Εβγαλε βρώμα η Ιστορία οτι ξοφλήσατε

Ανακοίνωση της ΚΕΧΑ για τις επερχόμενες εκλογές της 17ης Ιούνη

Μετά τις εκλογές στις 17 Ιούνη, όποιο και αν είναι το αποτέλεσμά τους, ετοιμάζεται μια νέα σαρωτική και στρατηγικού χαρακτήρα επίθεση στα εναπομείναντα αναιμικά εργατικά δικαιώματα. Είναι η «συνταγή» της δικής τους απάντησης στην καπιταλιστική κρίση. Η βασική αιτία της προσφυγής στις κάλπες είναι η αγωνία για σταθεροποίηση συνολικά του πολιτικού συστήματος, εν μέσω κρίσης, μαζί με την ανάγκη πολιτικής ενσωμάτωσης των εργαζομένων. Η κυβέρνηση που θα βγει από τις εκλογές θα επωμιστεί τη «βρώμικη» δουλειά, της καπιταλιστικής απάντησης σε μια κρίση που διαρκώς βαθαίνει και εξαπλώνεται επιδημικά στην Ευρώπη απειλώντας τη βιωσιμότητα του Δυτικού καπιταλισμού. Η δυνατότητα ενσωμάτωσης της εργατικής αγανάκτησης, μέσω των εκλογικών αυταπατών και της αναμονής για την εφαρμογή του προγράμματος της νέας κυβέρνησης, θα είναι για την άρχουσα τάξη ένας ασφαλής δείκτης για το ρυθμό και την ποιότητα των αλλαγών που θέλει να προωθήσει στο πολιτικό σύστημα και την κοινωνία. Πέρα από το ποιο κυβερνητικό σχήμα προωθεί σήμερα ο αστικός κόσμος ως κριό και πρώτη γραμμή της σφοδρής αντιλαϊκής επίθεσης, ή τις εναλλακτικές λύσεις «γαλαζοπράσινων», «πρασινορόζ», «γαλαζόμαυρων» συνδυασμών που ζυμώνουν για μετά, η πρώτιστη αποστολή των εκλογών είναι η «επανανομιμοποίηση» συνολικά του αστικού πολιτικού συστήματος, για να μπορεί αυτό να δώσει εχέγγυα και νέες «δηλώσεις νομιμοφροσύνης» και στήριξης προς το κεφάλαιο. Η προσπάθεια επανεμφάνισης της σοσιαλδημοκρατίας, με κύριο εκφραστή τον ΣΥΡΙΖΑ, μοιάζει με κακόγουστη φάρσα, σε έναν κόσμο όπου οι επιλογές του κεφαλαίου, όχι μόνο στη χώρα μας αλλά και διεθνώς, συμφωνούν σε έναν και μοναδικό δρόμο από την καπιταλιστική κρίση στην καπιταλιστική ανάπτυξη: την υποτίμηση της αξίας της εργατικής δύναμης, την καταστροφή παραγωγικών δυνάμεων και το τσάκισμα της κοινωνικής πλειοψηφίας. Και ενώ η σοσιαλδημοκρατία πέθανε, το σύστημα σπεύδει να αναφωνήσει «ζήτω η σοσιαλδημοκρατία» γιατί θέλει στο σύντομα καταρρέον πρόσωπό της να τελειώνει μια και καλή, με κάθε ιδέα και ελπίδα αμφισβήτησης και αντίστασης που της χρεώνουν και υποτίθεται ότι αυτή εκπροσωπεί.

Η αστική τάξη λαμβάνει σοβαρά υπόψη της τις σαφείς ενδείξεις αδυναμίας ενσωμάτωσης των εργαζομένων. Δεν πρόκειται απλώς για το γενικό φόβο των αντιδράσεων που σίγουρα θα επέλθουν, αλλά και όσων έχουν συμβεί, γιατί δεν ξεχνούν το Δεκέμβρη του 2008, τις τεράστιες απεργιακές κινητοποιήσεις, τον κόσμο που κατέκλυζε τις πλατείες, αλλά και τους μικρούς ή μεγάλους αγώνες που γεννιούνται καθημερινά από τις γειτονιές μέχρι τα εργοστάσια, τους σταθμούς και τα λιμάνια. Γιατί σε αντίθεση με την πλειοψηφία του κόσμου της εργασίας, η άρχουσα τάξη έχει ταξική μνήμη. Γιατί μπορούν ακόμα κι από κει που κάθονται να μυρίσουν την οργή των εκατοντάδων χιλιάδων ανέργων στις ουρές του ΟΑΕΔ, αυτών που πεθαίνουν κάθε μέρα στα νοσοκομεία χωρίς φάρμακα ή πετιούνται έξω από αυτά, της νεολαίας και των εργαζόμενων που -αν δεν είναι άνεργοι- δουλεύουν χωρίς ωράριο, συμβάσεις, ασφάλιση, υπερωρίες και δικαιώματα, κυριολεκτικά για ένα κομμάτι ψωμί.

Στην παρούσα κοινωνική ζούγκλα, προϊόν της αλλά και επιδίωξη του συστήματος, είναι και η άνδρωση του ρεύματος του φασισμού, που γεννιέται, χτυπώντας πρώτα και κύρια τα πιο αδύναμα κομμάτια της τάξης μας, τους μετανάστες προλετάριους. Το άρμα του εθνικισμού το σύραν ως εδώ και το γιγάντωσαν, δεκαετίες τώρα, οι ιδέες της «ισχυρής Ελλάδας», της «εθνικής ενότητας και συστράτευσης», της «προάσπισης των εθνικών συμφερόντων», της υπεράσπισής της «εθνικής οικονομίας». Που στην ουσία τους μάλιστα ταυτίζονται και ανδρώθηκαν στην ελληνική κοινωνία χέρι-χέρι με τις ιδέες της “ισχυρής Ευρώπης”, του “Ευρωπαϊκού ιδεώδους” και πάνω από όλα της “Ευρώπης Φρούριο” απέναντι στους φτωχούς και κατατρεγμένους αυτού του κόσμου. Γίνεται έτσι ο φασισμός χρήσιμο εργαλείο για τον διχασμό της τάξης μας, ενσωμάτωσης και των πιο αδύναμων ντόπιων εξαθλιωμένων στα σχέδια του κεφαλαίου και μακρύ χέρι του κράτους που οπλίζει, τρομοκρατεί και εκτελεί όποιον αντιστέκεται.

Οι συνθήκες που διαμορφώνει σήμερα το πεδίο της καπιταλιστικής κρίσης θέτουν για την τάξη μας τόσο αναβαθμισμένες απαιτήσεις όσο και δυνατότητες εμφάνισης και προώθησης στην πράξη μιας εργατικής επαναστατικής πολιτικής, που θα επιχειρεί να κάνει πρόγραμμα δράσης, περιεχόμενο του συνολικού πολιτικού αγώνα των εργαζομένων, την επαναστατική απάντηση στην κρίση. Η επαναστατική απάντηση στην κρίση, όμως, δεν είναι ένα αφηρημένο σύνθημα, αλλά διαπερνά και διαμορφώνει συγκεκριμένες απαντήσεις σε όλα τα κρίσιμα μέτωπα της ταξικής πάλης και κρίνεται σε αυτά. Για να μην πληρώσουμε την κρίση τους πραγματικά, πρέπει να αρνηθούμε την επιστροφή στην καταστροφική για τον άνθρωπο και τη φύση καπιταλιστική ανάπτυξη, η οποία άλλωστε μας έφερε εδώ. Δε ζητάμε ακύρωση μνημονίων, αναδιαπραγμάτευσή τους ή απαγκίστρωση από αυτά, δε ζητάμε καν «διέξοδο», «ανακούφιση», «ανάσχεση» κ.λπ. από την κρίση, αλλά μετατροπή της σήμερα σε κρίση συνολικής αμφισβήτησης και ανατροπής του συστήματος που γεννά τις κρίσεις. Ξεκάθαρα, λοιπόν, χρέος της τάξης μας είναι το βάθεμα της καπιταλιστικής κρίσης, από την άλλη όμως πλευρά, προς όφελος των δυνάμεων της εργασίας, ώστε να οδηγήσει σε ανατροπή του ίδιου του καπιταλισμού.

Για να υπάρξει πραγματικό εργατικό αντίπαλο δέος στην επίθεση που γίνεται, χρειάζεται επειγόντως ένα νέο εργατικό κίνημα βάσης, αυτοοργάνωσης και χειραφέτησης. Ένα κίνημα που μέσα στα προγράμματα των αγώνων και της πολιτικής πάλης θα προωθεί τις λογικές και πρακτικές της εργατικής χειραφέτησης, της κατάργησης της εκμετάλλευσης, της αντίθεσης στα μοντέλα της καπιταλιστικής ανάπτυξης και κατανάλωσης, της αλλαγής του τρόπου παραγωγής του πλούτου και του ίδιου του πλούτου που παράγεται, της συμβατής με το περιβάλλον οργάνωσης της ζωής. Ένα τέτοιο κίνημα διεκδικεί όλον τον πλούτο που παράγει ο εργαζόμενος σήμερα, μαζί με την ανάγκη για αλλαγή αυτού του πλούτου. Ένα τέτοιο κίνημα παλεύει για την εργατική αυτοδιεύθυνση, δεν αναγνωρίζει στη ΓΣΕΕ και σε κανένα μόρφωμα του αστικοποιημένου συνδικαλισμού το δικαίωμα να εκπροσωπεί τους εργαζόμενους και δε χρειάζεται καμία αναγνώριση μέσα σε αυτούς τους θεσμούς στήριξης και αναπαραγωγής της αστικής εξουσίας. Αντίθετα, οργανώνεται και παλεύει, με πραγματικά ανεξάρτητο τρόπο, με συνελεύσεις και διαδικασίες βάσης, με σωματεία συγκροτημένα σε αυτή την κατεύθυνση, με πανεργατικό συντονισμό τους χωρίς γραφειοκρατικές ή «ταξικές» εκπροσωπήσεις.

Σε συνθήκες κοινοβουλευτικού ολοκληρωτισμού, αλλά και κρίσης της αστικής εκπροσώπησης, για να μη μας κυβερνήσει κανείς από όλα τα σχήματα και τις παραλλαγές της αστικής πολιτικής, η επαναστατική απάντηση στην κρίση οφείλει να συμβάλει, ώστε να μετατεθεί πλήρως το πεδίο της πολιτικής από τους μηχανισμούς της εκπροσώπησης και του θεάματός τους, στο πεδίο της ανάπτυξης συλλογικών αμεσοδημοκρατικών διαδικασιών και αντιθεσμών αγώνα, συνολικής πολιτικής πάλης για τα δικαιώματα και τις ανάγκες της τάξης μας. Επειδή ακριβώς στον ολοκληρωτικό καπιταλισμό και στον κοινοβουλευτικό ολοκληρωτισμό, η εργατική πολιτική είναι από μόνη της και εξ’ ορισμού αντιθεσμική, η επιλογή και πραγμάτωση τέτοιων αντιθεσμικών μορφών, είναι απαραίτητη, για να αντιστρέψουμε τους συσχετισμούς υπέρ της εργατικής τάξης. Η παρέμβαση της επαναστατικής πολιτικής στις εκλογές δεν μπορεί να διεκδικεί γενικώς την πολιτική έκφραση των αγώνων, αλλά ακριβώς το αντίθετο: να αξιοποιεί όποιες δυνατότητες της δίνουν τέτοιες μάχες για να αποκαλύπτει ότι τέτοιες διαδικασίες δεν είναι κομμάτι του κινήματος, ούτε μπορούν ποτέ να το εκπροσωπήσουν. Από αυτή τη σκοπιά, η εργατική επαναστατική πολιτική δε μπορεί να ζητάει καταγραφή εντός του αστικού συστήματος εκπροσώπησης, αλλά παλεύει για τη διαμόρφωση ενός ανταγωνιστικού προς αυτό πεδίου πολιτικής από τους ίδιους τους εργαζόμενους και τους αγωνιστές, και για τους ίδιους.

Με βάση όλα τα παραπάνω, είναι φανερό ότι κανένα πολιτικό σχέδιο κανενός σχηματισμού σε αυτές τις βουλευτικές εκλογές δε μπορεί να συμβάλει στην τόσο αναγκαία εμφάνιση και προώθηση της εργατικής επαναστατικής απάντησης στην κρίση. Άλλωστε, στο πραγματικό πεδίο κρίσης, εκείνο των εργατικών αγώνων, κανένας από τους σημερινούς εκλογικούς σχηματισμούς δε συνέβαλε ούτε όλο το προηγούμενο διάστημα ώστε να αναπτύξουν οι εργαζόμενοι μία πραγματικά διαφορετική σχέση και πράξη με την οικονομική και πολιτική ζωή.

Έτσι, στη βάση όλων των παραπάνω, καλούμε σε συνειδητή πολιτική αποχή από τις εκλογές της 17ης Ιούνη ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ ΣΕ ΕΝΕΡΓΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ στη διαμόρφωση ενός μαχητικού, επαναστατικού εργατικού κινήματος οικονομικο-πολιτικών διεκδικήσεων μέσα στους χώρους δουλειάς, τους άνεργους, τις γειτονιές και τις πρωτοβουλίες αυτοοργάνωσης, μαζί με όλους τους οργανωμένους και ανένταχτους αγωνιστές που αναζητούν απαντήσεις σε αυτή την κατεύθυνση, τόσο στο πεδίο της θεωρητικής και πολιτικής συζήτησης και δράσης, όσο και στο καθοριστικό πεδίο του κινήματος και των ταξικών αγώνων.

"Από τα τσακάλια δε γλιτώνεις με ευχές και παρακάλια" 

 Κ. Βάρναλης

13/06/2012

Κίνηση Εργατικής Χειραφέτησης & Αυτοοργάνωσης

*στη φωτογραφία, πορεία οχτώ χιλιάδων ανθρακωρύχων στην Ισπανία.

Εισήγηση-Τοποθέτηση της Κίνησης Εργατικής Χειραφέτησης και Αυτοοργάνωσης

Εισήγηση-Τοποθέτηση της Κίνησης Εργατικής Χειραφέτησης και Αυτοοργάνωσης στην εκδήλωση-συζήτηση με θέμα: 

“Εργατικοί Αγώνες και Αυτοδιαχείριση” 

στο “Φεστιβάλ Αυτοδιαχείρισης” που οργάνωσε η “Συνεργατική Αλληλεγγύη” στις 9/6/2012 στη Φιλοσοφική σχολή ΑΠΘ. 

1. Εισαγωγή 

...Πριν από λίγες μέρες, ο “Συναγωνιστής” και “Σύντροφος” Αλέξης έδωσε μία συνέντευξη τύπου και κατέθεσε 10 σημεία για το πρόγραμμα της κυβέρνησης του σε ότι αφορά τα ζητήματα της ανεργίας. Η πρόταση Νο 6 (του προγράμματος) έλεγε το εξής: “Χορήγηση νομοθετικά της δυνατότητας αυτοδιαχείρισης των εγκαταλελειμμένων από τους ιδιοκτήτες τους και κατειλημμένων από τους εργάτες επιχειρήσεων”. Ταυτόχρονα, βέβαια, στο ίδιο πρόγραμμα -δυο σειρές παραπάνω- η πρόταση Νο. 4 έλεγε: “Οικονομική στήριξη των μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων και άλλων τομέων της οικονομίας που διαθέτουν συγκριτικά πλεονεκτήματα” και κινδυνεύουν να κλείσουν. Ξεκινάω με αυτό, όχι για να καταδείξω τον τραγέλαφο της όποιας κυβερνητικής αριστεράς, αλλά για να επισημάνω ότι η πρόταση (ή έστω το άκουσμα της πρότασης) για αυτοδιαχείριση στις μέρες μας από ότι φαίνεται κάθε άλλο παρά υπερφίαλο είναι. Είναι βέβαια γνωστός ο ιστορικός ρόλος της σοσιαλδημοκρατίας να υφαρπάζει επαναστατικά αιτήματα που ξεπηδούν μέσα από τις πραγματικές εργατικές ανάγκες και την αγωνιστική κίνηση και διάθεση της τάξης, να της απομονώνει από το κοινωνικό και πολιτικό πλαίσιο μέσα στο οποίο γεννιούνται, να τις μεταλλάσσει και να τις εντάσσει οργανικά στο πρόγραμμα ενσωμάτωσης και διάλυσης κάθε αυθόρμητης, ήμι-συνειδητής ή και συνειδητής προσπάθειας χειραφέτησης της τάξης. Ομοίως, βέβαια, αλλά από άλλη αφετηρία και σαφώς με άλλη προοπτική (δυστυχώς όμως -πολλές φορές- με την ίδια ίσως κατάληξη, αυτή δηλαδή της ατελεσφορίας ή της ενσωμάτωσης) τμήματα του ριζοσπαστικού εργατικού κινήματος προτείνουν ή εφαρμόζουν μορφές αυτοδιαχείρισης αποκομμένα από ένα συνολικό πολιτικό και κοινωνικό πρόγραμμα σε μορφές και περιεχόμενο που να μπορεί να συμβάλει στην χειραφέτηση της τάξης. 

Εμείς θα επιχειρήσουμε να καταθέσουμε μία συνεκτική λογική για το πως αντιλαμβανόμαστε την αυτοδιαχείριση, ποιο είναι το υποκείμενο υλοποίησής της, στη βάση ποιόν προϋποθέσεων μπορεί αυτή να υλοποιηθεί και πως από τους εργατικούς αγώνες και την αυτοδιαχείριση στους χώρους δουλειάς μπορούμε να περάσουμε στην συνολική κοινωνική αυτοδιεύθυνση. Ή μάλλον για να το πούμε πιο σωστά -για να μην θεωρηθεί ότι επρόκειτο για διακριτές -πόσο μάλλον - διαδοχικές διαδικασίες, ότι ο αγώνας για αυτοδιαχείριση εμπεριέχει, ταυτίζεται, προϋποθέτει, τον αγώνα για την συνολική κοινωνική απελευθέρωση. 

H Κίνηση Εργατικής Χειραφέτησης & Αυτοοργάνωσης στο Φεστιβαλ Αυτοδιαχείρισης

ολόκληρο το πρόγραμμα

Η ΚΕΧΑ σας προσκαλεί στο φεστιβάλ Αυτοδιαχείρισης. Η Κίνηση συμμετέχει στην εκδήλωση με θέμα: "Εργατικοί Αγώνες & Αυτοδιαχείριση", το Σάββατο 9 Ιούνη, 18.00 στη Φιλοσοφική σχολή του ΑΠΘ.  

ΟΥΤΕ ΣΤΟ ΜΕΤΡΟΠΟΛΙΣ ΟΥΤΕ ΠΟΥΘΕΝΑ ΔΕ ΘΑ ΜΑΣ ΣΥΝΤΡΙΨΟΥΝΕ ΤΑ ΑΦΕΝΤΙΚΑ

κείμενο που μοιράστηκε στη σημερινή κινητοποίηση στο ΜΕΤΡΟΠΟΛΙΣ Θεσσαλονίκης 

  

Ένα από τα πιο κεντρικά και γνωστά δισκοπωλεία της πόλης μας, το METROPOLIS  στην Τσιμισκή παραμένει κλειστό εδώ και μία περίπου εβδομάδα καθώς οι εργαζόμενοι βρίσκονται σε επίσχεση εργασίας μπροστά στην άρνηση του ιδιοκτήτη του ομίλου, Ανδρέα Κουρή, να καταβάλει τους μισθούς 3 και πλέον μηνών. Ταυτόχρονα στην Αθήνα οι συνάδελφοί τους αγωνίζονται μαζικά και δυναμικά έχοντας να αντιμετωπίσουν απολύσεις, κλείσιμο καταστημάτων και μη καταβολή μισθών και αποζημιώσεων. Μόλις 2,5 μήνες μετά την εξαγορά της αλυσίδας από τον εν λόγω επιχειρηματία (επίσης ιδιοκτήτη του MAD και πολλών ανάλογων εταιρειών) γνωστής οικογένειας μεγαλοκαρχαριών των ΜΜΕ, με πολυσχιδείς δραστηριότητες σε Ελλάδα, Βαλκάνια και Κύπρο, η κατεύθυνση είναι προφανής. Η επιχείρηση φορτώνεται με χρέη, αρνείται να πληρώσει ενοίκια αποσκοπώντας σε εξώσεις,  εξωθεί υπαλλήλους σε παραιτήσεις, απολύει άλλους και συρρικνώνεται με ιλιγγιώδη ρυθμό, οδηγείται δηλ. με μαθηματική ακρίβεια στο κλείσιμο και την χρεωκοπία με όσο το δυνατόν λιγότερες συνέπειες για τα αφεντικά της που στρέφουν το ενδιαφέρον τους σε πιο επικερδείς κατευθύνσεις (βλ. MAD tv Κύπρου).

Το έργο γνωστό και χιλιοπαιγμένο. Η -απόλυτα θεμιτή- νομική οδός για τις αυτονόητες διεκδικήσεις από πλευράς των εργαζομένων δεν εγγυάται σε καμία περίπτωση την άμεση ικανοποίηση των αναγκών τους, ούτε θα ανακουφίσει αυτούς και τις οικογένειές τους που βλέπουν την δαμόκλειο σπάθη της ανεργίας και της ανέχειας να αιωρείται απειλητικά πάνω από τα κεφάλια τους. Ο δρόμος του συλλογικού ταξικού αγώνα, της αυτοοργάνωσης και της αυτοδιαχείρισης μπορεί έτσι κι αλλιώς να εγκυμονεί περισσότερη ελπίδα τόσο για μια άμεση νίκη όσο και για αυτά που θα αφήσει πίσω του.

Οι εργαζόμενοι του METROPOLIS έχουν την αμέριστη αλληλεγγύη μας σε κάθε βήμα που θα επιλέξουν να κάνουν προς αυτήν την κατεύθυνση: της σύνδεσης με τον αγώνα των συναδέλφων τους στην Αθήνα, της οργάνωσης μαζί με όλους τους εργαζόμενους του κλάδου σε μαχητικά σωματεία βάσης όπως είναι το σωματείο βιβλίου-χάρτου, της όξυνσης και της δημοσιοποίησης μιας σύγκρουσης που όσο κι αν γίνεται μέσα στην πιο δυσοίωνη συγκυρία για την πλευρά των εκμεταλλευόμενων, δεν πρέπει να εγκαταλείψουμε σε καμία περίπτωση. Δεν ξεχνάμε ότι τα εκατομμύρια του Κουρή και του κάθε Κουρή είναι κλεμμένα απ’ τον δικό μας ιδρώτα, τα έχει καρπωθεί από την δική μας εργασία, τους κόπους, τις γνώσεις, τον χρόνο που μας κλέβουνε για να γίνονται όλο και πλουσιότεροι.

Η κίνηση εργατικής χειραφέτησης & αυτοοργάνωσης προτείνει σε κάθε εργατικό αγώνα, όσο μικρός ή μεγάλος κι αν είναι αυτός, όσο αποφασιστικός, διστακτικός ή μεμονωμένος, να χτυπήσει την καρδιά της εκμετάλλευσης, την ιδιοκτησία του πλούτου. Αν τα αφεντικά αρνούνται να μας δώσουν αυτά που μας χρωστάνε δεν θα τους λυπηθούμε, δεν θα δείξουμε κατανόηση, δεν θα κάνουμε υπομονή μέχρι να΄ρθουν καλύτερες μέρες, δεν θα περιμένουμε καμιά αριστερή κυβέρνηση. Θα καταλάβουμε όσα καταχρηστικά τους ανήκουν, θα αντιστρέψουμε τους άδικους νόμους τους και θα πάρουμε τους χώρους δουλειάς στα χέρια μας.

Δε θα ζήσουμε σαν δούλοι.

ΚΙΝΗΣΗ ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΧΕΙΡΑΦΕΤΗΣΗΣ & ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗΣ

Θεσ/νίκη, 2 Ιουνίου 2012

"Η θέση μας για τα συνεργατικά εγχειρήματα"

1.Η καπιταλιστική κρίση, μακροσκοπικά, δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια μηχανή καταστροφής. Καταστροφής παραγωγικών δυνάμεων και βίαιη αναδιάταξη των παραγωγικών σχέσεων σε χειρότερες θέσεις για τον κόσμο της μισθωτής εργασίας. Κομβικό σημείο αυτής της καταστροφής, η γιγάντωση της δομικής ανεργίας και η διόγκωση της γκρίζας ζώνης μεταξύ εργασίας και ανεργίας, η μαύρη εργασία. Απότοκο της διαδικασίας αυτής είναι και η εμφάνιση και λειτουργία διαφόρων και πολλών ταχυτήτων συνεργατικών εγχειρημάτων, κυρίως στον τριτογενή τομέα, τον τομέα των υπηρεσιών.

2.Για μας εδώ πρέπει να γίνει ένας κρίσιμος διαχωρισμός. Η γενικευμένη καταστροφή για τα εργατικά εισοδήματα της εποχής μας, εντείνει τις προσπάθειες "μοιράσματος της φτώχειας" και "φιλανθρωπίας" και από πλευρές που δεν έχουν καμία σχέση με τον αγώνα της εργατικής τάξης για την απελευθέρωσή της, πολλές φορές μάλιστα, τέτοιες "φιλεύσπλαχνες" ενέργειες κρύβουν από πίσω τους το πιο σκοτεινό πρόσωπο των εχθρών μας. Τέτοιες κινήσεις όπως τα συσσίτια της εκκλησίας ή τα "κοινωνικά παντοπωλεία" ακροδεξιών και φασιστικών ομάδων στόχο δεν έχουν παρά μέσω της λείανσης κάποιων ακραίων φαινομένων της κρίσης να εξανθρωπίσουν όσο μπορούν το πρόσωπο του τυρρανικού σύγχρονου καπιταλισμού.

3.Τα συνεργατικά εγχειρήματα που μπορούν να σταθούν πραγματική βοήθεια στην εργατική τάξη και τους αγώνες της θα πρέπει να χαρακτηρίζονται από: α. Σύνδεση με τους εργατικούς αγώνες. Να είναι δηλαδή, ενεργό κομμάτι του κινήματος, β. να προωθούν το αμεσοδημοκρατικό-συνεργατικό μοντέλο σαν πρότυπο και παράδειγμα -στα μέτρα του εφικτού εντός της σημερινής καπιταλιστικής παραγωγής, γ. να μην απασχολούν μισθωτούς εργαζόμενους και να έχουν οριζόντια συνεταιριστική μορφή στη λογική της συλλογικής ιδιοκτησίας, δ. οι εργαζόμενοι που συνεταιρίζονται σε αυτά τα εγχειρήματα, να αμοίβονται με βασικό μισθό που να μην υπερβαίνει σε πολλαπλάσια μορφή τον μέσο μισθό της εργατικής τάξης, δηλαδή να μη στοχεύουν στον πλουτισμό των μελών τους, αλλά στην αξιοπρεπή διαβίωση τους.
Από αυτή τη σκοπιά απορρίπτουμε και τον "εθελοντισμό" που δεν πετυχαίνει παρά να μειώνει περαιτέρω το εργατικό κόστος.

4. Δεν έχουμε καμιά αυταπάτη ότι ο γόρδιος δεσμός της εκμετάλλευσης, μπορεί να λυθεί εθελοτυφλώντας απέναντι στις κυρίαρχες καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής και ιδιοκτησίας. Το αντίθετο μάλιστα. Αγωνιζόμαστε για την γέννηση και ενδυνάμωση ενός ταξικού επαναστατικού εργατικού κινήματος που στον πυρήνα της λογικής του θα έχει την κατάκτηση των μέσων παραγωγής και την αυτοδιαχείρησή τους από τη κοινωνική πλειοψηφία και όπλα του θα είναι το πάγωμα της παραγωγής, ο εργατικός εκβιασμός στην εργοδοσία και το κράτος, η γενική απεργία. Ο δρόμος που έχουμε επιλέξει προς αυτή τη κατεύθυνση είναι η ενίσχυση των εργατικών αντιθεσμών, των σωματείων, των εργατικών συμβουλίων και των ταξικά συνειδητοποιημένων συνελεύσεων γειτονιάς. Σε αυτό το πλαίσιο βλέπουμε και τα συνεργατικά εγχειρήματα ως συμπληρωματικό κομμάτι αυτού του ενιαίου αγώνα της τάξης για την απελευθέρωσή της, που μπορούν ειδικότερα στη πόλη μας να στηρίξουν -και ήδη αρκετά από αυτά το κάνουν- εργατικούς αγώνες, αλλά και τη προσπάθεια για χτίσιμο ενός ανεξάρτητου εργατικού κέντρου αγώνα.

5. Βλέπουμε τα εγχειρήματα αυτά ως κύτταρα οργάνωσης της τάξης στο βαθμό που οι εργαζόμενοί τους συνειδητά και μεθοδικά προπαγανδίζουν την γενικευμένη αυτοδιαχείριση και προβάλλουν το παράδειγμα της δομής τους μέσα και από τον μεταξύ τους συντονισμό (προς αποφυγή του σεπαρατισμού) και από την οργανική τους σύνδεση με εργατικούς αγώνες (κάνοντας πράξη την ταξική αλληλεγγύη). Ο ρόλος που μπορούν να διαδραματίσουν στην εξέλιξη των διαδικασιών συγκρότησης και δόμησης αυτού του επαναστατικού πόλου στο εργατικό θα διαμορφώνεται διαλεκτικά μέσα στην πορεία αυτής της κατεύθυνσης και πάντα σε στενή σχέση με τα αναβαθμισμένα πολιτικά χαρακτηριστικά που όσο κερδίζουν έδαφος και κοινωνική απεύθυνση θα βελτιώνουν και τις πολιτικές δυνατότητες των δομών αυτών και είναι για εμάς σε κάθε περίπτωση στόχος πάλης και πολιτικής ζύμωσης.

15.05.2012

Εκδήλωση-Βιβλιοπαρουσίαση "Ναζισμός & Εργατική Τάξη"

Την Παρασκευή 4 ΜΑΙΟΥ στις 18.00 στο Εργατικό Κέντρο Θεσσαλονίκης, δυο μέρες πριν τις εκλογές η Κίνηση Εργατικής Χειραφέτησης & Αυτοοργάνωσης διοργανώνει εκδήλωση όπου θα παρουσιαστεί το βιβλίο του Sergio Bologna "Ο Ναζισμός και η Εργατική τάξη, κρίση, κράτος πρόνοιας και αντιφασιστική βία στη γερμανία του μεσοπολέμου " [εκδόσεις antifa scripta]. 

Μέσα σε ένα ζοφερό background αναβαθμισης της καπιταλιστικής επίθεσης απο το κράτος και τα αφεντικά και μια παράλληλη άνοδο του νεο-φασισμού και νεο-ναζισμού, επιλέγουμε να αναδείξουμε την ανάγκη γενικευμένης όξυνσης της ταξικής πάλης, μέσα στους εργατικούς χώρους, στους άνεργους, στα κοινωνικά μέτωπα και το πεζοδρόμιο. Αποστοιχιζόμαστε απο τις λογικές κοινοβουλευτικής αντιπροσώπευσης της ΤΑΞΗΣ ΜΑΣ απο κοματικούς φορείς που δεν μπορούν και δεν θέλουν να εκφράσουν τα συμφέροντα και τις ανάγκες του σύγχρονου προλεταριάτου. 

Εαν δεξιοι κι αριστεροί μιλούν για μια Νέα Δημοκρατία της Βαιμάρης για εμάς αυτό σημαίνει ένα πράγμα: ΠΑΙΡΝΟΥΜΕ ΘΕΣΗ ΜΑΧΗΣ απέναντι σε κράτος, φασίστες και αφεντικά, απέναντι στο σύνολο των καπιταλιστικών θεσμίσεων και τερατογεννήσεων.   

Με Σωματεία Βάσης, δομές Ανέργων, Λαικές Συνελεύσεις και Αδιάλλακτους Ταξικούς  Αγώνες τσακίζουμε τον κόσμο των αφεντικών και των συνοδοιπόρων τους. 

Σας προσκαλούμε όλους εργαζόμενους, και άνεργους στην εκδήλωση και τη συζήτηση, σε ένα πρώτο σταθμό στη διαδρομή για το χτίσιμο του Ταξικού Δυναμικού Αντικαπιταλιστικού & Αντιφασιστικού Αγώνα. 

ΚΙΝΗΣΗ ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΧΕΙΡΑΦΕΤΗΣΗΣ & ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗΣ

ΚΡΙΣΗ ΘΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΟΣΟ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ – ΤΩΡΑ ΠΛΟΥΤΟΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΓΩΓΗ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΩΝ ΕΡΓΑΤΩΝ

Η φετινή πρωτομαγιά έχει ιδιαίτερη σημασία για την εργατική τάξη. Το νόημά της δεν περιορίζεται πια μόνο στο να τιμηθούν και να κρατηθούν ζωντανοί στην μνήμη οι εργατικοί αγώνες του παρελθόντος και οι κατακτήσεις που αυτοί απέδωσαν. Αυτές, ούτως ή άλλως το Κεφάλαιο τις πήρε όλες πίσω δραττόμενο της ευκαιρίας που του παρουσιάζει η καπιταλιστική κρίση. Ακριβώς για αυτόν τον λόγο είναι που η ουσία της φετινής πρωτομαγιάς είναι να συνειδητοποιήσει όλος ο κόσμος της εργασίας όχι μόνο τι σημαίνει η απώλεια όλων των κατακτήσεων των παλιών εργατικών αγώνων – αυτό έτσι κι αλλιώς το ζει στην καθημερινότητά του – αλλά και την ιστορική σημασία των κοινωνικών συνθηκών του παρόντος και κυριότερα τους τρόπους, τις μεθόδους, τις δυνάμεις και τα όπλα που έχει στην διάθεσή του για να ανατρέψει την οικονομική και πολιτική εξουσία του Κεφαλαίου.

Οι συνθήκες το έφεραν έτσι λοιπόν, που η φετινή πρωτομαγιά τυχαίνει να πέφτει πολύ κοντά στις εκλογές, παραδοσιακά μια από τις μεγαλύτερες παγίδες-αναχώματα που χρησιμοποιείται απο Κράτος και Κεφάλαιο για να ενσωματώσουν το εργατικό κίνημα. Από την μία οι παραδοσιακοί πυλώνες της πολιτικής εξουσίας του Κεφαλαίου, ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, ευθυγραμμισμένοι πλήρως με τις ανάγκες των κεφαλαιοκρατών έχοντας καταστρέψει κάθε κοινωνική παροχή, έχοντας βάλει πλάτες σε αφεντικά για την στήριξη των συμφερόντων τους, έχοντας συγχωνεύσει σχολεία και νοσοκομεία, έχοντας οδηγήσει μισθούς και συντάξεις στο ναδίρ και τελικά έχοντας διαλύσει και εξεφτελίσει κάθε δομή εργατικής διεκδίκησης και εκπροσώπησης με την κατάργηση συλλογικών συμβάσεων αλλά και κλαδικών συνδικάτων έρχονται σήμερα με χαρακτηριστικό θράσος να ζητήσουν την ψήφο των εργαζομένων με σύνθημα πια όχι το «λεφτά υπάρχουν» αλλά με το «δεν θα κοπούν άλλα». Είναι οι ίδιοι άνθρωποι που με τόσο κυνισμό προσπαθούσαν να πείσουν την εργατική τάξη ότι είναι η ίδια υπαίτια για την καπιταλιστική κρίση. Από κοντά και τα κόμματα της Αριστεράς να παρουσιάζουν το καθένα τα δικά τους προγράμματα αναβίωσης μιας σοσιαλδημοκρατικής διαχείρησης, ξεκάθαρα προϊόντα της φαντασίας τους μια και ακόμα να μπορούσε ο εργαζόμενος το 2012 να οφεληθεί απο την σοσιαλδημοκρατία, δεν μας λένε πως αυτή θα υπάρξει με τις ρημαγμένες παραγωγικές δομές της Ελλάδας και εν μέσω βαθιάς καπιταλιστικής κρίσης. Από την άλλη παίζουν εναν ξεκάθαρα διαλυτικό ρόλο στο εργατικό κίνημα καλλιεργόντας αυταπάτες για δυνατές «προοδευτικές» ή «αριστερές» κυβερνήσεις ή κοινοβουλευτικές πλειοψηφίες. Όμως σε μια αστική βουλή δεν μπορεί να υπάρξει αυθεντική εργατική εκπροσώπηση.

Οι συνθήκες σήμερα είναι πιο ώριμες από ποτέ για να αμφισβητηθούν και να ανατραπούν όλα τα θεμέλια που στηρίζουν το σάπιο καπιταλιστικό σύστημα, τα βασικότερα όλων η ατομική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής και η μισθωτή εργασία. Είναι καιρός πια η τάξη που παράγει τον κοινωνικό πλούτο, η εργατική τάξη να πάρει αυτόν τον πλούτο στα χέρια της. Η τεχνολογική πρόοδος και η ανάπτυξη των μέσων παραγωγής επιτρέπει σήμερα πιο εύκολα και με μεγαλύτερη σιγουριά από ποτέ να μιλάμε για 5ωρη ή 6ωρη εργασία για όλους, της οποίας ο παραγόμενος πλούτος είναι ικανός να καλύψει τις ανάγκες τις κοινωνίας. Είναι καιρός να παράγουμε για τις δικές μας ανάγκες και όχι των αφεντικών. Για εμάς ο δρόμος προς την απόκτηση όλων των παραπάνω είναι μόνο ένας: ο δρόμος της κοινωνικής επανάστασης. Βασική συνθήκη, όμως για να πραγματοποιηθεί μια αληθινή κοινωνική επανάσταση είναι οι ζωντανές εργατικές δομές, τα μαχητικά συνδικάτα που θα έχουν ξεκάθαρα επαναστατικά χαρακτηριστικά. Τις ανάγκες των δομών αυτών δεν καλύπτουν – και ούτε θα μπορούσαν άλλωστε – ούτε η ξεπουλημένη ΓΣΕΕ, ούτε το ρεφορμιστικό ΠΑΜΕ. Γι αυτό από την 1η του Μάη και για κάθε μέρα οι εργαζόμενοι πρέπει να παλέψουμε για την οργάνωση και λειτουργία ανεξάρτητων σωματείων βάσης, την οργανωτική διάσπαση απο την ΓΣΕΕ, για ανεξάρτητους εργατικούς αγώνες απο τα κάτω, για την οργάνωση ενός ανεξάρτητου κέντρου αγώνα, οργανωμένου σε ομοσπονδιακή βάση και λειτουργώντας με αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες, ελεύθερο από Κράτος και αφεντικά, καθώς και από κάθε απόχρωσης κομματικών μηχανισμών. 

Σε αυτήν την κατεύθυνση η Κίνηση Εργατικής Χειραφέτησης και Αυτοοργάνωσης καλεί την Τρίτη 1η Μαϊου 10:00 π.μ. σε ανεξάρτητη ταξική πορεία από την Καμάρα και με επιστροφή σε αυτήν, με κατεύθυνση πρός τα Blé για την ενίσχυση του αγώνα που μένεται , όπου το αφεντικό έχει να πληρώσει τους εργαζόμενούς του κανονικά από τον περασμένο Μάιο, δίνοντας χαρτζιλίκια των 150 και 300 ευρώ, δεν πληρώνει υπερωρίες και δεν δίνει ρεπό και άδειες. Όλα αυτά σε ένα καθεστώς διευρυμένης εργοδοτικής τρομοκρατίας με απολύσεις όσων ζήτησαν τα δεδουλευμένα - δηλαδή το αυτονόητο και με κάμερες παρακολούθησης στον χώρο εργασίας. Κανένας εργαζόμενος να μην μείνει μόνος του μπροστά στην τρομοκρατία Κράτους και Κεφαλαίου. Αυτή η πρωτομαγιά να γίνει η αρχή οργανωμένων και μαζικών αγώνων.

Για την οργάνωση της τάξης.

Την απελευθέρωση της κοινωνίας.

Κίνηση Εργατικής Χειραφέτησης και Αυτοοργάνωσης