"Η θέση μας για τα συνεργατικά εγχειρήματα"

1.Η καπιταλιστική κρίση, μακροσκοπικά, δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια μηχανή καταστροφής. Καταστροφής παραγωγικών δυνάμεων και βίαιη αναδιάταξη των παραγωγικών σχέσεων σε χειρότερες θέσεις για τον κόσμο της μισθωτής εργασίας. Κομβικό σημείο αυτής της καταστροφής, η γιγάντωση της δομικής ανεργίας και η διόγκωση της γκρίζας ζώνης μεταξύ εργασίας και ανεργίας, η μαύρη εργασία. Απότοκο της διαδικασίας αυτής είναι και η εμφάνιση και λειτουργία διαφόρων και πολλών ταχυτήτων συνεργατικών εγχειρημάτων, κυρίως στον τριτογενή τομέα, τον τομέα των υπηρεσιών.

2.Για μας εδώ πρέπει να γίνει ένας κρίσιμος διαχωρισμός. Η γενικευμένη καταστροφή για τα εργατικά εισοδήματα της εποχής μας, εντείνει τις προσπάθειες "μοιράσματος της φτώχειας" και "φιλανθρωπίας" και από πλευρές που δεν έχουν καμία σχέση με τον αγώνα της εργατικής τάξης για την απελευθέρωσή της, πολλές φορές μάλιστα, τέτοιες "φιλεύσπλαχνες" ενέργειες κρύβουν από πίσω τους το πιο σκοτεινό πρόσωπο των εχθρών μας. Τέτοιες κινήσεις όπως τα συσσίτια της εκκλησίας ή τα "κοινωνικά παντοπωλεία" ακροδεξιών και φασιστικών ομάδων στόχο δεν έχουν παρά μέσω της λείανσης κάποιων ακραίων φαινομένων της κρίσης να εξανθρωπίσουν όσο μπορούν το πρόσωπο του τυρρανικού σύγχρονου καπιταλισμού.

3.Τα συνεργατικά εγχειρήματα που μπορούν να σταθούν πραγματική βοήθεια στην εργατική τάξη και τους αγώνες της θα πρέπει να χαρακτηρίζονται από: α. Σύνδεση με τους εργατικούς αγώνες. Να είναι δηλαδή, ενεργό κομμάτι του κινήματος, β. να προωθούν το αμεσοδημοκρατικό-συνεργατικό μοντέλο σαν πρότυπο και παράδειγμα -στα μέτρα του εφικτού εντός της σημερινής καπιταλιστικής παραγωγής, γ. να μην απασχολούν μισθωτούς εργαζόμενους και να έχουν οριζόντια συνεταιριστική μορφή στη λογική της συλλογικής ιδιοκτησίας, δ. οι εργαζόμενοι που συνεταιρίζονται σε αυτά τα εγχειρήματα, να αμοίβονται με βασικό μισθό που να μην υπερβαίνει σε πολλαπλάσια μορφή τον μέσο μισθό της εργατικής τάξης, δηλαδή να μη στοχεύουν στον πλουτισμό των μελών τους, αλλά στην αξιοπρεπή διαβίωση τους.
Από αυτή τη σκοπιά απορρίπτουμε και τον "εθελοντισμό" που δεν πετυχαίνει παρά να μειώνει περαιτέρω το εργατικό κόστος.

4. Δεν έχουμε καμιά αυταπάτη ότι ο γόρδιος δεσμός της εκμετάλλευσης, μπορεί να λυθεί εθελοτυφλώντας απέναντι στις κυρίαρχες καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής και ιδιοκτησίας. Το αντίθετο μάλιστα. Αγωνιζόμαστε για την γέννηση και ενδυνάμωση ενός ταξικού επαναστατικού εργατικού κινήματος που στον πυρήνα της λογικής του θα έχει την κατάκτηση των μέσων παραγωγής και την αυτοδιαχείρησή τους από τη κοινωνική πλειοψηφία και όπλα του θα είναι το πάγωμα της παραγωγής, ο εργατικός εκβιασμός στην εργοδοσία και το κράτος, η γενική απεργία. Ο δρόμος που έχουμε επιλέξει προς αυτή τη κατεύθυνση είναι η ενίσχυση των εργατικών αντιθεσμών, των σωματείων, των εργατικών συμβουλίων και των ταξικά συνειδητοποιημένων συνελεύσεων γειτονιάς. Σε αυτό το πλαίσιο βλέπουμε και τα συνεργατικά εγχειρήματα ως συμπληρωματικό κομμάτι αυτού του ενιαίου αγώνα της τάξης για την απελευθέρωσή της, που μπορούν ειδικότερα στη πόλη μας να στηρίξουν -και ήδη αρκετά από αυτά το κάνουν- εργατικούς αγώνες, αλλά και τη προσπάθεια για χτίσιμο ενός ανεξάρτητου εργατικού κέντρου αγώνα.

5. Βλέπουμε τα εγχειρήματα αυτά ως κύτταρα οργάνωσης της τάξης στο βαθμό που οι εργαζόμενοί τους συνειδητά και μεθοδικά προπαγανδίζουν την γενικευμένη αυτοδιαχείριση και προβάλλουν το παράδειγμα της δομής τους μέσα και από τον μεταξύ τους συντονισμό (προς αποφυγή του σεπαρατισμού) και από την οργανική τους σύνδεση με εργατικούς αγώνες (κάνοντας πράξη την ταξική αλληλεγγύη). Ο ρόλος που μπορούν να διαδραματίσουν στην εξέλιξη των διαδικασιών συγκρότησης και δόμησης αυτού του επαναστατικού πόλου στο εργατικό θα διαμορφώνεται διαλεκτικά μέσα στην πορεία αυτής της κατεύθυνσης και πάντα σε στενή σχέση με τα αναβαθμισμένα πολιτικά χαρακτηριστικά που όσο κερδίζουν έδαφος και κοινωνική απεύθυνση θα βελτιώνουν και τις πολιτικές δυνατότητες των δομών αυτών και είναι για εμάς σε κάθε περίπτωση στόχος πάλης και πολιτικής ζύμωσης.

15.05.2012

Εκδήλωση-Βιβλιοπαρουσίαση "Ναζισμός & Εργατική Τάξη"

Την Παρασκευή 4 ΜΑΙΟΥ στις 18.00 στο Εργατικό Κέντρο Θεσσαλονίκης, δυο μέρες πριν τις εκλογές η Κίνηση Εργατικής Χειραφέτησης & Αυτοοργάνωσης διοργανώνει εκδήλωση όπου θα παρουσιαστεί το βιβλίο του Sergio Bologna "Ο Ναζισμός και η Εργατική τάξη, κρίση, κράτος πρόνοιας και αντιφασιστική βία στη γερμανία του μεσοπολέμου " [εκδόσεις antifa scripta]. 

Μέσα σε ένα ζοφερό background αναβαθμισης της καπιταλιστικής επίθεσης απο το κράτος και τα αφεντικά και μια παράλληλη άνοδο του νεο-φασισμού και νεο-ναζισμού, επιλέγουμε να αναδείξουμε την ανάγκη γενικευμένης όξυνσης της ταξικής πάλης, μέσα στους εργατικούς χώρους, στους άνεργους, στα κοινωνικά μέτωπα και το πεζοδρόμιο. Αποστοιχιζόμαστε απο τις λογικές κοινοβουλευτικής αντιπροσώπευσης της ΤΑΞΗΣ ΜΑΣ απο κοματικούς φορείς που δεν μπορούν και δεν θέλουν να εκφράσουν τα συμφέροντα και τις ανάγκες του σύγχρονου προλεταριάτου. 

Εαν δεξιοι κι αριστεροί μιλούν για μια Νέα Δημοκρατία της Βαιμάρης για εμάς αυτό σημαίνει ένα πράγμα: ΠΑΙΡΝΟΥΜΕ ΘΕΣΗ ΜΑΧΗΣ απέναντι σε κράτος, φασίστες και αφεντικά, απέναντι στο σύνολο των καπιταλιστικών θεσμίσεων και τερατογεννήσεων.   

Με Σωματεία Βάσης, δομές Ανέργων, Λαικές Συνελεύσεις και Αδιάλλακτους Ταξικούς  Αγώνες τσακίζουμε τον κόσμο των αφεντικών και των συνοδοιπόρων τους. 

Σας προσκαλούμε όλους εργαζόμενους, και άνεργους στην εκδήλωση και τη συζήτηση, σε ένα πρώτο σταθμό στη διαδρομή για το χτίσιμο του Ταξικού Δυναμικού Αντικαπιταλιστικού & Αντιφασιστικού Αγώνα. 

ΚΙΝΗΣΗ ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΧΕΙΡΑΦΕΤΗΣΗΣ & ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗΣ

ΚΡΙΣΗ ΘΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΟΣΟ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ – ΤΩΡΑ ΠΛΟΥΤΟΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΓΩΓΗ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΩΝ ΕΡΓΑΤΩΝ

Η φετινή πρωτομαγιά έχει ιδιαίτερη σημασία για την εργατική τάξη. Το νόημά της δεν περιορίζεται πια μόνο στο να τιμηθούν και να κρατηθούν ζωντανοί στην μνήμη οι εργατικοί αγώνες του παρελθόντος και οι κατακτήσεις που αυτοί απέδωσαν. Αυτές, ούτως ή άλλως το Κεφάλαιο τις πήρε όλες πίσω δραττόμενο της ευκαιρίας που του παρουσιάζει η καπιταλιστική κρίση. Ακριβώς για αυτόν τον λόγο είναι που η ουσία της φετινής πρωτομαγιάς είναι να συνειδητοποιήσει όλος ο κόσμος της εργασίας όχι μόνο τι σημαίνει η απώλεια όλων των κατακτήσεων των παλιών εργατικών αγώνων – αυτό έτσι κι αλλιώς το ζει στην καθημερινότητά του – αλλά και την ιστορική σημασία των κοινωνικών συνθηκών του παρόντος και κυριότερα τους τρόπους, τις μεθόδους, τις δυνάμεις και τα όπλα που έχει στην διάθεσή του για να ανατρέψει την οικονομική και πολιτική εξουσία του Κεφαλαίου.

Οι συνθήκες το έφεραν έτσι λοιπόν, που η φετινή πρωτομαγιά τυχαίνει να πέφτει πολύ κοντά στις εκλογές, παραδοσιακά μια από τις μεγαλύτερες παγίδες-αναχώματα που χρησιμοποιείται απο Κράτος και Κεφάλαιο για να ενσωματώσουν το εργατικό κίνημα. Από την μία οι παραδοσιακοί πυλώνες της πολιτικής εξουσίας του Κεφαλαίου, ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, ευθυγραμμισμένοι πλήρως με τις ανάγκες των κεφαλαιοκρατών έχοντας καταστρέψει κάθε κοινωνική παροχή, έχοντας βάλει πλάτες σε αφεντικά για την στήριξη των συμφερόντων τους, έχοντας συγχωνεύσει σχολεία και νοσοκομεία, έχοντας οδηγήσει μισθούς και συντάξεις στο ναδίρ και τελικά έχοντας διαλύσει και εξεφτελίσει κάθε δομή εργατικής διεκδίκησης και εκπροσώπησης με την κατάργηση συλλογικών συμβάσεων αλλά και κλαδικών συνδικάτων έρχονται σήμερα με χαρακτηριστικό θράσος να ζητήσουν την ψήφο των εργαζομένων με σύνθημα πια όχι το «λεφτά υπάρχουν» αλλά με το «δεν θα κοπούν άλλα». Είναι οι ίδιοι άνθρωποι που με τόσο κυνισμό προσπαθούσαν να πείσουν την εργατική τάξη ότι είναι η ίδια υπαίτια για την καπιταλιστική κρίση. Από κοντά και τα κόμματα της Αριστεράς να παρουσιάζουν το καθένα τα δικά τους προγράμματα αναβίωσης μιας σοσιαλδημοκρατικής διαχείρησης, ξεκάθαρα προϊόντα της φαντασίας τους μια και ακόμα να μπορούσε ο εργαζόμενος το 2012 να οφεληθεί απο την σοσιαλδημοκρατία, δεν μας λένε πως αυτή θα υπάρξει με τις ρημαγμένες παραγωγικές δομές της Ελλάδας και εν μέσω βαθιάς καπιταλιστικής κρίσης. Από την άλλη παίζουν εναν ξεκάθαρα διαλυτικό ρόλο στο εργατικό κίνημα καλλιεργόντας αυταπάτες για δυνατές «προοδευτικές» ή «αριστερές» κυβερνήσεις ή κοινοβουλευτικές πλειοψηφίες. Όμως σε μια αστική βουλή δεν μπορεί να υπάρξει αυθεντική εργατική εκπροσώπηση.

Οι συνθήκες σήμερα είναι πιο ώριμες από ποτέ για να αμφισβητηθούν και να ανατραπούν όλα τα θεμέλια που στηρίζουν το σάπιο καπιταλιστικό σύστημα, τα βασικότερα όλων η ατομική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής και η μισθωτή εργασία. Είναι καιρός πια η τάξη που παράγει τον κοινωνικό πλούτο, η εργατική τάξη να πάρει αυτόν τον πλούτο στα χέρια της. Η τεχνολογική πρόοδος και η ανάπτυξη των μέσων παραγωγής επιτρέπει σήμερα πιο εύκολα και με μεγαλύτερη σιγουριά από ποτέ να μιλάμε για 5ωρη ή 6ωρη εργασία για όλους, της οποίας ο παραγόμενος πλούτος είναι ικανός να καλύψει τις ανάγκες τις κοινωνίας. Είναι καιρός να παράγουμε για τις δικές μας ανάγκες και όχι των αφεντικών. Για εμάς ο δρόμος προς την απόκτηση όλων των παραπάνω είναι μόνο ένας: ο δρόμος της κοινωνικής επανάστασης. Βασική συνθήκη, όμως για να πραγματοποιηθεί μια αληθινή κοινωνική επανάσταση είναι οι ζωντανές εργατικές δομές, τα μαχητικά συνδικάτα που θα έχουν ξεκάθαρα επαναστατικά χαρακτηριστικά. Τις ανάγκες των δομών αυτών δεν καλύπτουν – και ούτε θα μπορούσαν άλλωστε – ούτε η ξεπουλημένη ΓΣΕΕ, ούτε το ρεφορμιστικό ΠΑΜΕ. Γι αυτό από την 1η του Μάη και για κάθε μέρα οι εργαζόμενοι πρέπει να παλέψουμε για την οργάνωση και λειτουργία ανεξάρτητων σωματείων βάσης, την οργανωτική διάσπαση απο την ΓΣΕΕ, για ανεξάρτητους εργατικούς αγώνες απο τα κάτω, για την οργάνωση ενός ανεξάρτητου κέντρου αγώνα, οργανωμένου σε ομοσπονδιακή βάση και λειτουργώντας με αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες, ελεύθερο από Κράτος και αφεντικά, καθώς και από κάθε απόχρωσης κομματικών μηχανισμών. 

Σε αυτήν την κατεύθυνση η Κίνηση Εργατικής Χειραφέτησης και Αυτοοργάνωσης καλεί την Τρίτη 1η Μαϊου 10:00 π.μ. σε ανεξάρτητη ταξική πορεία από την Καμάρα και με επιστροφή σε αυτήν, με κατεύθυνση πρός τα Blé για την ενίσχυση του αγώνα που μένεται , όπου το αφεντικό έχει να πληρώσει τους εργαζόμενούς του κανονικά από τον περασμένο Μάιο, δίνοντας χαρτζιλίκια των 150 και 300 ευρώ, δεν πληρώνει υπερωρίες και δεν δίνει ρεπό και άδειες. Όλα αυτά σε ένα καθεστώς διευρυμένης εργοδοτικής τρομοκρατίας με απολύσεις όσων ζήτησαν τα δεδουλευμένα - δηλαδή το αυτονόητο και με κάμερες παρακολούθησης στον χώρο εργασίας. Κανένας εργαζόμενος να μην μείνει μόνος του μπροστά στην τρομοκρατία Κράτους και Κεφαλαίου. Αυτή η πρωτομαγιά να γίνει η αρχή οργανωμένων και μαζικών αγώνων.

Για την οργάνωση της τάξης.

Την απελευθέρωση της κοινωνίας.

Κίνηση Εργατικής Χειραφέτησης και Αυτοοργάνωσης

Η ΜΟΝΗ ΑΝΑΜΕΤΡΗΣΗ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΝΟΗΜΑ ΕΙΝΑΙ Η ΤΑΞΙΚΗ

Aνακοίνωση - κάλεσμα συμμετοχής 

στη διαδήλωση της πανευρωπαικής ημέρας δράσης ενάντια στον καπιταλισμό

To τελευταίο διάστημα ο κόσμος της εργασίας βλέπει να εκτυλίσσεται μπροστά του το γνωστό θέατρο της εκλογικής αναμέτρησης. Καθεστωτικός, κομματικός τύπος και ΜΜΕ έχουν επιδωθεί σε μια ακατάσχετη εκλογολογια χωρίς τέλος. Όλα αυτά φυσικά δεν έχουν κανένα άλλο σκοπό παρά να αποπροσανατολίσουν τους εργαζόμενους και να μεταφέρουν την συζήτηση από πραγματικά θέματα που απασχολούν την εργατική τάξη σε πράγματα που ανήκουν στην σφαίρα της λεγόμενης "κεντρικής πολιτικής σκηνής", πράγματα που όποιος ακόμα πιστεύει παρασύρεται σε αυταπάτες. 

Την ίδια ώρα υλοποιείται απο κράτος και αφεντικά, η κατεδάφιση της αξίας της εργατικής δύναμης, η διάλυση (ακόμη και) του βασικού μισθού, η άγρια ταξική επίθεση στην υγεία, η (φασιστική) επίθεση στο πιό αδύναμο κομμάτι της εργατικής τάξης, τους μετανάστες.

Αντί λοιπόν να απασχολεί την εργατική τάξη το γεγονός οτι τα μέτρα του Ιουνίου που έχουν ήδη επεξεργαστεί και προαποφασιστεί από τα αστικά επιτελεία πρόκειται να δώσουν το τελειωτικό χτύπημα στην αξία της εργασίας, να αποτελειώσουν τον ήδη εξευτελιστικό βασικό μισθό πείνας και τις συντάξεις, αντί να απασχολεί τον εργαζόμενο που στο άμεσο μέλλον θα τον απολύουν χωρίς να αποζημιώνεται ούτε ένα ευρώ (ή δραχμή) γίνεται συνειδητή προσπάθεια στο να πιστέυει ότι η ψήφος του μπορεί να του εξασφαλίσει μια δυνατή αριστερή ή «προοδευτική» αντιπολίτευση και αντίστοιχα μια αποδυναμωμένη κυβέρνηση. Τα αστικά κοινοβούλια όμως γεννούν μόνο αστικές πλειοψηφίες και οποιοσδήποτε σπέρνει αυταπάτες είναι συνένοχος στα σχέδιά τους.

Σε διπλό ρόλο και η ναζιστικής έμπνευσης "λύση" στο μεταναστευτικό που προωθείται από τα αστικά ΜΜΕ, το κράτος και το κεφάλαιο. Από την μία τα αστικά επιτελεία γλύφουν και εκτρέφουν τα πιό καθυστερημένα ξενοφοβικά στοιχεία των υποτελών τάξεων εξασφαλίζοντας εκλογική πελατεία τάζοντας "δουλειές" και "ανάπτυξη", «καθαρίζοντας» τα αστικά κέντρα και στέλνοντας τους μετανάστες σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Από την άλλη προσπαθούν να διασπάσουν τον κόσμο της εργασιας σε έλληνες και ξένους, νόμιμους ή παράνομους, "ευνοημένους" και μη, έγκλειστους και "ελεύθερους" σκλάβους, δημιουργώντας μια χώρα Γκουαντανάμο της Ευρώπης. Είναι εξάλλου η Ε.Ε. με τη συνθήκη του Δουβλίνου που χρηματοδοτεί αυτό το σχέδιο, του οποίου προοίμιο ήταν μονάχα το τείχος που χτίζεται στον Έβρο. 

Τους βολεύει αυτός ο ψεύτικος διαχωρισμός μπροστά στο εκρηκτικό μείγμα εκμετάλευσης και καταστολής που στοχεύουν να υλοποιήσουν στις πλάτες μας. Τον προωθούν ενεργά όπως και οτιδήποτε μπορεί να αποτελέσει τροχοπέδη στην ενότητα της τάξης και την συνείδησή της, καθώς και την οργάνωσή της. Ο καπιταλισμός δεν κάνει διακρίσεις στην εκμετάλλευση των εργαζομένων, δεν βλέπει φυλές, έθνη και χρώματα. Οι καταπιεσμένοι στην πραγματικότητα δεν έχουν τίποτα που να τους χωρίζει γι αυτό και πρέπει να μείνουν ενωμένοι ενάντια στην επίθεση του καπιταλισμού. Να παλέψουν μαζί για την καταστροφή του.

Μπροστά σε όλα αυτα για εμάς, απο τη σκοπιά των αναγκών της πληττόμενης κοινωνικής πλειοψηφίας, είναι ξεκάθαρο ότι ο καπιταλισμός έχει φτάσει, ίσως και ξεπεράσει τα ιστορικά του όρια. Η εργατική τάξη μπορεί και πρέπει να απαντήσει στην απελπισμένη καπιταλιστική επέλαση. Σήμερα όσο ποτέ άλλοτε φαίνεται η ανάγκη για την καταστροφή του καπιταλιστικού συστήματος και τον επαναστατικό μετασχηματισμό του σε μια κοινωνία αλληλεγγύης και ισότητας που μπορεί να εγκαθιδρύσει την ελευθερία και θα να καταργήσει την ανθρώπινη εκμετάλλευση μια για πάντα. Βήμα προς αυτή τη κατεύθυνση  είναι η οργάνωση της τάξης στην επαναστατική εργατική ομοσπονδία των ταξικών σωματείων βάσης που θα μάχεται με κάθε δυνατό μέσο για την ανατροπή του καπιταλισμού. Σε αυτήν την κατεύθυνση είναι οργανικό της κομμάτι όλοι οι ντόπιοι και ξένοι εργαζόμενοι και άνεργοι. 

Παλεύουμε μέσα σε κάθε εργατικό χώρο, για την συγκρότηση ενός τρίτου εργατικού πόλου, έξω απο την ξεπουλημένη ΓΣΕΕ και το ρεφορμιστικό ΠΑΜΕ, οργανωμένου αμεσοδημοκρατικά και με διαδικασίες από τα κάτω. 

Παλεύουμε στη κατεύθυνση της γενικής πολιτικής απεργίας διαρκείας, για να παγώσει η παραγωγή και η κερδοφορία τους, ενάντια στη "κρίση" αλλά και την "ανάπτυξη" τους.  

Παλεύουμε για την ανατροπή των κοινωνικών και εργασιακών σχέσεων που επιβάλλει το καπιταλιστικό σύστημα. 

Αγωνιζόμαστε για την αυτοδιαχείριση των μέσων παραγωγής και αναπαραγωγής της κοινωνίας.

Για να πάρουμε τον πλούτο που παράγουμε και τις ζωές μας, πίσω στα δικά μας χέρια.

Συμμετέχουμε στη πορεία το Σάββατο 31 Μαρτίου στις 12:00 στην Καμάρα ενάντια στο καπιταλιστικό σύστημα και τους θεσμούς του (Μ31).

Κίνηση Εργατικής Χειραφέτησης & Αυτοοργάνωσης 

Θεσσαλονίκη, Μάρτιος 2012

Κάλεσμα Αγώνα - Απεργιακές Κινητοποιήσεις

ΓΕΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ

ΠΟΛΕΜΟ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ

με την κοινωνική επανάσταση, για την κατάληψη των μέσων παραγωγής

 και τη γενικευμένη εργατική αυτοδιεύθυνση

Λένε πως ένας κύκλος δεν κλείνει παρά μόνον όταν φτάσει στο σημείο από όπου ξεκίνησε. Για εμάς η απεργία της 7ης Φεβρουαρίου 2012 οριοθέτησε το σημείο αυτό για τους αμυντικούς εργατικούς αγώνες της Ελλάδας της κρίσης. Ήταν μία απεργία που δεν είχε σε τίποτα να ζηλέψει από τις άνευρες, άμαζες και μάταιες κινητοποιήσεις των πρώτων ημερών του μνημονίου. Με τους διοργανωτές της να την καλούν για τα μάτια του κόσμου και για την τιμή των όπλων δίχως να μπορούν αλλά ούτε και να θέλουν να σηκώσουν το γάντι της ταξικής αναμέτρησης, της υπεράσπισης και διεύρυνσης των εργατικών και κοινωνικών αναγκών και συμφερόντων. Και με την πλειοψηφία των εργαζόμενων, εθισμένους πλέον στο φόβο, να νοιώθουν μουδιασμένοι και ανήμποροι μπροστά σε μία κατάσταση που δεν έρχεται πια για να τα σαρώσει όλα, αλλά που φαίνεται να έχει ήδη περάσει από πάνω μας σαν οδοστρωτήρας και από μέσα μας σαν ψυχοπαραλυτικό. 

Όλοι οι εργαζόμενοι που αντιμετωπίζουν τουλάχιστον κριτικά τη σημερινή κατάσταση των εργατικών αγώνων, αντιλήφθηκαν πως η προχθεσινή πανεργατική απεργία ήταν πιστολιά στον αέρα. Οι πιο καλοπροαίρετοι θα έλεγαν πως ήταν μία βιαστική, επιπόλαιη και αντανακλαστική κίνηση, αλλά η ιστορική διαδρομή των ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ, ο ρόλος τους μέσα σε αυτή τη διετία συνηγορούν πως ήταν ένα προσχεδιασμένο έγκλημα, μία ακόμα πράξη ενσωμάτωσης και εκτόνωσης της εργατικής οργής, πράξη ρουφιανιάς και διαπιστευτήριο προς την εργοδοσία ότι μπορεί ανενόχλητη (από την εργατική τάξη) να συνεχίσει το τσάκισμα των ζωών μας, ώστε και οι ίδιοι ανενόχλητοι (από την εργατική τάξη ..πάλι) να συνεχίσουν να κάθονται στα τραπέζια του διαλόγου των κοινωνικών εταίρων για την περαιτέρω συμπίεση των μισθών, των συντάξεων, των θέσεων εργασίας. 

Εάν δεν είχε προηγηθεί ένα τρίμηνο απεργιακής νηνεμίας σε πανελλαδική κλίμακα, εάν δεν είχε επί χρόνια πια συντελεστεί η διάλυση των διαδικασιών των σωματείων, εάν δεν είχαν φροντίσει με το τρόπο τους και οι εργατοπατέρες να μείνουν εκτός δημοσιότητας οι λαμπρές εξαιρέσεις των απεργών της Χαλυβουργικής αλλά και μερικών άλλων σποραδικών αλλά σημαντικών εργατικών αγώνων, τότε θα έλεγε κανείς πως οι ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ κάλεσαν την Δευτέρα το απόγευμα σε 24-ωρη απεργία για την επόμενη κιόλας μέρα απλώς στα πλαίσια ελέγχου της επαναστατικής ετοιμότητας των Ελλήνων εργατών. Αφού θα έπρεπε να ειδοποιήσουν το αφεντικό μέσα σε λίγες ώρες πως την επομένη δεν θα βρίσκονταν στις θέσεις εργασίας τους και η εργατική τάξη σύσσωμη θα έπρεπε να παγώσει τη παραγωγή και να κατεβεί στον δρόμο. 

Πέραν όμως από τον τραγέλαφο του αστικοποιημένου εργοδοτικού συνδικαλισμού των ΓΣΕΕ - ΑΔΕΔΥ, υπάρχουν ορισμένα κρίσιμα ζητήματα που ανέδειξε η προχθεσινή απεργία και αφορούν όλους τους εργαζόμενους και όλες τις συνιστώσες του εργατικού κινήματος. Δεδομένου ότι στην αναμέτρηση κεφαλαίου - εργασίας στην Ελλάδα μετράμε τα τελευταία χρόνια συντριπτικές νίκες υπέρ του πρώτου, το ερώτημα που τίθεται είναι τι περιμένουμε και τι σχεδιάζουμε για την επόμενη μέρα. Οι πράξεις (και όχι οι διακηρύξεις) τόσο του ΠΑΜΕ όσο και του Συντονισμού Α-βάθμιων Σωματείων αποκαλύπτουν μία λογική/πρακτική αναμονής. Με λιγότερη ή περισσότερη αγωνιστικότητα, με λιγότερη ή περισσότερη "ταξική συνέπεια", δεν έχει σημασία. Ο παρονομαστής είναι κοινός: Οι συνθήκες δεν είναι ώριμες, ο αντίπαλος είναι πολύ δυνατός, η τάξη δεν είναι έτοιμη, ο φόβος έχει φωλιάσει μέσα μας, η ύφεση είναι αντικειμενική. Μοιάζουν -όπως και η πλειοψηφία άλλωστε των εργαζόμενων- να αναμένουν παρατημένοι και ηττημένοι πια να ολοκληρωθεί ο κύκλος της υφαρπαγής των εισοδημάτων, να συμπληρωθεί η καταστροφή των παραγωγικών δυνάμεων, επιτέλους να "μηδενίσει το κοντέρ". Και τότε οι μεν εργαζόμενοι έστω χωρίς δικαιώματα, χωρίς κοινωνικές παροχές, με μισθούς πείνας και με διαλυμένο των κοινωνικό ιστό, να ξανααποκτήσουν την ψευδαίσθηση ότι μπορούν πια να οργανώσουν τη ζωή τους, οι δε εκπρόσωποί των εργατικών αγώνων αφού τίποτα πια δε θα είναι ίδιο, θα μπορέσουν να βροντοφωνάξουν ότι τίποτε δεν άλλαξε (καπιταλισμός και τότε - καπιταλισμός και τώρα) και θα συνεχίσουν τον συναρπαστικό αγώνα του εκδημοκρατισμού της κοινωνίας, της αλλαγής των συσχετισμών, της διεκδίκησης ενός ξεροκόμματου από τη νέα πίτα της καπιταλιστικής ανάπτυξης. Μόνο που τότε θα πρέπει να κλείνουν περισσότερο τα μάτια στους νέους οικονομικούς και ηθικούς εκβιασμούς της εργοδοσίας, στην εκτός παραγωγικής διαδικασίας κοινωνική εξαθλίωση, στις παραγκουπόλεις των μητροπολιτικών κέντρων, και κυρίως να κλείνουν τα μάτια όταν κοιτούν τον καθρέφτη, αφού αυτή η ενδεχόμενη καπιταλιστική παλινόρθωση δεν θα περάσει μόνο μέσα από τους μισθούς και τα δικαιώματα, αλλά και μέσα από τις ιδέες, τις αξίες και τις ιδεολογίες όλης της κοινωνίας πετώντας στο περιθώριο, ως άχρηστο και ουτοπικό κάθε επαναστατικό ιδεώδες για τη συνολική κοινωνική απελευθέρωση.

Δεν κρίνουμε προθέσεις, αλλά πρακτικές. και πως αλλιώς να ερμηνεύσει κανείς τη στάση τους στην περίοδο που διανύουμε όταν παρά τα κελεύσματα για "κανένα περιθώριο αναμονής και αδράνειας" για το "οι αυτοί ή εμείς" για απογευματινά συλλαλητήρια και για απεργίες διαρκείας, συνειδητά αρνούνται να επεξεργαστούν και να καταθέσουν μία πολιτική πρόταση που να μην στοχεύει στην διαμαρτυρία, που να μην προϋποθέτει την αλλαγή των εκλογικών συσχετισμών για την υλοποίηση της, που να μην τίθεται προς υλοποίηση/παραχώρηση από τις αστικές κυβερνήσεις (αριστερές ή μη). Αλλά μία πρόταση που προϋποθέτει πρώτα από όλα την αλλαγή της σχέσης του κάθε εργαζόμενου με τον παραγόμενο πλούτο (από σχέση υποτέλειας και εκτέλεσης σε σχέση συνολικού ελέγχου), την αλλαγή της σχέσης κάθε εργαζόμενου και άνεργου με την πολιτική (από σχέση ανάθεσης και εκπροσώπησης σε σχέση αμεσοδημοκρατικής συμμετοχής), την αλλαγή τέλος των χαρακτηριστικών του εργατικού κινήματος (από κίνημα διαταξικής ενότητας, άμυνας και διαμαρτυρίας σε κίνημα ανεξάρτητης ταξικής έκφρασης των εργατικών συμφερόντων). 

Πιστεύουμε, πως τίποτα δεν έχει ακόμα κριθεί οριστικά και η περίοδος που έρχεται θα είναι μία πιο οξυμένη περίοδος ταξικών συγκρούσεων όπου οι εργαζόμενοι θα κλιθούν να δώσουν τη μάχη για την οικονομική, κοινωνική και πολιτική τους επιβίωση. Θεωρούμε πως η μόνη έμπρακτη συμβολή για την ανακοπή της επίθεσης, την υπεράσπιση των κοινωνικών και εργατικών δικαιωμάτων και κυρίως για την διεύρυνση των εργατικών κατακτήσεων, είναι η πάλη για τη διαμόρφωση δομών συνολικού εργατικού ελέγχου στην παραγωγή μέσα από τα ταξικά εργατικά σωματεία, η πάλη για την οργάνωση των ανέργων, η πάλη για τη δημιουργία ενός Ανεξάρτητου Ταξικού Εργατικού Κέντρου Αγώνα, συνδυασμένα με μία συνολική ιδεολογική και πολιτική προσπάθεια επανεμφάνισης και επανανοηματοδότησης του επαναστατικού προτάγματος για την απελευθέρωση της κοινωνίας.

Αυτή τη λογική καταθέτουμε στις εργατικές συλλογικότητες και στα εργατικά σωματεία και καλούμε όλους τους συναδέλφους σε συμμετοχή στην 48-ωρη απεργία ...... Για να ανοίξουμε έναν νέο νικηφόρο κύκλο αναμετρήσεων στον κοινωνικό ταξικό πόλεμο που μας κηρύξαν.

ΜΕ ΣΩΜΑΤΕΙΑ ΒΑΣΗΣ & ΑΓΩΝΕΣ ΕΡΓΑΤΩΝ 

ΤΣΑΚΙΖΟΥΜΕ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΩΝ ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ

με την κοινωνική επανάσταση για την 

κατάληψη των μέσων παραγωγής 

και την γενικευμένη εργατική αυτοδιεύθυνση. 

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 10/2 10.00 ΚΑΜΑΡΑ ΑΠΕΡΓΙΑΚΗ 

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ - ΠΟΡΕΙΑ

Ο νέος εκβιασμός δεν θα περάσει. Όλοι στους δρόμους!

Ο νέος εκβιασμός δεν θα περάσει.

Όλοι στους δρόμους!

Οι δυνάστες που υπαγορεύουν τι θα πει και τι θα κάνει ο κυβερνητικός τρικομματικός θίασος αποφάσισαν. Τέλος με τον βασικό μισθό, τέλος με την Εθνική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας, τέλος και στον 13ο και 14ο μισθό. Αφεντικά, εργοδοσία και κεφάλαιο απειλούν: η χώρα θα χρεοκοπήσει. Απαντάμε: Εμείς οι εργαζόμενοι και οι άνεργοι, η εργατική τάξη, έχουμε ήδη χρεοκοπήσει!

Έχουμε χρεοκοπήσει, κι όσοι επιβιώνουμε,συντηρούμαστε με μισθούς πείνας, ανασφάλιστοι με "μαύρη" εργασία. Ζούμε με 20% επίσημη ανεργία, με απολύσεις και εργοδοτική τρομοκρατία. Όλο και περισσότεροι από μας κοιμούνται στους δρόμους και στοιβάζονται για ένα συσσίτιο. Κι όσοι είναι "πιο τυχεροί", δύσκολα αναπνέουν στα κάτεργα της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης.

Δεν έχουμε τίποτε να περιμένουμε. Δεν έχουμε τίποτα να χάσουμε.

Ούτε πρέπει, ούτε θέλουμε να περιμένουμε τις εκλογές τους και τις κούφιες υποσχέσεις τους. Η δική τους σωτηρία, η σωτηρία της εθνικής οικονομίας τους, της οικονομίας της Ε.Ε. και του παγκόσμιου καπιταλισμού, περνάει πάνω από τη δική μας συντριβή. Ο δικός τους πλουτισμός δεν είναι παρά όλο και περισσότερη κλοπή από τον δικό μας ιδρώτα. Και η δική μας καταστροφή, η δική μας "δυστυχία", είναι για αυτούς το μόνο πλάνο σωτηρίας.

Δεν έχουμε τίποτε να περιμένουμε ούτε από τη συνδικαλιστικούς υπηρέτες της εργοδοσίας, που περιφέρονται στα τραπέζια του "διαλόγου" και καμώνονται πως τάχα μας υπερασπίζονται και μας εκπροσωπούν! Την ίδια ώρα που εξαγοράζουν με τη ζωή μας, την παραμονή τους στα υψηλά κλιμάκια της κοινωνίας.

Το ποτήρι έχει ξεχειλίσει εδω και καιρό. Εδώ και τώρα να παλέψουμε για την αποσταθεροποίηση και την ανατροπή αυτού του σάπιου συστήματος εκμετάλλευσης. Να μετατρέψουμε κάθε μέρα από εδω και πέρα σε μέρα αγώνα. Να καταλάβουμε δημόσια κτίρια και χώρους εργασίας. Να προχωρήσουμε σε καταλήψεις σε σχολεία, σχολές και γειτονιές. Να κάνουμε τον αγώνα μας, φωτιά εξέγερσης. Εργατικής ταξικής εξέγερσης.

Εδώ και τώρα να καλεστεί Γενική Απεργία Διαρκείας, και όσα εργατικά σωματεία ακόμη τιμούν τ' όνομα τους, να καλέσουν γενικές συνελεύσεις και απεργιακές φρουρές σε κάθε χώρο δουλειάς. Να προχωρήσουμε σε ταξικό κέντρο αγώνα των ίδιων των εργαζομένων, κέντρο συντονισμού και μάχης για τις επόμενες μέρες.

Μα πάνω απ' όλα: ΝΑ ΒΓΟΥΜΕ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ. Ο φόβος που κυριαρχεί, πρέπει να σπάσει με καθημερινές διαδηλώσεις και πράξεις αντίστασης και αγώνα. Οι κυβερνήσεις τους, η αστυνομία τους και τα όπλα τους, το σύστημα τους να σαρωθεί, από τη κοινωνική πλειοψηφία, απ' όλους εμάς που δεν έχουμε ΤΙΠΟΤΑ ΝΑ ΧΑΣΟΥΜΕ, αλλα ΝΑ ΚΕΡΔΙΣΟΥΜΕ ΕΝΑΝ ΚΟΣΜΟ ΟΛΑΚΕΡΟ.

ΜΑΣ ΦΑΙΝΟΝΤΑΝ ΜΕΓΑΛΟΙ, 

ΓΙΑΤΙ ΗΜΑΣΤΑΝ ΓΟΝΑΤΙΣΤΟΙ

ΑΣ ΕΓΕΡΘΟΥΜΕ!

Συμμετέχουμε στην έκτακτη συγκέντρωση σήμερα Δευτέρα 6/2 18.30 πλατεία Αγ.Σοφίας.

ΚΑΛΟΥΜΕ ΣΕ ΑΠΕΡΓΙΑΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ 

αυριο ΤΡΙΤΗ 7/2 10.00 πμ ΚΑΜΑΡΑ

Κίνηση Εργατικής Χειραφέτησης & Αυτοοργάνωσης

Φεβρουάριος 2012

10…100…1000 ΧΑΛΥΒΟΥΡΓΙΕΣ… ΜΕΧΡΙ ΟΙ ΕΡΓΑΤΕΣ ΝΑ ΠΑΡΟΥΝ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥΣ ΤΗΝ ΠΑΡΑΓΩΓΗ!

Οι περίπου 400 εργάτες της Ελληνικής Χαλυβουργίας στον Ασπρόπυργο Αττικής βρίσκονται σε απεργία από τις 31 Οκτώβρη 2011. Αρνούνται να αποδεχθούν τα μέτρα “ανταγωνιστικότητας” της εργοδοσίας για απολύσεις 50 και πλέον συναδέλφων τους, την μείωση των μισθών τους και την εκ περιτροπής εργασία. Ο αγώνας τους είναι αγώνας για όλη την εργατική τάξη, για όλους εμάς δηλ. που είμαστε αναγκασμένοι να πουλάμε την εργατική μας δύναμη για να ζήσουμε, για όλους εμάς που δουλεύουμε, -όσοι δουλεύουμε-, κάτω από άθλιες συνθήκες, εκβιαζόμενοι οικονομικά και ηθικά να κρατάμε το στόμα μας κλειστό για να μην πεταχτούμε στον κάλαθο του 20%, επίσημα, των ανέργων.

Χωρίς αμφιβολία η απεργία των εργατών της Χαλυβουργίας Ασπροπύργου που διανύει πλέον τον 3ο μήνα, αποτελεί τον σημαντικότερο αγώνα που εκτυλίσσεται στην Ελλάδα του μνημονίου, του αρχιτραπεζίτη Παπαδήμου και του περιφερόμενου θίασου ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ακροδεξιάς. Κανένας άλλος εργατικός αγώνας δεν αποδείχθηκε τόσο επίμονος, τόσο καίριος και αποφασιστικός και κυρίως τόσο μεγάλος σε διάρκεια με έντονα ταξικά χαρακτηριστικά, παρά τα σποραδικά μέτωπα αντιστάσεων που ξεσπούν κάθε τόσο. Κύματα πολύμορφης αλληλεγγύης έχουν επιχειρήσει να αγκαλιάσουν τον αγώνα των χαλυβουργών, να τους στηρίξουν τόσο οικονομικά όσο και πολιτικά, να σπάσουν το τείχος της σιωπής των καθεστωτικών ΜΜΕ και να ξεσηκώσουν τους συναδέλφους τους στον Βόλο που έχουν αποδεχθεί μέχρι στιγμής την συνθήκη της 5ωρης εργασίας που επέβαλε ο Μάνεσης –ιδιοκτήτης της Χαλυβουργίας.

Η απαίτηση των απεργών για 8ωρο και αξιοπρεπή μισθό είναι ασφαλώς εργατικό δικαίωμα κατακτημένο με αίμα, δικαίωμα που έχει παγιωθεί στις συνειδήσεις τόσο των εργαζομένων όσο και αυτών που βρίσκονται στο αντίπαλο στρατόπεδο, αυτό του κεφαλαίου και του κράτους. Στην εποχή του ολοκληρωτικού ταξικού πολέμου που διανύουμε όμως, κι αυτό ακόμη το ανάχωμα έχει σαρωθεί καθώς καθιερώνονται σε ρυθμό χιονοστοιβάδας πάσης φύσεως μορφές ευέλικτης εργασίας. Οι απεργοί χαλυβουργοί άρθρωσαν δυναμικά το συλλογικό ΟΧΙ που τόσοι και τόσοι από ‘μας έχουν σκεφτεί, έχουν ψιθυρίσει, έχουν γράψει ανώνυμα, έχουν στην τελική αποσιωπήσει μέσα τους μαζί με την οργή και την απογοήτευση μιας ανέλπιστης αντίστασης.

Κι αν νικήσουν;

Αν νικήσουν τίποτα δεν θα είναι το ίδιο γιατί θα έχουμε κερδίσει μια μεγάλη μάχη και τότε ίσως ο τρόμος αλλάξει στρατόπεδο. Για να λήξει νικηφόρα η απεργία των χαλυβουργών ωστόσο, πρέπει το παράδειγμά τους να πολλαπλασιάσει τις εστίες των εργατικών αγώνων. Η πραγματική ταξική αλληλεγγύη, που είναι αυτό που τρέμουν κυρίως, είναι ακριβώς αυτό: Δίπλα στους χαλυβουργούς πρέπει να σταθούν όρθιοι χιλιάδες άλλοι εργάτες πέρα και πάνω από κομματικούς και ιδεολογικούς φραγμούς που με συνελεύσεις στους χώρους δουλειάς, με συμμετοχή στα σωματεία τους θα σπάσουν τον ομφάλιο λώρο της ΓΣΕΕ και θα κηρύξουν πολιτική απεργία διαρκείας. Καμία περιχαράκωση και κανενός είδους προκατάληψη δεν επιτρέπεται να λειτουργήσει ως άλλοθι αδράνειας και μεμψιμοιρίας. 

Οι απεργοί που φυλάνε ηρωικά τις ‘πύλες της φωτιάς’ εδώ και πάνω από 3 μήνες μπορούν τώρα να κατακτήσουν μαζί με την αγωνιστική ταξική συνείδηση και συνείδηση της δύναμης της τάξης τους συνολικά και δεν περιμένουν από κανέναν από’ μας να τους προτείνει το πώς θα συνεχίσουν. Μαζί με τους συναδέλφους τους στο Βόλο θα δώσουν το σύνθημα σε όλους τους εκμεταλλευόμενους: ΧΩΡΙΣ ΕΣΕΝΑ ΓΡΑΝΑΖΙ ΔΕ ΓΥΡΝΑ, ΕΡΓΑΤΗ ΜΠΟΡΕΙΣ ΧΩΡΙΣ ΑΦΕΝΤΙΚΑ. Απέναντι σε δίγλωσσες καιροσκοπικές πολιτικές δυνάμεις που υπονομεύουν τον αγώνα με αισχρά δημοσιεύματα (βλ. Αυγή, 08/01/12), απέναντι στον κυβερνητικό συνδικαλισμό, στις ναζιστικές συμμορίες και τα κοινοβουλευτικά alter egos τους, απέναντι τέλος στο μέτωπο των αφεντικών, του ΣΕΒ και της αστικής εξουσίας, η απάντηση των εργατών πρέπει να’ ναι μόνο μία: δεν θα σταματήσουμε μέχρι να πάρουμε στα χέρια μας όλα όσα μας ανήκουν, την δουλειά μας, τα μέσα παραγωγής, τον σχεδιασμό και την διεύθυνση της εργασίας και της ζωής μας. Δεν θα σταματήσουμε μέχρι να βρεθούν στο πλάι μας όλοι όσοι βρίσκονται στο ίδιο στρατόπεδο γιατί όλο και περισσότεροι πλέον μοιάζουν έτοιμοι να πολεμήσουν. 

Κίνηση Εργατικής Χειραφέτησης & Αυτοοργάνωσης

Θεσσαλονίκη, Φλεβάρης 2012