτων που μας έχουν φέρει σε επαφή στο δρόμο και στους χώρους. Να στοχεύσουμε στην όσο το δυνατόν καλύτερη συσπείρωση όλου του δυναμικού που ασφυκτιά και δεν μπορεί να εκφραστεί από τις σημαίες της "εθνικής προσπάθειας" και του κρατικού συνδικαλισμού, σε ανεξάρτητη συγκέντρωση και πορεία στο δρόμο, αλλά και σε μία κατάληξη ευρύτερης συνέλευσης αυτού ακριβώς του δυναμικού για να συναποφασίσουμε τα επόμενα βήματα μας.

Οι επόμενες εβδομάδες θα έχουν -θέλουμε να πιστεύουμε- εκρηκτικό χαρακτήρα. Ας προετοιμαστούμε, λοιπόν, κατάλληλα ώστε το εργατικό και κοινωνικό κίνημα του ανυποχώρητου αγώνα να είναι προωθητική και ενωμένη δύναμη στον δρόμο αλλά και σε όλους τους χώρους της κοινωνίας. Να βάλουμε όλες μας τις δυνάμεις ώστε να υπερβούμε τη πολυδιάσπαση και τον κατακερματισμό, σε μια νέα ταξική ενότητα με σχέδιο και μέλλον με όλη τη κοινωνία που πλήττεται. Ο χρόνος είναι τώρα και ο τόπος είναι εδώ, για να μετρήσουμε τις δυνάμεις μας με τη πραγματικότητα και να την πλάσουμε όπως πραγματικά την έχουμε ανάγκη.

ΚΙΝΗΣΗ ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΧΕΙΡΑΦΕΤΗΣΗΣ & ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗΣ

Ποιος φοβάται την αυτοδιαχείριση;

Από τη Βιο.με. να ακουστεί καλά...

Ο αγώνας των εργαζομένων της Βιομηχανικής Μεταλλευτικής στη Θεσσαλονίκη βρίσκεται μια ανάσα πριν από την κλιμάκωσή του. Από τον Ιούλιο μέχρι και σήμερα, το σωματείο της Βιο.με. μαζί με την Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης που συστάθηκε για τη στήριξη του αγώνα, έχουμε πραγματοποιήσει μια σειρά από προπαγανδιστικές κινήσεις (μοιράσματα προκηρύξεων, εξορμήσεις στη βιομηχανική ζώνη, μικροφωνικές, διαδηλώσεις) ώστε να γίνει γνωστό τόσο στην πόλη της Θεσσαλονίκης όσο και ευρύτερα σε όλη τη χώρα ότι οι εργάτες μιας παραγωγικής μονάδας που εγκαταλείφθηκε από τον ιδιοκτήτη της, μετά από 17μηνη επίσχεση εργασίας και νυχθημερόν βάρδιες φύλαξης του εργοστασίου, είναι πλέον αποφασισμένοι να αναλάβουν την λειτουργία του χωρίς αφεντικό, με μόνη δομή την γενική συνέλευση των εργατών. Για το απαιτούμενο κεφάλαιο εκκίνησης της παραγωγής (προμήθεια πρώτων υλών κλπ.) απαιτούν από τον ΟΑΕΔ την καταβολή προκαταβολικά των επιδομάτων ανεργίας και ενίσχυσης νέων επαγγελματιών. Την ερχόμενη εβδομάδα στις πρωτοβουλίες αλληλεγγύης που έχουν συγκροτηθεί σε Αθήνα, Βόλο, Πάτρα και Γιάννενα θα έρθουν να προστεθούν εκδηλώσεις και πορείες σε μια σειρά πόλεων (Σέρρες, Καβάλα, Κομοτηνή, Αλεξανδρούπολη) όπου τα λουκέτα και η ανεργία έχουν γίνει καθημερινότητα για την εργατική τάξη και το μήνυμα της εργατικής χειραφέτησης και της αυτοδιαχείρισης των μέσων παραγωγής μέσα στον εφιάλτη της σημερινής εξαθλίωσης θα φτάσει στα αυτιά κάθε εργαζόμενου και ανέργου. Στις 12 Οκτωβρίου το Καραβάνι Αλληλεγγύης και Στήριξης του αγώνα στη Βιο.με. θα ξεκινήσει από την Θεσσαλονίκη με τη συμμετοχή εργατών του εργοστασίου και αλληλέγγυων για να περάσει από τη Λάρισα και τον Βόλο και να καταλήξει την Κυριακή 14 Οκτωβρίου στην Αθήνα όπου μια μεγάλη συναυλία στα Προπύλαια θα προετοιμάσει την κεντρική διαδήλωση της επόμενης μέρας προς το υπουργείο Εργασίας. Αυτή δεν θα είναι η πρώτη φορά που το σωματείο της Βιο.με. θα γνωστοποιήσει στην πολιτική εξουσία την πρότασή του, αυτή έχει ήδη υποβληθεί πριν από έναν μήνα χωρίς να λάβει καμία απάντηση.

Μπροστά σε αυτόν τον αγώνα λοιπόν που είχαμε την τύχη να ξεσπάσει στην πόλη μας και να πλαισιωθεί από πολιτικές και εργατικές συλλογικότητες αλλά και ανένταχτους αγωνιστές που συνειδητοποίησαν την σημασία του, αποκαλύφθηκαν μία σειρά από πολεμικές τόσο ρήξης όσο και ενσωμάτωσης. Η λυσσαλέα κριτική που του ασκήθηκε είναι φυσικά ευθέως ανάλογη της κορυφαίας αξίας του μέσα στην ιστορική συγκυρία που τον γέννησε. Μια χούφτα εργάτες συσπειρωμένοι σε ένα αμεσοδημοκρατικό σωματείο βάσης που έχει ανάγει την γενική του συνέλευση σε μοναδικό μέσο λήψης αποφάσεων, διένυσαν όλο τον δρόμο από τις επισκέψεις σε γραφεία βουλευτών, υπουργών, αρχόντων της τοπικής αυτοδιοίκησης, εκκλησιαστικών παραγόντων και κάθε είδους κομματικών καλοθελητών, μέχρι την απεύθυνση στο Εργατικό Κέντρο, την αδράνεια και την παθητικότητά τους, μέχρι τελικά τελικά το ανοιχτό κάλεσμα που ακολούθησε μια κραυγή αγωνίας προς άλλο σωματείο βάσης της πόλης. Βλέποντας μπροστά στα μάτια τους να καταρρέουν όλες οι πιθανές τακτικές ανάθεσης και διαμεσολάβησης και έχοντας ήδη εξ' αρχής από μόνοι τους αποδομήσει την λογική της παραίτησης αλλά και της στείρας διεκδίκησης των δεδουλευμένων ως προθάλαμο της ανεργίας και της ανέχειας, τονίζουν προς κάθε κατεύθυνση πως αυτό που θέλουν είναι όχι μόνο να παραμείνουν μέσα στην παραγωγική διαδικασία αλλά να την διευθύνουν μόνοι τους, να την πάρουν στα χέρια τους και να την κατευθύνουν προς όφελος της κοινωνίας αλλάζοντας ποιοτικά χαρακτηριστικά του εμπορεύματος και της ίδιας της παραγωγής του. Η εργατική αυτοδιαχείριση προ των πυλών. Είτε αυτή προκύψει από χρηματοδότηση του ΟΑΕΔ (εκβιαστεί το κράτος) είτε αυτή ξεκινήσει με μοναδικό της όπλο την ταξική και κοινωνική αλληλεγγύη και νομιμοποίηση, τίποτα πια δεν θα είναι το ίδιο για όλους εμάς που αρνούμαστε να ζήσουμε σαν σκλάβοι. Ή μήπως όχι...;

Χωρίς να καταπιαστούμε καθόλου με κριτικές που τάσσονται ανοιχτά με την πλευρά της κυρίαρχης τάξης και νοοτροπίας, θα ρίξουμε το βάρος στις αποκαλούμενες 'αριστερές', 'αντισυστημικές' και 'αντικαπιταλιστικές' προσεγγίσεις κομματιών της αριστεράς και του ευρύτερου 'κινήματος'. Πολύ σωστά πολέμιοι -αλλά και μη- του αγώνα στη Βιομηχανική Μεταλλευτική, παρατηρούν πως αυτοδιαχειριζόμενες παραγωγικές μονάδες δεν οδηγούν αυτόματα προς τον συνολικό μετασχηματισμό των σχέσεων παραγωγής, δεν συνεπάγονται με κάποιο μεταφυσικό γραμμικό τρόπο την επαναστατική αλλαγή, αλλά διατρέχουν τον κίνδυνο να παραμείνουν νησίδες μέσα στο καπιταλιστικό αρχιπέλαγος. Εδώ το παράδειγμα της Αργεντινής αποτελεί το πιο τρανταχτό και πολυχρησιμοποιημένο με 200 περίπου επιχειρήσεις να λειτουργούν κάτω από τον έλεγχο των εργατών τους από το 2001 μέχρι και σήμερα. Αυτό που δεν καταλαβαίνουν -ή καμώνονται ότι δεν καταλαβαίνουν- όσοι χρησιμοποιούν το επιχείρημα αυτό για να μειώσουν και να συκοφαντήσουν αγώνες για την αυτοδιαχείριση είναι ότι δυστυχώς δεν λένε κάτι που δεν ξέραμε ήδη -όχι μόνο εμείς αλλά και οι ίδιοι οι εργάτες! Προφανώς και η παραγωγή σε εργατικά χέρια σε εργοστάσια και επιχειρήσεις που κλείνουν είναι μόνο η αρχή μιας μακράς και επίπονης διαδικασίας. Ξεχνούν όμως κάτι: πως μόνο αυτή μπορεί να πραγματώσει την προοπτική η οποία ξανοίγεται μπροστά της. Αν αυτή η διαδικασία δεν ξεκινήσει από την εργατική βάση καμία πολιτική ηγεσία δεν μπορεί, ακόμη κι αν ισχυρίζεται πως θέλει, να την αντικαταστήσει με κάποιο κεντρικό πλάνο.

Μια οικονομία σε καπιταλιστική κρίση και παρατεταμένη ύφεση δύσκολα θα χωρέσει αυτοδιαχειριζόμενα και κατειλημμένα εργοστάσια όση κοινωνική στήριξη κι αν έχουν αυτά, πάντα θα ανήκουν στο κομμάτι της παραγωγής που πρέπει να καταστραφεί για να επιζήσουν μονοπωλιακά και ολιγοπωλιακά κεφάλαια. Αυτό όμως που μπορεί να κάνει αν πετύχει το πείραμα της εργατικής αυτοδιαχείρισης έστω και σε μία, την πρώτη, ελπίζουμε, περίπτωση, είναι να δώσει επιτέλους ελπίδα και νέα ώθηση στην έκφραση των εργατικών αγώνων και αναγκών, να γεννήσει με άλλα λόγια ένα ουσιαστικά επαναστατικό εργατικό κίνημα. Ο παραγκωνισμός του παρασιτικού αφεντικού και η συλλογική ιδιοκτησία και εργασία με αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες αποτελούν τεράστιες κατακτήσεις για μια τάξη που τα τελευταία χρόνια μετράει μόνο ήττες και δέχεται ανηλεείς επιθέσεις. Είναι απορίας άξιο πώς υπέρμαχοι του συνθήματος 'χωρίς εσένα γρανάζι δε γυρνά, εργάτη μπορείς χωρίς αφεντικά' δεν διστάζουν να κατηγορήσουν με τον πιο χυδαίο τρόπο -αποκαλώντας 'μικροκαπιταλιστές' τους αγωνιζόμενους εργάτες- έναν αγώνα που προσπαθεί ακριβώς να κάνει πράξη το αγαπημένο τους τσιτάτο. Ή μήπως η ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής είναι στόχος που επιτρέπεται να πραγματωθεί μόνο σε ένα σοσιαλιστικό επέκεινα που θα έρθει ενώ οι εργάτες αγωνίζονται να περισώσουν μισθούς, ένσημα κ ό,τι άλλο θα τους έχει απομείνει ως τότε? Και τότε, στον μετεπαναστατικό επίγειο παράδεισο, τα μέσα παραγωγής θα ανήκουν πραγματικά και δημοκρατικά σ' αυτούς που παράγουν όλο τον πλούτο της κοινωνίας ή σε μία άλλου τύπου κεντρική εξουσία που θα αποφασίζει γι' αυτούς αντί γι' αυτούς;

Επιπλέον, δεν είναι δυνατόν να εθελοτυφλούμε μπροστά στο τέρας της ανεργίας σήμερα, δηλαδή στο ότι ο μεγαλύτερος εχθρός για την εργατική τάξη είναι το γεγονός ότι τεράστια ποσοστά της πετιούνται από το κεφάλαιο έξω από την παραγωγική διαδικασία για να αφεθούν εν τέλει στην κοινωνική περιθωριοποίηση και τον κανιβαλισμό του καπιταλισμού σε κρίση (απελπισία, περιθωριοποίηση, εκφασισμός). Ο δρόμος του παζαρέματος από το κράτος του ολοκληρωτικού καπιταλισμού έχει παρέλθει και δεν έχει πλέον να προσφέρει τίποτα παρά απογοήτευση και ηττοπάθεια. Τα εργαλεία και τα μέσα πάλης του καιρού της σοσιαλδημοκρατίας πρέπει επιτέλους να δώσουν την θέση τους σε επιθετικές πρακτικές απόσπασης, οργάνωσης και απαλλοτρίωσης. Αυτά τα κομμάτια των 'από-τα-κάτω' πρέπει να αναλάβουν την επαναλειτουργία των εγκαταλελειμμένων εργοστασίων, να πλαισιώσουν εγχειρήματα αυτοδιαχείρισης, να συντονιστούν μεταξύ τους με στόχο τον πολλαπλασιασμό τους και να δώσουν περιεχόμενο σε μια ξεχασμένη μάλλον ιδέα, την ιδέα της δυαδικής εξουσίας· ας μη γελιόμαστε, όλοι ξέρουμε πως περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, αυτό που φοβίζει την κυρίαρχη τάξη, το κράτος και τους καπιταλιστές, είναι η οργάνωση και η ενδυνάμωση ενός κινήματος που μη έχοντας πλέον να χάσει τίποτα θα ζητάει τα πάντα. Πόσο μάλλον αν αυτό το κίνημα ξεπεράσει την άμορφη μάζα ενός συνόλου ανθρώπων που εκφράζουν μία τάση και συγκροτήσει έναν δομημένο πόλο εργαζομένων που διαχειρίζονται κομμάτια της παραγωγής και αποτελούν ήδη πρόπλασμα της δίκαιης και ελεύθερης κοινωνίας του μέλλοντός μας.

Η φωνή των εργαζομένων της Βιομηχανικής Μεταλλευτικής είναι φωνή βγαλμένη από τα σπλάχνα της χειμαζόμενης κοινωνίας, δεν είναι πολιτική γκρούπα, δεν είναι κομματικό δελτίο τύπου, δεν είναι πρόταση προς ψήφιση νομοσχεδίου ούτε εγκεφαλικό μανιφέστο στα μυαλά κάποιου μισότρελου ερημίτη. Εγγυήσεις επιτυχίας ή ακόμη ακόμη και κρυστάλλινης συνέπειας και καθαρότητας δεν υπάρχουν ούτε σε αυτόν τον αγώνα ούτε σε κανέναν άλλο. Αν όμως οι εργαζόμενοι και οι άνεργοι δεν κάνουν ΤΩΡΑ το βήμα για να πάρουν όσα δικαιωματικά τους ανήκουν, τότε καμία μάχη χαρακωμάτων, κανένας αμυντικός πόλεμος δεν μπορεί να νικήσει, κι αυτό είναι κάτι που κανείς κοινός νους δεν μπορεί να αρνηθεί.

Πλάι σε αυτή την πολιτική ρήξης παρασιτεί και η λογική της ενσωμάτωσης, πολύ πιο ύπουλη και υπόγεια. Πρόκειται για ολόκληρη την ρητορική που θέλει μια 'αλληλέγγυα οικονομία' να συνυπάρχει με τη ζούγκλα της εκμετάλλευσης του σήμερα, να δημιουργεί 'εναλλακτικά', 'αλληλέγγυα', 'ελεύθερα' ή 'κοινωνικά' κομμάτια χώρου και χρόνου χωρίς να τονίζει τα όριά τους, χωρίς να βλέπει τους ριζοσπαστικούς εργατικούς αγώνες ως απαραίτητο οργανικό κομμάτι ολοκλήρωσης του προτάγματός τους, χωρίς να συνειδητοποιεί ούτε στιγμή ότι η πιο βολική λύση στην καπιταλιστική κρίση ήταν, είναι και θα είναι οι εργαζόμενοι να μοιράσουν την φτώχεια τους, να αρκεστούν στα λίγα και να 'ξανα-ανακαλύψουν' τις χαρές της ζωής 'χωρίς ευρώ'. Η άρνηση της πραγματικότητας αποτελεί την άλλη πλευρά του νομίσματος της αποδοχής της. Ασφαλώς και το τέλος των ολιστικών αφηγήσεων που πολλοί ευαγγελίζονται, το τέλος του σιδηρού παραπετάσματος ή της σοσιαλδημοκρατικής προοδευτικής προοπτικής έχει βάλει εδώ ανεξίτηλα τη σφραγίδα του. Αυτό που υποβόσκει όμως, βγάζει μάτι και στον πιο απλό παρατηρητή· ότι ακριβώς καμία ανάγκη των 'από-τα-κάτω' δεν μπορεί να ικανοποιηθεί σε αυτό το πλαίσιο χωρίς να 'παρέχει' κάποιος 'από-τα-πάνω΄. Με απλά λόγια, είτε όσοι βολεύονται σε παρόμοια εγχειρήματα και πρακτικές δεν έχουν πραγματικά υλικές ανάγκες παρά μόνο ελεύθερο χρόνο, είτε η αλληλεγγύη που διακηρύσσουν είναι διαταξική μέχρι το κόκκαλο καθώς ανάμεσά τους κάποιοι δεν έχουν και κάποιοι που έχουν δίνουν στους πρώτους.

Ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός μόνο αν αυτός ο κόσμος έρθει πάνω-κάτω, με κανέναν άλλο τρόπο. Η δική μας θέση είναι ότι αυτός ο κόσμος θα έρθει πάνω-κάτω μόνο όταν ο αγώνας για να γίνουμε οι κυρίαρχοι του πλούτου και των μέσων που τον παράγουν, δηλαδή ο αγώνας για την αυτοδιαχείριση, γίνει ο κεντρικός αγώνας της τάξης μας και θα κάνουμε ό,τι περνάει από το χέρι μας γι' αυτό. Ο αγώνας της Βιο.με., είτε το θέλουμε είτε όχι, ανοίγει το δρόμο και τώρα, σύντροφοι και συναγωνιστές, όλα παίζονται.

ΚΙΝΗΣΗ ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΧΕΙΡΑΦΕΤΗΣΗΣ & ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗΣ

Θεσσαλονίκη, 11/10/2012