Αφίσα για τη διαδήλωση στη ΔΕΘ

Aνοιχτή συνέλευση

Aνοιχτή συνέλευση της Κίνησης Εργατικής Χειραφέτησης και Αυτοοργάνωσης την ΚΥΡΙΑΚΗ 18/9 18.00 στο πολυτεχνείο ΑΠΘ, με θέμα την ΠΑΙΔΕΙΑ και το φοιτητικό κίνημα.

Κάλεσμα σε Πανελλαδική Εργατική Συνάντηση στην Αθήνα

Εργαζόμενοι που συμμετέχουμε σε εργατικά σχήματα και τις Παρεμβάσεις-Κινήσεις-Συσπειρώσεις, σύντροφοι που βρισκόμαστε στη διαδικασία δημιουργίας εργατικών συλλογικοτήτων από διαφορετικούς χώρους και περιοχές της Ελλάδας, απευθυνόμαστε με αυτό το κείμενο σε κάθε σύντροφο και συναγωνιστή, που συμμετέχει στο εργατικό κίνημα προσπαθώντας να δώσει επαναστατική κατεύθυνση στις αντιστάσεις της εργατικής τάξης.

Απευθυνόμαστε με άμεσο στόχο, τη σύγκληση παναθηναϊκού, και κατόπιν πανελλαδικού μαζέματος εργατικών σχημάτων και εργατικών κινήσεων. Η ανάγκη για μας που υπογράφουμε αυτό το κάλεσμα είναι προφανής, αφού τα εργατικά σχήματα δεν έχουν συζητήσει και σχεδιάσει, περίπου εδώ και τρία χρόνια. Είναι επιτακτική η ανάγκη της συνεύρεσής τους για να επανιδρυθεί η προσπάθειά τους και να επιβεβαιωθεί η ανάγκη της ύπαρξής τους.

Η κυβέρνηση και το κεφάλαιο, με την αποφασιστική παρουσία και συνδρομή των Ε.Ε.-Δ.ΝΤ-ΕΚΤ, έχουν γυρίσει το χρόνο έναν αιώνα τουλάχιστον πίσω, σε ότι αφορά τα εργατικά δικαιώματα, συνδικαλιστικές και πολιτικές ελευθερίες. Πρέπει όλο το δυναμικό των εργατικών σχημάτων να συνεκτιμήσει, να αποφασίσει και να δράσει, αναδιατάσσοντας τους πολιτικούς του στόχους, τα προγράμματά του, τα σχέδια δράσης του. Έχοντας ήδη δεχθεί απανωτές ήττες με την καταστρατήγηση κεκτημένων εργατικών δικαιωμάτων αιώνων, καλούμαστε να επαναπροσδιορίσουμε την ουσία του εργατικού αγώνα που είναι το ίδιο το περιεχόμενο αλλά και οι μορφές της πάλης του.

Άλλωστε, και αυτό είναι το κυριότερο, το ζητούμενο όχι μόνο για όλους εμάς, αλλά κυρίως για όλους τους συναδέλφους εργαζόμενους, είναι να αντιληφθούμε το χαρακτήρα και την αφετηρία της επίθεσης που δεχόμαστε. Να κατανοήσουμε πως η απόκρουση αυτής της επίθεσης δεν μπορεί να οργανωθεί με το βλέμμα στραμμένο στη 'σιγουριά' του παρελθόντος, αλλά αντίθετα να αμφισβητήσει την κυριαρχία αυτού του συστήματος, την ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής, ανακαλύπτοντας και πάλι τις επαναστατικές μορφές οργάνωσης της εργατική τάξης.

Η προσπάθεια που αξίζει όλοι να μπούμε ενεργητικά, προκύπτει και από την ίδια την κίνηση της τάξης μας, με δεκάδες κινητοποιήσεις και απεργίες, ιδιαίτερα όλο τον προηγούμενο χρόνο, χωρίς ούτε καν την τυπική κάλυψη της ΓΣΕΕ. Αλλά ακόμα και στις απεργίες που έθετε ο αστικός συνδικαλισμός, οι εργαζόμενοι έδιναν άλλα μηνύματα από τις προθέσεις του (5η Μάη, 15η Δεκέμβρη).
Από εκεί προκύπτει για εμάς και η ανάγκη της προσπάθειας και της προετοιμασίας για τη δημιουργία άλλων εργατικών μορφών οργάνωσης. Η οποία προσπάθεια περνάει μέσα από την ρήξη και αποχώρηση, προγραμματική και οργανωτική, από το μειοψηφικό και μακριά από τους εργαζόμενους χώρο του συνδικαλισμού των ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ. Αυτή η προσπάθειά δεν πρέπει να στέκεται μόνο στο επίπεδο του τριτοβάθμιου οργάνου, αλλά θα πρέπει να διαπερνά ακόμα και από πρωτοβάθμια σωματεία. Για να προκύψει μια νέα αντικαπιταλιστική συνδικαλιστική οργάνωση της τάξης, που δε θα φοβάται να κοιτάξει κατάματα τα προβλήματα και τις καθημερινές αγωνίες της εργατικής τάξης, δε θα φοβάται τις μικρές αντιστάσεις και νίκες, αλλά μπολιάζοντας τες ταυτόχρονα και το σπόρο της ανατροπής της καθεστηκυίας τάξης.
Από αυτή την άποψη, είναι προφανές πως όπως είναι αυτή τη στιγμή συγκροτημένος ο συνδικαλιστικός χάρτης, δε μας καλύπτει απόλυτα, καμιά συνιστώσα. Ούτε η συνδιαχειριστική και ευρωπαϊκή Αυτόνομη Παρέμβαση από τη μια, ούτε και το ΠΑΜΕ. Η μεν πρώτη αντιφάσκει, συμμετέχοντας στο κίνημα και την αντίσταση, αλλά και ταυτόχρονα στην ενεργή διαχείριση σε σωματεία αλλά και δήμους, με το ίδιο το ΠΑΣΟΚ.

Το δε δεύτερο, προτάσσει τον δια της οργανωτικής αποχής και απομόνωσης αγώνα, με μοναδικό γνώμονα την ενίσχυση του ΚΚΕ, μη ερχόμενο και σε ουσιαστική ρήξη με το συνδικαλισμό των ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ. Ταυτόχρονα δεν καταστεί σαφές τόσο σε ποιά τάξη απευθύνεται (και με τον εργάτη που απολύεται, και με τον εργοδότη που απολύει χτυπημένος από τα μονοπώλια) όσο και ποιόν τρόπο διάρθρωσης της παραγωγής προτείνει (η λαϊκή οικονομία και εξουσία δεν φεύγει εκτός καπιταλιστικών πλαισίων).

Επειδή όμως σύντροφοι των σχημάτων, συμμετέχουν ή παρακολουθούν το Συντονισμό των Πρωτοβάθμιων Σωματείων, τα ίδια ερωτήματα απευθύνονται και προς τα εκεί: θα συνεχίσει αυτή η προσπάθεια να διαμορφώνει προγράμματα και διεκδικήσεις, που είναι αναντίστοιχα με τους καιρούς που περνάμε; Θα συνεχίζεται να υποκαθίσταται πολλές φορές η δημοκρατική λειτουργία τόσο των σωματείων, όσο και του ίδιου του Συντονισμού; Θα συνεχίζει να αναπαράγεται η ύπαρξή του ως γραφείο Τύπου ανακοινώσεων, ή πολύ χειρότερα ως απονευρωμένος πολιτικός βραχίονας, πολιτικών οργανώσεων ή και εκλογικών ψηφοδελτίων;

Είναι πιστεύουμε φανερό, πως ο προβληματισμός μας την ίδια στιγμή που δε μπορεί να ταυτιστεί με καμιά συνιστώσα, ταυτόχρονα επιδιώκει, με την πρόταση της παναθηναϊκής και πανελλαδικής συνεύρεσης των σχημάτων, να επικοινωνήσει και να οσμωθεί με όρους δράσης, όλο αυτό το δυναμικό αντίστασης, και μαζί του και εμείς. Άλλωστε, μόνο έτσι καθορίζονται οι πραγματικές εργατικές προσπάθειες.

- Ανατροπή της κυβέρνησης.
- Μείωση των ωρών εργασίας, με αύξηση στους μισθούς και τα μεροκάματα. όχι στη κατάργηση των συμβάσεων.
- Ανάκληση κάθε ιδιωτικοποίησης των τελευταίων 20 χρόνων.
- Ασφάλιση - περίθαλψη για όλους τους εργαζόμενους, Έλληνες και μετανάστες, χωρίς όρους και προϋποθέσεις
- Διαγραφή των χρεών των εργαζομένων προς τράπεζες και προς τις ΔΕΚΟ
- Μέτρα για τους άνεργους. Επίδομα ίσο με το βασικό μισθό, με ασφαλιστική κάλυψη. Τα χρόνια της ανεργίας να υπολογίζονται ως συντάξιμα.
- Ίσα δικαιώματα για όλους τους μετανάστες εργαζόμενους.

Καλούμε τώρα τα εργατικά σχήματα και τις παρεμβάσεις να προχωρήσουν σε οργανωμένη με εισηγήσεις πανελλαδική διαδικασία για τους όρους ενοποιημένης προγραμματικής πάλης.

Ανοιχτό Κάλεσμα σε Σύσκεψη-Στήριξη του Αγώνα των εργαζομένων στον Πετζετάκι

Κάλεσμα Αλληλεγγύης στον Αγώνα των Εργαζομένων του Κατειλημμένου εργοστασίου "Πετζετάκις"

Η Κίνηση Εργατικής Χειραφέτησης & Αυτοοργάνωσης καλεί όλους τους εργαζόμενους, τους ανέργους τα Εργατικά Σωματεία, τις Εργατικές και Πολιτικές Συλλογικότητες κ Ομάδες να σταθούν αλληλέγγυοι στον αγώνα που δίνουν οι 90 εργαζόμενοι μαζί με το Σωματείο τους στο εργοστάσιο Πετζετάκις. Οι εργαζόμενοι όντας απλήρωτοι εδώ και 10 μήνες έχουν καταλάβει το εργοστάσιο ένω τον περασμένο χρόνο ξεκίνησαν και απεργία πείνας.

Συμμετοχή όλων στη σύσκεψη που καλεί το Σωματείο των Εργαζομένων την ΠΕΜΠΤΗ 18.00 στο ΕΚΘ, ώστε να δημιουργηθεί ένα ακηδεμόνευτο εργατικό και κοινωνικό κίνημα αλληλεγγύης στους εργαζόμενους αλλά και σε όλους τους απολυμένους εργατες, ενάντια στο κλείσιμο των παραγωγικών δομών και την Ανεργία. Στόχος πρέπει να είναι η εξώστρεφη δράση με ταξικά χαρακτηριστικά και ο όσο το δυνατόν βαθύτερος συντονισμός της σε κοινό βάδισμα με το Σωματείο και τους εργαζόμενους.


Γιατί οι Αγώνες που δίνονται από Εργάτες για Εργάτες πρέπει ΠΑΝΤΑ να ΚΕΡΔΙΖΟΥΝ.

Αφίσα του Σωματείου Εργαζομένων στον Πετζετάκι

Για έναν εργατικό Δεκέμβρη

 

 

 

ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ 15/12
ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ 09.00 ΚΑΜΑΡΑ

Στο μονόδρομο που μας όρισε το μπλοκ του ξεπουλήματος της ζωής μας (κυβερνήσεις-τράπεζες ντόπιες & ξένες, ευφάνταστα ονόματα τοκογλύφων με αρχικά -ΔΝΤ-ΕΚΤ-ΕΕ), ΕΜΕΙΣ οι εργαζόμενοι, ΕΜΕΙΣ οι άνεργοι ΕΜΕΙΣ οι μαθητές-φοιτητές μετανάστες, ΕΜΕΙΣ οι φτωχοί, που δεν πρόκειται να πλουτίσουμε και το ξέρουμε, δυο πράγματα μπορούμε να κάνουμε. Ή θα διαλυθούμε ήσυχα -και ολοκληρωτικά- ψιθυρίζοντας «πάει αυτό ήταν, χάθηκε η ζωή», ή θα σφίξουμε χέρια, καρδιές και στομάχια λέγοντας «κουβαλάμε έναν άλλο κόσμο στις καρδιές μας». Θα αναλάβουμε ΕΜΕΙΣ οι ίδιοι να κάνουμε τη ζωή μας αυτή που θα άξιζε να είναι.

Η κρίση λένε οι κυβερνητικοί λακέδες μπορεί να είναι ευκαιρία. Εννοούν ότι βρήκαν ένα πειστικό επιχείρημα για να μας ισοπεδώσουν. Η κρίση λέμε κι ΕΜΕΙΣ μπορεί να είναι ευκαιρία. Για να ανοίξει τα αυτιά της η τάξη μας. Πόσο γραφικοί μπορεί να ακούγονται σήμερα όσοι μιλάνε για φτώχεια, ανεργία, εξευτελισμό; Συντάξεις πείνας για τους γέροντες που δούλευαν χρόνια σαν σκυλιά, μισθοί πετσοκομμένοι για τους εργαζόμενους που στηρίζουν τις οικογένειες τους, αυξήσεις σε όλα τα τιμολόγια των υπηρεσιών, παιδεία εμπορικό προιόν για τον αποκλεισμό των φτωχών απ’ τη μόρφωση. Συλλογικές συμβάσεις ξεχαρβαλωμένες. Πληρωμένες υπερωρίες, σταθερά ωράρια ηχούν σαν ανέκδοτο με το οποίο γελούν μόνο τα αφεντικά. Ένσημα; Η μαύρη εργασία σαν σταθερή συνθήκη δείχνει ότι τα παιδιά των εργαζομένων δεν θα πάρουν σύνταξη ΠΟΤΕ. Η μιζέρια έχει κατακάτσει στα διαμερίσματα των μικροαστικών και εργατικών οικογενειών σαν ψυχολογικός εκβιασμός, η οπτικοποίηση του λαμβάνει σταθερά χώρα κάθε μέρα στις 20.00 στα κανάλια.

Κι ενώ όλο το σκηνικό δεν αφήνει ανεπηρέαστη και την σωματική υγεία των εργαζομένων, έρχεται και το νέο νομοσχέδιο για την υγεία που ξεκαθαρίζει ότι η υγεία είναι εμπόρευμα. Ότι το νοσοκομείο είναι μαγαζί και έχει είσοδο, σαν ξενυχτάδικο στην παραλιακή. Ότι οι εξετάσεις είναι ακριβές και ότι η εξίσωση άνεργος+καρκινοπαθής από εδώ και στο εξής θα δίνει πάντα το ίδιο αποτέλεσμα…ζωή σε λόγου τους. ΕΡΓΑΤΗ ΠΟΛΕΜΑ. Σε όποιο χώρο εργασίας κι αν βρίσκεσαι, στις γειτονιές που ζεις, δεν είσαι μόνος υπάρχουν άνθρωποι που δεν θα πέσουν αμαχητί. Στα νοσοκομεία ήδη γιατροί με ασθενείς και αγωνιστές της τάξης σου δίνουν τη μάχη μέρα τη μέρα. Κλείνουν τα ταμεία, κάνουν δωρεάν τις εξετάσεις που δεν μπορούμε να πληρώσουμε. Παλεύουν δηλαδή στην πράξη για ΔΗΜΟΣΙΑ-ΔΩΡΕΑΝ ΥΓΕΙΑ & ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΧΩΡΙΣ ΟΡΟΥΣ. Στήριξε τους. Κάνε και δική σου υπόθεση τις κοινές μας ανάγκες. ΟΡΓΑΝΩΣΟΥ.

Εργαζόμενε-Άνεργε οργανώσου σε Σωματεία Βάσης, όπου δεν υπάρχουν δημιούργησε νέα μαζί με τους συναδέλφους σου για να παλέψετε μαζί τα προβλήματά σας.

• Το Σωματείο Βάσης λειτουργεί αμεσοδημοκρατικά με γενικές συνελεύσεις γιατί θέλουμε να συμμετέχουν όλοι οι εργαζόμενοι, κι όχι κάποιοι να αποφασίζουν για το σύνολο.

• Το Σωματείο Βάσης έχει ταξική σύνθεση. Δηλαδή δεν μπορεί να είναι στο Σωματείο και το αφεντικό και ο εργαζόμενος. Όπως κι αν είναι το αφεντικό στην συμπεριφορά του αυτό δεν αναιρεί τη θέση του ως εχθρού μας. Άλλωστε μην ξεχνάς τα αφεντικά έχουν τα δικά τους σωματεία που στόχος τους είναι να χτυπάν τους εργαζόμενους και τα Σωματεία μας.

• Το Σωματείο Βάσης έχει συγκεκριμένα αιτήματα για τον κλάδο του, αλλά αποτελεί και διαφωτιστικό όργανο των εργαζομένων για την πολιτική και κοινωνική αυτομόρφωση των μελών του. Παλεύει δηλαδή συγκεκριμένα ζητήματα όπως να μην γίνονται απολύσεις στον κλάδο, να μην υπάρχει μαύρη εργασία, να εγγράφει και να προστατεύει συμβασιούχους και επισφαλείς εργαζομένους αλλά πρέπει τα μέλη του να διαπαιδαγωγούνται πολιτικά ώστε να συνειδητοποιούν ότι δεν μπορούν να περιμένουν τίποτα καμία βοήθεια ούτε από το Κράτος, ούτε από τα κόμματα, ούτε από την ίδια την ΓΣΕΕ και τα μεγάλα συνδικαλιστικά μορφώματα. Γιατί αυτά έχουν διαβρωθεί από ό,τι πολύ εύστοχα έχει πει ο λαός «εργατοπατέρες».

Παράσιτα και τσογλάνια δηλαδή σαν τον Παναγόπουλο, τσιράκια των αφεντικών και ποντικοί των κομματικών μηχανισμών που θεωρούν ότι μπορούν να κάνουν για πάντα την γνωστή διαδρομή «κομματικο στέλεχος εκπρόσωπος των εργατών υπουργός κλέφτης των εργαζομένων» χωρίς εμείς να βγάζουμε τσιμουδιά, κι όχι μόνο αλλά θα στριμωχνόμαστε κιόλας κάτω από τις εξέδρες τους να τους χειροκροτάμε.

ΕΜΕΙΣ λέμε δεν τους έχουμε ανάγκη. Με τη ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ να απεργήσει όλος ο λαός και να στήσει τις δικές του εξέδρες, τις δικές του συνελεύσεις και συγκεντρώσεις στις οποίες θα μιλήσει για τις ανάγκες του. Ποιες είναι οι δίκαιες ανάγκες μας σήμερα; Τι μπορεί και θα πρέπει να παλέψει μια τέτοια απεργία;

Ας πάρουμε κι εμείς κάποια μέτρα. Για να καταπολεμήσουμε δραστικά την ανεργία να μειώσουμε το ωράριο στις 5 ώρες και να αυξηθούν οι μισθοί. Να πώς θα ανοίξουν νέες θέσεις εργασίας. Κι αν μας πουν «μα θα πέσουν τα κέρδη των επιχειρήσεων» εμείς θα απαντήσουμε «ΔΕΝ ΠΕΙΡΑΖΕΙ, αυτό χρειάζεται ο εργαζόμενος». Άλλο μέτρο κατά της ανεργίας. Όποιο εργοστάσιο κλείνει ή μεταφέρεται συνήθως για να πάει να ξεζουμίσει χειρότερα τους εργαζόμενους στα Βαλκάνια ή στην Ασία να το παίρνουν και να το λειτουργούν αμέσως οι εργαζόμενοι. Μέτρα για τη στέγαση. Όποια σπίτια είναι κλειστά ή εγκαταλειμμένα ιδίως δημόσια να τα πάρει ο κόσμος που τα έχει ανάγκη. Δεν έχουμε την πολυτέλεια να έχουμε άδεια σπίτια ενώ έχουμε χιλιάδες άστεγους.

Να διαγράψουμε τα χρέη των μισθωτών από τα στεγαστικά τραπεζικά δάνεια. Οι τράπεζες δεν παθαίνουν τίποτα. Αντίθετα, θα ανασάνουν χιλιάδες εργατικές οικογένειες. Για την παιδεία: ελεύθερη δωρεάν δημόσια παιδεία για όλους. Τί παιδεία να αποφασίζουν οι ίδιοι οι σπουδαστές. Να καταργήσουμε την ιδιωτική παιδεία. Άμα έχουν σωστή παιδεία τα παιδιά των εργαζομένων δεν χρειάζονται φροντιστήρια. Για τα κολλέγια δε δίνουμε δεκάρα. Για το παπαδαριό: να τους πάρουμε ότι έχουν και δεν έχουν. Ό,τι μαζεύαν τόσα χρόνια να τα εκποιήσουμε να τα κάνουμε νοσοκομεία και σχολεία.
Για την εργασία: μόνιμη και σταθερή μία δουλειά χωρίς ελαστικές σχέσεις κλπ. Βασικός μισθός αναγκών, κάλυψης των σύγχρονων αναγκών, μόνο από μια δουλειά. Χωρίς υπερωρίες στο μισθό, χωρίς πριμ, κατάργηση της ελεημοσύνης αλλά και του κατακερματισμού των επιδομάτων, χωρίς κρατήσεις για ασφαλιστική κάλυψη. Τι δουλειά, να το αποφασίζουν ο εργαζόμενοι από κοινού με την κοινωνία μέσα από τα εργατικά συμβούλια και τις λαϊκές επιτροπές. Την ασφαλιστική μας κάλυψη να την πληρώνουν -για όσο θα υπάρχουν ακόμη- τα αφεντικά μόνα τους, χωρίς δική μας συμμετοχή. Ασφάλιση-περίθαλψη για όλους τους εργαζόμενους, Έλληνες και μετανάστες, χωρίς κανένα περιορισμό ενσήμων. Υγειονομική κάλυψη, πλήρης, για κάθε είδους ασθένεια.

Να λοιπόν τι θα μπορούσε να παλεύει μια ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ. Αιτήματα που θα καλυτέρευαν άμεσα τη ζωή των εργαζόμενων ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ. Αλλά πώς θα καταφέρναμε κάτι τέτοιο; Ας θυμίσουμε κάτι που τείνει να ξεχαστεί ολοκληρωτικά. Η ΑΠΕΡΓΙΑ ΕΙΝΑΙ ΕΡΓΑΤΙΚΟΣ ΕΚΒΙΑΣΜΟΣ. Αν δεν τους εκβιάσουμε δεν γίνεται τίποτα. Δεν έχουμε όρεξη για διαλόγους γιατί οι ανάγκες τρέχουν, δεν χάνουμε τον καιρό μας. ΣΑΜΠΟΤΑΡΟΥΜΕ με κάθε τρόπο την ΠΑΡΑΓΩΓΗ. Ειδικά στους χώρους που είναι κομβικοί για την καπιταλιστική παραγωγή. ΠΕΤΡΕΛΑΙΑ-ΕΝΕΡΓΕΙΑ-ΜΕΤΑΦΟΡΕΣ-ΛΙΜΑΝΙΑ-ΑΕΡΟΔΡΟΜΙΑ. Φυσικά και οι υπηρεσίες πρέπει να είναι κλειστές από το Δημαρχείο μέχρι την τελευταία καφετέρια. Και όταν παγώσει η παραγωγή, ΕΠΙΘΕΣΗ. Στα σκυλιά που τους φυλάνε και στα δημόσια κτήρια. Στη ΒΟΥΛΗ, στις περιφέρειες, στα υπουργεία, στα δημαρχεία. Να καταληφθούν τα πάντα από τους εργαζόμενους. Από την κοινωνία που έχει συνειδητοποιήσει τις ανάγκες της και θέλει να τις κάνει πράξη εδώ και τώρα.

Να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας. Πιστεύουμε ότι είμαστε ικανοί για τα πάντα, χωρίς αφεντικό, χωρίς κυβερνήτη, χωρίς θεό (μπας και ξεφορτωθούμε και τον παπά μαζί του), χωρίς αρχηγό, χωρίς γραφειοκράτη, χωρίς θεσμικό συνδικαλιστή που σε πουλάει και σε αγοράζει, χωρίς όλους αυτούς η κοινωνία είναι ικανή να μεταμορφώσει τον ίδιο τον εαυτό της σε μια νέα κατάσταση που θα εκλείψει η εκμετάλλευση και η καταπίεση, θα αναβλύσει η ελευθερία σε όλα τα επίπεδα.

Αφίσα για τον τρομονόμο

Αφίσα για τις εκλογές

Ταξική σύγκρουση παντού

Ανοιχτή συνέλευση την Κυριακή 6 Ιούνη 16:00

Εκδήλωση: Για ένα επαναστατικό εργατικό κίνημα

Θέλοντας να συμβάλλουμε στην αναγκαία συζήτηση που διεξάγεται στα πλαίσια του εργατικού κινήματος διοργανώνουμε εκδήλωση με θέμα: «Κρίση και αναγκαιότητα ενός επαναστατικού εργατικού κινήματος» το Σαββάτο 22 Μάη 19.00 στο Πολυτεχνείο (αιθ. 301 πτέρυγα αρχιτεκτόνικής)

Απευθυνόμαστε στους εργαζόμενους και τις εργατικές συλλογικότητες που αναζητούν δρόμους έκφρασης πέρα και ενάντια από τον γραφειοκρατικό ξεπουλημένο συνδικαλισμό ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ αλλά και του κομματικού μηχανισμού του ΠΑΜΕ. Δρόμους έκφρασης ενός πραγματικά νικηφόρου, μαχητικού και ταξικού εργατικού κινήματος.

Στόχος μας είναι να μεταφερθούν όσο το δυνατόν περισσότερες εμπειρίες από το χώρο του αντι-θεσμικού συνδικαλισμού βάσης, από τη Θεσσαλονίκη αλλά και πανελλαδικά. Ταυτόχρονα να διερευνηθούν οι πιθανότητες δημιουργίας μετωπικής συσπείρωσης με τη μορφή μιας Κίνησης Εργαζομένων.

Μιας Κίνησης Εργαζομένων που να μπορεί να συμβάλλει αποφασιστικά παρεμβαίνοντας στα εργατικά σωματεία και στους εργασιακούς χώρους, στο δρόμο του τρίτου πόλου του εργατικού κινήματος, με χαρακτηριστικά πέρα κι ενάντια από ότι θεωρείται εξουσία στο χώρο της εργασίας, αλλά και ευρύτερα.

Εργαζόμενοι-άνεργοι για ένα ακηδεμόνευτο ταξικό εργατικό κίνημα*

* Οι εργαζόμενοι-άνεργοι για ένα ακηδεμόνευτο-ταξικό εργατικό κίνημα είναι ένα μικρό σύνολο εργαζομένων που ανέλαβαν την πρωτοβουλία για την διοργάνωση της εκδήλωσης.