Κάλεσμα Αγώνα - Απεργιακές Κινητοποιήσεις

ΓΕΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ

ΠΟΛΕΜΟ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ

με την κοινωνική επανάσταση, για την κατάληψη των μέσων παραγωγής

 και τη γενικευμένη εργατική αυτοδιεύθυνση

Λένε πως ένας κύκλος δεν κλείνει παρά μόνον όταν φτάσει στο σημείο από όπου ξεκίνησε. Για εμάς η απεργία της 7ης Φεβρουαρίου 2012 οριοθέτησε το σημείο αυτό για τους αμυντικούς εργατικούς αγώνες της Ελλάδας της κρίσης. Ήταν μία απεργία που δεν είχε σε τίποτα να ζηλέψει από τις άνευρες, άμαζες και μάταιες κινητοποιήσεις των πρώτων ημερών του μνημονίου. Με τους διοργανωτές της να την καλούν για τα μάτια του κόσμου και για την τιμή των όπλων δίχως να μπορούν αλλά ούτε και να θέλουν να σηκώσουν το γάντι της ταξικής αναμέτρησης, της υπεράσπισης και διεύρυνσης των εργατικών και κοινωνικών αναγκών και συμφερόντων. Και με την πλειοψηφία των εργαζόμενων, εθισμένους πλέον στο φόβο, να νοιώθουν μουδιασμένοι και ανήμποροι μπροστά σε μία κατάσταση που δεν έρχεται πια για να τα σαρώσει όλα, αλλά που φαίνεται να έχει ήδη περάσει από πάνω μας σαν οδοστρωτήρας και από μέσα μας σαν ψυχοπαραλυτικό. 

Όλοι οι εργαζόμενοι που αντιμετωπίζουν τουλάχιστον κριτικά τη σημερινή κατάσταση των εργατικών αγώνων, αντιλήφθηκαν πως η προχθεσινή πανεργατική απεργία ήταν πιστολιά στον αέρα. Οι πιο καλοπροαίρετοι θα έλεγαν πως ήταν μία βιαστική, επιπόλαιη και αντανακλαστική κίνηση, αλλά η ιστορική διαδρομή των ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ, ο ρόλος τους μέσα σε αυτή τη διετία συνηγορούν πως ήταν ένα προσχεδιασμένο έγκλημα, μία ακόμα πράξη ενσωμάτωσης και εκτόνωσης της εργατικής οργής, πράξη ρουφιανιάς και διαπιστευτήριο προς την εργοδοσία ότι μπορεί ανενόχλητη (από την εργατική τάξη) να συνεχίσει το τσάκισμα των ζωών μας, ώστε και οι ίδιοι ανενόχλητοι (από την εργατική τάξη ..πάλι) να συνεχίσουν να κάθονται στα τραπέζια του διαλόγου των κοινωνικών εταίρων για την περαιτέρω συμπίεση των μισθών, των συντάξεων, των θέσεων εργασίας. 

Εάν δεν είχε προηγηθεί ένα τρίμηνο απεργιακής νηνεμίας σε πανελλαδική κλίμακα, εάν δεν είχε επί χρόνια πια συντελεστεί η διάλυση των διαδικασιών των σωματείων, εάν δεν είχαν φροντίσει με το τρόπο τους και οι εργατοπατέρες να μείνουν εκτός δημοσιότητας οι λαμπρές εξαιρέσεις των απεργών της Χαλυβουργικής αλλά και μερικών άλλων σποραδικών αλλά σημαντικών εργατικών αγώνων, τότε θα έλεγε κανείς πως οι ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ κάλεσαν την Δευτέρα το απόγευμα σε 24-ωρη απεργία για την επόμενη κιόλας μέρα απλώς στα πλαίσια ελέγχου της επαναστατικής ετοιμότητας των Ελλήνων εργατών. Αφού θα έπρεπε να ειδοποιήσουν το αφεντικό μέσα σε λίγες ώρες πως την επομένη δεν θα βρίσκονταν στις θέσεις εργασίας τους και η εργατική τάξη σύσσωμη θα έπρεπε να παγώσει τη παραγωγή και να κατεβεί στον δρόμο. 

Πέραν όμως από τον τραγέλαφο του αστικοποιημένου εργοδοτικού συνδικαλισμού των ΓΣΕΕ - ΑΔΕΔΥ, υπάρχουν ορισμένα κρίσιμα ζητήματα που ανέδειξε η προχθεσινή απεργία και αφορούν όλους τους εργαζόμενους και όλες τις συνιστώσες του εργατικού κινήματος. Δεδομένου ότι στην αναμέτρηση κεφαλαίου - εργασίας στην Ελλάδα μετράμε τα τελευταία χρόνια συντριπτικές νίκες υπέρ του πρώτου, το ερώτημα που τίθεται είναι τι περιμένουμε και τι σχεδιάζουμε για την επόμενη μέρα. Οι πράξεις (και όχι οι διακηρύξεις) τόσο του ΠΑΜΕ όσο και του Συντονισμού Α-βάθμιων Σωματείων αποκαλύπτουν μία λογική/πρακτική αναμονής. Με λιγότερη ή περισσότερη αγωνιστικότητα, με λιγότερη ή περισσότερη "ταξική συνέπεια", δεν έχει σημασία. Ο παρονομαστής είναι κοινός: Οι συνθήκες δεν είναι ώριμες, ο αντίπαλος είναι πολύ δυνατός, η τάξη δεν είναι έτοιμη, ο φόβος έχει φωλιάσει μέσα μας, η ύφεση είναι αντικειμενική. Μοιάζουν -όπως και η πλειοψηφία άλλωστε των εργαζόμενων- να αναμένουν παρατημένοι και ηττημένοι πια να ολοκληρωθεί ο κύκλος της υφαρπαγής των εισοδημάτων, να συμπληρωθεί η καταστροφή των παραγωγικών δυνάμεων, επιτέλους να "μηδενίσει το κοντέρ". Και τότε οι μεν εργαζόμενοι έστω χωρίς δικαιώματα, χωρίς κοινωνικές παροχές, με μισθούς πείνας και με διαλυμένο των κοινωνικό ιστό, να ξανααποκτήσουν την ψευδαίσθηση ότι μπορούν πια να οργανώσουν τη ζωή τους, οι δε εκπρόσωποί των εργατικών αγώνων αφού τίποτα πια δε θα είναι ίδιο, θα μπορέσουν να βροντοφωνάξουν ότι τίποτε δεν άλλαξε (καπιταλισμός και τότε - καπιταλισμός και τώρα) και θα συνεχίσουν τον συναρπαστικό αγώνα του εκδημοκρατισμού της κοινωνίας, της αλλαγής των συσχετισμών, της διεκδίκησης ενός ξεροκόμματου από τη νέα πίτα της καπιταλιστικής ανάπτυξης. Μόνο που τότε θα πρέπει να κλείνουν περισσότερο τα μάτια στους νέους οικονομικούς και ηθικούς εκβιασμούς της εργοδοσίας, στην εκτός παραγωγικής διαδικασίας κοινωνική εξαθλίωση, στις παραγκουπόλεις των μητροπολιτικών κέντρων, και κυρίως να κλείνουν τα μάτια όταν κοιτούν τον καθρέφτη, αφού αυτή η ενδεχόμενη καπιταλιστική παλινόρθωση δεν θα περάσει μόνο μέσα από τους μισθούς και τα δικαιώματα, αλλά και μέσα από τις ιδέες, τις αξίες και τις ιδεολογίες όλης της κοινωνίας πετώντας στο περιθώριο, ως άχρηστο και ουτοπικό κάθε επαναστατικό ιδεώδες για τη συνολική κοινωνική απελευθέρωση.

Δεν κρίνουμε προθέσεις, αλλά πρακτικές. και πως αλλιώς να ερμηνεύσει κανείς τη στάση τους στην περίοδο που διανύουμε όταν παρά τα κελεύσματα για "κανένα περιθώριο αναμονής και αδράνειας" για το "οι αυτοί ή εμείς" για απογευματινά συλλαλητήρια και για απεργίες διαρκείας, συνειδητά αρνούνται να επεξεργαστούν και να καταθέσουν μία πολιτική πρόταση που να μην στοχεύει στην διαμαρτυρία, που να μην προϋποθέτει την αλλαγή των εκλογικών συσχετισμών για την υλοποίηση της, που να μην τίθεται προς υλοποίηση/παραχώρηση από τις αστικές κυβερνήσεις (αριστερές ή μη). Αλλά μία πρόταση που προϋποθέτει πρώτα από όλα την αλλαγή της σχέσης του κάθε εργαζόμενου με τον παραγόμενο πλούτο (από σχέση υποτέλειας και εκτέλεσης σε σχέση συνολικού ελέγχου), την αλλαγή της σχέσης κάθε εργαζόμενου και άνεργου με την πολιτική (από σχέση ανάθεσης και εκπροσώπησης σε σχέση αμεσοδημοκρατικής συμμετοχής), την αλλαγή τέλος των χαρακτηριστικών του εργατικού κινήματος (από κίνημα διαταξικής ενότητας, άμυνας και διαμαρτυρίας σε κίνημα ανεξάρτητης ταξικής έκφρασης των εργατικών συμφερόντων). 

Πιστεύουμε, πως τίποτα δεν έχει ακόμα κριθεί οριστικά και η περίοδος που έρχεται θα είναι μία πιο οξυμένη περίοδος ταξικών συγκρούσεων όπου οι εργαζόμενοι θα κλιθούν να δώσουν τη μάχη για την οικονομική, κοινωνική και πολιτική τους επιβίωση. Θεωρούμε πως η μόνη έμπρακτη συμβολή για την ανακοπή της επίθεσης, την υπεράσπιση των κοινωνικών και εργατικών δικαιωμάτων και κυρίως για την διεύρυνση των εργατικών κατακτήσεων, είναι η πάλη για τη διαμόρφωση δομών συνολικού εργατικού ελέγχου στην παραγωγή μέσα από τα ταξικά εργατικά σωματεία, η πάλη για την οργάνωση των ανέργων, η πάλη για τη δημιουργία ενός Ανεξάρτητου Ταξικού Εργατικού Κέντρου Αγώνα, συνδυασμένα με μία συνολική ιδεολογική και πολιτική προσπάθεια επανεμφάνισης και επανανοηματοδότησης του επαναστατικού προτάγματος για την απελευθέρωση της κοινωνίας.

Αυτή τη λογική καταθέτουμε στις εργατικές συλλογικότητες και στα εργατικά σωματεία και καλούμε όλους τους συναδέλφους σε συμμετοχή στην 48-ωρη απεργία ...... Για να ανοίξουμε έναν νέο νικηφόρο κύκλο αναμετρήσεων στον κοινωνικό ταξικό πόλεμο που μας κηρύξαν.

ΜΕ ΣΩΜΑΤΕΙΑ ΒΑΣΗΣ & ΑΓΩΝΕΣ ΕΡΓΑΤΩΝ 

ΤΣΑΚΙΖΟΥΜΕ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΩΝ ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ

με την κοινωνική επανάσταση για την 

κατάληψη των μέσων παραγωγής 

και την γενικευμένη εργατική αυτοδιεύθυνση. 

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 10/2 10.00 ΚΑΜΑΡΑ ΑΠΕΡΓΙΑΚΗ 

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ - ΠΟΡΕΙΑ

Ο νέος εκβιασμός δεν θα περάσει. Όλοι στους δρόμους!

Ο νέος εκβιασμός δεν θα περάσει.

Όλοι στους δρόμους!

Οι δυνάστες που υπαγορεύουν τι θα πει και τι θα κάνει ο κυβερνητικός τρικομματικός θίασος αποφάσισαν. Τέλος με τον βασικό μισθό, τέλος με την Εθνική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας, τέλος και στον 13ο και 14ο μισθό. Αφεντικά, εργοδοσία και κεφάλαιο απειλούν: η χώρα θα χρεοκοπήσει. Απαντάμε: Εμείς οι εργαζόμενοι και οι άνεργοι, η εργατική τάξη, έχουμε ήδη χρεοκοπήσει!

Έχουμε χρεοκοπήσει, κι όσοι επιβιώνουμε,συντηρούμαστε με μισθούς πείνας, ανασφάλιστοι με "μαύρη" εργασία. Ζούμε με 20% επίσημη ανεργία, με απολύσεις και εργοδοτική τρομοκρατία. Όλο και περισσότεροι από μας κοιμούνται στους δρόμους και στοιβάζονται για ένα συσσίτιο. Κι όσοι είναι "πιο τυχεροί", δύσκολα αναπνέουν στα κάτεργα της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης.

Δεν έχουμε τίποτε να περιμένουμε. Δεν έχουμε τίποτα να χάσουμε.

Ούτε πρέπει, ούτε θέλουμε να περιμένουμε τις εκλογές τους και τις κούφιες υποσχέσεις τους. Η δική τους σωτηρία, η σωτηρία της εθνικής οικονομίας τους, της οικονομίας της Ε.Ε. και του παγκόσμιου καπιταλισμού, περνάει πάνω από τη δική μας συντριβή. Ο δικός τους πλουτισμός δεν είναι παρά όλο και περισσότερη κλοπή από τον δικό μας ιδρώτα. Και η δική μας καταστροφή, η δική μας "δυστυχία", είναι για αυτούς το μόνο πλάνο σωτηρίας.

Δεν έχουμε τίποτε να περιμένουμε ούτε από τη συνδικαλιστικούς υπηρέτες της εργοδοσίας, που περιφέρονται στα τραπέζια του "διαλόγου" και καμώνονται πως τάχα μας υπερασπίζονται και μας εκπροσωπούν! Την ίδια ώρα που εξαγοράζουν με τη ζωή μας, την παραμονή τους στα υψηλά κλιμάκια της κοινωνίας.

Το ποτήρι έχει ξεχειλίσει εδω και καιρό. Εδώ και τώρα να παλέψουμε για την αποσταθεροποίηση και την ανατροπή αυτού του σάπιου συστήματος εκμετάλλευσης. Να μετατρέψουμε κάθε μέρα από εδω και πέρα σε μέρα αγώνα. Να καταλάβουμε δημόσια κτίρια και χώρους εργασίας. Να προχωρήσουμε σε καταλήψεις σε σχολεία, σχολές και γειτονιές. Να κάνουμε τον αγώνα μας, φωτιά εξέγερσης. Εργατικής ταξικής εξέγερσης.

Εδώ και τώρα να καλεστεί Γενική Απεργία Διαρκείας, και όσα εργατικά σωματεία ακόμη τιμούν τ' όνομα τους, να καλέσουν γενικές συνελεύσεις και απεργιακές φρουρές σε κάθε χώρο δουλειάς. Να προχωρήσουμε σε ταξικό κέντρο αγώνα των ίδιων των εργαζομένων, κέντρο συντονισμού και μάχης για τις επόμενες μέρες.

Μα πάνω απ' όλα: ΝΑ ΒΓΟΥΜΕ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ. Ο φόβος που κυριαρχεί, πρέπει να σπάσει με καθημερινές διαδηλώσεις και πράξεις αντίστασης και αγώνα. Οι κυβερνήσεις τους, η αστυνομία τους και τα όπλα τους, το σύστημα τους να σαρωθεί, από τη κοινωνική πλειοψηφία, απ' όλους εμάς που δεν έχουμε ΤΙΠΟΤΑ ΝΑ ΧΑΣΟΥΜΕ, αλλα ΝΑ ΚΕΡΔΙΣΟΥΜΕ ΕΝΑΝ ΚΟΣΜΟ ΟΛΑΚΕΡΟ.

ΜΑΣ ΦΑΙΝΟΝΤΑΝ ΜΕΓΑΛΟΙ, 

ΓΙΑΤΙ ΗΜΑΣΤΑΝ ΓΟΝΑΤΙΣΤΟΙ

ΑΣ ΕΓΕΡΘΟΥΜΕ!

Συμμετέχουμε στην έκτακτη συγκέντρωση σήμερα Δευτέρα 6/2 18.30 πλατεία Αγ.Σοφίας.

ΚΑΛΟΥΜΕ ΣΕ ΑΠΕΡΓΙΑΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ 

αυριο ΤΡΙΤΗ 7/2 10.00 πμ ΚΑΜΑΡΑ

Κίνηση Εργατικής Χειραφέτησης & Αυτοοργάνωσης

Φεβρουάριος 2012

10…100…1000 ΧΑΛΥΒΟΥΡΓΙΕΣ… ΜΕΧΡΙ ΟΙ ΕΡΓΑΤΕΣ ΝΑ ΠΑΡΟΥΝ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥΣ ΤΗΝ ΠΑΡΑΓΩΓΗ!

Οι περίπου 400 εργάτες της Ελληνικής Χαλυβουργίας στον Ασπρόπυργο Αττικής βρίσκονται σε απεργία από τις 31 Οκτώβρη 2011. Αρνούνται να αποδεχθούν τα μέτρα “ανταγωνιστικότητας” της εργοδοσίας για απολύσεις 50 και πλέον συναδέλφων τους, την μείωση των μισθών τους και την εκ περιτροπής εργασία. Ο αγώνας τους είναι αγώνας για όλη την εργατική τάξη, για όλους εμάς δηλ. που είμαστε αναγκασμένοι να πουλάμε την εργατική μας δύναμη για να ζήσουμε, για όλους εμάς που δουλεύουμε, -όσοι δουλεύουμε-, κάτω από άθλιες συνθήκες, εκβιαζόμενοι οικονομικά και ηθικά να κρατάμε το στόμα μας κλειστό για να μην πεταχτούμε στον κάλαθο του 20%, επίσημα, των ανέργων.

Χωρίς αμφιβολία η απεργία των εργατών της Χαλυβουργίας Ασπροπύργου που διανύει πλέον τον 3ο μήνα, αποτελεί τον σημαντικότερο αγώνα που εκτυλίσσεται στην Ελλάδα του μνημονίου, του αρχιτραπεζίτη Παπαδήμου και του περιφερόμενου θίασου ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ακροδεξιάς. Κανένας άλλος εργατικός αγώνας δεν αποδείχθηκε τόσο επίμονος, τόσο καίριος και αποφασιστικός και κυρίως τόσο μεγάλος σε διάρκεια με έντονα ταξικά χαρακτηριστικά, παρά τα σποραδικά μέτωπα αντιστάσεων που ξεσπούν κάθε τόσο. Κύματα πολύμορφης αλληλεγγύης έχουν επιχειρήσει να αγκαλιάσουν τον αγώνα των χαλυβουργών, να τους στηρίξουν τόσο οικονομικά όσο και πολιτικά, να σπάσουν το τείχος της σιωπής των καθεστωτικών ΜΜΕ και να ξεσηκώσουν τους συναδέλφους τους στον Βόλο που έχουν αποδεχθεί μέχρι στιγμής την συνθήκη της 5ωρης εργασίας που επέβαλε ο Μάνεσης –ιδιοκτήτης της Χαλυβουργίας.

Η απαίτηση των απεργών για 8ωρο και αξιοπρεπή μισθό είναι ασφαλώς εργατικό δικαίωμα κατακτημένο με αίμα, δικαίωμα που έχει παγιωθεί στις συνειδήσεις τόσο των εργαζομένων όσο και αυτών που βρίσκονται στο αντίπαλο στρατόπεδο, αυτό του κεφαλαίου και του κράτους. Στην εποχή του ολοκληρωτικού ταξικού πολέμου που διανύουμε όμως, κι αυτό ακόμη το ανάχωμα έχει σαρωθεί καθώς καθιερώνονται σε ρυθμό χιονοστοιβάδας πάσης φύσεως μορφές ευέλικτης εργασίας. Οι απεργοί χαλυβουργοί άρθρωσαν δυναμικά το συλλογικό ΟΧΙ που τόσοι και τόσοι από ‘μας έχουν σκεφτεί, έχουν ψιθυρίσει, έχουν γράψει ανώνυμα, έχουν στην τελική αποσιωπήσει μέσα τους μαζί με την οργή και την απογοήτευση μιας ανέλπιστης αντίστασης.

Κι αν νικήσουν;

Αν νικήσουν τίποτα δεν θα είναι το ίδιο γιατί θα έχουμε κερδίσει μια μεγάλη μάχη και τότε ίσως ο τρόμος αλλάξει στρατόπεδο. Για να λήξει νικηφόρα η απεργία των χαλυβουργών ωστόσο, πρέπει το παράδειγμά τους να πολλαπλασιάσει τις εστίες των εργατικών αγώνων. Η πραγματική ταξική αλληλεγγύη, που είναι αυτό που τρέμουν κυρίως, είναι ακριβώς αυτό: Δίπλα στους χαλυβουργούς πρέπει να σταθούν όρθιοι χιλιάδες άλλοι εργάτες πέρα και πάνω από κομματικούς και ιδεολογικούς φραγμούς που με συνελεύσεις στους χώρους δουλειάς, με συμμετοχή στα σωματεία τους θα σπάσουν τον ομφάλιο λώρο της ΓΣΕΕ και θα κηρύξουν πολιτική απεργία διαρκείας. Καμία περιχαράκωση και κανενός είδους προκατάληψη δεν επιτρέπεται να λειτουργήσει ως άλλοθι αδράνειας και μεμψιμοιρίας. 

Οι απεργοί που φυλάνε ηρωικά τις ‘πύλες της φωτιάς’ εδώ και πάνω από 3 μήνες μπορούν τώρα να κατακτήσουν μαζί με την αγωνιστική ταξική συνείδηση και συνείδηση της δύναμης της τάξης τους συνολικά και δεν περιμένουν από κανέναν από’ μας να τους προτείνει το πώς θα συνεχίσουν. Μαζί με τους συναδέλφους τους στο Βόλο θα δώσουν το σύνθημα σε όλους τους εκμεταλλευόμενους: ΧΩΡΙΣ ΕΣΕΝΑ ΓΡΑΝΑΖΙ ΔΕ ΓΥΡΝΑ, ΕΡΓΑΤΗ ΜΠΟΡΕΙΣ ΧΩΡΙΣ ΑΦΕΝΤΙΚΑ. Απέναντι σε δίγλωσσες καιροσκοπικές πολιτικές δυνάμεις που υπονομεύουν τον αγώνα με αισχρά δημοσιεύματα (βλ. Αυγή, 08/01/12), απέναντι στον κυβερνητικό συνδικαλισμό, στις ναζιστικές συμμορίες και τα κοινοβουλευτικά alter egos τους, απέναντι τέλος στο μέτωπο των αφεντικών, του ΣΕΒ και της αστικής εξουσίας, η απάντηση των εργατών πρέπει να’ ναι μόνο μία: δεν θα σταματήσουμε μέχρι να πάρουμε στα χέρια μας όλα όσα μας ανήκουν, την δουλειά μας, τα μέσα παραγωγής, τον σχεδιασμό και την διεύθυνση της εργασίας και της ζωής μας. Δεν θα σταματήσουμε μέχρι να βρεθούν στο πλάι μας όλοι όσοι βρίσκονται στο ίδιο στρατόπεδο γιατί όλο και περισσότεροι πλέον μοιάζουν έτοιμοι να πολεμήσουν. 

Κίνηση Εργατικής Χειραφέτησης & Αυτοοργάνωσης

Θεσσαλονίκη, Φλεβάρης 2012

Στα πλαίσια της Παναττικής απεργίας που έχει κηρυχθεί για τις 17/1, 

θα πραγματοποιηθεί στη Θεσσαλονίκη πορεία αλληλεγγύης.

ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΜΕ ΣΤΗ ΠΟΡΕΙΑ ΤΗΣ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΕΡΓΑΤΩΝ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΧΑΛΥΒΟΥΡΓΙΑΣ

ΚΑΜΙΑ ΕΙΡΗΝΗ ΜΕ ΤΑ ΑΦΕΝΤΙΚΑ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΕΡΓΑΤΩΝ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΧΑΛΥΒΟΥΡΓΙΑΣ

Ο αγώνας που μαίνεται εδώ και 45 μέρες στην Ελληνική Χαλυβουργία είναι παράδειγμα προς μίμηση για όλο το εργατικό κίνημα. Σε μια περίοδο γενικής ύφεσης του ευρύτερου κινήματος οι εργαζόμενοι στην Χαλυβουργία αρνούνται να υποχωρήσουν μπροστά στα αφεντικά που από την μια χρησιμοποιούν το μαστίγιο των απειλών και εκβιασμών για απολύσεις και από την άλλη το καρότο της «συμφιλίωσης» με τους εργαζόμενους, προκειμένου να σπάσουν με αυτόν τον τρόπο το ηθικό των απεργών και να κάμψουν την αγωνιστικότητά τους. Όταν οι εργαζόμενοι ζήτησαν αύξηση 10 % για να μπορέσουν να αντεπεξέρθουν στα χαράτσια της ΔΕΗ, η εργοδοσία απάντησε με μειώσεις ωραρίων και αποδοχών ως και 40 %. Μέσα σε δύο ημέρες (31/10 και 1/11) έγιναν 34 απολύσεις για να τρομοκρατηθούν οι εργαζόμενοι. Όταν το σωματείο αρνήθηκε να αποδεχτεί τις απαιτήσεις της εργοδοσίας αυτή υποσχέθηκε να πάρει πίσω τις απολύσεις υπό όρους (εκ περιτροπής απασχόληση για 3 μήνες ή 5ωρη εργασία για το ίδιο διάστημα). Οι εργάτες της χαλυβουργίας αρνήθηκαν να ενδώσουν στους εκβιασμούς των αφεντικών και εξέφρασαν την ταξική τους αλληλεγγύη στους απολυμένους συναδέλφους τους. Δείχνουν έτσι με τον καλύτερο τρόπο πώς απαντάει η τάξη μας στα παιχνίδια των εργοδοτών.

Γνωρίζοντας πολύ καλά ότι ο κλάδος του μετάλλου ελέγχεται από έναν πολιτικό φορέα ο οποίος έχει επιλέξει την απομόνωση, το μάντρωμα και τον καθολικό, ασφυκτικό έλεγχο του κόσμου του καλούμε όλους τους εργαζόμενους κάθε κλάδου να σταθούν αλληλέγγυοι και να στηρίξουν τον αγώνα στην Ελληνική Χαλυβουργία μέσα από τα σωματεία τους. Όχι γιατί θέλουμε να στηρίξουμε τις ευρύτερες επιλογές του συγκεκριμένου φορέα, όχι γιατί καιροσκοπικά «συμπορευόμαστε» μαζί του αλλά γιατί για εμάς ο ταξικός χαρακτήρας αυτού του αγώνα, ιδιαίτερα εν μέσω όξυνσης της καπιταλιστικής κρίσης έχει πολύ μεγαλύτερη βαρύτητα σε σχέση με την πολιτική/συνδικαλιστική εκπροσώπηση. Κι αυτό γιατί όχι μόνο είναι η μόνη αγωνιστική «όαση» μέσα στην κινηματική ξηρασία που επικρατεί από την τελευταία 48ωρη απεργία, όχι μόνο γιατί ο αγώνας συνεχίζεται ανένδοτος αλλά γιατί για εμάς αποτελεί παράδειγμα που πρέπει να εξαπλωθεί παντού, σε κάθε κλάδο, σε κάθε χώρο δουλειάς σε απάντηση στις αδίστακτες επιθέσεις του κεφαλαίου και του κράτους, που στο άμεσο μέλλον θα πληθαίνουν και θα οξύνονται όλο και περισσότερο όσο το κεφάλαιο θα πέφτει σε ολοένα και περισσότερα αδιέξοδα.

Καλούμε τους εργαζόμενους σε κάθε κλάδο και εργασιακό χώρο να δημιουργήσουν ανεξάρτητα ταξικά σωματεία βάσης. Να συγκροτηθεί ανεξάρτητο εργατικό κέντρο για την συντονισμένη δράση του ταξικού αγώνα - για την δημιουργία νέων εστιών ταξικής πάλης και την αλληλεγγύη στις ήδη υπάρχουσες μάχες. Δεν έχουμε να περιμένουμε τίποτα από την συμβιβασμένη-εργοδοτική ΓΣΕΕ που το μόνο στο οποίο στοχεύει είναι μέσα από απεργίες-πυροτεχνήματα να εκτονώσει την λαϊκή οργή, να απονεκρώσει την ταξική συνείδηση, να σπάσει την ταξική αλληλεγγύη, να ξεφτιλίσει την ίδια την ταξική πάλη. Να κηρύξουμε εμείς οι ίδιοι οι εργαζόμενοι γενική, καθολική απεργία διαρκείας. Μακριά από συμβιβασμένες ηγεσίες και πεφωτισμένες πρωτοπορίες, για την ανεξάρτητη οργάνωση του αγώνα από την ίδια μας την τάξη με αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες. Αυτοοργάνωση σε κάθε χώρο δουλειάς για να πάρουμε εμείς οι ίδιοι τις ζωές μας στα χέρια μας. Είναι ακλόνητη πεποίθησή μας ότι το επαναστατικό κίνημα ταυτίζεται με ένα αυτοοργανωμένο, ταξικό εργατικό κίνημα που έχοντας ξεπεράσει κάθε επίδοξο «ηγέτη» και διαχειριστή του θα στέκεται αλληλέγγυο σε κάθε εργατικό αγώνα όπου κι αν αυτός ξεσπάει. Αυτός για εμάς είναι ο μόνος δρόμος για την οικονομική και κοινωνική απελευθέρωση της τάξης μας.

Κίνηση Εργατικής Χειραφέτησης και Αυτοοργάνωσης

Βραδιά οικονομικής ενίσχυσης Παρασκευή 16/12 για τους Απεργούς της Χαλυβουργίας.

Βραδιά οικονομικής ενίσχυσης Παρασκευή 16/12 για τους Απεργούς της Χαλυβουργίας.

Η συνέλευση εργαζομένων του συνεργατικού cafe-bar "Belleville sin patron" και η συνέλευση της Κίνησης Εργατικής Χειραφέτησης & Αυτοοργάνωσης διοργανώνουν βραδιά οικονομικής ενίσχυσης στους απεργούς της Ελληνικής Χαλυβουργίας την Παρασκευή 16/12 (Βelleville Φιλίππου 80-82) σε ένδειξη ταξικής αλληλεγγύης στο δίκαιο αγώνα τους. ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ!

Συνάδελφοι εργάτες,
Ακούστε τη φωνή των χαλυβουργών. Ο αγώνας μας είναι και δικός σας.

Η εργοδοσία της Ελληνικής Χαλυβουργίας λειτουργεί σαν λαγός των βιομηχάνων.
Είναι η πρώτη βιομηχανία στην Αττική που με εκβιασμό τις θέσεις εργασίας επιχειρεί να εφαρμόσει το 5ωρο, την εκ περιτροπής εργασία, το ωρομίσθιο, απλήρωτες υπερωρίες, κατάργηση ασφαλιστικών δικαιωμάτων.

Απεργούμε σαν μια γροθιά από της 31 Οκτώβρη. Διαλέξαμε τον δρόμο της τιμής και της αξιοπρέπειας, υπερασπίζουμε το ψωμί και το μέλλον των παιδιών μας.
Δεν γυρνάμε για δουλειά μέσα στη φωτιά και το σίδερο για 500 ευρώ. Απαιτούμε να επιστρέψουν στη δουλειά οι 34 απολυμένοι συνάδελφοί μας.

Οι απολύσεις έγιναν για τρομοκρατία, επειδή ομόφωνα η Γενική μας Συνέλευση απέρριψε την απαίτηση της εργοδοσίας να δουλεύουμε 5ωρο με 40% μείωση των αποδοχών.
Η παραγωγή με τη σκληρή δουλειά μας, τα καθημερινά εργατικά ατυχήματα, με νεκρό συνάδελφό μας πέρυσι, από 196.000 τόνους έφτασε στους 266.000 τόνους. .

Τα κέρδη του Βιομήχανου Μάνεση είναι αμύθητα, ο οποίος συνεχίζει να εκβιάζει ότι αν δεν δεχθούμε να δουλέψουμε σκλάβοι, θα απολύσει 180 ακόμη εργαζόμενους.
Οι χαλυβουργοί του δώσαμε την απάντηση που πρέπει. Νικήσαμε το φόβο, τους εκβιασμούς, την απειλή της πείνας. Κατεβήκαμε σε απεργία.

Είμαστε όρθιοι, είμαστε ήδη νικητές. Ο βιομήχανος Μάνεσης ομολόγησε ότι δεν περίμενε τέτοιο αγώνα!

Οι βιομήχανοι στα γύρω εργοστάσια περίμεναν να έχουμε κουραστεί, να έχουμε πάει για δουλειά με σκυμμένο το κεφάλι, να έχουμε υπογράψει 5ωρο. Αποδείξαμε ότι οι εργάτες έχουν αστείρευτη δύναμη. Όλες αυτές τις μέρες, όλο το 24ωρο με βάρδιες περιφρουρούμε την απεργία μας. Ένιωσαν τη δύναμή μας, και εμείς μάθαμε περισσότερα. Ξεχωρίζουμε τους φίλους από τους εχθρούς.
Δεκάδες σωματεία μας στηρίζουν από την πρώτη μέρα με ψηφίσματα και αποφάσεις απ' τα συνδικάτα, φορείς της γειτονιάς, συλλόγους αγροτών, νεολαίας, φοιτητών, μαθητών, γυναικών, από παντού. Με την φυσική τους παρουσία έξω από την πύλη, με την συγκέντρωση χρημάτων για τις οικογένειες. των χαλυβουργών, με συγκέντρωση τροφίμων. Η απήχηση του αγώνα μας πέρασε τα σύνορα της χώρας.

Μας έρχονται μηνύματα από 'συνδικάτα και οργανώσεις άλλων χωρών.

Για τον χαλυβουργό δεν έχει γυρισμό! Χάνοντας εμείς, ανοίγει η πόρτα για το 5ωρο και την εργασιακή ζούγκλα όχι μόνο σε μας αλλά και στις υπόλοιπες βιομηχανικές μονάδες. Οι βιομήχανοι περιμένουν στην γωνία. Η νίκη των χαλυβουργών θα είναι μια μεγάλη νίκη για όλη την εργατική τάξη.

Οι διευθυντές των εργοστασίων παρακολουθούν την εξέλιξη του αγώνα μας. Οι εργάτες δεν έχουν όφελος από το να παρακολουθούν. Μπείτε στον αγώνα χωρίς χάσιμο χρόνου! Οι βιομήχανοι έχουν κοινό σχέδιο και είναι σε συνεννόηση. Αυτό αποκαλύφθηκε. Στις συναντήσεις στο υπουργείο, ο υπουργός πίεζε να δεχτούμε τις προτάσεις του Μάνεση! Τα ίδια ετοιμάζουν σε όλα τα εργοστάσια!
Καταγγέλλουμε σε όλους τους εργαζόμενους την πλειοψηφία της Ομοσπονδίας Μετάλλου και του Εργατικού Κέντρου Ελευσίνας που προκήρυξαν μια ... τρίωρη στάση εργασίας, όταν θα έχουμε κλείσει 25 μέρες απεργίας!

Περιμένουν και αυτοί μέχρι τότε να έχουμε λυγίσει. Γελιούνται! Για πάνω από 18 μέρες απεργιακού αγώνα των χαλυβουργών ούτε καν συνεδρίαζαν αλλά μας «συμβούλευαν» να υποταχθούμε, μας συκοφαντούσαν, προσπαθούν να μας διαιρέσουν. Συνάδελφοι εργάτες προσπεράστε τους και οργανωθείτε σε κάθε χώρο δουλειάς.

Απαιτήστε Γενική Συνέλευση, ζητήστε ενημέρωση, πάρτε αποφάσεις συμμετοχής στην στάση εργασίας.

Πάρτε αποφάσεις για απεργιακό αγώνα, μετατρέψτε την απόφαση για στάση εργασίας σε αληθινό αγώνα που να ταρακουνήσει τους βιομήχανους. Αποφασίστε απεργία!
Η νίκη θα είναι δύσκολη μα θα είναι δική μας.

Οι εργαζόμενοι στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΧΑΛΥΒΟΥΡΓΙΑ ΑΣΠΡΟΠΥΡΓΟΥ