Όλη την παραγωγή να πάρουν οι εργάτες!

Δημοσιεύουμε το Δελτίο Τύπου της Ανοιχτής Πρωτοβουλίας Αλληλεγγύης που συγκροτήθηκε γύρω από τον αγώνα των εργαζομένων της Βιομηχανικής Μεταλλευτικής. Η Κ.Ε.Χ.Α. στηρίζει τον αγώνα του σωματείου και συμμετέχει στην Ανοιχτή Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης.

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Πραγματοποιήθηκε χτες, 11/07/12, με επιτυχία η συγκέντρωση που συγκάλεσε το Σωματείο εργαζομένων στη Βιομηχανική Μεταλλευτική με σκοπό τη στήριξη και την αλληλεγγύη στον αγώνα των εργαζομένων. Περισσότεροι από 120 εργαζόμενοι και άνεργοι, από δεκάδες εργασιακούς χώρους από τη Θεσσαλονίκη και όχι μόνο, αλλά και σωματεία και συλλογικότητες του εργατικού και κοινωνικού κινήματος παρευρέθηκαν για να δηλώσουν την υποστήριξη τους.

Οι εργαζόμενοι του εργοστασίου παρουσίασαν το χρονικό του αγώνα, που διαρκεί ήδη 14 μήνες, καθώς και το σωματείο, που λειτουργεί με αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες και με τακτικές γενικές συνελεύσεις. Παρουσίασαν, επίσης, και ένα ολοκληρωμένο πρόγραμμα και σχέδιο, για τον τρόπο μέσα από τον οποίο σκοπεύουν να πάρουν το εργοστάσιο στα χέρια τους, καθώς και τους βασικούς άξονες λειτουργίας.

Η συνέλευση κατέληξε με τη συγκρότηση της Ανοιχτής Πρωτοβουλίας Αλληλεγγύης και στήριξης του αγώνα των εργαζομένων της Βιομηχανικής Μεταλλευτικής. Το πλαίσιο της Ανοιχτής Πρωτοβουλίας Αλληλεγγύης ταυτίζεται με τα βασικά αιτήματα των εργαζομένων που είναι:

Να περάσει το εργοστάσιο στα χέρια των εργαζομένων. Στηρίζουμε τον αγώνα των εργαζομένων για την αυτοδιαχείριση του εργοστασίου, ως μόνη λύση για να διασφαλιστούν οι θέσεις εργασίας και τα δεδουλευμένα των εργαζομένων.

Στηρίζουμε το σωματείο της Βιομηχανικής Μεταλλευτικής που μέσα από δύσκολες συνθήκες, απλήρωτοι από τον Μαίο του 2011 και σε επίσχεση εργασίας με μεγάλα προβλήματα επιβίωσης, παλεύουν να διατηρήσουν το εργοστάσιο ζωντανό και τους εργαζόμενους με αξιοπρέπεια και ανορθωμένο το ανάστημα απέναντι στη λαίλαπα του ντόπιου και του ξένου κεφαλαίου.

Οι εργαζόμενοι της Βιομηχανικής Μεταλλευτικής αγωνίζονται να κάνουν πράξη πως εμείς οι εργαζόμενοι μπορούμε χωρίς αφεντικά.

Αγωνιζόμαστε μαζί τους να αποδείξουμε πως αν δεν μπορούν αυτοί, τότε εμείς μπορούμε χωρίς αυτούς, και θα τα καταφέρουμε!

Ο ΑΓΩΝΑΣ ΤΗΣ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΗΣ ΜΕΤΑΛΛΕΥΤΙΚΗΣ ΕΙΝΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ, ΟΛΟΚΛΗΡΗΣ ΤΗΣ ΠΛΗΤΤΌΜΕΝΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

Καλούμε όλα τα σωματεία, όλες τις εργατικές κινήσεις και σχήματα, τις συνελεύσεις γειτονιάς, όλους τους εργαζόμενους και τους ανέργους της πόλης να στηρίξουν με κάθε μέσο τον δίκαιο αγώνα των εργατών. Να πλαισιώσουν την Ανοιχτή Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης και τον κοινό μας αγώνα.

Καλούμε σε νέα συνέλευση της Ανοιχτής Πρωτοβουλίας Αλληλεγγύης την ΤΕΤΑΡΤΗ 18/7 19.00 ΣΤΟ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ (Ολύμπου & Αριστοτέλους) για να αποφασίσουμε τα επόμενα βήματα.

Ανοιχτή Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης

και στήριξης του αγώνα των εργαζομένων της Βιομηχανικής Μεταλλευτικής

email επικοινωνίας: protbiometal@gmail.com

ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΥΠΟΤΙΜΗΣΗ ΤΩΝ ΖΩΩΝ ΜΑΣ

κείμενο που μοιράστηκε στη χτεσινή σύσκεψη ενημέρωσης και αλληλεγγύης 

στον αγώνα των εργαζομένων της Βιομηχανικής Μεταλλευτικής

Το κοινωνικό συμβόλαιο έσπασε. Όλες οι διαδικασίες οι οποίες απέκρυπταν την κορυφαία αντίθεση συμφερόντων μεταξύ των εργαζομένων, των παραγωγών του πλούτου, και του κεφαλαίου, αυτών των ληστών του συλλογικού μόχθου, κατέπεσαν. Τα αφεντικά, με ακόμη μεγαλύτερη ένταση τις τελευταίες δεκαετίες, κάνουν χρήση του πλεονεκτήματος της παγκοσμιοποίησης της αγοράς και εκβιάζουν τους εργαζόμενους των δυτικών κοινωνιών με την απειλή της αποβιομηχανοποίησης και της μεταφοράς των εργοστασίων σε χώρες με σχεδόν μηδενικό εργατικό κόστος. Μας λένε δηλαδή ότι δε μας χρειάζονται. 

Ανακοινώνουνε ότι ή θα δεχτούμε μισθούς πείνας, εξευτελισμούς και αποστέρηση των μέσων αναπαραγωγής μας, ή μας περιμένει ο καιάδας της όλο και αυξανόμενης ανεργίας, μας περιμένει η περιθωριοποίηση. Με αυτά ως «τελευταία λόγια» σηκώνονται απ’ το τραπέζι της διαπραγμάτευσης και του «δημόσιου διαλόγου» το οποίο εξ’ αρχής είχε στηθεί για να εκτοξεύσουν στα αυτιά των καταπιεσμένων τις απειλές και την τρομοκρατία τους. 

Στο πλάι τους να τους σιγοντάρουν έχουν φυσικά τις διαπλεκόμενες με τα συμφέροντά τους κυβερνήσεις, το πολιτικό προσωπικό που κάνει πλάτες στα συμφέροντα του ντόπιου και διεθνούς κεφαλαίου. Επίσης όμως κοντά τους τελικά κάθονται και όσοι φορείς και θεσμοί έχουν φτιαχτεί τάχα για την προστασία των εργατικών δικαιωμάτων αλλά έχουν καταλήξει διαιτητικά σκιάχτρα σε έναν στημένο αγώνα που πάντα νικούν οι ισχυροί. 

Η ΓΣΕΕ και τα Εργατικά Κέντρα που ελέγχονται από τους διάφορους αργόσχολους εργατοπατέρες οι οποίοι συνδέονται με τις εκάστοτε κυβερνήσεις λένε λόγια παχιά φείδονται όμως να πράξουν αλληλέγγυα πάνω στα αιτήματα των εργαζομένων. Όλες οι παρατάξεις του θεσμικού συνδικαλισμού ανεξαρτήτως χρωμάτων που βλέπουν τους εργαζόμενους ως αντικείμενα που πρέπει να διαχειρίζονται για να μένουν αυτοί στον αφρό βράζουν στο ίδιο καζάνι. Όλοι αυτοί μίλησαν. Τώρα πρέπει να απαντήσουμε εμείς, και πρέπει να απαντήσουμε στα ίσα:

ΟΙ ΕΡΓΑΤΕΣ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΧΩΡΙΣ ΑΦΕΝΤΙΚΑ

Με βάση τα παραπάνω, ένας δρόμος ρεαλιστικός έχει απομείνει για τους εργάτες ώστε να διασφαλίσουν τις θέσεις εργασίας τους, τα δεδουλευμένα τους, το μέλλον το δικό τους, των παιδιών τους αλλά και ολόκληρης της κοινωνίας των καταπιεσμένων. Ένα πρόταγμα υπάρχει που αποτελεί ζωτική ανάγκη και πρέπει να μπει στα χείλη όλων των εργαζομένων όλων των κλάδων. Ένα πρόταγμα, για το οποίο αξίζει να δωθούν χίλες μάχες με τους χειρότερους, τους πιο δυνατούς εχθρούς, γιατί στο τέλος του νικηφόρου δρόμου θα μπορέσει να υπάρξει μια διαφορετική εικόνα από το μέλλον της ΓΕΝΙΚΕΥΜΕΝΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΑΥΤΟΔΙΕΥΘΥΝΣΗΣ. Είναι το έναυσμα με το οποίο οι εργαζόμενοι πραγματώνουν τον πιο μεγάλο πόθο των εκμεταλλευομένων, παίρνουν τις τύχες και τις ζωές τους στα χέρια τους. Το πρόταγμα των εργαζομένων είναι μοναχά δυο λέξεις:

ΑΥΤΟΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΤΩΡΑ!

Στεκόμαστε πλάι στο Σωματείο Εργατοϋπαλλήλων της Βιομηχανικής Μεταλλευτικής και υποστηρίζουμε άνευ όρων το κατατεθειμένο πλαίσιο αυτοδιαχείρισης του εργοστασίου που έχει προτείνει το Σωματείο. Κατανοούμε παράλληλα δυο πράγματα. Πρώτον, ότι οι δυσκολίες που θα βρει στον δρόμο του αυτός ο αγώνας θα είναι πολύ μεγάλες, ότι πρέπει να τα βάλουμε με θεούς και δαίμονες, και θα τα βάλουμε. Δεύτερον ότι η όλη διαδικασία δεν είναι τίποτε άλλο από ένας πολιτικός αγώνας τον οποίο για να κερδίσουμε θα πρέπει να έχουμε στο πλάι μας τους απλούς εργαζόμενους και την τοπική κοινωνία της Θεσσαλονίκης. Θεωρούμε τον αγώνα για να μην κλείσει το εργοστάσιο και να περάσει στα χέρια των εργαζομένων ως έναν κορυφαίο αγώνα που πρέπει να δώσει όχι απλά ένα σωματείο αλλά το σύνολο της χειμαζόμενης κοινωνίας. Είναι ο καλύτερος και πιο αποφασιστικός τρόπος για να πούμε στην πράξη ένα τεράστιο ΩΣ ΕΔΩ στα σχέδια καταστροφής των εκμεταλλευομένων που μαγειρεύουν από κοινού η ελληνική και οι διεθνείς κυβερνήσεις, οι φορείς του ντόπιου και διεθνούς κεφαλαίου. 

Καλούμε όλους τους εργαζόμενους αρχικά της Βιομηχανικής Ζώνης αλλά και ευρύτερα της πόλης, τον ίδιο τον απλό κόσμο να συνταχθεί και να δώσει τον αγώνα μαζί με το Σωματείο. Σκοπός μας είναι να δημιουργήσουμε έναν μεγάλο λαϊκό μοχλό πίεσης από-τα-κάτω ο οποίος θα κινητοποιήσει την πόλη απέναντι στην κυβέρνηση, εφόσον αυτή αρνηθεί να πράξει ότι είναι απαραίτητο για να πάρουν οι εργαζόμενοι το εργοστάσιο στα χέρια τους. 

Με κλείσιμο δρόμων, διαδηλώσεις, κινητοποίησες, αλλά και ένα πανελλαδικό κίνημα οικονομικής, πολιτικής και ηθικής υποστήριξης και αλληλεγγύης των εργαζομένων θα δώσουμε ανυποχώρητα, αμεσοδημοκρατικά, και αδιαμεσολάβητα αυτόν τον αγώνα, ο οποίος αξίζει να δοθεί γιατί:

Η ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΥΤΟΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΥΤΟΠΙΑ – ΕΙΝΑΙ ΖΩΤΙΚΗ ΑΝΑΓΚΗ ΣΗΜΕΡΑ

Κίνηση Εργατικής Χειραφέτησης και Αυτοοργάνωσης

ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΣΤΗ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΗ ΜΕΤΑΛΕΥΤΙΚΗ

Η διοίκηση της ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΗΣ ΜΕΤΑΛΛΕΥΤΙΚΗΣ, η οποία είναι θυγατρική του ομίλου ΦΙΛΚΕΡΑΜ &JOHNSON, έχει εγκαταλείψει το εργοστάσιο από τον Μάιο του 2011, και μαζί τους εργαζόμενους σε αυτό. Ως απάντηση οι εργάτες του εργοστασίου, διεκδικώντας να πληρωθούν τα δεδουλευμένα και να μην χαθούν οι θέσεις εργασίας, είναι σε επίσχεση από το Σεπτέμβριο του 2011. Το Σωματείο Εργαζομένων Βιομηχανικής Μεταλλευτικής έχει οργανώσει 40 εργάτες, όλοι εκ των οποίων είναι ως και σήμερα, ένα χρόνο μετά την διακοπή λειτουργίας του εργοστασίου, δραστήριοι, κρατώντας βάρδιες στο εργοστάσιο, ώστε να μην μετακινηθεί από τη διοίκηση ή κλαπεί ο εξοπλισμός και συμμετέχοντας στις γενικές συνελεύσεις.

Η πρόταση του Σωματείου για να λυθεί το αδιέξοδο, καθώς η διοίκηση έχει δηλώσει ότι το εργοστάσιο δεν θα επαναλειτουργήσει λόγω έλλειψης κεφαλαίων, είναι να περάσει σε καθεστώς αυτοδιαχείρισης, πρόταση που υπερψηφίστηκε από το 98% των εργαζομένων στη Γενική Συνέλευση. Συγκεκριμένα ζητούν να έρθει το εργοστάσιο στα χέρια των εργατών και να παραιτηθούν, χωρίς καμία απαίτηση από την μελλοντική εργατική αυτοδιαχείριση, όλα τα μέλη της διοίκησης και οι υπάλληλοι που συμμετείχαν στο ΔΣ.

Όσο αφορά το αρχικό κεφάλαιο, που είναι απαραίτητο για τη λειτουργία του εργοστασίου, η πρόταση των εργαζομένων είναι να δοθούν προκαταβολικά από τον ΟΑΕΔ τα ποσά που ούτως ή άλλως δικαιούνται.

Τέλος, οι εργάτες της Βιομηχανικής Μεταλλευτικής διεκδικούν την δημιουργία νομοθεσίας για τη λειτουργία συνεταιριστικών επιχειρήσεων, ώστε να είναι κατοχυρωμένο νομικά τόσο το δικό τους όσο και ανάλογα μελλοντικά εγχειρήματα.

Εμείς, στον αγώνα των εργατών της Βιομηχανικής Μεταλλευτικής, πέραν της αυτονόητης αξίας που βλέπουμε σε κάθε εργατικό αγώνα και κάθε εργατική διεκδίκηση, αναγνωρίζουμε μία πρόσθετη αξία, η οποία έγκειται ακριβώς σε αυτή την πρόταση αυτοδιαχείρισης. Θεωρούμε ότι η κατάληψη και επαναλειτουργία των εργοστασίων και των επιχειρήσεων από τους εργάτες είναι η μόνο ρεαλιστική εναλλακτική πρόταση απέναντι στην διαρκώς εντεινόμενη εκμετάλλευση της εργατικής τάξης. Η αυτοδιαχείριση των εργοστασίων που κλείνουν είναι η μόνη που έχει τη δύναμη να κινητοποιήσει την εργατική τάξη, η οποία, ζώντας διαρκώς υπό τον φόβο της ανεργίας, δεν βλέπει τον τρόπο με τον οποίο μπορεί να αντισταθεί.

Γνωρίζουμε ότι οι δυσκολίες που θα αντιμετωπίσουμε στον αγώνα για αυτοδιαχείριση του εργοστασίου θα είναι πολλές, αφού κράτος και κεφάλαιο θα είναι λυσσαλέα ενάντιά του, καθώς η πιθανή νίκη του θα αφήσει προηγούμενο και παράδειγμα για κάθε άλλο αγώνα στην χώρα. Όμως το ερώτημα σε ποιου τα χέρια βρίσκεται η παραγωγή ανάγεται σήμερα σε ζήτημα ζωής και θανάτου για την εργατική τάξη που ωθείται στην εξαθλίωση. Γι' αυτό οι εργατικοί αγώνες που προσανατολίζονται προς αυτή την κατεύθυνση αλλά και οι δυνάμεις που στέκονται αλληλέγγυες σ' αυτούς τους αγώνες θα πρέπει να είναι έτοιμοι να συγκρουστούν με κράτος και εργοδοσία προκειμένου να πραγματοποιήσουν την κατάληψη των μέσων παραγωγής και την εργατική αυτοδιαχείριση.

Καλούμε κάθε σωματείο, οργάνωση, παράταξη και εργαζόμενο να σταθεί αλληλέγγυος/α στον αγώνα των εργατών της Βιομηχανικής Μεταλλευτικής και να βοηθήσει ενεργά τους εργάτες, οικονομικά και πολιτικά .

ΑΝΟΙΧΤΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ: ΤΕΤΑΡΤΗ 11/7/2012, ΣΤΙΣ 18:00 ΣΤΟ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ.

Κίνηση Εργατικής Χειραφέτησης και Αυτοοργάνωσης

Workers at Mining Industry factory in Northern Greece vote for factory self-management

“You can’t? We can!” Workers at Mining Industry factory in Northern Greece vote for and prepare for self-management of their factory – victory to the workers!


Concerning the struggle at VIOMIHANIKI METALLEYTIKI (Mining Industry) in Thessaloniki

The administration of VIOMIHANIKI METALLEYTIKI, a subsidiary of Filkeram-Johnson, has abandoned the factory since May 2011, along with its workers. In response, the workers of the factory abstain from work (epishesi ergasias: the legal right of workers to abstain from work should their employer delay their payment) since September 2011. The Workers Union at Viomihaniki Metalleutiki has organised 40 workers all of which are, to date (one year after the closure of the factory) active, taking shifts at the factory to ensure that no equipment is removed by the administration or stolen. All the workers also participate in the General Assemblies.

The proposal of the Union in order to escape this dead end – as the Administration has stated the factory will not reopen, due to the lack of funds – is for the factory to go into workers control, a proposal voted by 98% of the workers at the General Assembly. More specifically they ask for the factory to be passed on to the workers and for all the members of the Administration and workers sitting in the administrative council to resign, with no claims from the future workers’ self-management of the factory.

In regard to the initial capital, which is necessary for the operation of the factory, the proposal of the workers is for the Greek Manpower Employment Organization (OAED) to pay them in advance the sums they are already entitled to after becoming redundant.

Finally, the workers at Viomihaniki Metalleutiki demand the introduction of legal status for co-operative enterprises, in order for their own and for future initiatives to be legally covered.

In the struggle of the workers of Viomihaniki Metalleutiki, apart from the self-evident value that we see in every workers’ struggle and every workers’ demand, we also recognise an additional value, which comprises exactly of this proposal of self-management. We believe that the occupation and the re-operation of factories and corporations by their workers is the only realistic alternative proposal in face of the ever-increasing exploitation of the working class. The self-organisation of factories that close down is the only proposal that has the force to mobilise the working class – which, living under the constant threat of unemployment, cannot see ways in which it can resist.

We know that the difficulties we shall face in the struggle for the self-management of the factory are many, since state and capital will fiercely stand against it – as a possible victory shall create a precedent and and example for any other struggle in the country. Yet the question of whose hands the production lies in becomes a question of life and death for a working class pushed into degradation. For this reason, the workers’ struggles orientated in this direction and the forces standing in solidarity to these struggles should be prepared to clash with state and the administration in order to materialise the occupation of the means of production and the workers’ self-management.

We call for every union, organisation and worker to stand in solidarity to the struggle of the workers of VIOMIHANIKI METALLEYTIKI and to actively support the workers both financially and politically.

OPEN ASSEMBLY:
Wednesday 11/7/2012,
6pm at the Labour Centre of Thessaloniki.

Movement for Workers’ Emancipation and Self-Organisation

Thanks to Occupied London for the translation

Πρόσκληση

Oι εργαζόμενοι της Βιομηχανικής Μεταλλευτικής, θυγατρική του ομίλου Φιλκεραμ &  Johnson, απλήρωτοι  απο τον  Μάιο του 2011, αγωνιζόμαστε με πεισμα στο να κερδισουμε τα δικαια αιτηματα μας, που ειναι το δικαιωμα στην εργασια και την αξιοπρέπεια!

διεκδικούμε την εξασφάλιση των θέσεων εργασίας και την λειτουργία την επιχείρησης κάτω από εργατικό ελέγχο και επιτήρηση .

διεκδικούμε την επαναλειτουργία του εργοστασίου από τους ανθρώπους που ξέρουν να το λειτουργούν και όχι να ειναι άρπαγες !!

διεκδικούμε την χρηματοδότηση από το ταμείο του ΟΑΕΔ όπως χρηματοδοτεί τον κάθε άνεργο!

διεκδικούμε την δημιουργία νομικού πλαισίου λειτουργίας συνεταιριστικών επιχειρήσεων!

διεκδικούμε το δικαίωμα μας στην ζωή, το δικο μας και των παιδιων μας!

και καλούμε κάθε σωματείο, κάθε συνδικαλιστική παράταξη κάθε ένωση σωματείων , κάθε εργαζόμενο, κάθε προβληματισμένο πολίτη της Θεσσαλονίκης να πάρει μερος στην συγκέντρωση ενημέρωσης που θα γίνει την Τετάρτη  11/7/2012 και ώρα  6 μ.μ. στο Εργατικό Κέντρο Θεσσαλονίκης (Ολύμπου & Αριστοτέλους).

ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΗΣ ΜΕΤΑΛΛΕΥΤΙΚΗΣ 

Ενημερώνουμε επίσης πως τη Παρασκευή 6/7 στο Αστεροσκοπείο του ΑΠΘ θα πραγματοποιηθεί Party οικονομικής ενίσχυσης για τον αγώνα των εργαζομένων.

Το σύνδρομο της Κίνας

Μήνυμα που μας ήρθε και το αναδημοσιεύουμε.
Ευχαριστούμε τον συγγραφέα για την αποστολή.

του Στέργιου Κατσαρού

Η εποχή του Κοινοβουλίου τέλείωσε στη θέση του ο Λεβιάθαν του Βοναπάρτη

Η κρίση της πολιτικής ή πολιτική της κρίσης ;  

Πολύ πριν ξεσπάσει η κρίση το 2008 ειχα γράψει οτι την πρώτη δεκαετία του 2000 θα ξεσπάσει μια κρίση πιο καταστρεπτική απο εκείνη του 29και που θα έχει διάρκεια 25 χρόνια Τότε μας αποκαλούσαν γραφικούς και<<προφήτες >>Το 2008 Αυτοί οι προφεσόροι ,οι έγκυροι αναλυτές και οι γκουρού της οκονομίας ,οταν ξέσπασε η κρίση προσπάθησαν να προβλέψουν την εξέλιξή της.Η προβληματική τους ήταν αν αυτή θα ήταν τύπου V,U ή W δηλαδή αν το διαγραμμα της θα είχε η μορφή αυτών των γραμμάτων.

Η πρόβλεψη μας δεν στηρίζονταν σε κάποιες μαντικές ικανότητες τα πράγματα ήταν ορατά με γυμνά μάτια ,αρκεί να μη φορούσε κανείς παραμορφοτικά γυαλιά. Κυκλοφορούν πολλές επόνυμες φίρμες και το κυριώτερο να μην έπασχε απ' αυτή την ανίατη ασθένεια ,εννοώ την θεολογική πίστη στην αιωνιότητα του καπιταλισμού .

Εβγαλε βρώμα η Ιστορία οτι ξοφλήσατε

Ανακοίνωση της ΚΕΧΑ για τις επερχόμενες εκλογές της 17ης Ιούνη

Μετά τις εκλογές στις 17 Ιούνη, όποιο και αν είναι το αποτέλεσμά τους, ετοιμάζεται μια νέα σαρωτική και στρατηγικού χαρακτήρα επίθεση στα εναπομείναντα αναιμικά εργατικά δικαιώματα. Είναι η «συνταγή» της δικής τους απάντησης στην καπιταλιστική κρίση. Η βασική αιτία της προσφυγής στις κάλπες είναι η αγωνία για σταθεροποίηση συνολικά του πολιτικού συστήματος, εν μέσω κρίσης, μαζί με την ανάγκη πολιτικής ενσωμάτωσης των εργαζομένων. Η κυβέρνηση που θα βγει από τις εκλογές θα επωμιστεί τη «βρώμικη» δουλειά, της καπιταλιστικής απάντησης σε μια κρίση που διαρκώς βαθαίνει και εξαπλώνεται επιδημικά στην Ευρώπη απειλώντας τη βιωσιμότητα του Δυτικού καπιταλισμού. Η δυνατότητα ενσωμάτωσης της εργατικής αγανάκτησης, μέσω των εκλογικών αυταπατών και της αναμονής για την εφαρμογή του προγράμματος της νέας κυβέρνησης, θα είναι για την άρχουσα τάξη ένας ασφαλής δείκτης για το ρυθμό και την ποιότητα των αλλαγών που θέλει να προωθήσει στο πολιτικό σύστημα και την κοινωνία. Πέρα από το ποιο κυβερνητικό σχήμα προωθεί σήμερα ο αστικός κόσμος ως κριό και πρώτη γραμμή της σφοδρής αντιλαϊκής επίθεσης, ή τις εναλλακτικές λύσεις «γαλαζοπράσινων», «πρασινορόζ», «γαλαζόμαυρων» συνδυασμών που ζυμώνουν για μετά, η πρώτιστη αποστολή των εκλογών είναι η «επανανομιμοποίηση» συνολικά του αστικού πολιτικού συστήματος, για να μπορεί αυτό να δώσει εχέγγυα και νέες «δηλώσεις νομιμοφροσύνης» και στήριξης προς το κεφάλαιο. Η προσπάθεια επανεμφάνισης της σοσιαλδημοκρατίας, με κύριο εκφραστή τον ΣΥΡΙΖΑ, μοιάζει με κακόγουστη φάρσα, σε έναν κόσμο όπου οι επιλογές του κεφαλαίου, όχι μόνο στη χώρα μας αλλά και διεθνώς, συμφωνούν σε έναν και μοναδικό δρόμο από την καπιταλιστική κρίση στην καπιταλιστική ανάπτυξη: την υποτίμηση της αξίας της εργατικής δύναμης, την καταστροφή παραγωγικών δυνάμεων και το τσάκισμα της κοινωνικής πλειοψηφίας. Και ενώ η σοσιαλδημοκρατία πέθανε, το σύστημα σπεύδει να αναφωνήσει «ζήτω η σοσιαλδημοκρατία» γιατί θέλει στο σύντομα καταρρέον πρόσωπό της να τελειώνει μια και καλή, με κάθε ιδέα και ελπίδα αμφισβήτησης και αντίστασης που της χρεώνουν και υποτίθεται ότι αυτή εκπροσωπεί.

Η αστική τάξη λαμβάνει σοβαρά υπόψη της τις σαφείς ενδείξεις αδυναμίας ενσωμάτωσης των εργαζομένων. Δεν πρόκειται απλώς για το γενικό φόβο των αντιδράσεων που σίγουρα θα επέλθουν, αλλά και όσων έχουν συμβεί, γιατί δεν ξεχνούν το Δεκέμβρη του 2008, τις τεράστιες απεργιακές κινητοποιήσεις, τον κόσμο που κατέκλυζε τις πλατείες, αλλά και τους μικρούς ή μεγάλους αγώνες που γεννιούνται καθημερινά από τις γειτονιές μέχρι τα εργοστάσια, τους σταθμούς και τα λιμάνια. Γιατί σε αντίθεση με την πλειοψηφία του κόσμου της εργασίας, η άρχουσα τάξη έχει ταξική μνήμη. Γιατί μπορούν ακόμα κι από κει που κάθονται να μυρίσουν την οργή των εκατοντάδων χιλιάδων ανέργων στις ουρές του ΟΑΕΔ, αυτών που πεθαίνουν κάθε μέρα στα νοσοκομεία χωρίς φάρμακα ή πετιούνται έξω από αυτά, της νεολαίας και των εργαζόμενων που -αν δεν είναι άνεργοι- δουλεύουν χωρίς ωράριο, συμβάσεις, ασφάλιση, υπερωρίες και δικαιώματα, κυριολεκτικά για ένα κομμάτι ψωμί.

Στην παρούσα κοινωνική ζούγκλα, προϊόν της αλλά και επιδίωξη του συστήματος, είναι και η άνδρωση του ρεύματος του φασισμού, που γεννιέται, χτυπώντας πρώτα και κύρια τα πιο αδύναμα κομμάτια της τάξης μας, τους μετανάστες προλετάριους. Το άρμα του εθνικισμού το σύραν ως εδώ και το γιγάντωσαν, δεκαετίες τώρα, οι ιδέες της «ισχυρής Ελλάδας», της «εθνικής ενότητας και συστράτευσης», της «προάσπισης των εθνικών συμφερόντων», της υπεράσπισής της «εθνικής οικονομίας». Που στην ουσία τους μάλιστα ταυτίζονται και ανδρώθηκαν στην ελληνική κοινωνία χέρι-χέρι με τις ιδέες της “ισχυρής Ευρώπης”, του “Ευρωπαϊκού ιδεώδους” και πάνω από όλα της “Ευρώπης Φρούριο” απέναντι στους φτωχούς και κατατρεγμένους αυτού του κόσμου. Γίνεται έτσι ο φασισμός χρήσιμο εργαλείο για τον διχασμό της τάξης μας, ενσωμάτωσης και των πιο αδύναμων ντόπιων εξαθλιωμένων στα σχέδια του κεφαλαίου και μακρύ χέρι του κράτους που οπλίζει, τρομοκρατεί και εκτελεί όποιον αντιστέκεται.

Οι συνθήκες που διαμορφώνει σήμερα το πεδίο της καπιταλιστικής κρίσης θέτουν για την τάξη μας τόσο αναβαθμισμένες απαιτήσεις όσο και δυνατότητες εμφάνισης και προώθησης στην πράξη μιας εργατικής επαναστατικής πολιτικής, που θα επιχειρεί να κάνει πρόγραμμα δράσης, περιεχόμενο του συνολικού πολιτικού αγώνα των εργαζομένων, την επαναστατική απάντηση στην κρίση. Η επαναστατική απάντηση στην κρίση, όμως, δεν είναι ένα αφηρημένο σύνθημα, αλλά διαπερνά και διαμορφώνει συγκεκριμένες απαντήσεις σε όλα τα κρίσιμα μέτωπα της ταξικής πάλης και κρίνεται σε αυτά. Για να μην πληρώσουμε την κρίση τους πραγματικά, πρέπει να αρνηθούμε την επιστροφή στην καταστροφική για τον άνθρωπο και τη φύση καπιταλιστική ανάπτυξη, η οποία άλλωστε μας έφερε εδώ. Δε ζητάμε ακύρωση μνημονίων, αναδιαπραγμάτευσή τους ή απαγκίστρωση από αυτά, δε ζητάμε καν «διέξοδο», «ανακούφιση», «ανάσχεση» κ.λπ. από την κρίση, αλλά μετατροπή της σήμερα σε κρίση συνολικής αμφισβήτησης και ανατροπής του συστήματος που γεννά τις κρίσεις. Ξεκάθαρα, λοιπόν, χρέος της τάξης μας είναι το βάθεμα της καπιταλιστικής κρίσης, από την άλλη όμως πλευρά, προς όφελος των δυνάμεων της εργασίας, ώστε να οδηγήσει σε ανατροπή του ίδιου του καπιταλισμού.

Για να υπάρξει πραγματικό εργατικό αντίπαλο δέος στην επίθεση που γίνεται, χρειάζεται επειγόντως ένα νέο εργατικό κίνημα βάσης, αυτοοργάνωσης και χειραφέτησης. Ένα κίνημα που μέσα στα προγράμματα των αγώνων και της πολιτικής πάλης θα προωθεί τις λογικές και πρακτικές της εργατικής χειραφέτησης, της κατάργησης της εκμετάλλευσης, της αντίθεσης στα μοντέλα της καπιταλιστικής ανάπτυξης και κατανάλωσης, της αλλαγής του τρόπου παραγωγής του πλούτου και του ίδιου του πλούτου που παράγεται, της συμβατής με το περιβάλλον οργάνωσης της ζωής. Ένα τέτοιο κίνημα διεκδικεί όλον τον πλούτο που παράγει ο εργαζόμενος σήμερα, μαζί με την ανάγκη για αλλαγή αυτού του πλούτου. Ένα τέτοιο κίνημα παλεύει για την εργατική αυτοδιεύθυνση, δεν αναγνωρίζει στη ΓΣΕΕ και σε κανένα μόρφωμα του αστικοποιημένου συνδικαλισμού το δικαίωμα να εκπροσωπεί τους εργαζόμενους και δε χρειάζεται καμία αναγνώριση μέσα σε αυτούς τους θεσμούς στήριξης και αναπαραγωγής της αστικής εξουσίας. Αντίθετα, οργανώνεται και παλεύει, με πραγματικά ανεξάρτητο τρόπο, με συνελεύσεις και διαδικασίες βάσης, με σωματεία συγκροτημένα σε αυτή την κατεύθυνση, με πανεργατικό συντονισμό τους χωρίς γραφειοκρατικές ή «ταξικές» εκπροσωπήσεις.

Σε συνθήκες κοινοβουλευτικού ολοκληρωτισμού, αλλά και κρίσης της αστικής εκπροσώπησης, για να μη μας κυβερνήσει κανείς από όλα τα σχήματα και τις παραλλαγές της αστικής πολιτικής, η επαναστατική απάντηση στην κρίση οφείλει να συμβάλει, ώστε να μετατεθεί πλήρως το πεδίο της πολιτικής από τους μηχανισμούς της εκπροσώπησης και του θεάματός τους, στο πεδίο της ανάπτυξης συλλογικών αμεσοδημοκρατικών διαδικασιών και αντιθεσμών αγώνα, συνολικής πολιτικής πάλης για τα δικαιώματα και τις ανάγκες της τάξης μας. Επειδή ακριβώς στον ολοκληρωτικό καπιταλισμό και στον κοινοβουλευτικό ολοκληρωτισμό, η εργατική πολιτική είναι από μόνη της και εξ’ ορισμού αντιθεσμική, η επιλογή και πραγμάτωση τέτοιων αντιθεσμικών μορφών, είναι απαραίτητη, για να αντιστρέψουμε τους συσχετισμούς υπέρ της εργατικής τάξης. Η παρέμβαση της επαναστατικής πολιτικής στις εκλογές δεν μπορεί να διεκδικεί γενικώς την πολιτική έκφραση των αγώνων, αλλά ακριβώς το αντίθετο: να αξιοποιεί όποιες δυνατότητες της δίνουν τέτοιες μάχες για να αποκαλύπτει ότι τέτοιες διαδικασίες δεν είναι κομμάτι του κινήματος, ούτε μπορούν ποτέ να το εκπροσωπήσουν. Από αυτή τη σκοπιά, η εργατική επαναστατική πολιτική δε μπορεί να ζητάει καταγραφή εντός του αστικού συστήματος εκπροσώπησης, αλλά παλεύει για τη διαμόρφωση ενός ανταγωνιστικού προς αυτό πεδίου πολιτικής από τους ίδιους τους εργαζόμενους και τους αγωνιστές, και για τους ίδιους.

Με βάση όλα τα παραπάνω, είναι φανερό ότι κανένα πολιτικό σχέδιο κανενός σχηματισμού σε αυτές τις βουλευτικές εκλογές δε μπορεί να συμβάλει στην τόσο αναγκαία εμφάνιση και προώθηση της εργατικής επαναστατικής απάντησης στην κρίση. Άλλωστε, στο πραγματικό πεδίο κρίσης, εκείνο των εργατικών αγώνων, κανένας από τους σημερινούς εκλογικούς σχηματισμούς δε συνέβαλε ούτε όλο το προηγούμενο διάστημα ώστε να αναπτύξουν οι εργαζόμενοι μία πραγματικά διαφορετική σχέση και πράξη με την οικονομική και πολιτική ζωή.

Έτσι, στη βάση όλων των παραπάνω, καλούμε σε συνειδητή πολιτική αποχή από τις εκλογές της 17ης Ιούνη ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ ΣΕ ΕΝΕΡΓΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ στη διαμόρφωση ενός μαχητικού, επαναστατικού εργατικού κινήματος οικονομικο-πολιτικών διεκδικήσεων μέσα στους χώρους δουλειάς, τους άνεργους, τις γειτονιές και τις πρωτοβουλίες αυτοοργάνωσης, μαζί με όλους τους οργανωμένους και ανένταχτους αγωνιστές που αναζητούν απαντήσεις σε αυτή την κατεύθυνση, τόσο στο πεδίο της θεωρητικής και πολιτικής συζήτησης και δράσης, όσο και στο καθοριστικό πεδίο του κινήματος και των ταξικών αγώνων.

"Από τα τσακάλια δε γλιτώνεις με ευχές και παρακάλια" 

 Κ. Βάρναλης

13/06/2012

Κίνηση Εργατικής Χειραφέτησης & Αυτοοργάνωσης

*στη φωτογραφία, πορεία οχτώ χιλιάδων ανθρακωρύχων στην Ισπανία.