Mικροφωνική Ενημέρωσης & Αλληλεγγύης στο κατειλημμένο εργοστάσιο Πετζετάκις

Στηρίζουμε τον αγώνα των εργαζομένων έμπρακτα, ενημερώνουμε στεκόμαστε αλληλέγγυοι.

Μικροφωνική Ενημέρωσης & Αλληλεγγύης στον αγώνα των εργαζομένων του κατειλημμένου εδώ και 10 μήνες εργοστασίου του "Πετζετάκι".

ΚΥΡΙΑΚΗ 22/5 13.00 ΚΑΜΑΡΑ

Κάτω τα χέρια από τους εργαζόμενους και τη λέσχη του ΑΠΘ

Κοράκια…
κάτω τα χέρια από τη λέσχη και τους εργαζόμενους

Η λέσχη λειτουργεί ανελλιπώς στη Θεσσαλονίκη από το 1929, κανείς -ούτε οι Γερμανοί- δεν τόλμησαν να την κλείσουν, καθώς χάρη κυρίως στη σκληρή δουλειά των εργαζομένων έχει κατορθώσει να σιτίζει περίπου 10.000 φοιτητές -και όχι μόνο- σε καθημερινή βάση. Ουσιαστικά η λειτουργία της δημόσιας λέσχης έχει διευρυμένα κοινωνικά χαρακτηριστικά. Αυτά είναι που θέλουν να τσακίσουν οι χαρτογιακάδες του ΔΝΤ και οι ακόλουθοί τους. Μέσα στο γενικότερο ορυμαγδό της οικονομικής κρίσης οι τσιφλικάδες των διεθνών οικονομικών οργανισμών και τα μαντρόσκυλά τους βρήκαν την ευκαιρία να επιτεθούν στη λέσχη και να δημιουργήσουν «ατμόσφαιρα» για το κλείσιμό της, χτυπώντας τόσο τους εργαζόμενους της λέσχης όσο επίσης και τους φοιτητές και τις οικογένειές τους.

Η κυβέρνηση και η «συμμαχία των προθύμων» (πρυτάνεις, κοσμήτορες κλπ) με τη διαρκή υποχρηματοδότηση αλλά και την προπαγάνδα υποσκάπτει τα θεμέλια του δημόσιου χαρακτήρα της λέσχης ενώ διαμορφώνει νέες ελαστικοποιημένες σχέσεις εργασίας και εξυφαίνει σενάρια για το οριστικό κλείσιμο της δημόσιας λέσχης. ΔΕ ΘΑ ΠΕΡΑΣΟΥΝ!


Στη λέσχη σήμερα εργάζονται 30 μόνιμοι υπάλληλοι και άλλοι 150 συμβασιούχοι (!). Το μοντέλο της ελαστικοποίησης της εργασίας και της εργολαβικής απασχόλησης σε πλήρη ανάπτυξη δηλαδή, λες και οι 150 εργαζόμενοι δεν καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες του πανεπιστημίου. Με την υποχρηματοδότηση προσπαθούν σκόπιμα να ρίξουν την ποιότητα του φαγητού να κλείνουν κάποιες μέρες τη λέσχη και να δυσκολεύουν τις συνθήκες εργασίας στους εργαζόμενους έτσι ώστε η «λύση» του ιδιωτικού catering με τα πλαστικά φαγητά και τους εργολαβικούς εργαζόμενους χωρίς δικαιώματα να φαντάζει μια υπέροχη προοπτική. ΔΕΝ ΜΑΣΑΜΕ την προπαγάνδα κράτους κυβέρνησης, πρυτάνεων.

Ενωνόμαστε με τους εργαζόμενους της λέσχης σε ένα ΚΟΙΝΟ ΜΕΤΩΠΟ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ – ΦΟΙΤΗΤΩΝ ΧΩΡΙΣ πολιτικούς κηδεμόνες, στηρίζουμε ΟΛΟΙ τον ΑΓΩΝΑ των εργαζομένων και απαιτούμε:

· Να μην κλείσει ούτε λεπτό η ΔΗΜΟΣΙΑ ΛΕΣΧΗ

· Όλοι οι εργαζόμενοι στη λέσχη να μονιμοποιηθούν

· Δημόσια & Δωρεάν σίτιση για ΟΛΟΥΣ

· Καλύτερες συνθήκες εργασίας για τους εργαζόμενους

· Άμεση και επαρκής ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗ ΤΩΡΑ

· Να ΦΥΓΟΥΝ ΟΙ ΕΡΓΟΛΑΒΟΙ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑ, και από ΠΑΝΤΟΥ 

Η δύναμη στα χέρια των εργατών, ανεξάρτητοι δυναμικοί αγώνες για όσα μας ανήκουν.
Με τα Εργατικά Σωματεία Βάσης και τους Ακηδεμόνευτους Αγώνες απαντάμε στην κρίση.

Κίνηση Εργατικής Χειραφέτησης & Αυτοοργάνωσης

10 μήνες κατειλημμένο Εργοστάσιο Πετζετάκις

ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ Ο ΑΓΩΝΑΣ ΤΩΝ ΕΡΓΑΤΩΝ ΤΗΣ ΠΕΤΖΕΤΑΚΙΣ Α.Ε.

Εδώ και 10 μήνες, πραγματοποιείται ένας από τους πιο σημαντικούς εργατικούς αγώνες. Στη κατάληψη του εργοστασίου της βιομηχανίας Πετζετάκις Βορείου Ελλάδος και στον αγώνα που δίνουν με το σωματείο τους έχουν εναποθέσει τις ελπίδες τους οι εργαζόμενοι στη βιομηχανία πλαστικών και σωλήνων. Η βιομηχανία Πετζετάκις δραστηριοποιηται στον κλάδο εδω και δεκαετίες με μονάδες στην Ελλάδα και στο εξωτερικο. Στη διάθεση του ομίλου του Πετζετάκη βρίσκονται μονάδες σε Ν.Αφρικη, Ευρώπη, Αμερική, Μέση Ανατολή, όμως οι 90 εργαζόμενοι, που απασχολεί στη νέα βιομηχανική ζώνη Θεσσαλονίκης, παραμένουν απλήρωτοι απο τον Αύγουστο του 2010, ενώ στηρίζονται μονάχα σ' ένα πενιχρό βοήθημα του ΟΑΕΔ το οποίο μάλιστα τους παρέχεται "δανεικό".  

Οι εργαζομενοι, βρίσκονται στην αυλή του εργοστασίου με σκηνές και υπνόσακους από τις 24 Μαρτίου! 

ΕΔΩ Ο ΠΕΤΖΕΤΑΚΙΣ, ΕΚΕΙ Ο ΠΕΤΖΕΤΑΚΙΣ, ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΕΤΖΕΤΑΚΙΣ; 

Την ίδια περίοδο άφαντος είναι ο κύριος επενδυτής του ομίλου. Οι απεσταλμένοι της διοίκησης που ήρθαν σε επαφή με τους εργαζομένους, δηλώνουν πως δεν ξέρουν σε ποια χώρα βρίσκεται, αλλά διαβεβαιώνουν πως η όποια πιθανή λύση θα οφείλεται στη... μεγαλοψυχία του! Στο μόνο που επιμένει η διοίκηση εδώ και αρκετούς μήνες, είναι ότι «εντός των επόμενων ημερών» θα καταβληθεί η πρώτη δόση, στα πλαίσια ενός συνολικού προγράμματος αναδιάρθρωσης των υποχρεώσεων της εταιρείας. Το «εντός των ημερών» όμως ακούγεται εδώ και μήνες, χωρίς να επέμβει καμιά αρμόδια εποπτική αρχή. Συγκεκριμένα, η μόνη αρχή που έχει εμπλακεί είναι η αστυνομία που ζήτησε τα ρέστα όταν άρχισε η κατάληψη απο τους εργάτες. Μετά από τόσα χρόνια δουλειάς στις επιχειρήσεις του Πετζετάκι, οι εργάτες με τις κινητοποιήσεις τους δείχνουν ότι δεν πρόκειται να συμβιβαστούν με την ιδέα ότι θα θυσιαστούν στο βωμό των συμφερόντων του μεγαλοεπιχειρηματία. Ήδη έχουν κερδίσει τα ασφαλιστικά μέτρα για να τους καταβληθούν τα δεδουλευμένα. Πάμε όλοι μαζί με τους εργάτες της ΠΕΤΖΕΤΑΚΙΣ Α.Ε. στον αγώνα τους να σπάσουν την εργοδοτική και κρατική τρομοκρατία!

ΧΩΡΙΣ ΕΣΕΝΑ ΓΡΑΝΑΖΙ ΔΕ ΓΥΡΝΑ... 

Οι εργαζόμενοι καταγγέλλουν πως το εργοστάσιο όχι μόνο βρίσκεται σε θέση να λειτουργήσει άμεσα, αλλά υπάρχουν ακόμη και παραγγελίες που περιμένουν! Οι εργαζόμενοι, μόνοι τους, είναι ικανοί να διασφαλίσουν τη λειτουργία του. Με την αλληλεγγύη ενός μαζικού, ταξικού κινήματος, μπορούν να το καταφέρουν. Με αποφασιστικούς αγώνες να σταθούμε δίπλα τους για να πάρουν αυτά που τους ανήκουν! Όλοι όσοι ζούμε από τη δουλειά μας, δεν θα υποταχθούμε σε όλους όσους ξεπουλούν τη ζωή μας. Στο κράτος και στην εργοδοσία δεν χρωστάμε τίποτε. Να στηριχτούμε στις δικές μας δυνάμεις, για να διεκδικήσουμε όλα όσα έχουμε ανάγκη, όλα όσα μας αξίζουν.

 ...ΕΡΓΑΤΗ ΜΠΟΡΕΙΣ ΧΩΡΙΣ ΑΦΕΝΤΙΚΑ!

Κίνηση Εργατικής Χειραφέτησης & Αυτοοργάνωσης

SABOTAGE - Εργατικό δελτίο αντιπληροφόρησης & δράσης, τεύχος 1

Sabotage 1

SABOTAGE - Εργατικό δελτίο αντιπληροφόρησης & δράσης

Το 1ο τεύχος του SABOTAGE θα κυκλοφορήσει τον Μάιο

Για επικοινωνία: sabotage_deltio@riseup.net

Κείμενο απολογισμού για την απεργία πείνας των 300

Ως Κίνηση Εργατικής Χειραφέρης & Αυτοοργάνωσης θέλουμε πρώτα απ’ όλα να πούμε πως ήταν χρέος μας να στηρίξουμε αυτή την απεργία πείνας στο βαθμό έστω που μας επέτρεψαν οι πενιχρές μας δυνάμεις. Αυτός ο αγώνας έγινε σε έναν καιρό δύσκολο για τους εργαζόμενους στην Ελλάδα, όχι μόνο γιατί δεχόμαστε τα βάναυσα χτυπήματα του κεφαλαίου και της εργοδοσίας αλλά κυρίως γιατί βλέπουμε καθημερινά την ήττα και την υποχώρηση να καταδυναστεύουν τη ζωή μας. Επί 44 ημέρες 300 μετανάστες εργάτες έδωσαν έναν ανυποχώρητο αγώνα ζωής και θανάτου τη στιγμή που – με εξαίρεση κάποιες μειοψηφικές αντιστάσεις σε συγκεκριμένους χώρους - οι εργαζόμενοι τρομοκρατημένοι υπογράφουν επιχειρησιακές ή ατομικές συμβάσεις για μείωση αποδοχών χωρίς να δώσουν καν τη μάχη της διαπραγμάτευσης. Αυτό ήταν και το μεγαλύτερο μάθημα που πήραμε εμείς και που οφείλουμε να μεταδώσουμε σε κάθε κοινωνικό χώρο: ότι πιθανότητες νίκης έχει μόνο ο αγώνας που δίνεται με αποφασιστικότητα και αυτοθυσία, που προκειμένου να εκβιάσει δεν φοβάται να ρισκάρει.

Παρακολουθούμε τη συζήτηση που γίνεται περί νίκης ή ήττας της απεργίας. Δεν θα σταθούμε σε αυτό το ζήτημα, καθώς τα πράγματα είναι αρκετά ξεκάθαρα για μας. Αυτός ο αγώνας ήταν από εκείνους που δεν μπορείς να χάσεις, που η ήττα θα ήταν αδιανόητη κι αβάσταχτη. Για ήττα θα μιλούσαμε, δίχως άλλο, αν έστω και ένας απεργός πείνας έχανε τη μάχη για τη ζωή ή πάθαινε κάποια μη αναστρέψιμη βλάβη στην υγεία του. Από κει και πέρα είναι προφανές ότι το αρχικό αίτημα της νομιμοποίησης χωρίς όρους δεν ικανοποιήθηκε, ωστόσο οι 300 αγωνιστές επέστρεψαν στην Κρήτη με χαρτιά στα χέρια τους που τους εξασφαλίζουν την μη απέλασή τους και τη δυνατότητα να ταξιδεύουν στις χώρες καταγωγής τους. Επίσης μένει να δούμε την πραγματοποίηση των δεσμεύσεων της κυβέρνησης για χορήγηση άδειας διαμονής σε όσους είχαν υποβάλει αίτηση το 2005, και τη νομοθετική ρύθμιση για μείωση των χρόνων και κυρίως των ενσήμων που απαιτούνται για τις άδειες διαμονής και τη θεμελίωση δικαιώματος ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης. Για εμάς το αποτέλεσμα των διαπραγματεύσεων ήταν μεν ένας συμβιβασμός, χωρίς τον οποίο όμως σήμερα θα μιλούσαμε για το συμβιμβασμό με την υποβάθμιση της αξίας της ανθρώπινης ζωής, κι αυτό το ενδεχόμενο ήταν το μόνο που έπρεπε με κάθε τρόπο να αποφευχθεί. Δεν μπορούμε τέλος να παραβλέψουμε ότι μιλάμε για την πρώτη υποχώρηση αυτής της κυβέρνησης κάτω από την πίεση ενός αγώνα στις μέρες αυτές της άγριας επίθεσης στην εργασία, την υγεία, την παιδεία αλλά και στις μέρες του φόβου και της ηττοπάθειας.

Στο κομμάτι της απεργίας πείνας δεν έχουμε να προσθέσουμε κάτι άλλο, θα θέλαμε όμως να μείνουμε στο άλλο σκέλος της υπόθεσης, δηλαδή στο πως κινήσαμε το ζήτημα όλοι οι υπόλοιποι υπό την ομπρέλλα της ανοιχτής πρωτοβουλίας αλληλεγγύης. Πρώτο και κύριο, η αντίληψη που έχει παγιωθεί ότι υπάρχει ένα αγωνιζόμενο κομμάτι και οι υπόλοιποι απλά δείχνουμε την αλληλεγγύη μας με ψηφίσματα ή με ακτιβίστικες ενέργειες αντιπληροφόρησης και μάλιστα για λόγους ανθρωπισμού είναι για εμάς καταστροφική και μας πάει πολύ πίσω. Στοίχημα για εμάς σε αυτόν τον αγώνα ήταν να δείξουμε στους ντόπιους εργαζόμενους ότι δεν έχουν να χωρίσουν τίποτα με τους ξένους συναδέλφους τους, ότι βρισκόμαστε όλοι μαζί στο ίδιο στρατόπεδο, αυτό των εκμεταλλευόμενων κι ότι ή θα σωθούμε όλοι μαζί ή όλους μαζί θα μας πετάξουν από το καράβι που βουλιάζει για υπερβάλον βάρος. Στοίχημα για εμάς ήταν να κατανοήσουν οι εργαζόμενοι ότι αυτοί που θέλουν παράνομους τους εργαζόμενους μετανάστες είναι η εργοδοσία που θέλει να κερδίζει από τη μαύρη και κακοπληρωμένη εργασία, που θέλει να δημιουργεί ανεργία για να κρατάει τον εργαζόμενο σε μόνιμο καθεστώς εκβιασμού. Στοίχημα για εμάς ήταν να ξεσηκωθεί όχι απλά ένα κίνημα αλληλεγγύης αλλά ένα πραγματικό κίνημα αντίστασης στις επιλογές της εξουσίας που μας σπρώχνουν στο περιθώριο της παραγωγής και απειλούν τους όρους αναπαραγωγής της τάξης μας, τις ίδιες ακριβώς επιλογές που θέλουν ένα κομμάτι μας παράνομο και ένα αλλο περισσεύον λόγω κρίσης το θέλουν φυλακισμένο σε πλωτά στρατόπεδα συγκέντρωσης, τις επιλογές τέλος αυτές που οδήγησαν τα 300 αδέρφια μας να ρισκάρουν τη ζωή τους για να διεκδικήσουν το αυτονόητο δικαίωμά τους στη ζωή.

Και μπορεί όλα αυτά να τα ψελίζαμε που και που στα κείμενα της πρωτοβουλίας, αλλά η αναφορά σε εργαζόμενους δεν κάνει από μόνη της έναν αγώνα ταξικό. Είχαμε πει απ’ την αρχή και επιμέναμε μέχρι και την τελευταία στιγμή ότι πρέπει η απεργία πείνας να γίνει υπόθεση των εργαζομένων και των φοιτητών, να δουλέψουμε στους συλλόγους για να παρθούν αποφάσεις για κατάληψη και να πιέσουμε το ΕΚΘ να κηρύξει απεργία στη Θεσσαλονίκη, κάνοντας ταυτόχρονα πρόταση και στα πρωτοβάθμια σωματεία να πάρουν αποφάσεις για απεργία σε κάθε κλάδο ξεχωριστά. Δεν ξέρουμε αν αυτό θα γινόταν τελικά ή θα είχε αποτέλεσμα, σίγουρα όμως θα ήταν ένας προσανατολισμός στην κατεύθυνση ότι τον αγώνα δεν τον δίνουν μόνοι τους οι 300 αλλά κι εμείς μαζί τους. Γιατί σήμερα πολύ δυστυχώς όλοι πρέπει να παραδεχτούμε πως ό,τι κατάφεραν οι απεργοί πείνας το κατάφεραν μόνοι τους, πολύ δυστυχώς η κυβέρνηση οπισθοχώρησε αποκλειστικά και μόνο επειδή δεν ήθελε νεκρό, πολύ δυστυχώς καμία άλλη πίεση δεν δέχτηκε.

Αυτό που κρατάμε εμείς σαν συμπέρασμα από αυτόν τον αγώνα είναι ότι η στείρα αλληλεγγύη κι ο ακτιβισμός πεθάναν, ότι ο ανθρωπισμός είναι ένα χαρτί που το παίζει καλύτερα και η κυβέρνηση, ότι ο αγώνας ή θα είναι ταξικός ή δεν θα είναι τίποτα.

Έληξε η απεργία πείνας - Η δικαίωση των 300 μεταναστών, ελπίδα για όλη την κοινωνία

Η σημερινή απόφαση της κυβέρνησης να ικανοποιήσει μέρος των αιτημάτων των 300 μεταναστών απεργών πείνας, απέδειξε ότι ο μόνος χαμένος αγώνας είναι αυτός που δεν δίνεται. Επίσης, έδειξε σε όλους τους εργαζόμενους και τις εργαζόμενες ότι η κυβέρνηση του Μνημονίου δεν είναι ανίκητη. Το άκαμπτο αγωνιστικό φρόνημα και πλατιά κοινωνική αλληλεγγύη μπορούν να φέρουν χειροπιαστά αποτελέσματα.

Είναι προφανές ότι θα χρειαστούν μακροχρόνιοι σκληροί αγώνες για να αρθεί το απρατχάιντ σε βάρος των ξένων εργατών που ζουν στην Ελλάδα και την Ευρώπη. Ωστόσο, δεν πρέπει να χωρεί αμφιβολία ότι η αυταπάρνηση των 300 άνοιξε έναν καινούργιο δρόμο ελπίδας.

Θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε όλους όσοι (και ήταν πολλοί...) στήριξαν αυτόν το δύσκολο αγώνα από τη Νομική έως τα νοσοκομεία. Μα πάνω απ' όλα, θα θέλαμε να χαιρετίσουμε με σεβασμό τους 300 αγωνιστές για τους οποίους μπορεί να περηφανεύεται όλη η εργατική τάξη.



Αθήνα 9/3/11

Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης στους 300 μετανάστες απεργούς πείνας

hungerstrike300.espivblogs.net/