Για έναν εργατικό Δεκέμβρη

 

 

 

ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ 15/12
ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ 09.00 ΚΑΜΑΡΑ

Στο μονόδρομο που μας όρισε το μπλοκ του ξεπουλήματος της ζωής μας (κυβερνήσεις-τράπεζες ντόπιες & ξένες, ευφάνταστα ονόματα τοκογλύφων με αρχικά -ΔΝΤ-ΕΚΤ-ΕΕ), ΕΜΕΙΣ οι εργαζόμενοι, ΕΜΕΙΣ οι άνεργοι ΕΜΕΙΣ οι μαθητές-φοιτητές μετανάστες, ΕΜΕΙΣ οι φτωχοί, που δεν πρόκειται να πλουτίσουμε και το ξέρουμε, δυο πράγματα μπορούμε να κάνουμε. Ή θα διαλυθούμε ήσυχα -και ολοκληρωτικά- ψιθυρίζοντας «πάει αυτό ήταν, χάθηκε η ζωή», ή θα σφίξουμε χέρια, καρδιές και στομάχια λέγοντας «κουβαλάμε έναν άλλο κόσμο στις καρδιές μας». Θα αναλάβουμε ΕΜΕΙΣ οι ίδιοι να κάνουμε τη ζωή μας αυτή που θα άξιζε να είναι.

Η κρίση λένε οι κυβερνητικοί λακέδες μπορεί να είναι ευκαιρία. Εννοούν ότι βρήκαν ένα πειστικό επιχείρημα για να μας ισοπεδώσουν. Η κρίση λέμε κι ΕΜΕΙΣ μπορεί να είναι ευκαιρία. Για να ανοίξει τα αυτιά της η τάξη μας. Πόσο γραφικοί μπορεί να ακούγονται σήμερα όσοι μιλάνε για φτώχεια, ανεργία, εξευτελισμό; Συντάξεις πείνας για τους γέροντες που δούλευαν χρόνια σαν σκυλιά, μισθοί πετσοκομμένοι για τους εργαζόμενους που στηρίζουν τις οικογένειες τους, αυξήσεις σε όλα τα τιμολόγια των υπηρεσιών, παιδεία εμπορικό προιόν για τον αποκλεισμό των φτωχών απ’ τη μόρφωση. Συλλογικές συμβάσεις ξεχαρβαλωμένες. Πληρωμένες υπερωρίες, σταθερά ωράρια ηχούν σαν ανέκδοτο με το οποίο γελούν μόνο τα αφεντικά. Ένσημα; Η μαύρη εργασία σαν σταθερή συνθήκη δείχνει ότι τα παιδιά των εργαζομένων δεν θα πάρουν σύνταξη ΠΟΤΕ. Η μιζέρια έχει κατακάτσει στα διαμερίσματα των μικροαστικών και εργατικών οικογενειών σαν ψυχολογικός εκβιασμός, η οπτικοποίηση του λαμβάνει σταθερά χώρα κάθε μέρα στις 20.00 στα κανάλια.

Κι ενώ όλο το σκηνικό δεν αφήνει ανεπηρέαστη και την σωματική υγεία των εργαζομένων, έρχεται και το νέο νομοσχέδιο για την υγεία που ξεκαθαρίζει ότι η υγεία είναι εμπόρευμα. Ότι το νοσοκομείο είναι μαγαζί και έχει είσοδο, σαν ξενυχτάδικο στην παραλιακή. Ότι οι εξετάσεις είναι ακριβές και ότι η εξίσωση άνεργος+καρκινοπαθής από εδώ και στο εξής θα δίνει πάντα το ίδιο αποτέλεσμα…ζωή σε λόγου τους. ΕΡΓΑΤΗ ΠΟΛΕΜΑ. Σε όποιο χώρο εργασίας κι αν βρίσκεσαι, στις γειτονιές που ζεις, δεν είσαι μόνος υπάρχουν άνθρωποι που δεν θα πέσουν αμαχητί. Στα νοσοκομεία ήδη γιατροί με ασθενείς και αγωνιστές της τάξης σου δίνουν τη μάχη μέρα τη μέρα. Κλείνουν τα ταμεία, κάνουν δωρεάν τις εξετάσεις που δεν μπορούμε να πληρώσουμε. Παλεύουν δηλαδή στην πράξη για ΔΗΜΟΣΙΑ-ΔΩΡΕΑΝ ΥΓΕΙΑ & ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΧΩΡΙΣ ΟΡΟΥΣ. Στήριξε τους. Κάνε και δική σου υπόθεση τις κοινές μας ανάγκες. ΟΡΓΑΝΩΣΟΥ.

Εργαζόμενε-Άνεργε οργανώσου σε Σωματεία Βάσης, όπου δεν υπάρχουν δημιούργησε νέα μαζί με τους συναδέλφους σου για να παλέψετε μαζί τα προβλήματά σας.

• Το Σωματείο Βάσης λειτουργεί αμεσοδημοκρατικά με γενικές συνελεύσεις γιατί θέλουμε να συμμετέχουν όλοι οι εργαζόμενοι, κι όχι κάποιοι να αποφασίζουν για το σύνολο.

• Το Σωματείο Βάσης έχει ταξική σύνθεση. Δηλαδή δεν μπορεί να είναι στο Σωματείο και το αφεντικό και ο εργαζόμενος. Όπως κι αν είναι το αφεντικό στην συμπεριφορά του αυτό δεν αναιρεί τη θέση του ως εχθρού μας. Άλλωστε μην ξεχνάς τα αφεντικά έχουν τα δικά τους σωματεία που στόχος τους είναι να χτυπάν τους εργαζόμενους και τα Σωματεία μας.

• Το Σωματείο Βάσης έχει συγκεκριμένα αιτήματα για τον κλάδο του, αλλά αποτελεί και διαφωτιστικό όργανο των εργαζομένων για την πολιτική και κοινωνική αυτομόρφωση των μελών του. Παλεύει δηλαδή συγκεκριμένα ζητήματα όπως να μην γίνονται απολύσεις στον κλάδο, να μην υπάρχει μαύρη εργασία, να εγγράφει και να προστατεύει συμβασιούχους και επισφαλείς εργαζομένους αλλά πρέπει τα μέλη του να διαπαιδαγωγούνται πολιτικά ώστε να συνειδητοποιούν ότι δεν μπορούν να περιμένουν τίποτα καμία βοήθεια ούτε από το Κράτος, ούτε από τα κόμματα, ούτε από την ίδια την ΓΣΕΕ και τα μεγάλα συνδικαλιστικά μορφώματα. Γιατί αυτά έχουν διαβρωθεί από ό,τι πολύ εύστοχα έχει πει ο λαός «εργατοπατέρες».

Παράσιτα και τσογλάνια δηλαδή σαν τον Παναγόπουλο, τσιράκια των αφεντικών και ποντικοί των κομματικών μηχανισμών που θεωρούν ότι μπορούν να κάνουν για πάντα την γνωστή διαδρομή «κομματικο στέλεχος εκπρόσωπος των εργατών υπουργός κλέφτης των εργαζομένων» χωρίς εμείς να βγάζουμε τσιμουδιά, κι όχι μόνο αλλά θα στριμωχνόμαστε κιόλας κάτω από τις εξέδρες τους να τους χειροκροτάμε.

ΕΜΕΙΣ λέμε δεν τους έχουμε ανάγκη. Με τη ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ να απεργήσει όλος ο λαός και να στήσει τις δικές του εξέδρες, τις δικές του συνελεύσεις και συγκεντρώσεις στις οποίες θα μιλήσει για τις ανάγκες του. Ποιες είναι οι δίκαιες ανάγκες μας σήμερα; Τι μπορεί και θα πρέπει να παλέψει μια τέτοια απεργία;

Ας πάρουμε κι εμείς κάποια μέτρα. Για να καταπολεμήσουμε δραστικά την ανεργία να μειώσουμε το ωράριο στις 5 ώρες και να αυξηθούν οι μισθοί. Να πώς θα ανοίξουν νέες θέσεις εργασίας. Κι αν μας πουν «μα θα πέσουν τα κέρδη των επιχειρήσεων» εμείς θα απαντήσουμε «ΔΕΝ ΠΕΙΡΑΖΕΙ, αυτό χρειάζεται ο εργαζόμενος». Άλλο μέτρο κατά της ανεργίας. Όποιο εργοστάσιο κλείνει ή μεταφέρεται συνήθως για να πάει να ξεζουμίσει χειρότερα τους εργαζόμενους στα Βαλκάνια ή στην Ασία να το παίρνουν και να το λειτουργούν αμέσως οι εργαζόμενοι. Μέτρα για τη στέγαση. Όποια σπίτια είναι κλειστά ή εγκαταλειμμένα ιδίως δημόσια να τα πάρει ο κόσμος που τα έχει ανάγκη. Δεν έχουμε την πολυτέλεια να έχουμε άδεια σπίτια ενώ έχουμε χιλιάδες άστεγους.

Να διαγράψουμε τα χρέη των μισθωτών από τα στεγαστικά τραπεζικά δάνεια. Οι τράπεζες δεν παθαίνουν τίποτα. Αντίθετα, θα ανασάνουν χιλιάδες εργατικές οικογένειες. Για την παιδεία: ελεύθερη δωρεάν δημόσια παιδεία για όλους. Τί παιδεία να αποφασίζουν οι ίδιοι οι σπουδαστές. Να καταργήσουμε την ιδιωτική παιδεία. Άμα έχουν σωστή παιδεία τα παιδιά των εργαζομένων δεν χρειάζονται φροντιστήρια. Για τα κολλέγια δε δίνουμε δεκάρα. Για το παπαδαριό: να τους πάρουμε ότι έχουν και δεν έχουν. Ό,τι μαζεύαν τόσα χρόνια να τα εκποιήσουμε να τα κάνουμε νοσοκομεία και σχολεία.
Για την εργασία: μόνιμη και σταθερή μία δουλειά χωρίς ελαστικές σχέσεις κλπ. Βασικός μισθός αναγκών, κάλυψης των σύγχρονων αναγκών, μόνο από μια δουλειά. Χωρίς υπερωρίες στο μισθό, χωρίς πριμ, κατάργηση της ελεημοσύνης αλλά και του κατακερματισμού των επιδομάτων, χωρίς κρατήσεις για ασφαλιστική κάλυψη. Τι δουλειά, να το αποφασίζουν ο εργαζόμενοι από κοινού με την κοινωνία μέσα από τα εργατικά συμβούλια και τις λαϊκές επιτροπές. Την ασφαλιστική μας κάλυψη να την πληρώνουν -για όσο θα υπάρχουν ακόμη- τα αφεντικά μόνα τους, χωρίς δική μας συμμετοχή. Ασφάλιση-περίθαλψη για όλους τους εργαζόμενους, Έλληνες και μετανάστες, χωρίς κανένα περιορισμό ενσήμων. Υγειονομική κάλυψη, πλήρης, για κάθε είδους ασθένεια.

Να λοιπόν τι θα μπορούσε να παλεύει μια ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ. Αιτήματα που θα καλυτέρευαν άμεσα τη ζωή των εργαζόμενων ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ. Αλλά πώς θα καταφέρναμε κάτι τέτοιο; Ας θυμίσουμε κάτι που τείνει να ξεχαστεί ολοκληρωτικά. Η ΑΠΕΡΓΙΑ ΕΙΝΑΙ ΕΡΓΑΤΙΚΟΣ ΕΚΒΙΑΣΜΟΣ. Αν δεν τους εκβιάσουμε δεν γίνεται τίποτα. Δεν έχουμε όρεξη για διαλόγους γιατί οι ανάγκες τρέχουν, δεν χάνουμε τον καιρό μας. ΣΑΜΠΟΤΑΡΟΥΜΕ με κάθε τρόπο την ΠΑΡΑΓΩΓΗ. Ειδικά στους χώρους που είναι κομβικοί για την καπιταλιστική παραγωγή. ΠΕΤΡΕΛΑΙΑ-ΕΝΕΡΓΕΙΑ-ΜΕΤΑΦΟΡΕΣ-ΛΙΜΑΝΙΑ-ΑΕΡΟΔΡΟΜΙΑ. Φυσικά και οι υπηρεσίες πρέπει να είναι κλειστές από το Δημαρχείο μέχρι την τελευταία καφετέρια. Και όταν παγώσει η παραγωγή, ΕΠΙΘΕΣΗ. Στα σκυλιά που τους φυλάνε και στα δημόσια κτήρια. Στη ΒΟΥΛΗ, στις περιφέρειες, στα υπουργεία, στα δημαρχεία. Να καταληφθούν τα πάντα από τους εργαζόμενους. Από την κοινωνία που έχει συνειδητοποιήσει τις ανάγκες της και θέλει να τις κάνει πράξη εδώ και τώρα.

Να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας. Πιστεύουμε ότι είμαστε ικανοί για τα πάντα, χωρίς αφεντικό, χωρίς κυβερνήτη, χωρίς θεό (μπας και ξεφορτωθούμε και τον παπά μαζί του), χωρίς αρχηγό, χωρίς γραφειοκράτη, χωρίς θεσμικό συνδικαλιστή που σε πουλάει και σε αγοράζει, χωρίς όλους αυτούς η κοινωνία είναι ικανή να μεταμορφώσει τον ίδιο τον εαυτό της σε μια νέα κατάσταση που θα εκλείψει η εκμετάλλευση και η καταπίεση, θα αναβλύσει η ελευθερία σε όλα τα επίπεδα.

Η πιο μεγάλη ώρα είναι τώρα...

Ένα ακόμη επεισόδιο στον πόλεμο που κήρυξε το κεφάλαιο απέναντι στους εργαζόμενους και τη νεολαία βρίσκεται σε εξέλιξη. Στις 15 /11 προσγειώνεται στην Αθήνα η λεγόμενη «τρόικα» κουβαλώντας στις βαλίτσες της ακόμη πιο δυσβάστακτα νέα μέτρα για τη κοινωνική πλειοψηφία. Τα μέτρα αυτά που ήδη παρελαύνουν καθημερινά τις σελίδες των εφημερίδων δεν είναι ούτε τα τελευταία, ούτε όμως και προσωρινά, όπως διακυρήχθηκε αντίστοιχα τόσο για τα μέτρα του πρώτου μνημονίου, όσο και για το λεγόμενο «σύμφωνο σταθερότητας» παλαιότερα.

Χαρακτηριστικά αναφέρουμε πως στην ατζέντα της τρόικας, βρίσκεται το τέλος της ρύθμισης των εργασιακών σχέσεων όπως τη γνωρίζαμε. Συγκεκριμένα, στους κύκλους της τρόικας δεν αρκούν οι ρυθμίσεις που ήδη έχουν περάσει (βασικός μισθός κοντά στα 500 ευρώ, κατάπτυστη δίχρονη εργασιακή ειρήνη ΓΣΕΕ-ΣΕΒ) αλλά επιδιώκουν και να βάλουν τρικλοποδιά στον εργαζόμενο καθιερώνοντας την επικράτηση της ατομικής διαπραγμάτευσης με τον εργοδότη έναντι της συλλογικής σύμβασης, αφήνοντας κάθε εργαζόμενο έκθετο στις ορέξεις του κάθε αφεντικού.

Στα παρασκήνια της επικαιρότητας, η κυβέρνηση και τα αστικά επιτελεία έχουν ήδη θωρακίσει το κράτος με τον νέο, ακόμη πιο αντεργατικό, τρομονόμο. Ο νέος τρομονόμος έρχεται να ενισχύσει την ποινική φαρέτρα του όποιου «κράτους δικαίου» και να διασφαλίσει την απρόσκοπτη εφαρμογή της πρωτοφανούς ταξικής επίθεσης που δεχόμαστε, ισοπεδώνοντας τις αντιστάσεις. Πλέον πάγιες πρακτικές του εργατικού & κοινωνικού κινήματος (καταλήψεις, μπλόκα, παρακώλυση συγκοινωνιών-παραγωγής-υπηρεσιών) ονομάζονται τρομοκρατικές πράξεις, και αναβαθμίζονται σε κακουργήματα.

Το ζοφερό σκηνικό ολοκληρώνουν οι ρυθμίσεις για τις απολύσεις και την ανεργία. Έτσι, μετά τη μείωση των αποζημιώσεων σε περίπτωση απόλυσης και το ξεχείλωμα των ορίων στις ομαδικές απολύσεις, το επικαιροποιημένο μνημόνιο περικόβει τα όποια επιδόματα ανεργίας. Και τα μέτρα αυτά επιβάλλονται και εφαρμόζονται όταν ήδη οι προβλέψεις για την ανεργία είναι εφιαλτικές, ξεπερνώντας το ένα εκατομμύριο ανέργων και σε ποσοστό το 20% μέχρι το τέλος του έτους. Τέλος, οι πρόσφατες εξαγγελίες για πακτωλό χρημάτων με στόχο την ‘υποστήριξη της απασχόλησης’ και την ‘καταπολέμηση της ανεργίας’ δεν σηματοδοτούν τίποτε άλλο παρά την απαλλαγή των αφεντικών από το ασφαλιστικό κόστος των εργατών/ριών –την οποία αναλαμβάνει εξ ολοκλήρου το κράτος- με αντάλλαγμα την ενσωμάτωση ανέργων στα εργασιακά κάτεργα.

Μόνο στην Ελλάδα;

Σε ένα μεγάλο βαθμό, όλη η επιχειρηματολογία που συνόδευσε την ιστορικών διαστάσεων επίθεση του κεφαλαίου στους όρους ζωής μας, στηρίχτηκε, από την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και όχι μόνο, στην περίφημη ελληνική ιδιομορφία, δηλαδή στο στο φαύλο κράτος της συνδιαλλαγής συμφερόντων, την ομηρία στο βαθύ κράτος των συνδικαλιστών, τη γενικευμένη διαφθορά. Προφανής στόχος η δημιουργία ενός κλίματος συνυπευθυνότητας σε όλους μας που συνοψίζεται σε αυτό που με το γνωστό ντελικάτο και φιλεργατικό τρόπο του περιέγραψε ο Πάγκαλος δηλώνοντας ότι «όλοι μαζί τα φάγαμε». Προσπαθούν εν τέλει να μας πείσουν ότι τα μέτρα τα οποία ψηφίστηκαν, αλλά και όσα ετοιμάζονται, δικαιολογούνται δήθεν από τις ιδιαίτερες ανάγκες της ελληνικής οικονομίας, θύμα υποτίθεται της συνολικής κοινωνικής διάθεσης για καλοπέραση, χωρίς ενδιαφέρον για το αύριο.

Χαστούκι σε όλη αυτή την προπαγάνδα, αλλά και δείκτης των στρατηγικών βλέψεων των εκμεταλλευτών σε όλη την Ευρώπη, αποτελεί η λήψη μέτρων λιτότητας σε χώρες εντός και εκτός Ευρωζώνης, όπως αυτά έχουν καταγραφεί στον Τύπο. Με μια προσεκτική ματιά των στοιχείων φαίνεται πως το κεφάλαιο και το πολιτικό προσωπικό του σε σημαντικές χώρες της Ε.Ε. επιτίθεται στους εργαζόμενους χωρίς «ιδιομορφίες» : αυξάνει την άμεση αλλά και έμεση φορολογία, ενώ ταυτόχρονα μειώνει τις κοινωνικές δαπάνες στους εθνικούς προϋπολογισμούς, σχεδιάζει τη συρρίκνωση του δημοσίου τομέα με απολύσεις υπαλλήλων, παγώνει μισθούς και συντάξεις, αυξάνει τα ηλικιακά όρια συνταξιοδότησης, ενισχύει τις τράπεζες με δεκάδες δις την ίδια στιγμή που απορρυθμίζει τις εργασιακές σχέσεις και κατακρημνίζει την πραγματική αγοραστική αξία του μισθού. 

 

Το συγκεκριμένο «μείγμα πολιτικής» (τι εύσχημος όρος πετσοκόμματος των εργατικών δικαιωμάτων!), εφαρμόζεται και προωθείται από ένα ευρύ φάσμα αστικών κυβερνήσεων, κάθε δυνατού συνδυασμού πολιτικών κομμάτων. Έχει ιδιαίτερη σημασία, για παράδειγμα, να δούμε πως στη Μ. Βρετανία, χωρίς μνημόνια και ΔΝΤ, μέσα στα επόμενα 4 χρόνια θα απολυθούν 500 χιλιάδες δημόσιοι υπάλληλοι, θα επιβληθούν νέοι φόροι ύψους 32 δις ευρώ, ενώ οι δημόσιες δαπάνες θα μειωθούν κατά 94 δις ευρώ.

Όλα τα παραπάνω οδηγούν σε ένα μοναδικό συμπέρασμα. Δε μας «χτυπάνε» γιατί καλοπεράσαμε χωρίς να σκεφτόμαστε «τη χώρα και το μέλλον της». Μας χτυπάνε σε όλη την Ευρώπη ανεξάρτητα από εθνικές ιδιομορφίες, γιατί στη βάση της προσπάθειάς τους για νέα κερδοφορία, υλοποιούν από κοινού μια νέα αστική δημοκρατία. Μια δημοκρατία που εχεις την ελευθερία να «συμμετέχεις» ή και να «απέχεις» από αυτήν, μα σίγουρα δεν έχεις το δικαιώμα να ορίσεις κανένα κομμάτι της ζωής σου.

Πώς να απαντήσουμε;

Για να μπούμε στην ουσία του ζητήματος, ο συνολικός στόχος της περιόδου θα πρέπει να είναι ή όξυνση της κρίσης του κεφαλαίου, σε βάρος των επιχειρηματικών και εργοδοτικών ενώσεων σε εθνικό και υπερεθνικό επίπεδο, σε βάρος της ΕΕ, του ΔΝΤ και λοιπών υπερεθνικών ολοκληρώσεων του κεφαλαίου. Αυτό που πραγματικά λείπει από το σημερινό εργατικό κίνημα είναι να μπορέσει να μπολιάσει τα σημερινά αιτήματα αντίστασης με την ίδια την προοπτική της ριζικής ανατροπής του καπιταλιστικού υπάρχοντος. Κύτταρο της κοινωνικοπολιτικής και οικονομικής ανατροπής που απαιτεί η εποχή μας δεν μπορεί να είναι άλλο από τα ίδια τα σωματεία βάσης σε κάθε χώρο δουλειάς, οι εργατικές συλλογικότητες που αναπτύσσονται εντός τους, αλλά και στις υπηρεσίες κοινής ωφέλειας, στις γειτονιές και οπουδήποτε αλλού ζεί, αναπαράγεται και αναπνέει η εργατική τάξη.

Αυτό μας φέρνει μπροστά σε μια συνολική συζήτηση για τα ίδια τα αιτήματα και τους στόχους πάλης και στο αν αυτά είναι ικανά να απαντήσουν θετικά στο βασικό ερώτημα: μπορεί σήμερα η εργατική τάξη να επιβιώσει και να ζήσει αξιοπρεπώς χωρίς το κράτος και το κεφάλαιο; Αν αυτό που χρειάζεται σήμερα η τάξη μας είναι ένα εργατικό κίνημα που θα σηκώσει το βάρος της άρνησης πληρωμών από την πλευρά της εργατικής πλειοψηφίας και θα παλέψει αιτήματα που συνιστούν και ζωντανό παράδειγμα για την άλλη κοινωνία δημιουργώντας θεσμούς χειραφέτησης κι αυτοοργάνωσης, τότε ίσως η μόνη απάντηση να είναι τελικά μια ομοσπονδία των εργατικών συνδικάτων με χαρακτηριστικό την πλήρη διάσπαση και διακριτή έκφραση από τη ΓΣΕΕ και το ΠΑΜΕ.

Υπό το παραπάνω πρίσμα, δεν μπορεί να μην αποτελούν αιτήματα ενός επαναστατικού εργατικού κινήματος η απαγόρευση των απολύσεων, η μείωση του χρόνου εργασίας με μόνινη και σταθερή σχέση εργασίας, ασφάλιση, ιατρική περίθαλψη και βασικό μισθό κοινωνικών αναγκών, ο εργατικός έλεγχος σε κάθε επιχείρηση και η απαλλοτρίωση των περιουσιακών στοιχείων κάθε επιχείρησης που κλείνει ή μεταφέρεται αλλού για τη λειτουργία της επιχείρησης κάτω από τον έλεγχο των εργαζομένων, η κοινωνική ασφάλιση – περίθαλψη για Έλληνες και μετανάστες εργαζομένουν χωρίς κανέναν περιορισμό ενσήμων και τέλος η ανατροπή όλων των κυβερνήσεων, της ΕΕ, του ΔΝΤ, και κάθε επίδοξου διαχειριστή της εξουσίας.

Γενική απεργία διαρκείας τώρα!

Ύστερα από την ανάγνωση της πολιτικής συγκυρίας δεν καταλείπονται ιδιαίτερα περιθώρια αμφιβολίας ότι η εξαθλίωση της εργατικής τάξης αποτελεί την επιτομή του πολιτικοοικονομικού σχεδίου του ντόπιου και διεθνούς κεφαλαίου όπως και των πολιτικών εκπροσώπων του. Και παρόλα αυτά οι επίσημοι γραφειοκρατικοί φορείς «έκφρασης» δήθεν των συμφερόντων των εργαζομένων τάσσονται ξεκάθαρα με την πλευρά της εργοδοσίας, υπογράφοντας συμβάσεις εργασιακής ειρήνης και προκηρύσσοντας από τον Σεπτέμβριο μία και μοναδική απεργία για τις 15 Δεκέμβρη. Ενώ λοιπόν έχει μεσολαβήσει και το παράδειγμα των δυναμικών και μαζικότατων απεργιών στη Γαλλία, στην Ελλάδα η ΓΣΕΕ παρέχει κάλυψη στην όξυνση της εκμετάλλευσης μας. Η Κίνηση Εργατικής Χειραφέτησης & Αυτοοργάνωσης καλεί τους εργαζόμενους να συμμετάσχουν μαζικά στην απεργία στις 15 Δεκέμβρη παίρνοντας όμως την υπόθεση της υπεράσπισης των συμφερόντων μας και της αντεπίθεσης στην εργοδοσία στα χέρια μας και προκρίνοντας ως μοναδικό μέσο πάλης ικανό να θέσει εμπόδια στα σχέδια της κυριαρχίας την γενική απεργία διαρκείας.

Αφίσα για τον τρομονόμο

Αφίσα για τις εκλογές

Οι μαυραγορίτες της ελεύθερης αγοράς ξαναχτυπούν

Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και το σοσια-ληστρικό της επιτελείο πραγματοποιούν αυτό που οραματίζονταν εδώ και χρόνια εγχώριοι και ξένοι επενδυτές-κοράκια για τις ελληνικές μεταφορές: το ξεπούλημα του ΟΣΕ σε τιμή ευκαιρίας. Η πρόθεση πώλησης του Οργανισμού δεν είναι παρά ένα ακόμη επεισόδιο στο σίριαλ της εκποίησης δημοσίων επιχειρήσεων σε ιδιώτες, Έλληνες ή ξένους, με πρόσχημα την κρίση.

Τούτη η ιστορία όμως δεν ξεκίνησε φέτος…

Τα σαμποτάζ στις σιδηροδρομικές ράγες, τα οποία είχαν κλιμακωθεί τα τελευταία χρόνια κατάφεραν να απαξιώσουν τον ΟΣΕ στα μάτια του κόσμου, ώστε να καταφέρει το ιδιωτικό κεφάλαιο να «παζαρέψει» την επιχείρηση με τους δικούς του όρους. Άραγε, βρέθηκαν ποτέ οι ένοχοι ;

Οι συνεχείς αυξήσεις των εισιτηρίων τις οποίες επέβαλλε το Κράτος και οι «μάνατζερ», αυξήσεις οι οποίες πέρασαν με την ανοχή των μεγαλοσυνδικαλιστών - εργατοπατέρων στα τρένα, έδωσαν ένα ακόμη χτύπημα στη δημόσια εικόνα του οργανισμού.

Η συκοφάντηση των εργαζομένων του ΟΣΕ ως των πιο «καλά αμειβόμενων δημόσιων υπαλλήλων», κινήθηκαν στο ίδιο γνωστό μοτίβο του διαίρει και βασίλευε, σε μια προσπάθεια κλιμάκωσης του ανταγωνισμού μεταξύ διάφορων κοινωνικών ομάδων, και παραπλάνησης τους από το πραγματικό πρόβλημα.

Ακολούθησε το παραμύθι της «απαλλαγής του Έλληνα φορολογούμενου» από έναν ελλειμματικό Δημόσιο Οργανισμό, (λες και θα μειωθούν οι φόροι αν ξεπουληθούν οι μεταφορές). Αυτό ήταν το ακλόνητο επιχείρημα του Εθνικού Διαπραγματευτή δημόσιας περιουσίας Παπακωνσταντίνου. Ο ίδιος ποτέ δε μας εξήγησε ποτέ ΓΙΑΤΙ η χώρα διαθέτει ΤΟΣΟ άφθονο χρήμα για στρατιωτικούς και αστυνομικούς εξοπλισμούς και δε διαθέτει για τις Μεταφορές, την Παιδεία και λοιπές υπηρεσίες κοινής ωφελείας.

Ο ασταμάτητος παπαγαλισμός των ΜΜΕ- εντολοδόχων του ΠΑΣΟΚ, για «διάλυση του ΟΣΕ», για «τεράστια ελλείμματα» και λοιπά συναφή, χωρίς μάλιστα να γίνεται και η αντίστοιχη κριτική των στελεχών και της κρατικής διοίκησης, ως ΑΜΕΣΑ υπεύθυνων για τις σιδηροδρομικές υπηρεσίες της χώρας, μπορούν να πείσουν και τον πιο αδαή ότι, πρόκειται για ένα καλά ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΟ ΕΓΚΛΗΜΑ.

Σε μια εποχή που όλα δείχνουν να μοιάζουν με ζοφερή πραγματικότητα, τις μέρες που Κράτος – ΜΜΕ- Αφεντικά τραβάνε τη θηλιά της εκμετάλλευσης των εργαζομένων, οφείλουμε να σκεφτόμαστε ορθολογιστικά. Η ιδιωτικοποίηση του ΟΣΕ, η οποία προβάλλεται ως μονόδρομος από την εξουσία, οδηγεί πρακτικά:

• Στην απώλεια της όποιας δυνατότητας δημόσιου - κοινωνικού ελέγχου των μεταφορών
• Στην περαιτέρω αύξηση των εισιτηρίων, προς όφελος των «επενδυτών»
• Στην κατάργηση δρομολογίων που δεν είναι αρκετά κερδοφόρες για την επιχείρηση
• Στην απομόνωση ακριτικών και άλλων περιοχών από τον κορμό της ελληνικής επικράτειας

Και όλα αυτά αποτελούν ίσως και μια μικρή εισαγωγή για το τι πρόκειται να επακολουθήσει… ΠΩΣ ΦΤΑΣΑΜΕ ΟΜΩΣ ΩΣ ΕΔΩ;

Είναι αλήθεια ότι, τα κρατικοδίαιτα στελέχη που επωφελήθηκαν από ένα καθεστώς αναλγησίας το οποίο επικρατούσε στον ΟΣΕ, όπως και στις άλλες Δημόσιες Επιχειρήσεις, με τη συν-ενοχή των συνδικαλιστικών ηγεσιών των εργαζομένων, εξευτέλισαν ακόμη και την ίδια την ιδέα της δημόσιας μεταφοράς ως κοινωνικό αγαθό.

Το σημερινό καθεστώς δεν αποτελεί πανάκεια για τον ΟΣΕ και χρήζει συνολικής ανατροπής, όχι όμως προς την κατεύθυνση της ιδιωτικοποίησης, αλλά προς αυτή της επαναφοράς όλων εκείνων των χαρακτηριστικών που θα μπορούσαν να εγγυηθούν το δημόσιο – κοινωνικό χαρακτήρα των σιδηροδρόμων.

Για μας, οι σιδηροδρομικές μεταφορές της χώρας, όχι μόνο οφείλουν να υπηρετούν το κοινωνικό συμφέρον και να απεμπλακούν από το «μεγάλο παζάρι» της «ελεύθερης αγοράς», αλλά θα πρέπει να ελέγχονται εξ’ ολοκλήρου από τους ίδιους τους εργαζόμενους και να υφίστανται τον έλεγχο από την ίδια την κοινωνία. Κι εδώ η κοινωνία, οι εργαζόμενοι, τα σωματεία βάσης, οι θεσμοί «από τα κάτω», δεν μπορεί να είναι αμέτοχα: η διεκδίκηση δημόσιων – δωρεάν μεταφορών δεν αποτελεί πισωγύρισμα, αλλά η μοναδική και επιτακτική απάντηση που πρέπει να δοθεί στα σχέδια των πολιτικών και οικονομικών ελίτ.

ΟΙ ΜΕΤΑΦΟΡΕΣ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΚΑΙ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

29η ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ: Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΜΑΣ ΣΤΗΝ Ε(υρωπαϊκή). Ε(κμετάλλευση).

Οδηγία Μπολγκενστάιν, Λευκή Βίβλος για την εργασία, συνθήκη της Λισαβόνας, μνημόνια, αντεργατικές επιδρομές ανά κράτος, λυσσαλέα αντιμεταναστευτική πολιτική: Η μία εικόνα της Ευρώπης, αυτή των “πάνω”, των κρατών και του υπερεθνικού συνασπισμού τους.

Εργατικοί αγώνες, εξεγερτικά γεγονότα στην Ελλάδα, “άγριες” απεργίες στη Γαλλία, απεργιακές κινητοποιήσεις παντού: Η άλλη, η εικόνα των ζωντανών διεκδικήσεων νεολαίας κι εργαζόμενων, που ανατρέπουν το ζοφερό σκηνικό της προηγούμενης.

Οι δυο αυτές εικόνες σκιαγραφούν πολύ χαρακτηριστικά απ' τη μια την ενότητα κεφαλαίου και κρατών στην εκμετάλλευσή μας κι απ' την άλλη την ενότητα τη δική μας, την ενότητα της εργατικής τάξης, της νεολαίας, του αγωνιζόμενου λαού, που μπορεί να αναιρεί και σύνορα και μέτρα. Ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση δε θα μπορούσε ποτέ, ούτε και θα ήθελε, να είναι το υπεσχημένο “σπίτι των λαών” είναι κοινός τόπος για κάθε εργαζόμενο, που έχει οδυνηρά βιώσει το σάρωμα των εργατικών δικαιωμάτων, την ακρίβεια του ευρώ, την επιχειρηματικοποίηση της εκπαίδευσης και μύρια όσα. Πέρα από αυτήν την κοινή παραδοχή, όμως, το εργατικό κίνημα χρειάζεται να απαντήσει δια παντός και κάποια επιπλέον ερωτήματα, που οι απαντήσεις τους τόσο από τα κυρίαρχα ΜΜΕ και τις κυβερνήσεις, όσο και από τα ίδια τα αφεντικά, γεννάνε αυταπάτες.

Αυταπάτη No1: Η ‘ευρωπαϊκή ολοκλήρωση’ μπορεί να αναδείξει ένα πιο ‘ανθρώπινο πρόσωπο’, δημοκρατικό και φιλολαϊκό (σαν να λέμε ‘ανθρώπινος καπιταλισμός’). Μια αυταπάτη που βουλιάζει –μεταξύ άλλων- μαζί με τα καραβάνια μεταναστών και προσφύγων που η σκληρή ευρωπαϊκή αντιμεταναστευτική πολιτική βυθίζει. Τέτοια κακοφτιαγμένα ιδεολογήματα καλείται να διαλύσει το εργατικό και κοινωνικό κίνημα, δίνοντας μια βροντερή απάντηση στους υπερασπιστές της «συναίνεσης», που έθεσαν την 29η Σεπτέμβρη ως μέρα δράσεων για την «αποκατάσταση» της ευρωπαϊκής οικονομίας. Ένα εργατικό κίνημα χειραφέτησης και νίκης δεν μπορεί παρά να παλεύει για την αποδέσμευση κάθε χώρας από την Ε.Ε. των αφεντικών, τη ρήξη με αυτήν και τη διάλυσή της. Οι ίδιες οι συνθήκες και οι συμφωνίες της Ε.Ε. και των συμμάχων της (ΔΝΤ, ΝΑΤΟ, Διεθνές Κεφάλαιο) έχουν κάνει πλέον ξεκάθαρο και στον πιο αφελή ότι αυτός ο μηχανισμός συντονισμού και αναβάθμισης της εκμετάλλευσης της εργατικής τάξης πανευρωπαϊκά δε μεταρρυθμίζεται, δεν εξωραΐζεται, μονάχα ανατρέπεται.

Αυταπάτη Nο2: H Ε.Ε. παρουσιάζεται ως ένας εξωτερικός μοχλός επιβολής των πιο σκληρών πολιτικών στα κράτη-μέλη. Λογική που προωθείται τόσο από τα αστικά επιτελεία όσο κι από τον εργοδοτικό συνδικαλισμό των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ που παραμένουν δέσμιες της αντίληψης της εξάρτησης της Ελλάδας από ξένες δυνάμεις αλλά και της ‘ανάπτυξης της εθνικής οικονομίας’ με ηγεμονική θέση στα Βαλκάνια, σαν να μην είναι αυτή ακριβώς η ανάπτυξη που πληρώσαμε όλα τα προηγούμενα χρόνια. Η λογική αυτή όχι μόνο καλλιεργεί τον καπιταλιστικό μύθο της ανάπτυξης, διαιωνίζοντας και νομιμοποιώντας την εκμετάλλευση αλλά υψώνει ψευδεπίγραφους εθνικούς διαχωρισμούς εφορμούμενη από τον φόβο των αφεντικών απέναντι στην ταξική ενότητα των από-τα-κάτω. Ο πιο γνήσιος διεθνιστικός αγώνας που έχουμε να δώσουμε είναι η από κοινού ταξική πάλη για την ανατροπή αυτής της πολιτικής και των εκφραστών της, καταδεικνύοντας με τη μεγαλύτερη σαφήνεια ότι οι εθνικές πολιτικές εξουσίες δεν είναι “ακολουθητές” ή “εντεταλμένοι” της ‘κακής’ Ε.Ε. αλλά συνδιαμορφωτές και συνένοχοι της αντεργατικής λαίλαπας. Η κατηγορία της 'εθνικής προδοσίας' που επιστρατεύεται σε όλους τους τόνους για να διαστρεβλώσει και να συσκοτίσει κάθε ουσιαστική, πολιτική αντίσταση πρέπει να καταπολεμηθεί με όλα τα μέσα από ένα επαναστατικό εργατικό κίνημα που θα έχει συνειδητά απορρίψει τις αστικές τάσεις προσωποποίησης ή κομματικοποίησης των ‘υπεύθυνων για την κρίση’ και έχει επιλέξει την ανατροπή του καπιταλισμού και τον ασυμβίβαστο αγώνα ενάντια σε κάθε εξουσία μέχρι την κατάκτηση της συνολικής αυτοδιεύθυνσής του.

Για εμάς, για τους εργαζόμενους, τη νεολαία και όλα τα κομμάτια που πλήττονται, μια μέρα γενικόλογης κι αόριστης “δράσης” ενάντια στην Ε.Ε., μια μέρα-φιέστα, δεν έχει τίποτα να πει. Αυτό που έχει να συμβάλλει στους αγώνες που καθημερινά δίνουμε, στους αγώνες για ανατροπή της αντεργατικής καταιγίδας και για την κατάκτηση των όρων ζωής που εμείς έχουμε ανάγκη, είναι η διαρκής σύγκρουση και ρήξη με την Ε.Ε., ο διαρκής αντικαπιταλιστικός αγώνας. Επιδιώκουμε να δημιουργήσουμε μέρες κοινού ευρωπαϊκού εργατικού απεργιακού αγώνα με τα ανεξάρτητα και μαχητικά όργανα των εργαζομένων της Ευρώπης, στοχεύοντας στην αποδέσμευση από την Ε.Ε. και την εκμεταλλευτική πολιτική της, τη διάλυσή της και τη διαμόρφωση μιας νέας “ενοποίησης”, αυτής των συναδελφωμένων εργαζομένων και νέων, χωρίς σύνορα, κράτη και κυβερνήσεις.

Τις τελευταίες εβδομάδες, στην Ελλάδα του Μνημονίου, με πρόσχημα την κρίση, σημειώνεται «μπαράζ» απολύσεων, εντείνεται το καθεστώς εκμετάλλευσης των εργαζομένων και οι τρομοκρατικοί εκβιασμοί των αφεντικών αποκτούν πλέον μεσαιωνικά χαρακτηριστικά. Τρανταχτό παράδειγμα, το κλείσιμο των Ελληνικών Γραμμάτων και η ανακοίνωση νέων απολύσεων στο ΔΟΛ, γεγονότα για τα οποία τα ΜΜΕ εκκωφαντικά σιωπούν, με τον ίδιο τρόπο που σιωπούν και για τις εκδικητικές ποινικές διώξεις ενάντια σε απολυμένους και αλληλέγγυους της υπόθεσης Banquet. Οι εργαζόμενοι όμως δεν έχουν πει την τελευταία τους λέξη: με διαμαρτυρίες, πορείες, συνεχή αντιπληροφόρηση δείχνουν το δρόμο για νέους ακηδεμόνευτους, αδιαμεσολάβητους ταξικούς αγώνες που με την έμπρακτη αλληλεγγύη και άλλων αγωνιζόμενων κομματιών μπορούν να κατευθυνθούν προς την γενικευμένη ρήξη με τον καπιταλισμό και προς την δημιουργία αντιθεσμών εργατικής και κοινωνικής αυτοδιαχείρισης.

Στις 29 Σεπτέμβρη, έπειτα από την άρνηση της ΓΣΕΕ να καλέσει σε γενική απεργία, την οποία επέβαλλαν τα ισπανικά και γαλλικά συνδικάτα στις χώρες τους, καλούμε όλα τα σωματεία βάσης, της ανεξάρτητες συλλογικότητες, προλετάριους και πρεκάριους (ελαστικά απασχολούμενοι/ες εργάτες/τριες), μετανάστες κι όλα τα αγωνιζόμενα κομμάτια της κοινωνίας να σταθούν δίπλα στους εργαζόμενους από τα Ελληνικά Γράμματα, και να δείξουν ότι…

…ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΤΕΛΕΙΩΣΕΙ, ΟΛΑ ΣΥΝΕΧΙΖΟΝΤΑΙ!

ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ ΤΩΝ ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ
ΤΟ ΠΙΟ ΦΘΗΝΟ ΕΜΠΟΡΕΥΜΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΣ

ΓΕΝΙΚΗ ΠΑΝΕΥΡΩΠΑΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ ΤΩΡΑ

Η Καμάρα μίλησε…

H δυνατότητα συγκρότησης του πόλου αντίστασης κ ανατροπής των από-τα-κάτω είναι εδώ.

Η Καμάρα μίλησε. Χωρίς τυμπανοκρουσίες και μεγάλα λόγια, χωρίς αφορισμούς και επιδέξιες πολιτικές ταχυδακτυλουργίες που δεν ταιριάζουν με την αγωνιστική-εργατική κουλτούρα μπορούμε να πούμε ότι τα υλικά συγκρότησης του πόλου αντίστασης των από-τα-κάτω στο εργατικό και κοινωνικό κίνημα εμφανίστηκαν ετοιμοπόλεμα και ενσυνείδητα.

Η μαζικότητα της ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗΣ ΤΑΞΙΚΗΣ πορείας των Σωματείων και Κινήσεων Βάσης την οποία επιδιώξαμε με την πολιτική μας στάση όλο το προηγούμενο διάστημα με παρεμβάσεις μέσα στα σωματεία, με ανοιχτές προσκλήσεις σε όλα τα κομμάτια του αντιγραφειοκρατικού και αντιθεσμικού μπλοκ, με τη συνεννόηση με ευρύτερα κομμάτια του κοινωνικού αγώνα όπως τα διόδια, με τις αφισοκολλήσεις με τις διαρκής εξορμήσεις στις γειτονιές και στους χώρους εργασίας, αλλά πάνω από όλα με την πίστη ότι ο κόσμος, οι εργαζόμενοι, η νεολαία μπορούν να στηριχτούν στις δικές τους δυνάμεις. Να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους. Πιστεύουμε ότι είναι ικανοί για τα πάντα, χωρίς αφεντικό, χωρίς κυβερνήτη, χωρίς θεό (μπας και ξεφορτωθούμε και τον παπά μαζί του), χωρίς αρχηγό, χωρίς γραφειοκράτη, χωρίς θεσμικό συνδικαλιστή που σε πουλάει και σε αγοράζει χωρίς πέμπτες φάλαγγες να αλωνίζουν στο στρατόπεδό μας, χωρίς όλους αυτούς η κοινωνία είναι ικανή να μεταμορφώσει τον ίδιο τον εαυτό της σε μια νέα κατάσταση που θα εκλείψει η εκμετάλλευση και η καταπίεση, θα αναβλύσει η ελευθερία σε όλα τα επίπεδα.
Θα ήταν ανόητο από μέρους μας να πιστεύουμε σ’ αυτή την μεγάλη αφήγηση της κοινωνίας που φέρνει τούμπα τον γνωστό κόσμο και να αδυνατούμε να εμπιστευτούμε τις ίδιες δυνάμεις για να διοργανώσουν μια πορεία, μαχητική και αξιοπρεπή.

Για μας καταδείχτηκε ότι ο «τρίτος πόλος» των από-τα-κάτω δεν είναι ένα εγκεφαλικό σχέδιο κάποιων ιδιότροπων γραφικών αλλά μια πραγματική αναγκαιότητα των εργαζομένων, της νεολαίας και όλων των καταπιεσμένων στρωμάτων της κοινωνίας, και αυτό καταδείχτηκε γιατί η φετινή πορεία της Καμάρας δεν μπορεί να εκτιμηθεί σαν αριθμητικό άθροισμα των πολιτικών δυνάμεων που την οργάνωσαν. Κανένα κομμάτι δεν μπορεί να έχει το θράσος να διεκδικήσει για τον εαυτό του τον πολύ περισσότερο κόσμο από όσο αντιστοιχεί στην οργάνωσή του. Και αυτό πιστεύουμε είναι ξεκάθαρο, ίσως περισσότερο από κάθε άλλη φορά.

Αυτό όμως που θα είχε ένα νόημα να διαυγασθεί με πολιτικούς όρους είναι γιατί κάποια κομμάτια ήταν τόσο επιφυλακτικά απέναντι στις δυνάμεις των εργαζομένων που δεν θέλουν να εξαρτώνται από τη γραφειοκρατία.
Η Κίνηση Εργατικής Χειραφέτησης & Αυτοοργάνωσης με όσες δυνάμεις είχε έδωσε μια πρώτη μάχη όχι για να μετρήσει κεφάλια αλλά για να υπάρξει η επιλογή της ανεξάρτητης από τους εργατοπατέρες πορεία και μια δεύτερη για να μη διασπαστεί από καμία κομματική οργάνωση η ενιαιότητα της.

Σ’ αυτή την προσπάθεια υπήρξε μια μεγάλη επιτυχία που είναι η ίδια η πορεία και μερικές επιμέρους ελλείψεις. Κι επειδή μας αρέσει να μιλάμε καθαρά:
Ένα κομμάτι που θα μπορούσε να συμμετέχει στην ενιαία πορεία των Σωματείων και των Κινήσεων Βάσης, των Διοδίων και των αντιγραφειοκρατικών και αντιθεσμικών οργανώσεων δυστυχώς προσπέρασε κι έφυγε. Δεν το κρύβουμε η στάση του μας ξένισε.

Ένα ακόμα κομμάτι μένει να εξηγήσει στο κίνημα γιατί άλλαξε την τακτική που ακολουθούσε όλο το περασμένο διάστημα την 25η ώρα. Κι αν εξ’ αρχής η πρόταση του ήταν για ανεξάρτητη πορεία τότε γιατί έσπαγε τα πλαίσια μέσα στις γενικές συνελεύσεις των σωματείων, με τη λογική ότι άλλο χωριστή συγκέντρωση άλλο και ξεχωριστη πορεία; Είναι ή δεν είναι η ΓΣΕΕ σημείο σύγκλισης; Και τελικά, είναι απαραίτητη η οργανωτική διάσπαση της ΓΣΕΕ και η ολοκληρωτική απομόνωση του ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟΥ και της ΔΟΜΗΣ της από την μεγάλη πλειοψηφία των εργαζομένων για να υπάρχει στέρεο έδαφος κάτω από τα πόδια ενός επαναστατικού εργατικού κινήματος;

Την επόμενη μέρα πώς θα συνεχίσουν οι αγώνες; Με παρακάλια στη ΓΣΕΕ μπας και οπλίσει καμία κούφια ντουφεκιά, ή βγαίνοντας στο προσκήνιο με το συντονισμό των Εργατικών Σωματείων & Κινήσεων Βάσης, στην τακτική της διαμόρφωσης ενός Ανεξάρτητου από το θεσμικό συνδικαλισμό Εργατικού Κέντρου Αγώνα, που θα δώσει τη μάχη απέναντι σε αφεντικά, κεφάλαιο, ΕΕ και ΔΝΤ.

Με βάση την παραπάνω λογική και πίστη θέλουμε να πούμε ότι για μας είναι αρνητικό που και η επιτροπή του banquet δεν βρέθηκε στην Καμάρα μαζί με πολλούς από τους συναγωνιστές που στηρίξανε τον αγώνα. Αυτό το επισημαίνουμε γιατί πιστεύουμε ότι δεν αρκεί να κάνεις έναν ανεξάρτητο αγώνα αλλά πρέπει και αυτός να δίνει παράδειγμα σε όλα τα επίπεδα στους υπόλοιπους αγωνιζόμενους. Εμείς πιστεύουμε ότι στόχος δεν είναι να αλλάξουμε τους συσχετισμούς μέσα στη σάπια ΓΣΕΕ. Στόχος πρέπει να είναι ο αγώνας για δημιουργία ενός παράλληλου κέντρου αγώνα των από-τα-κάτω το οποίο θα έχει απέναντι του τόσο το κεφάλαιο και την εξουσία όσο και τις λογικές ενσωμάτωσης και ξεπουλήματος. Ο συμβολισμός που θα έδινε η παρουσία του banquet στην ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΠΟΡΕΙΑ θα ήταν πολύ δυνατός και αφ’ ετέρου πιστεύουμε θα αγκαλιαζόταν από ακόμα περισσότερο κόσμο, μιας και στην Καμάρα πιστεύουμε τα αυτιά και τα μάτια είναι πιο ανοιχτά από αυτά των επαγγελματιών συνδικαλιστών της ΓΣΕΕ.

Τέλος θα θέλαμε να δώσουμε και μια εικόνα για το τι αντιμετώπισε η πορεία της ΚΑΜΑΡΑΣ στο δρόμο. Την ώρα που η ΓΣΕΕ έκανε αμέριμνη την πορεία της, την ίδια στιγμή η πορεία της Καμάρας με περίπου 5.000 κόσμο είχε περικυκλωθεί από την κεφαλή μέχρι την ουρά της από δυνάμεις των ΜΑΤ. Οι μάσκες έχουν πέσει. Όποιος μιλά ακόμα για δημοκρατία είναι ή απλά ηλίθιος ή πληρωμένος χαφιές του καθεστώτος. Και μιλάμε για καθεστώς γιατί ακόμα και στα μάτια του πιο ανίδεου όλα τα επιχειρήματα του «δημοκρατικού πολιτεύματος» έχουν εκπέσει. 10.000 μέλη του οργανωμένου στρατού κατοχής πόλεων του καθεστώτος της φασιστικής στρατοκρατίας στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, σημαίνει ότι η εξουσία δεν ενδιαφέρεται πια να φτιασιδωθεί κρύβοντας τους μισθοφόρους της «στην πιο κάτω γωνία». Αντιθέτως γνωρίζοντας την οργή του κόσμου που βράζει για το μόνο που ενδιαφέρεται είναι πώς θα παραμείνει με νύχια και με δόντια στη θέση της. Κι επειδή το κράτος ασφάλειας είναι το παρόν και το μέλλον που μας επιφυλάσσουν, η κρατική τρομοκρατία είναι το απαραίτητο εργαλείο διαχείρισης της οργής. Πλέον η σύγκρουση με τους μισθοφόρους το επόμενο διάστημα παίρνει χαρακτήρα γενικής σύρραξης με το καθεστώς αφού μόνο οι προϊστάμενοι τους επιδοκιμάζουν την παρασιτική και εν ίδει τρομοκρατίας παρουσίας τους στους δρόμους.

Η ΚΡΑΤΙΚΗ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ που εκδηλώνεται ανοιχτά με την ΣΤΡΑΤΟΚΡΑΤΙΑ στους δρόμους που ζούμε και εργαζόμαστε, στη κοινωνία που μας ανήκει, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΠΑΣΕΙ.

Κλείνοντας να πούμε ότι παρ’ όλη την προκλητικότητα των μισθοφόρων όλα τα μπλοκ της Καμάρας δείξαν μια συντροφική αλληλεγγύη και μια στάση συνέπειας απέναντι στη ίδια την πορεία και τον κόσμο της. Από την αγωνιστικότητα και τη δυναμική των Πρωτοβάθμιων Σωματείων Βάσης και την κοινωνική ανυπακοή του μπλοκ των Διοδίων, από τις συναγωνιστικές αλυσίδες των μπλόκ της αντικαπιταλιστικής αριστερας μέχρι του αναρχικού μπλοκ, οι συναγωνιστές στάθηκαν πραγματικά στο ύψος των περιστάσεων.

Είναι αυτή η συνέπεια που μας κάνει να πιστεύουμε ότι στην επόμενη στροφή το ξέσπασμα ενός οργανωμένου ΕΡΓΑΤΙΚΟΥ ΔΕΚΕΜΒΡΗ, όχι σαν ευχολόγιο αλλά σαν αναγκαία κατάρα των καταπιεσμένων θα μας κάνει να τα πούμε μια και καλή τοσο με τους μισθοφόρους όσο κυρίως και με τους πολιτικούς και οικονομικούς προισταμένους τους.

Κίνηση Εργατικής Χειραφέτησης & Αυτοοργάνωσης.