Νέα ημερομηνία και νέος τόπος για το 1ο Φεστιβάλ Εργατικής Αυτοοργάνωσης

1^ο Φεστιβάλ Εργατικής Αυτοοργάνωσης

15-16 OKTΩΒΡΙΟΥ 2011 [ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΑΠΘ]

Η συνέλευση της Κίνησης Εργατικής Χειραφέτησης & Αυτοοργάνωσης για τη διοργάνωση του 1ου Φεστιβάλ Εργατικής Αυτοοργάνωσης, καλεί όλους τους εργαζόμενους και τα Σωματεία τους, την νεολαία, τους μετανάστες, τις πολιτικές συλλογικότητες και τα συλλογικά εγχειρήματα, τους κατειλημμένους χώρους και τις συνελεύσεις γειτονιάς να συμμετάσχουν στις εκδηλώσεις του διημέρου,(15-16/10) ώστε να ανοίξει ο διάλογος και να διερευνηθούν οι δυναμικές για την συσπείρωση του επαναστατικού τμήματος του εργατικού κινήματος, σε έναν ξεχωριστό, ανταγωνιστικό πόλο απέναντι τόσο στον κρατικό-εργοδοτικό συνδικαλισμό των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ, όσο και στον κομματικό συνδικαλισμό του ΠΑΜΕ. Για ένα πραγματικό συντονιστικό εργατών σε ένα Ανεξάρτητο Εργατικό Κέντρο Αγώνα, για την οργανωτική αποδέσμευση από την προδοτική και ρεφορμιστική συνδικαλιστική ηγεσία, για τη δημιουργία μιας Επαναστατικής Προλεταριακής Ομοσπονδίας. Αντί να σηκώσουμε λευκό πανί, παίρνουμε θέσεις μάχης απέναντι στο καπιταλιστικό υπάρχον, ενάντια στο κράτος και όλους τους επίδοξους διαχειριστές των ζωών μας. 

Αναλύοντας την πολιτική και οικονομική συγκυρία από ταξική και εργατική σκοπιά, αντιλαμβανόμαστε το παρόν και οριοθετούμε τα νέα καθήκοντα της τάξης μας, σκιαγραφούμε ένα πολιτικό και συνδικαλιστικό πλαίσιο που θα ανοίξει επαναστατική τομή στο ατσαλένιο δέρμα του παρόντος για να διαφύγουμε σε ένα απελευθερωμένο από κράτος και ντόπια - ξένα αφεντικά, μέλλον.

ΚΑΘΕΤΕΣ ΤΟΜΕΣ – ΟΡΙΖΟΝΤΙΕΣ ΔΟΜΕΣ

Για την χειραφέτηση της τάξης, την απελευθέρωση της Κοινωνίας.

Ανακοίνωση της Κίνησης Εργατικής Χειραφέτησης & Αυτοοργάνωσης για την διαδήλωση της ΔΕΘ 2011

Ο πόλεμος είναι εδώ. Αυτή είναι η μοναδική συμφωνία που έχουμε με το καπιταλιστικό μπλοκ εξουσίας και τον πρωθυπουργό, ο οποίος κάλεσε την κοινωνία και τους εργαζόμενους να κάνουν νέες θυσίες «σαν» να ήταν η χώρα σε κατάσταση πολέμου. Η χώρα για μας βρίσκεται σε μια διαρκή όξυνση της ταξικής αντιπαράθεσης που μαίνεται, είναι ο πόλεμος που έχει κηρύξει το ποικιλόμορφο μπλοκ εξουσίας που απαρτίζεται από το κράτος και την κυβέρνηση, ολόκληρο το σάπιο πολιτικό σύστημα σε όλες τις εκδοχές του και τους αγοραίους μηχανισμούς των διεθνών οργανισμών της καπιταλιστικής επιβολής και ολοκλήρωσης. Τα χαρακτηριστικά αυτού του πολέμου ενάντια στον εσωτερικό εχθρό (τα ίδια δηλαδή τα καταπιεζόμενα και εκμεταλλευόμενα στρώματα) φαίνονται πιο καθαρά. Είναι το πετσόκομμα των μισθών σε όλους τους κλάδους που χτυπά τους μισθωτούς, είναι το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων που προλεταριοποιεί τα μικροαστικά στρώματα, είναι ο επιδιωκόμενος εκφυλισμός με την καθετοποιημένη ταξικοποίηση της παιδείας που επιδιώκει σχολεία και σχολές για λίγους κι εκλεκτούς, είναι το νέο χαράτσωμα στις συντάξεις είναι η ανεργία που θερίζει είναι η μιζέρια στα λαϊκά σπίτια, είναι το ξεσάλωμα της κρατικής βίας στους δρόμους είναι μια μη-ζωή για όσους πετάγονται με συνοπτικές διαδικασίες στο περιθώριο της ύπαρξης.

                                     Φωτό απο την ανεξάρτητη Ταξική Συγκέντρωση & Πορεία στη ΔΕΘ

Οι συγκεντρώσεις στη φετινή ΔΕΘ ήταν μια αντανάκλαση αυτής της επίθεσης. Περισσότερες από κάθε άλλη φορά, και από πολύ διαφορετικούς χώρους όλες οι συγκεντρώσεις κατέδειξαν ότι όλη αυτή η σαπίλα που με περίσσιο θράσος περιφέρουν ακόμα, δεν στηρίζεται από κανένα παραγωγικό κοινωνικό φορέα, παρά μόνο από το ίδιο το πολιτικό και οικονομικό προσωπικό του αστικού μπλοκ και από τα όπλα της αστυνομίας.

Για να μας εξηγήσει ο πρωθυπουργός γιατί πρέπει να αφανιστούν οι εργαζόμενοι από το χάρτη, για το καλό το δικό τους (!) και φυσικά της πατρίδας (επιβεβαιώνοντας το «όπου ακούς πατρίδα, ανθρώπινο αίμα μυρίζει») χρειάστηκε να τον ακολουθήσουν 6.000 τουλάχιστον μισθοφόροι εγκληματίες (ΜΑΤ,ΔΙΑΣ,ΔΕΛΤΑ,ΥΜΕΤ,ΟΠΚΕ,ασφαλίτες κλπ) μερικοί τόνοι σιδερένιων κιγκλιδωμάτων, ένα κανόνι νερού, 400 μηχανές, και φυσικά μια νέα απίστευτη ποσότητα χημικών. Ήρθε λοιπόν ο στρατός της χούντας του καπιταλισμού να μας προστατεύσει άραγε από ποιους; Κι από τους προστάτες μας, ποιος θα μας προστατεύσει; Αυτή η περιφερόμενη συμμορία αφού τρομοκράτησε όλη την πόλη επί 3 μέρες, αποφάσισε να κάνει επίδειξη δύναμης ενάντια και στους κατειλημμένους χώρους, καθώς 50 περίπου μηχανές της ΔΕΛΤΑ «επισκέφτηκαν» την κατάληψη “Libertatia”, σε μια ξεκάθαρη προσπάθεια τρομοκράτησης και τραμπουκισμού. Αλλά η τρομοκρατία δεν περνάει στους αγωνιστές.  

Μπροστά μας, κάτω από τα μπαλκόνια μας, απλώνεται η συνθήκη της νέας εποχής. Το καθεστώς του νέου ολοκληρωτισμού δεν διαπραγματεύεται τίποτα, στρατιωτικοποιεί το εσωτερικό των δυτικών κοινωνιών και επιβάλλεται με σιδηρά πυγμή. Όποιος ζητάει μεσολάβηση για να δει τον βασιλιά, καταλήγει τσαρλατάνος και μόνο όποιος έχει την πρόθεση να σκοτώσει το κτήνος έχει αγνές προθέσεις.

Όσο πιο γρήγορα το καταλάβει ο κόσμος της εργασίας και η ίδια κοινωνία τόσο λιγότερο θα υποφέρουμε: ή θα ζήσουμε χωρίς αφεντικό, χωρίς κυβερνήτη με συλλογική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής, σε μια κοινωνία με ισότητα και άμεση δημοκρατία ή δεν θα μας αφήσουν να ζήσουμε καθόλου.

Ας δούμε όμως ποιοι σηκώσανε το γάντι της αντιπαράθεσης. Οι συγκεντρώσεις φέτος κάλυπταν πραγματικά όλο το κοινωνικό φάσμα από εργαζόμενους και φοιτητές μέχρι οπαδούς ανώνυμων εταιριών. Με τους τελευταίους δεν είναι δουλειά μας να ασχοληθούμε. Όμως πριν δούμε ποιοι διαδήλωσαν στη ΔΕΘ οφείλουμε να σταθούμε αρχικά στο ποιοι ΔΕΝ διαδήλωσαν. Γιατί αν και οι φετινές πορείες ήταν οι μαζικότερες των τελευταίων δεκαετιών, το κομμάτι που σίγουρα δεν αντιστοιχούσε σε παρουσία με την συγκυρία που διανύουμε ήταν αυτό που πλήττεται περισσότερο, δηλαδή οι ίδιοι οι εργαζόμενοι. Είναι γεγονός ότι αυτή η αντίφαση δεν μας προκαλεί ιδιαίτερη εντύπωση, αυτή τη στιγμή οι εργαζόμενοι είναι ίσως το μοναδικό κοινωνικό κομμάτι, το οποίο ουσιαστικά δεν έχει κανένα απολύτως φορέα έκφρασης, που να μπορεί έστω να περιγράψει την οργή του, μιας και ο εκφυλισμός της ΓΣΕΕ στα μάτια των εργαζόμενων είναι τόσο οριστικός όσο το γεγονός ότι η ΓΣΕΕ είναι το πιο υπάκουο τσιράκι της κυβέρνησης και των αφεντικών.

Η Κ.Ε.Χ.Α. μαζί με άλλες δυνάμεις (ΕΕΚ, Πρωτοβουλία για Ανεξάρτητο Κέντρο Αγώνα Εργατών, Επιτροπές «ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ», Αναρχοσυνδικαλιστική Πρωτοβουλία «Ροσινάντε», πολιτική ομάδα «Διεθνιστής», Εργατική Κίνηση Αθήνας κλπ) στήριξε συνειδητά την επιλογή της ανεξάρτητης ταξικής συγκέντρωσης και πορείας. Υπερασπιζόμενοι στο δρόμο τη θέση μας για ένα ανεξάρτητο (από κράτος-αφεντικά και καθεστωτικές δυνάμεις) εργατικό κέντρο-καρδιά ενός επαναστατικού εργατικού κινήματος αρνηθήκαμε να συμβαδίσουμε με όσους μιλούν για ένα επαναστατικό εργατικό κίνημα, με τις πράξεις τους όμως διαμορφώνουν το κινηματικό άλλοθι διεύρυνσης της συναίνεσης απέναντι στον καθεστωτικό συνδικαλισμό, γινόμενοι ουρά του.

 Διαχωριστήκαμε επίσης και από τον έτερο πόλο εργατικής συσπείρωσης, το ΠΑΜΕ, το οποίο καθοδηγούμενο από ένα ΚΚΕ που δεν μπορεί να «σηκώσει» πολιτικά ούτε την υποψία μυρωδιάς δακρυγόνων, και δεν κατόρθωσε ούτε φωτογραφία να βγάλει το μπλοκ του μπροστά στη ΔΕΘ. Με κεντρικό μας σύνθημα την ταξική σύγκρουση σε όλα τα μέτωπα δεν θα μπορούσαμε να συμπορευτούμε με εκείνο το κομμάτι που μιλά για την προάσπιση των συμφερόντων της εργατικής τάξης αλλά στη χειρότερη επίθεση του κεφαλαίου εξαφανίζεται άκαπνο, όπως ήρθε. Η ιστορία για καλό ή για κακό μας έχει μάθει πως τα συμφέροντα της τάξης κερδίζονται στους δρόμους και στα οδοφράγματα. Η στάση αυτή του ΠΑΜΕ δεν μας ξενίζει καθόλου αφού αποτελεί την έκφραση στο δρόμο της πολιτικής του ΚΚΕ για εθιμοτυπικές πορείες που λειτουργούν μονάχα ως «αγωνιστικά» διαφημιστικά για την κεντρική μάχη που δίνεται -γι’ αυτούς- στην κάλπη. 

Στις συγκεντρώσεις οι οποίες εμφανιζόντουσαν για πρώτη φορά, οι ιδιοκτήτες ταξί έδωσαν μαζικό και δυναμικό παρόν. Το ενδιαφέρον στη συγκέντρωση αυτή των μικροαστικών στρωμάτων δεν ήταν τόσο η σύγκρουση τους με την αστυνομία, καθώς για όσους έχουν απομαγεύσει την βία από την ιδεολογία η κατανόηση του κινήτρου της ανάγκης προφυλάσσει από απατηλές επαναστατικές ερμηνείες. Το ενδιαφέρον βρίσκεται στη διαδικασία της άμεσης προλεταριοποίησης των μικροαστικών στρωμάτων και το πολιτικό πρόσημο που θα λάβει αυτή κατά την εξέλιξή της.

Οι αγανακτισμένοι σαφώς λιγότεροι από άλλα κρίσιμα ραντεβού, αναδεικνύουν πλέον τα όρια του διαταξικού χυλού που απέναντι στην καταστολή απαντά με ειρήνη και απέναντι στον οικονομικό αφανισμό απαντά με όρους μετασχηματισμού του πολιτεύματος με στόχο μια «πραγματική δημοκρατία», χωρίς να συλλαμβάνει την ουσία της έννοιας. Πραγματική δημοκρατία σημαίνει πολιτική ελευθερία και οικονομική ισότητα, η πλατεία όμως έχει καταλήξει σε ένα άθροισμα μεταμφιεσμένων πολιτικών οργανώσεων, οι οποίες συν τοις άλλοις στρογγυλεύουν τις γωνίες τους αναζητώντας ψηφοφόρους και ακροατήρια. Στην παραπάνω παρατήρηση χωράει και μια επισήμανση για το αναρχικό κίνημα. Ιστορικά αυτό, σύνδεε τη μοίρα του με το εργατικό κίνημα και τους αυτόνομους αγώνες βάσης, είναι λυπηρό -αν μη τι άλλο- στα όρια της ολικής θεαματοποίησης της βίας ως εμπόρευμα, αποστολή των ελευθεριακών συντρόφων να είναι να γεμίζουν τις πλατείες του μη-νοήματος και να αποτελούν συμπλήρωμα χεριών στους ιδιοκτήτες των ταξί.     

Τέλος το μεγαλύτερο και σημαντικότερο μπλοκ ήταν αυτό των φοιτητών. Επίσης ήταν το μπλοκ που υπερασπίστηκε την πιο λάθος γραμμή για τον εαυτό του και το κίνημα. Με την ευθύνη να βαραίνει τις πλάτες των αριστερών συνιστωσών που ηγεμονεύουν, η μεγαλειώδης συγκέντρωση 8.000 φοιτητών που βρίσκονται σε αγώνα, επιδόθηκε σε ένα μαραθώνιο-πορεία μέσα στους άδειους δρόμους του αποκλεισμένου κέντρου της Θεσσαλονίκης, ενώ δεν έδειξαν να ενδιαφέρονται να έρθει σε επαφή το κίνημα με κανένα άλλο πραγματικό κοινωνικό σύνολο. Το μόνο που ενδιέφερε τους χυδαίους διαχειριστές των συντονιστικών ήταν να συνδεθούν με το προεδρείο της ξεπουλημένης ΓΣΕΕ. Η δε παραμονή της φοιτητικής πορείας μπροστά στη ΔΕΘ διήρκησε μερικά δευτερόλεπτα, ενώ η πιο «δραστήρια» έκφραση των κομματικών μηχανισμών, ήταν να πλακώνονται μεταξύ τους σε κάθε σταυροδρόμι, στην πλάτη των αποφάσεων μαζικών γενικών συνελεύσεων και την θέληση χιλιάδων σπουδαστών και φοιτητών για αγώνα. Κι εδώ πρέπει να γίνει μια έκκληση προς τους συντρόφους μας φοιτητές και σπουδαστές: εάν συνεχίσει το φοιτητικό κίνημα να αναπαράγει ενα πολιτικό μόντέλο συνδιαχείρισης που προτείνουν κομμάτια της καθεστωτικής αριστεράς και μη, τότε η πρόσκρουση αυτή τη φορά θα είναι μοιραία. Εάν πιστεύει κανείς ότι στη χειρότερη επίθεση που έχει δεχτεί η παιδεία θα απαντήσουν τα γραφεία των οργανώσεων που ελέγχουν τα συντονιστικά, εάν πιστεύει κάποιος ότι η θέση των φοιτητών είναι να αναστήσουν το πτώμα της ΓΣΕΕ, και να ανανεώνουν τις σοσιαλδημοκρατικές ονειρώξεις της αριστεράς (είτε αυτή φορά το επίσημο κουστούμι του κοινοβουλευτικού ΣΥΡΙΖΑ, είτε το ημιεπίσημο ένδυμα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ που παρά τις προθέσεις της παραμένει εξωκοινοβουλευτική), τότε σκάβει το λάκκο του φοιτητικού κινήματος. Πριν να είναι αργά, η δημοκρατία στους συλλόγους και τα συντονιστικά, θα πρέπει να διασφαλίσει το περιεχόμενο της ουσιαστικής σύνδεσης του φοιτητικού κινήματος με το αυτόνομο εργατικό κίνημα στην κατεύθυνση της επίθεσης ενάντια σε κράτος και κεφάλαιο. Θα πρέπει να αντιληφθούμε όλοι μας πως η ανάγκη για ένα φοιτητικό κίνημα καταλήψεων εδραιωμένο στην άμεση δημοκρατία των γενικών συνελεύσεων και με ταξικό προσανατολισμό είναι ανάγκη ολόκληρης της κοινωνίας και δεν μπορεί να είναι αντικείμενο συνδιαλλαγής και διαπραγμάτευσης.Κλείνοντας σε όσα αφορούν τη σύγκρουση που κατά την άποψη μας ανοίγει περάσματα, «λαϊκό, οργανωμένο και μαζικό» είναι ότι είναι δίκαιο και αναγκαίο.

Με νέες δυνάμεις και πείσμα ριχνόμαστε την επόμενη μέρα στην κοινωνική απεύθυνση μέσα από τους μαζικούς χώρους, γιατί η ανάγκη θα δώσει τα υλικά για την έφοδο στο ουρανό της κοινωνίας χωρίς εκμετάλλευση, χωρίς ιδιοκτησία και διαχωρισμένη εξουσία. Γυρνάμε στη βάση για τη διαμόρφωση των Ταξικών Σωματείων Βάσης, των εργατικών συνελεύσεων γειτονιάς, των συλλόγων της νεολαίας και των μεταναστών για να χτίσουμε το Ανεξάρτητο Εργατικό Κέντρο, την Επαναστατική Ομοσπονδία των εργαζομένων, για να δημιουργήσουμε την εργατική αυτοάμυνα και να διαμορφώσουμε τους όρους για την κοινωνική αντεπίθεση. Στην εποχή του ολοκληρωτισμού το καθήκον μας είναι να ανατρέψουμε για πάντα τη βαρβαρότητα. Και θα το κάνουμε.          

Κ.Ε.Χ.Α. Πέμπτη 15 Σεπτεμβρίου 2011     

Toποθέτηση στη Συνέλευση Νομικής Θεσσαλονίκης

Αντισταθείτε σ’ αυτόν που χτίζει ένα μικρό σπιτάκι και λέει «καλά είμαι εδώ».
Αντισταθείτε σ’ αυτόν που ζητάει μια εξεταστική για να πει «δόξα σοι ο θεός».
Αντισταθείτε σ’ αυτόν που παίρνει ένα πτυχίο και έχει την αυταπάτη ότι θα σωθεί.

Εγώ, συνάδελφοι, μπαίνω στο 6ο έτος κι έχω 4 μαθήματα για πτυχίο, αλλά από τον αγώνα δεν θα λακίσω. Και δεν θα λακίσω γιατί δεν έχω την επιλογή να το κάνω.
Γιατί, συνάδελφοι, όποιος παίρνει πτυχίο έχει θεωρητικά τις εξής επιλογές:

Α) επιλογή : να φύγει στο εξωτερικό για εργασία σε κάποια δικηγορική εταιρία (σε συνδυασμό ίσως και με κάποιο μεταπτυχιακό)
Αυτή την επιλογή την σκέφτεται ολοένα και μεγαλύτερη μερίδα της νεολαίας. Αλλά τι σας κάνει να πιστεύετε, συνάδελφοι, ότι εσάς στο εξωτερικό θα σας υποδεχτούν με ανοιχτές αγκάλες; Δεν σας περνάει από το μυαλό ότι τα γραφεία στο Βερολίνο ή το Παρίσι θα εκμεταλλευτούν ένα κύμα μετανάστευσης για να ρίξουν τις αμοιβές και να μειώσουν το κόστος λειτουργίας τους; Ή μήπως στη Γερμανία και τη Γαλλία δεν θέλουν ανταγωνιστικές οικονομίες; Στη δε Αγγλία ούτε για μεταπτυχιακό δεν σε δέχονται πια, αν πεις ότι είσαι από την Ελλάδα. Γιατί σου λέει «αποκλείεται να έχει να πληρώνει τα δίδακτρα». Πάει λοιπόν η πρώτη επιλογή.

Β) επιλογή: να αναλάβει το γραφείο – γονική παροχή από το μπαμπά
Εμένα όμως, συνάδελφοι, δεν με αφορά αυτή η επιλογή, γιατί εμένα και πολλούς άλλους συναδέλφους δεν μας περιμένει κανένα γραφείο. Και ανάθεμα, αν έχουν αυτή την επιλογή και οι 400 που στην προηγούμενη συνέλευση ψηφίσαν το πλαίσιο της Δαπ. Όσο γι’ αυτούς που πράγματι έχουν έτοιμο γραφείο, με γειά τους με χαρά τους, το δικό τους όμως συμφέρον δεν μπορεί να απασχολεί όλους τους υπόλοιπους. Γιατί το «όλοι οι φοιτητές ενωμένοι» ακούγεται πολύ ρομαντικό αλλά είναι μόνο ένα ψέμα, αφού στο κάτω – κάτω δεν είμαστε όλοι το ίδιο. Και δεν μας παίρνει πια να τραγουδάμε για να σμίξουμε τον κόσμο, τώρα πρέπει να μάθουμε να μιλάμε με το μαχαίρι στα δόντια.

Γ) επιλογή: να κάνει εθελοντικό χαμαλίκι μέχρι να πάρει την άδεια και μετά να πάει συνεργαζόμενος σε κάποιο γραφείο για αμοιβή λίγο μεγαλύτερη από τον κατώτατο μισθό του ανειδίκευτου εργάτη
Κι επειδή, συνάδελφοι, 4η επιλογή δεν υπάρχει, αν δεν τη δημιουργήσουμε εμείς, ας δούμε τι είναι αυτό που ενώνει τον πρωτοετή φοιτητή με τον επι πτυχίω, κι εμάς με τους ασκούμενους και συνεργαζόμενους υπο συγκεκαλυμμένη μισθωτή εργασία δικηγόρους. Το πρώτο που μας ενώνει, λοιπόν, είναι η επίθεση που δεχόμαστε από τους εκφραστές του κεφαλαίου. Έχουμε και λέμε:
- κατάργηση δωρεάν συγγραμμάτων, ν+2, manager στις σχολές : για να σπουδάζουν στο τέλος μόνο αυτοί που έχουν χρήματα
- διαδικασία Μπολονια: για να βγαίνεις δικηγόρος στην Ελλάδα από το ΑMC
- άνοιγμα του επαγγέλματος & ελεύθερη κυκλοφορία υπηρεσιών στην Ε.Ε. για να καταλάβει κι ο άμισθος δημόσιος λειτουργός τι θα πει μισθωτή σκλαβιά

Κι αν ξεφύγουμε και λίγο από τον κλάδο μας, συνάδελφοι, αντιλαμβανόμαστε ότι τα νέα μέτρα και οι νέοι νόμοι δεν σε θέλουν πλέον «πειθήνιο εργαζόμενο», όπως συνηθίζαμε να λέμε οι παλιότεροι, αλλά «πειθήνιο άνεργο». Τις προάλλες σε ένα παραλλήρημά του ο Λοβέρδος είπε «δεν υπάρχει περίπτωση να προσληφθεί γιατρός σε δημόσιο νοσοκομείο», για να τον συμπληρώσουν κι οι άλλοι υπουργοί «δεν υπάρχει περίπτωση να προσληφθεί δάσκαλος σε δημόσιο σχολείο», όπως επίσης «δεν υπάρχει περίπτωση να μην καταργηθούν θέσεις στο δημόσιο». Κι αν πάμε και στον ιδιωτικό τομέα, τότε καταλαβαίνουμε πραγματικά τι εννοεί η κυβέρνηση, όταν λέει πως η μεταπολίτευση τέλειωσε. Εννοεί, συνάδελφοι, πολύ απλά ότι από το «ελευθερία ανάπηρη πάλι σου τάζουν», που λέγαμε για το σοσιαλδημοκρατικό Πασοκ του 81΄, φτάσαμε σήμερα στο χιτλερικό δόγμα της ζωής που είναι άξια να βιωθεί του νεοφασιστικού Πασοκ, με τη διαφορά ότι τώρα τα κριτήρια της εξόντωσης δεν είναι φυλετικά ή πολιτικά, αλλά αμιγώς οικονομικά.

Γι’ αυτό, συνάδελφοι, το δεύτερο πράγμα που πρέπει να μας ενώσει, όχι ντε και καλά όλους, αλλά εμάς που έχουμε στερέψει από επιλογές και τους εργαζόμενους που έχουν στερέψει από ελπίδες για σταθερή εργασία, αξιοπρεπή μισθό και σύνταξη, είναι ο αγώνας. Αγώνας, όχι για την τιμή των όπλων, αλλά γιατί πραγματικά πιστεύουμε ότι μπορούμε να νικήσουμε. Μπορούμε, συνάδελφοι, να καταργήσουμε το νόμο, στα οδοφράγματα κι όχι από τα μαθήματά μας, μπορούμε να συζητήσουμε και να αποφασίσουμε εμείς για τον εαυτό μας αλλά και μαζί με τα πλειοψηφικά εκείνα στρώματα της κοινωνίας με τα οποία μαζί υποφέρουμε και τους ίδιους πόνους μοιραζόμαστε, τι παδεία, τι πανεπιστήμιο θέλουμε και για ποιόν! Θέλουμε την έρευνα για να βγαίνει λάδι η Vodafone που κρεμάει κεραίες απέναντι από δημοτικά; θέλουμε τη μόρφωση για να είμαστε η προλεταριοποιημένη διανόηση που θα υπηρετεί τις εγχώριες και διεθνείς κερδοφόρες αγορές για μια οικτρή μειοψηφία μέχρι η κρίση υπερσυσσώρευσης να μας πετάξει και μας στην ανεργία; Θέλουμε, συνάδελφοι, σήμερα να κρατήσουμε τη σχολή ανοιχτή για να καθόμαστε στις αίθουσες της νομικής και να κατεβάζουμε αμάσητες τις αναλύσεις των πιο αντεργατικών και αντιδημοκρατικών νόμων, λες και αυτοί που νομοθετούν κυβερνούν «ελέω θεού»;

Για να κλείσω, συνάδελφοι, το «Αν όχι τώρα, πότε; Αν όχι εμείς, ποιοί;» στη σημερινή συγκυρία δεν είναι απλά ένα τσιτάτο, γιατί πραγματικά αύριο μπορεί να είναι αργά. Αύριο τίποτα δεν θα είναι όπως σήμερα, αύριο μπορεί να αντικρύσουμε κλειστά πανεπιστήμια, όχι λόγω καταλήψεων αλλά λόγω budget, μπορεί να δούμε πανεπιστήμια ερημωμένα από καθηγητές και φοιτητές και τους μπάτσους να πίνουν καφέ στο κυλικείο αμέριμνοι, αφού έχουν πυροβολήσει τον 15χρονο αδελφό μας, έχουν στείλει τον απεργό πατέρα μας στο χειρουργείο και έχουν πνίξει τη μάνα μας στα χημικά. Αύριο μπορεί η Ελλάδα να έχει σωθεί, αλλά οπωσδήποτε κάποιους από μας θα μας έχουν πετάξει από το τρένο εν κινήσει για υπερβάλλον βάρος.

Γι’ αυτό, σας λέω, συνάδελφοι, αυτή η ζωή δεν είναι για μας, δεν είναι για κανέναν μας αυτή η ευτέλεια. Θα ζήσουμε όπως εμείς ξέρουμε. Μέσα στη μέθη του κέρδους δεν θα υποψιαστούν την αγάπη μας, την απέραντη χώρα που εδραιώνουμε με τις καταλήψεις, τις απεργίες, τις διαδηλώσεις!

Ευχαριστώ

Aνοιχτή συνέλευση

Aνοιχτή συνέλευση της Κίνησης Εργατικής Χειραφέτησης και Αυτοοργάνωσης την ΚΥΡΙΑΚΗ 18/9 18.00 στο πολυτεχνείο ΑΠΘ, με θέμα την ΠΑΙΔΕΙΑ και το φοιτητικό κίνημα.

Κυκλοφόρησε το 2ο τεύχος του Sabotage

Sabotage 2

Κείμενο κάλεσμα της Κ.Ε.Χ.Α. για τις κινητοποιήσεις στη ΔΕΘ 2011

Κείμενο κάλεσμα - πρόταση της Κίνησης Εργατικής Χειραφέτησης & Αυτοοργάνωσης για

τις κινητοποιήσεις στη ΔΕΘ 2011

Κάτω η καπιταλιστική χούντα Κυβέρνησης-ΕΕ-ΝΤ-Κεφαλαίου-Κράτους

Νόμος είναι το δίκαιο του εργάτη

Ανεξάρτητο Εργατικό Κέντρο Αγώνα εργαζόμενων και νεολαίας

Tο τελευταίο διάστημα η συντονισμένη επίθεση εργοδοσίας, Ε.Ε, ΝΤ και κυβέρνησης σε βάρος των
εργατικών – λαϊκών δικαιωμάτων και κατακτήσεων έχει πάρει καταστροφικές διαστάσεις για τον κόσμο της ζωντανής εργασίας, οδηγώντας τον στην εξαθλίωση. Στόχος τους είναι η ολοκληρωτική εκμετάλλευση-υποδούλωση όλης της εργατικής τάξης, η υπαγωγή όλων των κοινωνικών και ανθρώπινων σχέσεων στο κεφάλαιο και την αγορά, η απρόσκοπτη αύξηση της κερδοφορίας των επιχειρήσεων, η καταστροφή παραγωγικών δυνάμεων, το ξεπέρασμα της καπιταλιστικής κρίσης σε βάρος του κόσμου της δουλειάς.

Η ελληνική κυβέρνηση εξυπηρετώντας τα συμφέροντα της ελληνικής αστικής τάξης, σε σύμπνοια με τις επιταγές της Ε.Ε. και σε συντονισμό με τις κυβερνήσεις και τα εθνικά κεφάλαια όλου του δυτικού κόσμου θα επιχειρήσει το βάθεμα του αντεργατικού πραξικοπήματος, την ψήφιση και εφαρμογή νέων νόμων και μνημονίων.
Πρόκειται για μέτρα και νόμους που δεν έρχονται να σώσουν κάποιες δήθεν εθνικές οικονομίες αλλά το ίδιο το παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα. Η παγκόσμια οικονομική κρίση είναι σύμφυτη με τον ίδιο τον καπιταλισμό και όχι με κάποια λαθεμένη εφαρμογή του. Οφείλεται στη δομική του ανάγκη να διευρύνει διαρκώς τα πεδία καπιταλιστικής κερδοφορίας. Και αυτή μετά από μία παρατεταμένη περίοδο υπερσυσσώρευσης (αφθονίας προϊόντων που δεν δύναται να καταναλωθούν από τους εργαζόμενους) δεν μπορεί πλέον να εξασφαλιστεί στα πλαίσια του ανταγωνισμού. Έτσι, μοναδική λύση προβάλει η δραστική συμπίεση μισθών, δικαιωμάτων, κοινωνικών παροχών που αγγίζουν πλέον την μαζική καταστροφή των ίδιων των παραγωγικών δυνάμεων.
Είναι επομένως για εμάς ξεκάθαρο, πως δεν μπορούμε να απαλλαγούμε από τις κρίσεις εάν δεν απαλλαγούμε από το σύστημα που τις γεννά.

Ο κοινωνικός πόλεμος μαίνεται. Το εάν θα καταφέρει το κεφάλαιο να μπει σε μία νέα περίοδο καπιταλιστικής ανάπτυξης περνώντας σας οδοστρωτήρας πάνω από κατακτήσεις, δικαιώματα, μισθούς, συντάξεις, ελευθερίες, αξιοπρέπεια και πάνω από την ίδια τη ζωή των εργαζόμενων και της νεολαίας δεν έχει ακόμα κριθεί. Ειδικότερα το τελευταίο διάστημα στην Ελλάδα αλλά και διεθνώς έχουν εκφραστεί (αν και με αντιφατικά πολλές φορές χαρακτηριστικά) τάσεις αντίστασης, αμφισβήτησης και ανατροπής. Από τις πανεργατικές αλλά και τις δεκάδες κλαδικές απεργίες διαφαίνεται ότι υπάρχει ελπίδα.

Ένα νέο εργατικό κίνημα βάσης και χειραφέτησης μπορεί να νικήσει!
Η μόνη ελπίδα που απομένει στους εργαζόμενους είναι να πάρουν οι ίδιοι την υπόθεση της υπεράσπισης των δικαιωμάτων τους και της ανατροπής του κεφαλαίου και των κυβερνήσεών του. εν φτάνει η δυσαρέσκεια και η διαμαρτυρία, οι διακηρύξεις χωρίς έμπρακτα βήματα μίας διαφορετικής οργάνωσης των αγώνων, μιας διαφορετικής οργάνωσης της παραγωγής και της ζωής των εργαζόμενων. Λύση δεν είναι η αναμονή -πόσο μάλλον η επιδίωξη- νέων εθνικών εκλογών για να τους «τιμωρήσουμε» ή να τους «πιέσουμε». Μέσα από τα πρωτοβάθμια σωματεία, τις γενικές συνελεύσεις και τις επιτροπές αγώνα στους χώρους δουλειάς, μέσα από απεργιακές επιτροπές, μέσα από τον πανελλαδικό συντονισμό όλων αυτών σε ένα ανεξάρτητο ταξικό κέντρο αγώνα μπορούν να οργανωθούν μαχητικοί, παρατεταμένοι αγώνες και απεργίες διαρκείας με πείσμα και αποφασιστικότητα, που να οδηγούν σε νίκη.

Να προβάλλουμε εκείνα τα αιτήματα που θα εμπνέουν, θα συγκινούν και θα ενώνουν εργαζόμενους-
άνεργους, ιδιωτικού - δημόσιου τομέα, παλιούς – νέους, μόνιμους - συμβασιούχους, Έλληνες - μετανάστες. Να απορρίψουμε τους μύθους της «εθνικής οικονομίας», της «ανταγωνιστικότητας», του «εθνικού χρέους» και της «εθνικής ανάπτυξης».

Τα εργατικά δικαιώματα μπροστά! Να απαιτήσουμε όλα όσα μας ανήκουν!

• Μαζική και οργανωμένη Εργατική στάση πληρωμών απέναντι σε κράτος και κεφάλαιο. Να διαγραφούν τα χρέη που δημιούργησαν τράπεζες και κράτος στις εργατικές οικογένειες μέσα από τα δάνεια, τους φόρους, τις υπέρογκες αυξήσεις προϊόντων και υπηρεσιών.
• Καμία αναγνώριση του χρέους – συνολική του διαγραφή.
• Μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους. Όχι στην ελαστική απασχόληση και τη «μαύρη» εργασία. Κανείς προσωρινός, ωρομίσθιος, συμβασιούχος.
• Αυξήσεις ώστε να ζει κάθε εργαζόμενος αξιοπρεπώς μόνο από τον μισθό του χωρίς την ανάγκη δεύτερης δουλειάς ή υπερωρίας. Ίση αμοιβή για ίση δουλειά. Ενιαίος κοινωνικός μισθός σύμφωνα με τις ανάγκες και τις δυνατότητες της εποχής.
• Δραστική μείωση του χρόνου εργασίας με παράλληλη αύξηση των αποδοχών μόνη λύση στη φρίκη της ανεργίας.
• Πλήρης σύνταξη και πλήρη υγειονομική κάλυψη αποκλειστικά δημόσια και δωρεάν για Έλληνες και μετανάστες, άνεργους και εργαζόμενους.
• Διάλυση της Ε.Ε. Αντικαπιταλιστική αποδέσμευση της Ελλάδος από αυτήν με στόχο μία άλλη διεθνοποίηση των αγώνων, των εργαζομένων.

Για τη συγκρότηση ενός Ταξικού Επαναστατικού Πόλου στο Εργατικό Κίνημα

Για τη συγκρότηση του Ανεξάρτητου Κέντρου Αγώνα

Σε αυτές τις συνθήκες που ζούμε η ΓΣΕΕ και η ΑΕΥ έχουν διαλέξει από καιρό στρατόπεδο. Αποτελούν τόσο ως δομή όσο και ως περιεχόμενο εκφραστές ενός ξεκάθαρα αστικοπιημένου, εργοδοτικού συνδικαλισμού, δεμένο στο άρμα της εθνικής καπιταλιστικής ανάπτυξης, υποταγμένη στα καθεστωτικά όρια των εργατικών διεκδικήσεων στη βάση της αστικής νομιμότητας .

Το ΠΑΜΕ/ΚΚΕ παρά τις μάχες που δίνει δεν μπορεί και δεν θέλει να ξεφύγει από την πεπατημένη της
αλλαγής των κοινοβουλευτικών συσχετισμών. εν συμβάλει στην ανάπτυξη μαχητικών εργατικών αγώνων με συνολικό πολιτικό περιεχόμενο και αρνείται την ύπαρξη νικηφόρου εργατικού κινήματος που μπορεί να δώσει την μάχη μέχρι τέλους, θέτοντας επί της ουσίας ζήτημα πολιτικής εξουσίας.

Η Αυτόνομη Παρέμβαση/ΣΥΡΙΖΑ, υποταγμένη σε μια λογική λείανσης των πιο αιχμηρών πλευρών του καπιταλισμού, αποτελεί τροχοπέδη για την έκφραση μιας συνολικής πρότασης ρήξης και ανατροπής με την χούντα – κυβέρνησης-ΕΕ-ΝΤ. Η παρέμβασή του στο εργατικό και νεολαιίστικο κίνημα χαρακτηρίζεται από την επιλογή συστράτευσης με τον αστικοποιημένο εργοδοτικό συνδικαλισμό των ΓΣΕΕ-ΑΕΥ, ενώ η πολιτική του πρόταση εξαντλείται στην άρθρωση λύσεων εντός των αστικών πολιτικών και οικονομικών ορίων, που στοχεύουν στην βελτίωση του υφιστάμενου αστικού-πολιτικού συστήματος.

Το Συντονιστικό των Πρωτοβάθμιων Σωματείων ημόσιου και Ιδιωτικού Τομέα/ΑΝΤΑΡΣΥΑ κ.α, από
ελπιδοφόρα προσπάθεια συμβολής στην συγκρότηση ενός ανεξάρτητου εργατικού κινήματος χειραφέτησης έχει μετατραπεί σε πεδίο πολιτικής ζύμωσης και ανασύνθεσης της εξωκοινοβουλευτικής και μη αριστεράς μακριά τελικά από τις ανάγκες του κόσμου της δουλειάς, μακριά από τα ίδια τα σωματεία και τις γενικές τους συνελεύσεις, επιλέγοντας το δρόμο της διαμαρτυρίας και όχι εκείνον της διαμόρφωσης άλλων δομών του κινήματος με στόχο τη
διεκδίκηση και την συνολική πολιτική ανατροπή.

Όλοι αυτοί έδωσαν ξεκάθαρα δείγματα γραφής στην τελευταία 48-ωρη απεργία (28 & 29 Ιούνη) που συνειδητά επέλεξαν την αποκλιμάκωση, τη διαμαρτυρία, τη διαχείριση.
Το εργατικό κίνημα χρειάζεται άλλους δρόμους και άλλες παντιέρες από αυτές τόσο του αστικού όσο και του υποταγμένου συνδικαλισμού. Ζητούμενο αποτελεί, η δημιουργία ενός κοινωνικοπολιτικού ρεύματος στο εργατικό κίνημα που θα βασίζεται στις συνελεύσεις και τις επιτροπές εργαζόμενων και ανέργων, χωρίς διακρίσεις και διαχωρισμούς. Ανεξάρτητο από την καθεστωτική πολιτική, τα κόμματά της και τη διαπλοκή τους. Το Ανεξάρτητο Εργατικό Κέντρο Αγώνα φιλοδοξεί να αποτελέσει ένα ανταγωνιστικό πόλο έλξης για την οργάνωση της τάξης.
Συμβάλει στη δημιουργία νέων σωματείων, προτάσσει την άμεση πολιτική και οργανωτική διάσπαση από τη ΓΣΣΕ και καλεί στη συγκρότηση μιας νέας συνομοσπονδίας των εργαζομένων. Απορρίπτει τις λογικές που θέλουν το εργατικό κίνημα σε ρόλο «μοχλού πίεσης» προς το κράτος και την κυβέρνηση και καλεί τους ίδιους τους εργαζόμενους να οργανώσουν μέσα από σωματεία και τις συνελεύσεις γειτονιάς τους δικούς τους θεσμούς διεκδίκησης και επιβολής των αναγκών τους. Αναγνωρίζει ως μοναδικό πεδίο οργάνωσης τις γενικές συνελεύσεις και τα εργατικά συμβούλια σε
αντιδιαστολή με  τα σωματεία σφραγίδες και τους επαγγελματίες συνδικαλιστές. Παλεύει για τη συγκρότηση ενός εργατικού κινήματος ανατροπής που στην καρδιά των διεκδικήσεων του βρίσκεται το σύνολο της ζωής του εργαζόμενου και όχι μόνο το 8-ωρο της δουλειάς του. Το Ανεξάρτητο Κέντρο Αγώνα θα υποδέχεται το σύνολο των εργαζομένων και των ανέργων, Ελλήνων και μεταναστών, φιλοδοξεί να έχει τη δική του νομική υπηρεσία, ταμείο αλληλεγγύης απολυμένων και ανέργων, να αναλαμβάνει πρωτοβουλίες κοινωνικής αλληλεγγύης και πολιτιστικής δραστηριότητας.

Σήμερα είναι ανάγκη να υπάρξει μια εργατική επαναστατική απάντηση στην κρίση, με ένα πλαίσιο πάλης που κριτήριο του θα είναι το κοινωνικά αναγκαίο και όχι το καπιταλιστικά εφικτό. Χρειάζεται η πάλη για μια άλλη κοινωνία πέρα από τον καπιταλισμό. Για να καταργήσουμε τις υπάρχουσες παραγωγικές σχέσεις και την ατομική ιδιοκτησία, για να πάψει η εργασία να αποτελεί εμπόρευμα και ο πλούτος, τα αγαθά που παράγει να ανήκουν επιτέλους στην ανθρώπινη κοινότητα σύμφωνα με τις ανάγκες του καθενός. Όπου οι παραγωγοί του πλούτου θα είναι οι μόνοι που θα αποφασίζουν, μέσα από τα δικά τους όργανα πάλης. Αυτό το πλαίσιο προϋποθέτει άμεσα την ανατροπή της κυβέρνησης και του μνημονίου, και τον αγώνα για την επαναστατική ρήξη – αποδέσμευση από την ΕΕ στην βάση αντιθεσμών αυτοοργάνωσης του κινήματος εργαζόμενων και νεολαίας.

ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΤΑΞΙΚΗ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡ7ΣΗ ΚΑΙ ΠΟΡΕΙΑ

ΣΑΒΒΑΤΟ 10 ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ ΣΤΙΣ 6.30 στη Καμάρα

Εμείς ως Κίνηση Εργατικής Χειραφέτησης & Αυτοοργάνωσης παίρνουμε την πρωτοβουλία να καλέσουμε σε ανοιχτό διάλογο στη βάση του πολιτικού πλαισίου αυτού του κειμένου, όλα τα πρωτοβάθμια σωματεία Βάσης, τις εργατικές κινήσεις και πρωτοβουλίες για την από κοινού και ισότιμη συγκρότηση του μπλοκ Εργατικών Σωματείων & Κινήσεων Βάσης με σκοπό αφ’ ενός την κοινή αντικυβερνητική διαδήλωση στα εγκαίνια της ΔΕΘ και αφ’ ετέρου για να συνεχιστούν τα βήματα στη διαδικασία πανελλαδικής συγκρότησης ενός άλλου πόλου στο εργατικό κίνημα, τον πόλο του αυτοοργανωμένου, επαναστατικού εργατικού κινήματος.

Κάλεσμα σε ανοιχτή σύσκεψη-συζήτηση για το συντονισμό και τη συγκρότηση των σωματείων και κινήσεων της Β. Ελλάδας την Τετάρτη, 31/08/2011 στο Ε.Κ.Θ, ώρα 18:30

Πογκρόμ απολύσεων στα καταστήματα Metropolis από τον Κουρή

Πογκρόμ απολύσεων στα καταστήματα Metropolis από τον Κουρή

Σε γενοκτονία των εργαζομένων φαίνεται ότι προχωράει o ιδιοκτήτης των καταστημάτων Metropolis, Ανδρέας Κουρής. Στις 80 απολύσεις που πραγματοποιήθηκαν μέσα σε δύο χρόνια (μέχρι το Δεκέμβριο του 2010), σε σύνολο περίπου 220 εργαζομένων, έρχονται να προστεθούν επιπλέον 16 που πραγματοποιήθηκαν από τα μέσα Ιουνίου μέχρι σήμερα.

Η εξόντωση των εργαζομένων αναμένεται να συνεχιστεί μέσα στο προσεχές διάστημα, ξεπερνώντας ακόμη και το όριο που επιτρέπει ο σχετικός αντεργατικός νόμος, με αποτέλεσμα μέσα σε ελάχιστους μήνες ο αριθμός των απολυμένων να ισοφαρίσει σχεδόν αυτόν που πραγματοποιήθηκε μέσα σε δύο χρόνια.

Μέχρι αυτή τη στιγμή - και πάντα στο όνομα της «εξυγίανσης» της επιχείρησης - η εργοδοσία προχωράει μεθοδικά στη συρρίκνωση του εργατικού δυναμικού όσο και σε αυτή των καταστημάτων της. Σε αυτά τα πλαίσια έχει μπει λουκέτο μέσα στο 2010 σε τέσσερα καταστήματα (Κολωνάκι, Γλυφάδα, Κρήτη, Πανεπιστημίου 64) και στο αμέσως επόμενο διάστημα, σύμφωνα με την έντονη φημολογία που διοχετεύεται από τη διεύθυνση, αναμένεται να συμβεί το ίδιο σε ακόμη τρία ή τέσσερα καταστήματα με πρώτο αυτό της Κηφισιάς και επόμενο αυτό του Πειραιά.

Ο Ανδρέας Κουρής, εκμεταλλευόμενος τις φήμες που διοχετεύουν οι διευθυντές του περί λουκέτου σε όλα τα καταστήματα, αλλά και της ένταξης της επιχείρησης στο περιβόητο άρθρο 99, έχει καταφέρει να σπρώξει αρκετούς εργαζόμενους προς την επιλογή της «οικειοθελούς» απόλυσης, προκειμένου να εξασφαλίσουν ότι δεν θα χάσουν τις αποζημιώσεις τους.

Στην πραγματικότητα, εξαπατώντας τους για μία ακόμη φορά, αφού σύμφωνα με το νέο νομοθετικό πλαίσιο οι αποζημιώσεις καταβάλλονται σε δόσεις και σε διάστημα ενός έως δύο χρόνων ανάλογα με το ύψος τους - που εξαρτάται από την παλαιότητα του εργαζομένου. Έτσι, στην περίπτωση που η επιχείρηση ενταχθεί στο άρθρο 99 δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι οι απολυμένοι, εκτός από τις πρώτες δόσεις, θα λάβουν τελικά ολόκληρη την αποζημίωση που δικαιούνται. Το «σενάριο» αυτό ενισχύεται και από το γεγονός ότι όλα αυτά διαδραματίζονται τη στιγμή που ο Κουρής όχι μόνο δεν πληρώνει τους προμηθευτές, αλλά ούτε καν τα ενοίκια των καταστημάτων.

Για άλλη μια φορά αποδεικνύεται ότι όσο ως εργαζόμενοι δεν αποφασίζουμε μαζικά να υπερασπιστούμε τις θέσεις εργασίας μας, τόσο θα σφαζόμαστε σαν πρόβατα εξυπηρετώντας την πονηρή ύπουλη και αντεργατική επιχειρηματική στρατηγική του Ανδρέα Κουρή.