Κίνηση Εργατικής Χειραφέτησης και Αυτοοργάνωσης

Κάλεσμα Αγώνα - Απεργιακές Κινητοποιήσεις

2012-02-09T09:02:00.000-08:00

ΓΕΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ

ΠΟΛΕΜΟ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ

με την κοινωνική επανάσταση, για την κατάληψη των μέσων παραγωγής

και τη γενικευμένη εργατική αυτοδιεύθυνση

Λένε πως ένας κύκλος δεν κλείνει παρά μόνον όταν φτάσει στο σημείο από όπου ξεκίνησε. Για εμάς η απεργία της 7ης Φεβρουαρίου 2012 οριοθέτησε το σημείο αυτό για τους αμυντικούς εργατικούς αγώνες της Ελλάδας της κρίσης. Ήταν μία απεργία που δεν είχε σε τίποτα να ζηλέψει από τις άνευρες, άμαζες και μάταιες κινητοποιήσεις των πρώτων ημερών του μνημονίου. Με τους διοργανωτές της να την καλούν για τα μάτια του κόσμου και για την τιμή των όπλων δίχως να μπορούν αλλά ούτε και να θέλουν να σηκώσουν το γάντι της ταξικής αναμέτρησης, της υπεράσπισης και διεύρυνσης των εργατικών και κοινωνικών αναγκών και συμφερόντων. Και με την πλειοψηφία των εργαζόμενων, εθισμένους πλέον στο φόβο, να νοιώθουν μουδιασμένοι και ανήμποροι μπροστά σε μία κατάσταση που δεν έρχεται πια για να τα σαρώσει όλα, αλλά που φαίνεται να έχει ήδη περάσει από πάνω μας σαν οδοστρωτήρας και από μέσα μας σαν ψυχοπαραλυτικό.

Όλοι οι εργαζόμενοι που αντιμετωπίζουν τουλάχιστον κριτικά τη σημερινή κατάσταση των εργατικών αγώνων, αντιλήφθηκαν πως η προχθεσινή πανεργατική απεργία ήταν πιστολιά στον αέρα. Οι πιο καλοπροαίρετοι θα έλεγαν πως ήταν μία βιαστική, επιπόλαιη και αντανακλαστική κίνηση, αλλά η ιστορική διαδρομή των ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ, ο ρόλος τους μέσα σε αυτή τη διετία συνηγορούν πως ήταν ένα προσχεδιασμένο έγκλημα, μία ακόμα πράξη ενσωμάτωσης και εκτόνωσης της εργατικής οργής, πράξη ρουφιανιάς και διαπιστευτήριο προς την εργοδοσία ότι μπορεί ανενόχλητη (από την εργατική τάξη) να συνεχίσει το τσάκισμα των ζωών μας, ώστε και οι ίδιοι ανενόχλητοι (από την εργατική τάξη ..πάλι) να συνεχίσουν να κάθονται στα τραπέζια του διαλόγου των κοινωνικών εταίρων για την περαιτέρω συμπίεση των μισθών, των συντάξεων, των θέσεων εργασίας.

Εάν δεν είχε προηγηθεί ένα τρίμηνο απεργιακής νηνεμίας σε πανελλαδική κλίμακα, εάν δεν είχε επί χρόνια πια συντελεστεί η διάλυση των διαδικασιών των σωματείων, εάν δεν είχαν φροντίσει με το τρόπο τους και οι εργατοπατέρες να μείνουν εκτός δημοσιότητας οι λαμπρές εξαιρέσεις των απεργών της Χαλυβουργικής αλλά και μερικών άλλων σποραδικών αλλά σημαντικών εργατικών αγώνων, τότε θα έλεγε κανείς πως οι ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ κάλεσαν την Δευτέρα το απόγευμα σε 24-ωρη απεργία για την επόμενη κιόλας μέρα απλώς στα πλαίσια ελέγχου της επαναστατικής ετοιμότητας των Ελλήνων εργατών. Αφού θα έπρεπε να ειδοποιήσουν το αφεντικό μέσα σε λίγες ώρες πως την επομένη δεν θα βρίσκονταν στις θέσεις εργασίας τους και η εργατική τάξη σύσσωμη θα έπρεπε να παγώσει τη παραγωγή και να κατεβεί στον δρόμο.

Πέραν όμως από τον τραγέλαφο του αστικοποιημένου εργοδοτικού συνδικαλισμού των ΓΣΕΕ - ΑΔΕΔΥ, υπάρχουν ορισμένα κρίσιμα ζητήματα που ανέδειξε η προχθεσινή απεργία και αφορούν όλους τους εργαζόμενους και όλες τις συνιστώσες του εργατικού κινήματος. Δεδομένου ότι στην αναμέτρηση κεφαλαίου - εργασίας στην Ελλάδα μετράμε τα τελευταία χρόνια συντριπτικές νίκες υπέρ του πρώτου, το ερώτημα που τίθεται είναι τι περιμένουμε και τι σχεδιάζουμε για την επόμενη μέρα. Οι πράξεις (και όχι οι διακηρύξεις) τόσο του ΠΑΜΕ όσο και του Συντονισμού Α-βάθμιων Σωματείων αποκαλύπτουν μία λογική/πρακτική αναμονής. Με λιγότερη ή περισσότερη αγωνιστικότητα, με λιγότερη ή περισσότερη "ταξική συνέπεια", δεν έχει σημασία. Ο παρονομαστής είναι κοινός: Οι συνθήκες δεν είναι ώριμες, ο αντίπαλος είναι πολύ δυνατός, η τάξη δεν είναι έτοιμη, ο φόβος έχει φωλιάσει μέσα μας, η ύφεση είναι αντικειμενική. Μοιάζουν -όπως και η πλειοψηφία άλλωστε των εργαζόμενων- να αναμένουν παρατημένοι και ηττημένοι πια να ολοκληρωθεί ο κύκλος της υφαρπαγής των εισοδημάτων, να συμπληρωθεί η καταστροφή των παραγωγικών δυνάμεων, επιτέλους να "μηδενίσει το κοντέρ". Και τότε οι μεν εργαζόμενοι έστω χωρίς δικαιώματα, χωρίς κοινωνικές παροχές, με μισθούς πείνας και με διαλυμένο των κοινωνικό ιστό, να ξανααποκτήσουν την ψευδαίσθηση ότι μπορούν πια να οργανώσουν τη ζωή τους, οι δε εκπρόσωποί των εργατικών αγώνων αφού τίποτα πια δε θα είναι ίδιο, θα μπορέσουν να βροντοφωνάξουν ότι τίποτε δεν άλλαξε (καπιταλισμός και τότε - καπιταλισμός και τώρα) και θα συνεχίσουν τον συναρπαστικό αγώνα του εκδημοκρατισμού της κοινωνίας, της αλλαγής των συσχετισμών, της διεκδίκησης ενός ξεροκόμματου από τη νέα πίτα της καπιταλιστικής ανάπτυξης. Μόνο που τότε θα πρέπει να κλείνουν περισσότερο τα μάτια στους νέους οικονομικούς και ηθικούς εκβιασμούς της εργοδοσίας, στην εκτός παραγωγικής διαδικασίας κοινωνική εξαθλίωση, στις παραγκουπόλεις των μητροπολιτικών κέντρων, και κυρίως να κλείνουν τα μάτια όταν κοιτούν τον καθρέφτη, αφού αυτή η ενδεχόμενη καπιταλιστική παλινόρθωση δεν θα περάσει μόνο μέσα από τους μισθούς και τα δικαιώματα, αλλά και μέσα από τις ιδέες, τις αξίες και τις ιδεολογίες όλης της κοινωνίας πετώντας στο περιθώριο, ως άχρηστο και ουτοπικό κάθε επαναστατικό ιδεώδες για τη συνολική κοινωνική απελευθέρωση.

Δεν κρίνουμε προθέσεις, αλλά πρακτικές. και πως αλλιώς να ερμηνεύσει κανείς τη στάση τους στην περίοδο που διανύουμε όταν παρά τα κελεύσματα για "κανένα περιθώριο αναμονής και αδράνειας" για το "οι αυτοί ή εμείς" για απογευματινά συλλαλητήρια και για απεργίες διαρκείας, συνειδητά αρνούνται να επεξεργαστούν και να καταθέσουν μία πολιτική πρόταση που να μην στοχεύει στην διαμαρτυρία, που να μην προϋποθέτει την αλλαγή των εκλογικών συσχετισμών για την υλοποίηση της, που να μην τίθεται προς υλοποίηση/παραχώρηση από τις αστικές κυβερνήσεις (αριστερές ή μη). Αλλά μία πρόταση που προϋποθέτει πρώτα από όλα την αλλαγή της σχέσης του κάθε εργαζόμενου με τον παραγόμενο πλούτο (από σχέση υποτέλειας και εκτέλεσης σε σχέση συνολικού ελέγχου), την αλλαγή της σχέσης κάθε εργαζόμενου και άνεργου με την πολιτική (από σχέση ανάθεσης και εκπροσώπησης σε σχέση αμεσοδημοκρατικής συμμετοχής), την αλλαγή τέλος των χαρακτηριστικών του εργατικού κινήματος (από κίνημα διαταξικής ενότητας, άμυνας και διαμαρτυρίας σε κίνημα ανεξάρτητης ταξικής έκφρασης των εργατικών συμφερόντων).

Πιστεύουμε, πως τίποτα δεν έχει ακόμα κριθεί οριστικά και η περίοδος που έρχεται θα είναι μία πιο οξυμένη περίοδος ταξικών συγκρούσεων όπου οι εργαζόμενοι θα κλιθούν να δώσουν τη μάχη για την οικονομική, κοινωνική και πολιτική τους επιβίωση. Θεωρούμε πως η μόνη έμπρακτη συμβολή για την ανακοπή της επίθεσης, την υπεράσπιση των κοινωνικών και εργατικών δικαιωμάτων και κυρίως για την διεύρυνση των εργατικών κατακτήσεων, είναι η πάλη για τη διαμόρφωση δομών συνολικού εργατικού ελέγχου στην παραγωγή μέσα από τα ταξικά εργατικά σωματεία, η πάλη για την οργάνωση των ανέργων, η πάλη για τη δημιουργία ενός Ανεξάρτητου Ταξικού Εργατικού Κέντρου Αγώνα, συνδυασμένα με μία συνολική ιδεολογική και πολιτική προσπάθεια επανεμφάνισης και επανανοηματοδότησης του επαναστατικού προτάγματος για την απελευθέρωση της κοινωνίας.

Αυτή τη λογική καταθέτουμε στις εργατικές συλλογικότητες και στα εργατικά σωματεία και καλούμε όλους τους συναδέλφους σε συμμετοχή στην 48-ωρη απεργία ...... Για να ανοίξουμε έναν νέο νικηφόρο κύκλο αναμετρήσεων στον κοινωνικό ταξικό πόλεμο που μας κηρύξαν.

ΜΕ ΣΩΜΑΤΕΙΑ ΒΑΣΗΣ & ΑΓΩΝΕΣ ΕΡΓΑΤΩΝ

ΤΣΑΚΙΖΟΥΜΕ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΩΝ ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ

με την κοινωνική επανάσταση για την

κατάληψη των μέσων παραγωγής

και την γενικευμένη εργατική αυτοδιεύθυνση.

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 10/2 10.00 ΚΑΜΑΡΑ ΑΠΕΡΓΙΑΚΗ

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ - ΠΟΡΕΙΑ

Ο νέος εκβιασμός δεν θα περάσει. Όλοι στους δρόμους!

2012-02-06T05:41:00.000-08:00

Ο νέος εκβιασμός δεν θα περάσει.

Όλοι στους δρόμους!

Οι δυνάστες που υπαγορεύουν τι θα πει και τι θα κάνει ο κυβερνητικός τρικομματικός θίασος αποφάσισαν. Τέλος με τον βασικό μισθό, τέλος με την Εθνική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας, τέλος και στον 13ο και 14ο μισθό. Αφεντικά, εργοδοσία και κεφάλαιο απειλούν: η χώρα θα χρεοκοπήσει. Απαντάμε: Εμείς οι εργαζόμενοι και οι άνεργοι, η εργατική τάξη, έχουμε ήδη χρεοκοπήσει!

Έχουμε χρεοκοπήσει, κι όσοι επιβιώνουμε,συντηρούμαστε με μισθούς πείνας, ανασφάλιστοι με "μαύρη" εργασία. Ζούμε με 20% επίσημη ανεργία, με απολύσεις και εργοδοτική τρομοκρατία. Όλο και περισσότεροι από μας κοιμούνται στους δρόμους και στοιβάζονται για ένα συσσίτιο. Κι όσοι είναι "πιο τυχεροί", δύσκολα αναπνέουν στα κάτεργα της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης.

Δεν έχουμε τίποτε να περιμένουμε. Δεν έχουμε τίποτα να χάσουμε.

Ούτε πρέπει, ούτε θέλουμε να περιμένουμε τις εκλογές τους και τις κούφιες υποσχέσεις τους. Η δική τους σωτηρία, η σωτηρία της εθνικής οικονομίας τους, της οικονομίας της Ε.Ε. και του παγκόσμιου καπιταλισμού, περνάει πάνω από τη δική μας συντριβή. Ο δικός τους πλουτισμός δεν είναι παρά όλο και περισσότερη κλοπή από τον δικό μας ιδρώτα. Και η δική μας καταστροφή, η δική μας "δυστυχία", είναι για αυτούς το μόνο πλάνο σωτηρίας.

Δεν έχουμε τίποτε να περιμένουμε ούτε από τη συνδικαλιστικούς υπηρέτες της εργοδοσίας, που περιφέρονται στα τραπέζια του "διαλόγου" και καμώνονται πως τάχα μας υπερασπίζονται και μας εκπροσωπούν! Την ίδια ώρα που εξαγοράζουν με τη ζωή μας, την παραμονή τους στα υψηλά κλιμάκια της κοινωνίας.

Το ποτήρι έχει ξεχειλίσει εδω και καιρό. Εδώ και τώρα να παλέψουμε για την αποσταθεροποίηση και την ανατροπή αυτού του σάπιου συστήματος εκμετάλλευσης. Να μετατρέψουμε κάθε μέρα από εδω και πέρα σε μέρα αγώνα. Να καταλάβουμε δημόσια κτίρια και χώρους εργασίας. Να προχωρήσουμε σε καταλήψεις σε σχολεία, σχολές και γειτονιές. Να κάνουμε τον αγώνα μας, φωτιά εξέγερσης. Εργατικής ταξικής εξέγερσης.

Εδώ και τώρα να καλεστεί Γενική Απεργία Διαρκείας, και όσα εργατικά σωματεία ακόμη τιμούν τ' όνομα τους, να καλέσουν γενικές συνελεύσεις και απεργιακές φρουρές σε κάθε χώρο δουλειάς. Να προχωρήσουμε σε ταξικό κέντρο αγώνα των ίδιων των εργαζομένων, κέντρο συντονισμού και μάχης για τις επόμενες μέρες.

Μα πάνω απ' όλα: ΝΑ ΒΓΟΥΜΕ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ. Ο φόβος που κυριαρχεί, πρέπει να σπάσει με καθημερινές διαδηλώσεις και πράξεις αντίστασης και αγώνα. Οι κυβερνήσεις τους, η αστυνομία τους και τα όπλα τους, το σύστημα τους να σαρωθεί, από τη κοινωνική πλειοψηφία, απ' όλους εμάς που δεν έχουμε ΤΙΠΟΤΑ ΝΑ ΧΑΣΟΥΜΕ, αλλα ΝΑ ΚΕΡΔΙΣΟΥΜΕ ΕΝΑΝ ΚΟΣΜΟ ΟΛΑΚΕΡΟ.

ΜΑΣ ΦΑΙΝΟΝΤΑΝ ΜΕΓΑΛΟΙ,

ΓΙΑΤΙ ΗΜΑΣΤΑΝ ΓΟΝΑΤΙΣΤΟΙ

ΑΣ ΕΓΕΡΘΟΥΜΕ!

Συμμετέχουμε στην έκτακτη συγκέντρωση σήμερα Δευτέρα 6/2 18.30 πλατεία Αγ.Σοφίας.

ΚΑΛΟΥΜΕ ΣΕ ΑΠΕΡΓΙΑΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ

αυριο ΤΡΙΤΗ 7/2 10.00 πμ ΚΑΜΑΡΑ

Κίνηση Εργατικής Χειραφέτησης & Αυτοοργάνωσης

Φεβρουάριος 2012

10…100…1000 ΧΑΛΥΒΟΥΡΓΙΕΣ… ΜΕΧΡΙ ΟΙ ΕΡΓΑΤΕΣ ΝΑ ΠΑΡΟΥΝ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥΣ ΤΗΝ ΠΑΡΑΓΩΓΗ!

2012-02-04T23:15:00.000-08:00

Οι περίπου 400 εργάτες της Ελληνικής Χαλυβουργίας στον Ασπρόπυργο Αττικής βρίσκονται σε απεργία από τις 31 Οκτώβρη 2011. Αρνούνται να αποδεχθούν τα μέτρα “ανταγωνιστικότητας” της εργοδοσίας για απολύσεις 50 και πλέον συναδέλφων τους, την μείωση των μισθών τους και την εκ περιτροπής εργασία. Ο αγώνας τους είναι αγώνας για όλη την εργατική τάξη, για όλους εμάς δηλ. που είμαστε αναγκασμένοι να πουλάμε την εργατική μας δύναμη για να ζήσουμε, για όλους εμάς που δουλεύουμε, -όσοι δουλεύουμε-, κάτω από άθλιες συνθήκες, εκβιαζόμενοι οικονομικά και ηθικά να κρατάμε το στόμα μας κλειστό για να μην πεταχτούμε στον κάλαθο του 20%, επίσημα, των ανέργων.

Χωρίς αμφιβολία η απεργία των εργατών της Χαλυβουργίας Ασπροπύργου που διανύει πλέον τον 3ο μήνα, αποτελεί τον σημαντικότερο αγώνα που εκτυλίσσεται στην Ελλάδα του μνημονίου, του αρχιτραπεζίτη Παπαδήμου και του περιφερόμενου θίασου ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ακροδεξιάς. Κανένας άλλος εργατικός αγώνας δεν αποδείχθηκε τόσο επίμονος, τόσο καίριος και αποφασιστικός και κυρίως τόσο μεγάλος σε διάρκεια με έντονα ταξικά χαρακτηριστικά, παρά τα σποραδικά μέτωπα αντιστάσεων που ξεσπούν κάθε τόσο. Κύματα πολύμορφης αλληλεγγύης έχουν επιχειρήσει να αγκαλιάσουν τον αγώνα των χαλυβουργών, να τους στηρίξουν τόσο οικονομικά όσο και πολιτικά, να σπάσουν το τείχος της σιωπής των καθεστωτικών ΜΜΕ και να ξεσηκώσουν τους συναδέλφους τους στον Βόλο που έχουν αποδεχθεί μέχρι στιγμής την συνθήκη της 5ωρης εργασίας που επέβαλε ο Μάνεσης –ιδιοκτήτης της Χαλυβουργίας.

Η απαίτηση των απεργών για 8ωρο και αξιοπρεπή μισθό είναι ασφαλώς εργατικό δικαίωμα κατακτημένο με αίμα, δικαίωμα που έχει παγιωθεί στις συνειδήσεις τόσο των εργαζομένων όσο και αυτών που βρίσκονται στο αντίπαλο στρατόπεδο, αυτό του κεφαλαίου και του κράτους. Στην εποχή του ολοκληρωτικού ταξικού πολέμου που διανύουμε όμως, κι αυτό ακόμη το ανάχωμα έχει σαρωθεί καθώς καθιερώνονται σε ρυθμό χιονοστοιβάδας πάσης φύσεως μορφές ευέλικτης εργασίας. Οι απεργοί χαλυβουργοί άρθρωσαν δυναμικά το συλλογικό ΟΧΙ που τόσοι και τόσοι από ‘μας έχουν σκεφτεί, έχουν ψιθυρίσει, έχουν γράψει ανώνυμα, έχουν στην τελική αποσιωπήσει μέσα τους μαζί με την οργή και την απογοήτευση μιας ανέλπιστης αντίστασης.

Κι αν νικήσουν;

Αν νικήσουν τίποτα δεν θα είναι το ίδιο γιατί θα έχουμε κερδίσει μια μεγάλη μάχη και τότε ίσως ο τρόμος αλλάξει στρατόπεδο. Για να λήξει νικηφόρα η απεργία των χαλυβουργών ωστόσο, πρέπει το παράδειγμά τους να πολλαπλασιάσει τις εστίες των εργατικών αγώνων. Η πραγματική ταξική αλληλεγγύη, που είναι αυτό που τρέμουν κυρίως, είναι ακριβώς αυτό: Δίπλα στους χαλυβουργούς πρέπει να σταθούν όρθιοι χιλιάδες άλλοι εργάτες πέρα και πάνω από κομματικούς και ιδεολογικούς φραγμούς που με συνελεύσεις στους χώρους δουλειάς, με συμμετοχή στα σωματεία τους θα σπάσουν τον ομφάλιο λώρο της ΓΣΕΕ και θα κηρύξουν πολιτική απεργία διαρκείας. Καμία περιχαράκωση και κανενός είδους προκατάληψη δεν επιτρέπεται να λειτουργήσει ως άλλοθι αδράνειας και μεμψιμοιρίας.

Οι απεργοί που φυλάνε ηρωικά τις ‘πύλες της φωτιάς’ εδώ και πάνω από 3 μήνες μπορούν τώρα να κατακτήσουν μαζί με την αγωνιστική ταξική συνείδηση και συνείδηση της δύναμης της τάξης τους συνολικά και δεν περιμένουν από κανέναν από’ μας να τους προτείνει το πώς θα συνεχίσουν. Μαζί με τους συναδέλφους τους στο Βόλο θα δώσουν το σύνθημα σε όλους τους εκμεταλλευόμενους: ΧΩΡΙΣ ΕΣΕΝΑ ΓΡΑΝΑΖΙ ΔΕ ΓΥΡΝΑ, ΕΡΓΑΤΗ ΜΠΟΡΕΙΣ ΧΩΡΙΣ ΑΦΕΝΤΙΚΑ. Απέναντι σε δίγλωσσες καιροσκοπικές πολιτικές δυνάμεις που υπονομεύουν τον αγώνα με αισχρά δημοσιεύματα (βλ. Αυγή, 08/01/12), απέναντι στον κυβερνητικό συνδικαλισμό, στις ναζιστικές συμμορίες και τα κοινοβουλευτικά alter egos τους, απέναντι τέλος στο μέτωπο των αφεντικών, του ΣΕΒ και της αστικής εξουσίας, η απάντηση των εργατών πρέπει να’ ναι μόνο μία: δεν θα σταματήσουμε μέχρι να πάρουμε στα χέρια μας όλα όσα μας ανήκουν, την δουλειά μας, τα μέσα παραγωγής, τον σχεδιασμό και την διεύθυνση της εργασίας και της ζωής μας. Δεν θα σταματήσουμε μέχρι να βρεθούν στο πλάι μας όλοι όσοι βρίσκονται στο ίδιο στρατόπεδο γιατί όλο και περισσότεροι πλέον μοιάζουν έτοιμοι να πολεμήσουν.

Κίνηση Εργατικής Χειραφέτησης & Αυτοοργάνωσης

Θεσσαλονίκη, Φλεβάρης 2012

2012-01-13T04:58:00.000-08:00

Στα πλαίσια της Παναττικής απεργίας που έχει κηρυχθεί για τις 17/1,

θα πραγματοποιηθεί στη Θεσσαλονίκη πορεία αλληλεγγύης.

ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΜΕ ΣΤΗ ΠΟΡΕΙΑ ΤΗΣ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΕΡΓΑΤΩΝ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΧΑΛΥΒΟΥΡΓΙΑΣ

2011-12-15T14:15:00.000-08:00

ΚΑΜΙΑ ΕΙΡΗΝΗ ΜΕ ΤΑ ΑΦΕΝΤΙΚΑ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΕΡΓΑΤΩΝ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΧΑΛΥΒΟΥΡΓΙΑΣ

Ο αγώνας που μαίνεται εδώ και 45 μέρες στην Ελληνική Χαλυβουργία είναι παράδειγμα προς μίμηση για όλο το εργατικό κίνημα. Σε μια περίοδο γενικής ύφεσης του ευρύτερου κινήματος οι εργαζόμενοι στην Χαλυβουργία αρνούνται να υποχωρήσουν μπροστά στα αφεντικά που από την μια χρησιμοποιούν το μαστίγιο των απειλών και εκβιασμών για απολύσεις και από την άλλη το καρότο της «συμφιλίωσης» με τους εργαζόμενους, προκειμένου να σπάσουν με αυτόν τον τρόπο το ηθικό των απεργών και να κάμψουν την αγωνιστικότητά τους. Όταν οι εργαζόμενοι ζήτησαν αύξηση 10 % για να μπορέσουν να αντεπεξέρθουν στα χαράτσια της ΔΕΗ, η εργοδοσία απάντησε με μειώσεις ωραρίων και αποδοχών ως και 40 %. Μέσα σε δύο ημέρες (31/10 και 1/11) έγιναν 34 απολύσεις για να τρομοκρατηθούν οι εργαζόμενοι. Όταν το σωματείο αρνήθηκε να αποδεχτεί τις απαιτήσεις της εργοδοσίας αυτή υποσχέθηκε να πάρει πίσω τις απολύσεις υπό όρους (εκ περιτροπής απασχόληση για 3 μήνες ή 5ωρη εργασία για το ίδιο διάστημα). Οι εργάτες της χαλυβουργίας αρνήθηκαν να ενδώσουν στους εκβιασμούς των αφεντικών και εξέφρασαν την ταξική τους αλληλεγγύη στους απολυμένους συναδέλφους τους. Δείχνουν έτσι με τον καλύτερο τρόπο πώς απαντάει η τάξη μας στα παιχνίδια των εργοδοτών.

Γνωρίζοντας πολύ καλά ότι ο κλάδος του μετάλλου ελέγχεται από έναν πολιτικό φορέα ο οποίος έχει επιλέξει την απομόνωση, το μάντρωμα και τον καθολικό, ασφυκτικό έλεγχο του κόσμου του καλούμε όλους τους εργαζόμενους κάθε κλάδου να σταθούν αλληλέγγυοι και να στηρίξουν τον αγώνα στην Ελληνική Χαλυβουργία μέσα από τα σωματεία τους. Όχι γιατί θέλουμε να στηρίξουμε τις ευρύτερες επιλογές του συγκεκριμένου φορέα, όχι γιατί καιροσκοπικά «συμπορευόμαστε» μαζί του αλλά γιατί για εμάς ο ταξικός χαρακτήρας αυτού του αγώνα, ιδιαίτερα εν μέσω όξυνσης της καπιταλιστικής κρίσης έχει πολύ μεγαλύτερη βαρύτητα σε σχέση με την πολιτική/συνδικαλιστική εκπροσώπηση. Κι αυτό γιατί όχι μόνο είναι η μόνη αγωνιστική «όαση» μέσα στην κινηματική ξηρασία που επικρατεί από την τελευταία 48ωρη απεργία, όχι μόνο γιατί ο αγώνας συνεχίζεται ανένδοτος αλλά γιατί για εμάς αποτελεί παράδειγμα που πρέπει να εξαπλωθεί παντού, σε κάθε κλάδο, σε κάθε χώρο δουλειάς σε απάντηση στις αδίστακτες επιθέσεις του κεφαλαίου και του κράτους, που στο άμεσο μέλλον θα πληθαίνουν και θα οξύνονται όλο και περισσότερο όσο το κεφάλαιο θα πέφτει σε ολοένα και περισσότερα αδιέξοδα.

Καλούμε τους εργαζόμενους σε κάθε κλάδο και εργασιακό χώρο να δημιουργήσουν ανεξάρτητα ταξικά σωματεία βάσης. Να συγκροτηθεί ανεξάρτητο εργατικό κέντρο για την συντονισμένη δράση του ταξικού αγώνα - για την δημιουργία νέων εστιών ταξικής πάλης και την αλληλεγγύη στις ήδη υπάρχουσες μάχες. Δεν έχουμε να περιμένουμε τίποτα από την συμβιβασμένη-εργοδοτική ΓΣΕΕ που το μόνο στο οποίο στοχεύει είναι μέσα από απεργίες-πυροτεχνήματα να εκτονώσει την λαϊκή οργή, να απονεκρώσει την ταξική συνείδηση, να σπάσει την ταξική αλληλεγγύη, να ξεφτιλίσει την ίδια την ταξική πάλη. Να κηρύξουμε εμείς οι ίδιοι οι εργαζόμενοι γενική, καθολική απεργία διαρκείας. Μακριά από συμβιβασμένες ηγεσίες και πεφωτισμένες πρωτοπορίες, για την ανεξάρτητη οργάνωση του αγώνα από την ίδια μας την τάξη με αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες. Αυτοοργάνωση σε κάθε χώρο δουλειάς για να πάρουμε εμείς οι ίδιοι τις ζωές μας στα χέρια μας. Είναι ακλόνητη πεποίθησή μας ότι το επαναστατικό κίνημα ταυτίζεται με ένα αυτοοργανωμένο, ταξικό εργατικό κίνημα που έχοντας ξεπεράσει κάθε επίδοξο «ηγέτη» και διαχειριστή του θα στέκεται αλληλέγγυο σε κάθε εργατικό αγώνα όπου κι αν αυτός ξεσπάει. Αυτός για εμάς είναι ο μόνος δρόμος για την οικονομική και κοινωνική απελευθέρωση της τάξης μας.

Κίνηση Εργατικής Χειραφέτησης και Αυτοοργάνωσης

Βραδιά οικονομικής ενίσχυσης Παρασκευή 16/12 για τους Απεργούς της Χαλυβουργίας.

2011-12-13T06:03:00.000-08:00

Βραδιά οικονομικής ενίσχυσης Παρασκευή 16/12 για τους Απεργούς της Χαλυβουργίας.

Η συνέλευση εργαζομένων του συνεργατικού cafe-bar "Belleville sin patron" και η συνέλευση της Κίνησης Εργατικής Χειραφέτησης & Αυτοοργάνωσης διοργανώνουν βραδιά οικονομικής ενίσχυσης στους απεργούς της Ελληνικής Χαλυβουργίας την Παρασκευή 16/12 (Βelleville Φιλίππου 80-82) σε ένδειξη ταξικής αλληλεγγύης στο δίκαιο αγώνα τους. ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ!

Συνάδελφοι εργάτες,
Ακούστε τη φωνή των χαλυβουργών. Ο αγώνας μας είναι και δικός σας.

Η εργοδοσία της Ελληνικής Χαλυβουργίας λειτουργεί σαν λαγός των βιομηχάνων.
Είναι η πρώτη βιομηχανία στην Αττική που με εκβιασμό τις θέσεις εργασίας επιχειρεί να εφαρμόσει το 5ωρο, την εκ περιτροπής εργασία, το ωρομίσθιο, απλήρωτες υπερωρίες, κατάργηση ασφαλιστικών δικαιωμάτων.

Απεργούμε σαν μια γροθιά από της 31 Οκτώβρη. Διαλέξαμε τον δρόμο της τιμής και της αξιοπρέπειας, υπερασπίζουμε το ψωμί και το μέλλον των παιδιών μας.
Δεν γυρνάμε για δουλειά μέσα στη φωτιά και το σίδερο για 500 ευρώ. Απαιτούμε να επιστρέψουν στη δουλειά οι 34 απολυμένοι συνάδελφοί μας.

Οι απολύσεις έγιναν για τρομοκρατία, επειδή ομόφωνα η Γενική μας Συνέλευση απέρριψε την απαίτηση της εργοδοσίας να δουλεύουμε 5ωρο με 40% μείωση των αποδοχών.
Η παραγωγή με τη σκληρή δουλειά μας, τα καθημερινά εργατικά ατυχήματα, με νεκρό συνάδελφό μας πέρυσι, από 196.000 τόνους έφτασε στους 266.000 τόνους. .

Τα κέρδη του Βιομήχανου Μάνεση είναι αμύθητα, ο οποίος συνεχίζει να εκβιάζει ότι αν δεν δεχθούμε να δουλέψουμε σκλάβοι, θα απολύσει 180 ακόμη εργαζόμενους.
Οι χαλυβουργοί του δώσαμε την απάντηση που πρέπει. Νικήσαμε το φόβο, τους εκβιασμούς, την απειλή της πείνας. Κατεβήκαμε σε απεργία.

Είμαστε όρθιοι, είμαστε ήδη νικητές. Ο βιομήχανος Μάνεσης ομολόγησε ότι δεν περίμενε τέτοιο αγώνα!

Οι βιομήχανοι στα γύρω εργοστάσια περίμεναν να έχουμε κουραστεί, να έχουμε πάει για δουλειά με σκυμμένο το κεφάλι, να έχουμε υπογράψει 5ωρο. Αποδείξαμε ότι οι εργάτες έχουν αστείρευτη δύναμη. Όλες αυτές τις μέρες, όλο το 24ωρο με βάρδιες περιφρουρούμε την απεργία μας. Ένιωσαν τη δύναμή μας, και εμείς μάθαμε περισσότερα. Ξεχωρίζουμε τους φίλους από τους εχθρούς.
Δεκάδες σωματεία μας στηρίζουν από την πρώτη μέρα με ψηφίσματα και αποφάσεις απ' τα συνδικάτα, φορείς της γειτονιάς, συλλόγους αγροτών, νεολαίας, φοιτητών, μαθητών, γυναικών, από παντού. Με την φυσική τους παρουσία έξω από την πύλη, με την συγκέντρωση χρημάτων για τις οικογένειες. των χαλυβουργών, με συγκέντρωση τροφίμων. Η απήχηση του αγώνα μας πέρασε τα σύνορα της χώρας.

Μας έρχονται μηνύματα από 'συνδικάτα και οργανώσεις άλλων χωρών.

Για τον χαλυβουργό δεν έχει γυρισμό! Χάνοντας εμείς, ανοίγει η πόρτα για το 5ωρο και την εργασιακή ζούγκλα όχι μόνο σε μας αλλά και στις υπόλοιπες βιομηχανικές μονάδες. Οι βιομήχανοι περιμένουν στην γωνία. Η νίκη των χαλυβουργών θα είναι μια μεγάλη νίκη για όλη την εργατική τάξη.

Οι διευθυντές των εργοστασίων παρακολουθούν την εξέλιξη του αγώνα μας. Οι εργάτες δεν έχουν όφελος από το να παρακολουθούν. Μπείτε στον αγώνα χωρίς χάσιμο χρόνου! Οι βιομήχανοι έχουν κοινό σχέδιο και είναι σε συνεννόηση. Αυτό αποκαλύφθηκε. Στις συναντήσεις στο υπουργείο, ο υπουργός πίεζε να δεχτούμε τις προτάσεις του Μάνεση! Τα ίδια ετοιμάζουν σε όλα τα εργοστάσια!
Καταγγέλλουμε σε όλους τους εργαζόμενους την πλειοψηφία της Ομοσπονδίας Μετάλλου και του Εργατικού Κέντρου Ελευσίνας που προκήρυξαν μια ... τρίωρη στάση εργασίας, όταν θα έχουμε κλείσει 25 μέρες απεργίας!

Περιμένουν και αυτοί μέχρι τότε να έχουμε λυγίσει. Γελιούνται! Για πάνω από 18 μέρες απεργιακού αγώνα των χαλυβουργών ούτε καν συνεδρίαζαν αλλά μας «συμβούλευαν» να υποταχθούμε, μας συκοφαντούσαν, προσπαθούν να μας διαιρέσουν. Συνάδελφοι εργάτες προσπεράστε τους και οργανωθείτε σε κάθε χώρο δουλειάς.

Απαιτήστε Γενική Συνέλευση, ζητήστε ενημέρωση, πάρτε αποφάσεις συμμετοχής στην στάση εργασίας.

Πάρτε αποφάσεις για απεργιακό αγώνα, μετατρέψτε την απόφαση για στάση εργασίας σε αληθινό αγώνα που να ταρακουνήσει τους βιομήχανους. Αποφασίστε απεργία!
Η νίκη θα είναι δύσκολη μα θα είναι δική μας.

Οι εργαζόμενοι στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΧΑΛΥΒΟΥΡΓΙΑ ΑΣΠΡΟΠΥΡΓΟΥ

2011-11-30T23:48:00.001-08:00

Για την αυτοκινητοπομπή αλληλεγγύης στους απεργούς της Ελληνικής Χαλυβουργίας

2011-11-29T05:19:00.001-08:00

Αυτοκινητοπομπή αλληλεγγύης στους απεργούς της "Ελληνικής Χαλυβουργίας" πραγματοποιήθηκε χτες (27/11) στον Ασπρόπυργο από σωματεία βάσης, εργατικές συλλογικότητες και συντρόφους/ισσες. Οι περίπου 400 ανυποχώρητοι απεργοί, που συνεχίζουν για 28η μέρα την απεργία τους, διεκδικούν την άμεση επαναπρόσληψη των 34 απολυμένων συναδέλφων τους, αντιστεκόμενοι παράλληλα στις προσπάθειες της εργοδοσίας για εκ περιτροπής εργασία (πενθήμερο-πεντάωρο) και μείωση των μισθών τους. Η απόφαση για απεργία ανανεώνεται κάθε εβδομάδα, με τους συμμετέχοντες στις συνελεύσεις να αγγίζουν το 100% των εργαζομένων και την διάθεση για συνέχιση της απεργίας και την ανένδοτη στάση απέναντι στις ψευτο-παραχωρήσεις της εργοδοσίας να είναι σχεδόν καθολική.

Oι περίπου 60-70 συνάδελφοι γίναμε δεκτοί με ενθουσιασμό από τους απεργούς, ενώ φωνάχτηκαν συνθήματα όπως «η αλληλεγγύη όπλο των εργατών, πόλεμο στον πόλεμο των αφεντικών», «χωρίς εσένα γρανάζι δεν γυρνά, εργάτη μπορείς χωρίς αφεντικά» κλπ. Η παραμονή μας στις εγκαταστάσεις στον Ασπρόπυργο μας έδωσε την ευκαιρία να συζητήσουμε με τους συναδέλφους, και εκφράστηκε η από κοινού πεποίθηση ότι τέτοιοι αγώνες εμπνέουν και γεμίζουν με δύναμη όλους μας για τη συνέχιση του αγώνα της εργατικής τάξης και της κοινωνικής πλειοψηφίας ενάντια στη λυσσαλέα επίθεση που δεχόμαστε από το κεφάλαιο και το κράτος.

Επιδόθηκε ψήφισμα αλληλεγγύης, ενώ οι απεργοί μάς έκαναν γνωστό ότι στις εγκαταστάσεις έχουν παραβρεθεί αλληλέγγυοι όχι μόνο απ’ όλη την Ελλάδα, αλλά μέχρι και από την Ινδία, με αντιπροσωπεία συνδικαλιστών από το Νέο Δελχί που εκπροσωπούσαν εκατομμύρια εργαζόμενους.

Από μέρους μας, δεν έχουμε να τονίσουμε τίποτα παραπάνω από το ότι αυτοί οι αγώνες αποτελούν παράδειγμα προς μίμηση και ότι το διογκούμενο κύμα αλληλεγγύης θα είναι αυτό που θα δώσει δύναμη στους απεργούς και θα τσακίσει την εργοδοτική τρομοκρατία. Όπως μας είπαν και οι συνάδελφοι απεργοί, "ακόμα και 5 λεπτά παρουσίας αλληλέγγυων είναι πολύτιμα".

* Στην αυτοκινητοπομπή αλληλεγγύης συμμετείχαν εργαζόμενοι/ες, άνεργοι/ες από:

Συνέλευση Βάσης Εργαζομένων Οδηγών Δικύκλου

Σύλλογος Μεταφραστών/Επιμελητών/Διορθωτών

Σωματείο Σερβιτόρων/Μαγείρων

Συνέλευση Εργαζομένων/Ανέργων/Φοιτητών στα ΜΜΕ

Συνέλευση Βάσης Τεχνικών Κινηματογράφου-Τηλεόρασης

Εργαζόμενοι στο Μετρό – Ταξικό Μέτωπο

Εργαζόμενοι στα Τηλεφωνικά Κέντρα

Σύντροφοι/Συντρόφισσες

απο http://katalipsiesiea.blogspot.com/2011/11/blog-post_28.html

Το παρακάτω ποίημα γράφηκε από τον εργαζόμενο στην ΕλληνικήΧαλυβουργία, Σταύρο Δικαίο Φοινικάκο. Διαβάστηκε στην πύλη του εργοστασίου απότον ίδιο, προς τους συλλόγους εκπαιδευτικών που βρέθηκαν εκεί, χτες, 28Νοέμβρη, στις 4 το απόγευμα, φέρνοντας χρήματα, τρόφιμα, αλληλεγγύη καιπερίσσευμα ψυχής...

ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΤΟΝ ΔΑΣΚΑΛΟ

Σταύρος Δικαίος Φονικάκος, απεργός στην Ελληνική Χαλυβουργία

Μη μ’ ενοχλείς

τη σκέψη μου σεβάσου που ερευνάει

δεν μ’ ενδιαφέρει τίποτα

το βλέμμα μου ρουφάει.

Εκείνο το άσπρο, το λευκό, το άψυχο λιθάρι

που ως το κοιτώ μαζεύομαι

και λέω πως θα πάρει ζωή

θα γίνει με φτερά, άγγελος να πετάει

κι ίσως καρδούλα και ψυχή

στο στήθος του χτυπάει.

Έτσι θαρρώ όταν εγώ γλύπτης, σφυρί και σμίλη

θα το λαξεύσω και λευκή μορφή αγγέλου γίνει.

Τώρα το ξέρω πως κι εσύ είσαι αποφασισμένος

Δάσκαλος σ’ ένα όνειρο με βλέμμα καρφωμένο

πάνω στα ακατέργαστα μικρά – μικρά παιδιά μας

σμίλη σου η γνώση που εσύ χαρίζεις κι είναι θαύμα

γιατί μεταμορφώνονται και από άψυχα διαμάντια

σιγά – σιγά λαξεύονται και γίνονται λιοντάρια.

ΚΑΤΩ Η ΧΟΥΝΤΑ ΤΟΥ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΑΞΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΥΤΟΔΙΕΥΘΥΝΣΗ

2011-11-18T01:40:00.000-08:00

Όλος ο συρφετός της εκμετάλλευσης και της κοινωνικής εξαθλίωσης ανασυστάθηκε και συγκρότησε, και επίσημα πλέον, την νέα κυβέρνηση της χώρας, χωρίς να χρησιμοποιήσει καν τις αυταπάτες των εκλογών - και για όσους τις περιμένουν κακό του κεφαλιού τους. Το πολιτικό προσωπικό που καλείται πλέον να εφαρμόσει τις επιταγές της Ε.Ε. και του Δ.Ν.Τ. και να κάνει καθημερινότητα για όλους μας αυτό που χαρακτηριστικά ονομάζουμε ‘ολοκληρωτικό καπιταλισμό’, δηλ. με απλά λόγια, μια κατάσταση απόλυτης ένδειας, στέρησης, καταπίεσης και αφαίμαξης για το μεγαλύτερο κομμάτι της κοινωνίας, ενώνει ένα ευρύ φάσμα της κεντρικής πολιτικής σκηνής που εκτείνεται από το ΠΑΣΟΚ μέχρι τους φασίστες του ΛΑ.Ο.Σ., οι οποίοι εγκατέλειψαν την δήθεν αντιμνημονιακή ρητορική τους ανερυθρίαστα μαζί με τους ανεκδιήγητους της Ν.Δ. και ντύθηκαν και αυτοί το κοστουμάκι του ‘υπεύθυνου πολιτικού παράγοντα’ για να αρπάξουν το μερίδιο της εξουσίας που αυτοδίκαια κέρδισαν.

Το γεγονός ότι ακροδεξιά στοιχεία ανέβηκαν σε υπουργικούς θώκους δεν εκπλήσσει βέβαια όσους παρακαλοθούσαν με κάποια προσοχή τόσο τις πολιτικές εξελίξεις όσο και την σχετική μιντιακή προπαγάνδα για τον συγκεκριμένο χώρο, ωστόσο οι πάλαι ποτέ ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ καλό θα ήταν να στοχαστούν ίσως το πώς κατέληξε το κόμμα τους, πρώτο στην Ευρώπη από όλα τα ‘σοσιαλιστικά’ κόμματα, να παραδώσει γη και ύδωρ στην ακροδεξιά και τι μπορεί να σηματοδοτήσει αυτό για το προσεχές μέλλον, καθώς και τις προσωπικές τους ευθύνες.

Όλοι οι υπόλοιποι μπορούμε με μια σχετική ευκολία να φανταστούμε πώς ο νέος πρωθυπουργός, γνωστός τραπεζίτης, πρώην διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος και αντιπρόεδρος της Ε.Κ.Τ., ‘οπαδός της λιτότητας’ και του ‘σκληρού ευρώ’, θα αντιμετωπίσει τις κοινωνικές αντιστάσεις του λαϊκού παράγοντα που μαζικοποιείται και ριζοσπαστικοποιείται μέρα με τη μέρα απέναντι στην ληστεία που επιχειρείται εις βάρος μας. Το ‘τέλος της πολιτικής’, όπως και το τέλος της αστικής δημοκρατίας όπως την γνωρίσαμε μέχρι τώρα, πραγματώνεται έτσι με έναν τεχνοκράτη στην κεφαλή του αστικού κράτους και τα σκυλιά του νέου ‘εθνικο-σοσιαλισμού’ να πλαισιώνουν νευραλγικούς τομείς και να υπόσχονται πως θα διαχειριστούν με ‘πολλή αγάπη’ τις υποθέσεις μας.

Για μία ακόμη φορά κράτος και κεφάλαιο ανασυντάσσονται με ιλιγγιώδεις ρυθμούς για να γίνουν πιο αποτελεσματικοί και να ολοκληρώσουν τον εξανδραποδισμό των από κάτω πετώντας τις μάσκες της δημοκρατικής κοινοβουλευτικής νομιμότητας, ενώ η άλλη πλευρά, η δική μας, κινείται ακόμη σε μοριακό επίπεδο, πολλαπλασιάζει τις αρνήσεις της αλλά αδυνατεί να τους δώσει μορφή, να τις συντονίσει και να αρχίσει επιτέλους να ξανακερδίζει κομμάτια χώρου, χρόνου και πλούτου που της έχουν αποσπάσει με τη βία. Από την άλλη, ίσως βρεθούμε εξαιρετικά σύντομα αντιμέτωποι με μια τέτοια όξυνση της κοινωνικής απονομιμοποίησης και των ταξικών ανταγωνισμών που ο συντονισμός και η επιθετικότητα του δικού μας στρατοπέδου θα προκύψουν πλέον ως αναγκαιότητα. Ωστόσο, αυτή η όξυνση πρέπει να προκληθεί από εμάς, πρέπει επιτέλους να πάρουμε την πρωτοβουλία των κινήσεων.

Αντί να περιμένουμε την επόμενη κηρυγμένη από τις ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ απεργία για να ξεχυθούμε στους δρόμους και να ελπίζουμε σε κάποιο θαύμα, πρέπει να οργανωθούμε ΤΩΡΑ σε ταξικά σωματεία βάσης και τοπικά εργατικά συμβούλια που θα συντονίζονται σε ανεξάρτητα εργατικά κέντρα αγώνα και θα συστήσουν την επαναστατική ομοσπονδία, όχι για να βγάλουν τον καπιταλισμό απ’ την κρίση και να αντικαταστήσουν τους απεσταλμένους της τρόϊκα με ντόπιους διαχειριστές, αλλά για να τσακίσουν το κράτος και τις κυβερνήσεις του και να πάρουν στα χέρια τους το σύνολο του πλούτου και των μέσων παραγωγής, για να ανήκουν στους εργάτες και τις εργάτριες τα εργοστάσια, οι επιχειρήσεις, τα μαγαζιά και οι υπηρεσίες στις οποίες εργάζονται, για να μεταμορφωθεί ολόκληρη η παραγωγή και κάθε πτυχή της ζωής μας με οριζόντιες δομές σύμφωνα με τις ανάγκες μας, από εμάς για εμάς.

Μέρα με τη μέρα, μήνα με το μήνα, γίνεται πλέον προφανές ότι η κρίση τους που την μετέτρεψαν σε δική μας κρίση δεν έχει τέλος. Καμία κυβέρνηση, κανένας σχηματισμός από τα πάνω δεν θα ανακουφίσει ούτε θα ανακόψει την ελεύθερη πτώση. Κι εμείς από την άλλη δεν ζητάμε ανακούφιση, ούτε προσωρινή εκεχειρία μέχρι την επόμενη φορά που η υπερσυσσώρευση των κερδών τους θα φέρει τα επόμενα δεινά.

Η χούντα του 2011 δεν φοράει στρατιωτικά, δεν κατεβάζει τανκς στους δρόμους, ούτε απαγορεύει τις διαδηλώσεις, αλλά τις βάφει με αίμα σε κάθε ευκαιρία. Η χούντα του 2011 ορίζει την δημόσια σφαίρα στο ασφυκτικό πλαίσιο του ‘εθνικού συμφέροντος’ δηλ. του συμφέροντος των εγχώριων και ξένων αφεντικών, μυρίζει ναφθαλίνη της επταετίας και στραγγαλίζει τα όνειρα και τα δικαιώματα των εργατών, μας καταδικάζει στην ανεργία και την αβεβαιότητα. Αλλά εμείς δε θα ζήσουμε σαν δούλοι.

Σε αυτή την χούντα οι επερχόμενες εξεγέρσεις θα είναι ένα μικρό προοίμιο για αυτό που τους ετοιμάζουμε. Θα εύχονται να μέναμε εκεί. Αλλά εμείς θα προχωρήσουμε γιατί ξέρουμε τι πρέπει να κάνουμε. Να επιβάλλουμε την ανατροπή όλων των παραγωγικών και κοινωνικών σχέσεων όπως τις ξέραμε και θα καθορίσουμε το μέλλον μας πάνω στις αρχές της ελευθερίας, της ισότητας και της αλληλεγγύης στην αταξική κοινωνία που θα καταργήσει μια για πάντα την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.

Κίνηση Εργατικής Χειραφέτησης & Αυτοοργάνωσης

Θεσσαλονίκη, Νοέμβρης 2011

Σύσκεψη για την διοργάνωση αντιπολεμικής εκδήλωσης‏

2011-11-14T23:35:00.000-08:00

Κάλεσμα της Κ.Ε.Χ.Α. σε σύσκεψη για την συν-διοργάνωση εκδήλωσης στα πλαίσια της συνάντησης εργατικού & αντιπολεμικού κινήματος, την Τετάρτη 16/11 20.30 στο Εργατικό Κέντρο Θεσσαλονίκης.

Την προηγούμενη εβδομάδα διοργανώθηκε στην Αθήνα εκδήλωση με αγωνιστές από την Κύπρο αλλά και υλικό από αγωνιστές από το Ισραήλ, με σκοπό να αναδείξει τα ζητήματα του ελληνοτουρκικού ανταγωνισμού, της ΑΟΖ, της στρατηγικής συμφωνίας ελληνικού και ισραηλινού κράτους και την αναγκαία απάντηση του εργατικού και επαναστατικού κινήματος. Επειδή ακριβώς θεωρούμε, πως δεν μπορεί να σταθεί επαναστατικό εργατικό κίνημα χωρίς να αμφισβητήσει τα ιερά και τα όσια της αστικής ιδεολογίας και να έρθει μάλιστα σε ρήξη με ένα ίσως από τα πιο ισχυρά χαρτιά της, που είναι η προβολή των συμφερόντων της, ως "εθνικό" συμφέρον που χρειάζεται την συστράτευση όλων των κατωτέρων τάξεων και στρωμάτων. Κι επειδή η εποχή μας χαρακτηρίζεται από την καπιταλιστική κρίση από τη μία, και από την άλλη από την όξυνση των πολεμικών συρράξεων και των καπιταλιστικών ανταγωνισμών από την άλλη, θεωρούμε πως αυτή η συζήτηση μπορεί να συμβάλλει στην αναγκαία πνοή στο περιεχόμενο και τη δράση, που έχει ανάγκη το εργατικό κίνημα της εποχής μας.

Το κάλεσμα μας είναι ανοιχτό σε ομάδες, συλλογικότητες αλλά και μεμονωμένους αγωνιστές που θέλουν να συμβάλλουν. Προτεινόμενη ημερομηνία για την πραγματοποίηση της εκδήλωσης είναι το Σαββατοκύριακο 26-27 Νοέμβρη.

Κίνηση Εργατικής Χειραφέτησης & Αυτοοργάνωσης

Ακολουθεί το πολιτικό πλαίσιο της Αντιπολεμικής Διεθνιστικής Κίνησης με το οποίο συγκαλέστηκε αντίστοιχη συσκεψη στην Αθήνα, μέσα απο την οποία αποφασίστηκε η πραγμάτοποίηση της εν λόγω εκδήλωσης:

Η ΕΝΤΑΣΗ ΣΤΗΝ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΜΕΣΟΓΕΙΟ ΓΙΑ ΤΑ ΠΕΤΡΕΛΑΙΑ ΑΠΕΙΛΗ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΑΟΥΣ
Δεν Πληρώνουμε την Κρίση τους-Δεν Πολεμάμε για τα συμφέροντα τους
Σύσκεψη Εργατικού-Αντιπολεμικού Κινήματος την Πέμπτη 6/10 στις 7.30 στο Πολυτεχνείο (κτ. Γκίνη)
Εν μέσω της συνεχιζόμενης καπιταλιστικής κρίσης που γίνεται αφορμή για την επιβολή εργασιακού και κοινωνικού μεσαίωνα από κυβέρνηση-Ε.Ε.-ΔΝΤ,  ξετυλίγεται ένα νέο επεισόδιο του σκληρού ανταγωνισμού στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου με πρωταγωνιστές τις άρχουσες τάξεις και τις κυβερνήσεις Ελλάδας, Ισραήλ, Κυπριακής Δημοκρατίας και Τουρκίας, καθώς και των μεγάλων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων ΗΠΑ, Ρωσίας, Μ. Βρετανίας κ.ά. Στο επίκεντρο της αναμέτρησης βρίσκονται η εκμετάλλευση ενεργειακών κοιτασμάτων και διαδρομών, η διαμόρφωση ζωνών επιρροής και η επιβολή πολιτικής ισχύος σε μια σημαντική από γεωπολιτική άποψη περιοχή. Η εσωτερική βίαιη ταξική αστική πολιτική βρίσκει την συνέχεια της στους πολεμικούς τυχοδιωκτισμούς, ασκούμενη από την Τουρκία που πολεμά και καταπιέζει τους Κούρδους αλλά υποκριτικά υποστηρίζει τους Παλαιστίνιους, το κράτος φονιά Ισραήλ που κατέχει την Παλαιστίνη και τρομοκρατεί τους γειτονικούς λαούς, ενώ μαζί με την Ελλάδα και την Κύπρο αντιμετωπίζουν μεγάλη οικονομική κρίση και πρωτόγνωρη πολιτική αμφισβήτηση από τον αγωνιζόμενο λαό.
Η κλιμάκωση της έντασης και οι πολεμικές απειλές αποτελούν -και ιστορικά πάντα αποτελούσαν- δρόμο διαφυγής του κεφαλαίου από προβλήματα που αντιμετωπίζει σε περιόδους βαθιάς οικονομικής και κοινωνικής κρίσης όπως η σημερινή. Ανακαλύπτει νέα πεδία αναπαραγωγής του κεφαλαίου -έστω και αν αυτό σημαίνει νέα αιματοκυλίσματα για ολόκληρους λαούς- ενώ στα πολεμικά κελεύσματα επιδιώκει να διαμορφώσει ένα κλίμα εθνικής ομοψυχίας, αποσπώντας την κοινωνική συναίνεση και την άμβλυνση της έντασης των κοινωνικών αγώνων.
Η διεκδίκηση ζωνών οικονομικής δραστηριότητας στη θάλασσα, υφαλοκρηπίδας και εναέριου χώρου δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένας διαμελισμός του φυσικού πλούτου με στόχο την υπερεκμετάλλευσή του από τις μεγάλες εταιρείες που κρύβονται πίσω από κροκοδείλια δάκρυα των κυβερνήσεων και των «εθνικών δικαίων». Είναι η πρακτική που χρησιμοποιεί ο ιμπεριαλισμός και τα αστικά κράτη για να επιβάλλουν τις ληστρικές παρεμβάσεις του στους εκμεταλλευόμενους λαούς και στη φύση. Το «διεθνές δίκαιο» είναι ο «νόμος του ισχυρού» που απλά νομιμοποιεί αυτά τα ληστρικά συμφέροντα. Δεν είναι τυχαίο ότι μεγάλος χαμένος αυτής της επαίσχυντης μοιρασιάς είναι ο μαχόμενος παλαιστινιακός λαός, στον οποίο δεν αναγνωρίζεται το παραμικρό δικαίωμα.
Απαντάμε: οι λαοί της περιοχής δεν έχουν τίποτα να κερδίσουν από αυτή την κούρσα για τον έλεγχο των φυσικών κοιτασμάτων και το γεωστρατηγικό παιχνίδι επιβολής. Το νέο «Ελντοράντο» της Ανατολικής Μεσογείου μπορεί να αποδειχτεί χρυσοφόρο για τις μεγάλες εταιρείες πετρελαίου και φυσικού αερίου, αλλά για τους εργαζόμενους της περιοχής αποτελεί θανάσιμο κίνδυνο. Καλούμαστε ξανά να γίνουμε κρέας στην πολεμική μηχανή των αρχουσών τάξεων, θυσία στους νέους γύρους εθνικής-αστικής ανάπτυξης και κερδοφορίας. Οι πολεμικές προετοιμασίες σηματοδοτούν νέα φάση επίθεσης σε εργασιακά-κοινωνικά δικαιώματα με μεγαλύτερη λιτότητα, περισσότερες πολεμικές δαπάνες, συρρίκνωση των λαϊκών ελευθεριών,  αύξηση της στρατιωτικής θητείας και του μιλιταρισμού, με την άνοδο ενός καταστροφικού και ανεξέλεγκτου εθνικισμού, με την απειλή μια νέας τεράστιας οικολογικής καταστροφής από τη θαλάσσια εξόρυξη φυσικού αερίου ή πετρελαίου παρόμοιας με αυτή του Κόλπου του Μεξικού.
·         Ούτε μια σταγόνα αίμα - ούτε ένα ευρώ  για τα πετρέλαια και το φυσικό αέριο της Ανατολικής Μεσόγειο . Κοινωνική και πολιτική ανυπακοή ενάντια στους δυνάστες στην ίδια μας τη χώρα. Ανατροπή της κυβέρνησης της αντεργατικής λαίλαπας, του κρατικού αυταρχισμού και των πολεμικών τυχοδιωκτισμών.
·         Να σταματήσει οποιαδήποτε μοιρασιά της θάλασσας, του βυθού και του αέρα της Ανατολικής Μεσογείου από τις τοπικές κυβερνήσεις και τις μεγάλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις.
·         Να σταματήσει τώρα οποιαδήποτε στρατιωτική ενέργεια (πολεμικές ασκήσεις, περιπολίες πολεμικών πλοίων, πτήσεις μαχητικών, επιφυλακές μονάδων) στην περιοχή - Καμιά αύξηση της στρατιωτικής θητείας.
·         Λευτεριά στην Παλαιστίνη. Σεβασμός των μειονοτήτων. Αλληλεγγύη στους εξεγερμένους του αραβικού κόσμου που παλεύουν για κοινωνική δικαιοσύνη και απαλλαγή από τους δυνάστες οποιασδήποτε μορφής.
·         Ανατροπή της στρατιωτικής συμφωνίας Ελλάδας-Ισραήλ. Μείωση της στρατιωτικής θητείας. Άμεση έξοδο της Ελλάδας από ΝΑΤΟ-Ε.Ε. Επιστροφή των στρατευμάτων που βρίσκονται εκτός συνόρων. Να κλείσουν όλες οι βάσεις. Καμιά διευκόλυνση στις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις.
·         Να φύγουν ΕΛΔΥΚ-ΤΟΥΡΔΥΚ-Αγγλικές βάσεις από Κύπρο. Λύση του Κυπριακού στη βάση των κοινών συμφερόντων των δύο λαών χωρίς ξένους επικυρίαρχους και «Μητέρες Πατρίδες».
ΑΝΤΙΠΟΛΕΜΙΚΗ ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ  ΤΗΛ. ΕΠΙΚ. 6932 955437   diktiospartakos.blogspot.com

Ανακοίνωση της Κ.Ε.Χ.Α. για το πολυνομοσχέδιο

2011-11-11T00:34:00.000-08:00

ΚΟΝΤΡΑ ΣΤΟΥΣ ΝΟΜΟΥΣ ΤΗΣ ΕΡΓΟΔΟΣΙΑΣ,

ΝΑ ΑΝΑΤΕΙΛΕΙ ΤΟ ΑΥΡΙΟ ΤΩΝ ΕΡΓΑΤΙΚΩΝ ΑΝΑΓΚΩΝ

Από τις 20 Οκτώβρη με την ψήφιση του πολυνομοσχεδίου, η κυβέρνηση, ικανοποιώντας πάγιες επιδιώξεις των επιχειρήσεων και της εργοδοσίας και τηρώντας συνεπώς τα συμφωνηθέντα με Ε.Ε. και ΔΝΤ, επιχειρεί να στριμώξει την εργατική τάξη της χώρας σε μια νέα εποχή. Χωρίς κανέναν δισταγμό σχετικό με τη συνταγματική νομιμότητα, ως εξουσία που υπερισχύει καταλύοντας τους δικούς της κανόνες, καταργεί οργανικές θέσεις στο Δημόσιο και εισάγει την εργασιακή εφεδρεία ενώ για τον ιδιωτικό τομέα επιφυλάσσει την κατάργηση της αρχής της ευνοϊκότερης ρύθμισης και της επέκτασης των κλαδικών συμβάσεων. Με μια πρώτη ανάγνωση οι ως άνω ρυθμίσες σημαίνουν συγκεκριμένα πράγματα : απολύσεις, ανεργία, μειώσεις μισθών.

Στο περίφημο πλέον άρθρο 37 όμως κρύβεται και ένα άλλο νόημα. Η αλλαγή των όρων διαπραγμάτευσης της εργατικής δύναμης. Κανόνας γίνεται πλέον η επιχερησιακή σύμβαση ή η ατομική διαπραγμάτευση, η διαπραγμάτευση δηλαδή επί ίσοις όροις δύο άνισων μερών, του εργαζόμενου, που το μόνο που έχει είναι η εργασία του, και του εργοδότη, που διαθέτει κεφάλαιο, επιχείρηση, ιδιοκτησία και όλου του κόσμου τους εκβιασμούς. Οι κλαδικές συμβάσεις ουσιαστικά καταργούνται, αφού ο εργοδότης δεν έχει πια κανέναν λόγο να προσέλθει σε διάλογο με το κλαδικό σωματείο, αφενός γιατί δεν υποχρεούται να εφαρμόσει σύμβαση που δεν υπέγραψε ο ίδιος κι αφετέρου γιατί κανένας δεν μπορεί να τον σύρει σε διαιτησία.

Κι εδώ τίθεται ένα μεγάλο ερώτημα. Αφού λοιπόν τα κλαδικά σωματεία δεν μπορούν από σήμερα να υπογράψουν συμβάσεις, ποιος θα είναι στο εξής ο ρόλος τους; Αν μάλιστα θυμηθούμε τις προτάσεις του ΔΝΤ για κατάργηση ακόμα και της Ε.Σ.Σ.Ε., το ζήτημα προσλαμβάνει γενικότερες διαστάσεις, καθώς διαγράφεται μια ξεκάθαρη τάση να γυρίσουμε στο 1910, πριν δηλαδή γνωρίσουμε τη συλλογική διαπραγμάτευση των όρων εργασίας. Οδεύουμε τελικά μήπως σήμερα προς την κατάργηση του συνδικαλισμού, επειδή η λειτουργία των σωματείων μένει άνευ αντικειμένου; Σε αυτό το ερώτημα σίγουρα δυσκολεύονται να απαντήσουν όσες δυνάμεις βλέπουν τις συνδικαλιστικές οργανώσεις απλά σαν έναν μεσολαβητή μεταξύ εργαζόμενου κι εργοδότη για μισθολογικά ζητήματα, σαν έναν διαπραγματευτή του εμπορεύματος που λέγεται εργασία.

Είναι βέβαια αλήθεια ότι ακόμα και αυτή η διαπραγμάτευση είχε ήδη από καιρό de facto καταλυθεί, αφού πρώτον, η ΓΣΕΕ πάντα έβρισκε σε κάθε διάλογο με την εργοδοσία την ευκαιρία να παραχωρήσει ολοένα και περισσότερα εργατικά δικαιώματα στο βωμό της εθνικής ανάπτυξης, και δεύτερον, είχε παγιωθεί στην πλειοψηφία των εργαζομένων η αντίληψη ότι καλύτερος εγγυητής των δικαιωμάτων τους είναι ο εργοδότης κι όχι το σωματείο, γι’ αυτό άλλωστε και σήμερα το σύνολο των συνδικαλιστικών οργανώσεων συσπειρώνει μόλις το 10 – 12% του εργαζόμενου πληθυσμού. Έτσι, ένα πολυνομοσχέδιο έρχεται να βάλει από τα πάνω τίτλους τέλους σε μια ήδη ξοφλημένη λογική «πάρε – δώσε» της ΓΣΕΕ και των παρατάξεων που συμμετέχουν σε αυτή (μη εξαιρουμένου του ΠΑΜΕ), που – ως κομμάτι του αστικού μπλοκ εξουσίας και περιφρουρητές της αστικής νομιμότητας – αρνούνται πεισματικά τη δυνατότητα της εργατικής τάξης να κάνει πολιτική για τον εαυτό της και να αμφισβητήσει την ίδια την υποταγή της εργασίας μας στο κεφάλαιο, την ίδια τη δομή, τη διαχείριση και την ιδιοκτησία της παραγωγής, και συνακόλουθα τα θεμέλια της διαδικασίας αναδιανομής του πλούτου.

Κι όσο εύκολα γίνεται τώρα αντιληπτό ότι η λαίλαπα της αντεργατικής πολιτικής δεν πρόκειται να σταματήσει σε αυτό το πολυνομοσχέδιο, άλλο τόσο είναι ευνόητο ότι για να επιβιώσει η τάξη μας πρέπει το εργατικό κίνημα να περάσει στην αντεπίθεση. Πρέπει άμεσα να δώσουμε απάντηση στις πολιτικές που θέλουν τους ανέργους να ξεπερνούν το ένα εκατομμύριο διεκδικώντας μείωση του χρόνου εργασίας διασφαλίζοντας όμως ταυτόχρονα ότι όχι μόνο δεν θα μειωθεί παράλληλα κανένας μισθός, αλλά και εργασία με αξιοπρέπεια και στις απολαβές. Γι’ αυτό και πρέπει να δώσουμε ανυποχώρητη μάχη σε κάθε χώρο δουλειάς να μην ιδρυθεί ούτε ένα επιχειρησιακό σωματείο, ούτε μια επιχειρησιακή σύμβαση να μην υπογραφεί είτε από σωματείο είτε από ένωση προσώπων. Κόντρα στους νόμους που σπρώχνουν τα κλαδικά σωματεία στην «παρανομία», εμείς καλούμε όλους τους εργαζόμενους να οργανωθούν σε αυτά για να δώσουμε τέλος στον εξευτελισμό της εργατικής μας δύναμης.

Με το ίδιο πείσμα να εμποδίσουμε τις απολύσεις στην πράξη οξύνοντας τον αντιεργοδοτικό αγώνα. Σε κάθε επιχείρηση που βάζει λουκέτο να παίρνουμε την παραγωγή στα χέρια μιας και να την λειτουργούμε χωρίς αφεντικό. Απέναντι στα κάθε λογής χαράτσια να κάνουμε πράξη τη συλλογική εργατική άρνηση πληρωμών, απαντώντας στις εκβιαστικές πρωθυπουργικές κορώνες ότι καμιά πατρίδα δεν μπαίνει πάνω από τις ανάγκες μας.

Χρειαζόμαστε όμως, για να δώσουμε με πιθανότητες νίκης τις μάχες που περιμένουν να δοθούν, και ένα επαναστατικό εργατικό κίνημα που θα κάνει πέρα τον γραφειοκρατικό συνδικαλισμό του παρελθόντος. Να ανασυγκροτήσουμε τις δυνάμεις μας και να χτίσουμε τα ταξικά σωματεία βάσης που θα οργανώσουν μαζικά τους εργαζόμενους κι ανέργους, έλληνες και μετανάστες σε κάθε κλάδο. Και μαζί με τα εργατικά συμβούλια γειτονιών να προχωρήσουμε σε ανεξάρτητα εργατικά κέντρα αγώνα παντού, για να δέσουμε τις σκαλωσιές που παν να φτάσουνε τον ουρανό. Με αυτό το εργατικό κίνημα μπορούμε οι εργαζόμενοι να κάνουμε την οργή συνείδηση και, με τη γνώση ότι καμιά λύση για μας δεν έχουν να προσφέρουν οι κυβερνήσεις των από τα πάνω και τα προγράμματά τους για εθνική ανάπτυξη, να τους ανατρέψουμε. Όπως στις τελευταίες απεργίες αποδείξαμε πως μπορούμε να πλημμυρίσουμε τους δρόμους και τις πλατείες, έτσι μπορούμε και να στήσουμε τη γενική απεργία διαρκείας και να κάνουμε την εργατική εξέγερση πραγματικότητα.

Γιατί το ξέρουμε καλά, τώρα που η στέρηση κατακάθισε στα σπίτια μας, πως πρέπει να βάλουμε μπροστα τις ανάγκες μας. Να χαράξουμε τις δικές μας κόκκινες γραμμές μπροστά από τους υλικούς όρους διαβίωσής μας, τον μισθό των αναγκών μας, την μονομερή από την πλευρά του εργοδότη ασφάλιση μας, τη δημόσια υγεία και παιδεία. Και να μη δειλιάσουμε μπροστά στον εχθρό, να μη φοβηθούμε από τη δύναμη των όπλων του. Αυτή τη μάχη αξίζει να τη δώσουμε μέχρι τέλους, μέχρι να γίνουν τα σκοτάδια λάμψη.

Κίνηση Εργατικής Χειραφέτησης & Αυτοοργάνωσης

Νοέμβριος 2011

2011-10-30T04:34:00.000-07:00

Οι συνελεύσεις της Κίνησης Εργατικής Χειραφέτησης & Αυτοοργάνωσης είναι ανοιχτές για όλους τους εργαζόμενους και τους άνεργους και πραγματοποιούνται απο την ΚΥΡΙΑΚΗ 30/10 κάθε ΚΥΡΙΑΚΗ στις 14.00 στο Πολυτεχνείο (αίθουσα 105 - πτέρυγα αρχιτεκτόνων).

Ανακοίνωση για την 48ωρη απεργία, 19-20 Οκτώβρη

2011-10-25T01:55:00.000-07:00

Εκατοντάδες χιλιάδες απεργοί, εργαζόμενοι και άνεργοι, φοιτητές και μαθητές πλυμμηρίσαν τις πλατείες, τους δρόμους σε όλη την Ελλάδα, κατά τη διάρκεια της 48ωρης γενικής απεργίας στις 19 και 20 Οκτώβρη. Η μαζική συμμετοχή στην απεργία των εργαζομένων στις ΔΕΚΟ, στον στενό δημόσιο τομέα αλλά και σε νευραλγικά κέντρα του ιδιωτικού τομέα έδωσαν τον τόνο και ανέδειξαν την διάθεση της εργατικής τάξης για αγώνα ενάντια στην ολοκληρωτική καθυπόταξη της ζωής μας στον κοινωνικό μεσαίωνα, που από κοινού σχεδιάζουν και υλοποιούν το εγχώριο και υπερεθνικό κεφάλαιο, με πολιτικούς εκφραστές το πολιτικό σύστημα, την Ευρωπαϊκή Ένωση και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Απέναντι στις φωνές της ενσωμάτωσης και της συνδιαλλαγής του κυβερνητικού και εργοδοτικού συνδικαλισμού της ΓΣΕΕ και των υποστηρικτών της, πως ο κόσμος της εργασίας δεν μπορεί να σηκώσει το βάρος ενός απεργιακού αγώνα διαρκείας, η καλύτερη απόδειξη για το ακριβώς αντίθετο ήρθε με την πανκοινωνική μαζική συμμετοχή των εργαζομένων σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της χώρας. Οι εργαζόμενοι δώσαμε, από διαφορετικές αφετηρίες, με το βροντερό παρόν μας σε όλη την Ελλάδα τη δυνατότητα να πιστεύουμε, ακόμη πιο αποφασιστικά, πως η γενική απεργία διαρκείας και το μπλοκάρισμα της καπιταλιστικής μηχανής δεν είναι κάποιο εγκεφαλικό σχέδιο κάποιων "μειοψηφιών", αλλά οφείλει να μετασχηματιστεί σε πραγματικό υλικό πρόγραμμα αγώνα για την αντεπίθεση και νίκη των εργατικών αναγκών.

Παρόλ' αυτά, η 48ώρη απεργία κατέδειξε και τα όρια της διαμαρτυρίας της τάξης μας, όταν αυτή δεν συνοδεύεται από το χτίσιμο εργατικών και κοινωνικών αντιθεσμών, που θα μπορούν από νέα, αναβαθμισμένη σκοπιά τόσο να βαθαίνουν τη συνειδητοποίηση και τη χειραφέτηση της συνείδησης των εργαζομένων, όσο και να δίνουν την απαραίτητη διάρκεια και επικινδυνότητα απέναντι στο σύστημα. Αυτή η ανάγκη φάνηκε ακόμη μεγαλύτερη στη Θεσσαλονίκη, όπου η χρεοκοπημένη γραμμή της "περικύκλωσης" της γραμματείας Β.Ελλάδος, χωρίς κάποια λογική συνέχισης του αγώνα, απομαζικοποίησε για άλλη μια φορά τα απεργιακά μπλοκ. Παρά τη μεγάλη συμμετοχή και στη Θεσσαλονίκη, η ανυπαρξία ενός κέντρου αγώνα και του στόχου για πραγματικό μαζικό εργατικό εκβιασμό - που να ξεπερνά το επίπεδο του συμβολικού - απέναντι στην κυβέρνηση, οδήγησε τελικά στο να μείνει αναπάντητη ακόμη και η προκλητική εισβολή της αστυνομίας στο ΕΚΘ. Είναι φανερό ότι ιδιαίτερα στην πόλη μας απαιτείται η αναβάθμιση του εργατικού κινήματος τόσο σε επίπεδο περιεχομένου, αλλά και στο επίπεδο του δρόμου.

Έτσι η κυβέρνηση ψήφισε, έστω και με οριακή πλειοψηφία, το πολυνομοσχέδιο που βάζει ταφόπλακα σε ένα απο τα βασικότερα, μέχρι σήμερα, όπλα της εργατικής διεκδίκησης. Η κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων αλλάζει, από τη βάση της, τη διαμόρφωση της αγοραπωλησίας της εργατικής δύναμης στον ελληνικό καπιταλισμό. Η θεσμοθέτηση της ατομικής διαπραγμάτευσης των όρων εργασίας, κάτι που βέβαια ήδη ισχύει σε μεγάλο βαθμό στο ιδιωτικό τομέα, μαζί με τις απολύσεις στο δημόσιο, και κυρίως την έκρηξη της ανεργίας, δίνει το πράσινο φως στην εργοδοσία για έναν άνευ όρων εξευτελισμό των συνθηκών διαβίωσης των εργαζόμενων. Η επιστροφή σε όρους εργασίας, που στην Ελλάδα έχουν να υπάρξουν απο το 1911, αλλάζει δραματικά και τους δρόμους, μέσα από τους οποίους από εδώ και πέρα θα μπορεί να δίνεται αποτελεσματικά η μάχη των σωματείων και των εργατικών συνελεύσεων παντού. Μία αναγκαία συνολική τοποθέτηση για αυτό το ιστορικών διαστάσεων γεγονός, ξεφεύγει από τα όρια και τους σκοπούς αυτής της ανακοίνωσης.

Για να υλοποιηθεί το σχέδιο για την υπερψήφιση του πολυνομοσχεδίου, η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ μαζί με τα ΜΜΕ εξαπέλυσε μία πρωτοφανή για τα δεδομένα της Ελλάδας, τουλάχιστον από τη μεταπολίτευση και μετά, εκστρατεία τρομοκράτησης η οποία, αυτή τη φορά, πήρε ξεκάθαρα αναβαθμισμένα φασιστικά χαρακτηριστικά. Το φασιστικό διάγγελμα των τριών υπουργών, που δόθηκε στη δημοσιότητα μόλις δύο ημέρες πριν την γενική απεργία και το κάλεσμα τους στη κοινωνία να περιφρουρήσει με μαζικούς όρους την αστική δημοκρατία και τις κοινοβουλευτικές διαδικασίες, χαράσσει την νέα γραμμή νομιμοποίησης και μηδενικής ανοχής που ορίζει σήμερα το κεφάλαιο και οι πολιτικοί του υποστηρικτές. Διαβάζουμε λοιπόν στην ανακοίνωση:

"Μια κοινωνία που αγωνιά και αναζητεί δημιουργικές διεξόδους από την κρίση, προφανώς και δεν μπορεί να τα φορτώνει όλα στην αστυνομία και τους εισαγγελείς. Καμιά εισαγγελική ή αστυνομική ενέργεια δεν μπορεί να υποκαταστήσει την κοινωνική αυτενέργεια. Η μία δραστηριότητα, άλλωστε, συμπληρώνει και στηρίζει την άλλη. Η μεν κοινωνία έχει υποχρέωση να υπερασπιστεί τον εαυτό της από κάθε επιβολή ιδεολογικών, κομματικών ή συντεχνιακών συμφερόντων, οι δε δημοκρατικά νομιμοποιημένες κρατικές λειτουργίες έχουν την υποχρέωση να ανταποκριθούν στο κοινωνικό αίτημα για την τήρηση της νομιμότητας. Δίχως τη στήριξη των πολιτών η λειτουργία του κράτους θα συκοφαντηθεί ως αυταρχική και, πάντως, θα έχει περιορισμένη αποδοτικότητα. Και δίχως το κράτος και τις λειτουργίες του, η κοινωνία των πολιτών δεν θα είχε νόημα, όποια γνώμη κι αν πλειοψηφούσε σε αυτήν."

Σε αυτό το κάλεσμα για μια εκ νέου παροχή συναίνεσης και για μια αναβαθμισμένη νομιμοποίηση του πολιτικού συστήματος μπροστά στα μάτια ολόκληρης της κοινωνίας ανταποκρίθηκε και στήριξε πολιτικά το ΠΑΜΕ-ΚΚΕ την δεύτερη μέρα της 48ωρης απεργίας με την κατάπτυστη στάση του στο Συνταγμα στην Αθήνα.

Το ΠΑΜΕ-ΚΚΕ παίζοντας τον ρόλο του υπερασπιστή της αστικής νομιμότητας, δεν "περιφρούρησε" κάποια διαδήλωση ή κινητοποίηση του. Ξεκάθαρα και χωρίς ίχνος ντροπής, με πλάτη στη Βουλή και μέτωπο απέναντι στους εργαζόμενους απεργούς και διαδηλωτές, διασφάλισε από το πρωί την ομαλή είσοδο των βουλευτών στο κοινοβούλιο, περιφρούρησε τη διαδικασία της ψηφοφορίας και σε ανοιχτή συνεννόηση με την αστυνομία απέκλεισε το δρόμο για τη Βουλή σε εκατοντάδες απεργιακά μπλοκ. Βασικός (και όχι πρώτος, γιατί για εμάς πάντα πρώτος είναι η κρατική καταστολή) υπεύθυνος για τα βίαια γεγονότα είναι το ΠΑΜΕ-ΚΚΕ, που με την βίαιη και αντεργατική του συμπεριφορά απαγόρευσε σε χιλιάδες εργαζόμενους το δικαίωμα τους να διαδηλώσουν μπροστά στη Βούλη.

Αυτή η στάση του ΚΚΕ δεν μας εκπλήσσει. Το ΚΚΕ δεν πρόδωσε την Πέμπτη 20/10 εμάς ή την εργατική τάξη. Για εμάς το ΚΚΕ εμφανίζεται ως κομμάτι του αστικού μπλοκ εξουσίας, που στις πιο κρίσιμες στιγμές της ταξικής πάλης, όπως ήταν και η 48ωρη απεργία και ο Δεκέμβρης του 2008, θα παίρνει το μέρος του αστικού κόσμου, όντας πραγματική εφεδρεία και "αμορτισέρ" απορρόφησης των κοινωνικών κραδασμών. Δίκαια λοιπόν κερδίζει τα συγχαρητήρια και τα εύσημα από το ΠΑΣΟΚ, τη ΝΔ, το ΛΑΟΣ και τους Πρετεντέρηδες των ΜΜΕ, αλλά και την αποστροφή από χιλιάδες αγωνιζόμενους εργαζόμενους. Για εμάς είναι ξεκάθαρο πως το εργατικό κίνημα που έχουμε ανάγκη σήμερα δεν μπορεί παρά να είναι ΟΥΤΕ ΠΑΜΕ-ΟΥΤΕ ΓΣΕΕ τόσο σε ότι αφορά στο περιεχόμενο των διεκδικήσεων του, όσο (εξίσου σημαντικό) και στις δομές οργάνωσης του και μορφές πάλης του.

Όμως το ΠΑΜΕ πρόδωσε τον ΝΕΚΡΟ ΑΠΕΡΓΟ ΕΡΓΑΤΗ, σύντροφο και συναγωνιστή του. Προδίδει τη μνήμη του νεκρού εργάτη, ΘΥΜΑ ΤΗΣ ΚΡΑΤΙΚΗΣ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΧΗΜΙΚΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ που η κυβέρνηση εξαπολύει σε κάθε ευκαιρία, όταν ανακαλύπτει τους υπεύθυνους της ΔΟΛΟΦΟΝΙΑΣ όχι στο κράτος και το κεφάλαιο, αλλά στο...κίνημα "ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ" και εφευρίσκει εχθρούς σε δήθεν αναρχοφασίστες. Την ίδια στιγμή μάλιστα, που οι γιατροί αλλά και οι συγγενείς του νεκρού εργάτη έχουν δηλώσει κατηγορηματικά πως έπεσε νεκρός από τα χημικά σε μεγάλη μάλιστα απόσταση από τα βίαια επεισόδια. Σκυλεύει, λοιπόν, τη μνήμη του νεκρού και προσβάλλει κάθε αγωνιζόμενο εργάτη, όταν δίνει διαπιστευτήρια νομιμοφροσύνης στο σύστημα με τη εξευτελιστική τοποθέτηση της Α.Παπαρήγα στη Βουλή, πως "εμείς δεν πρόκειται να φωνάξουμε για νεκρό διαδηλωτή". Αυτή τη λογική της υποταγής και της συνδιαλλαγής οφείλει η εργατική τάξη να απομονώσει πολιτικά στις μαζικές της διαδικασίες.

Σε αυτή τη γραμμή νομιμότητας που το σύστημα χαράσσει και στις 20/10 επέβαλε στο δρόμο το ΠΑΜΕ-ΚΚΕ, έντρομες μπροστά στον κοινωνικό εκφασισμό που ήδη ζούμε, και άλλες συνιστώσες της Αριστεράς τρέξανε ήδη να στριμωχτούν. Η αναμενόμενη, για μας, πολιτική γραμμή υπεράσπισης της αστικής νομιμότητας από την πλευρά του ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί και δεν πρέπει να επιβληθεί στα εργατικά σωματεία και τους εργατικούς αγώνες. Η αντίστοιχου ύφους και πολιτικής γραμμής ανακοίνωση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, δημιουργεί ακόμα περισσότερα ερωτήματα για το ρόλο και τη συμβολή που θέλει να έχει στο εγχείρημά των πρωτοβάθμιων εργατικών σωματείων, αφού φαίνεται πως η πρότασή της απομακρύνεται διαρκώς από την ανάγκη της από τα κάτω οργάνωσης των αγώνων και της συνολικής επαναστατικής ανατροπής. Με αυτές τις πολιτικές που βάζουν, άλλες από το παράθυρο και άλλες από την πόρτα, τη λογική της ανάθεσης της "λύσης στη κρίση" στα χέρια των πολιτικών δυνάμεων που τις πρεσβεύουν και πετούν στην άκρη την αναγκαία ταξική εργατική ενότητα, εμείς έχουμε διαχωρίσει τη θέση μας εδώ και καιρό, στηρίζοντας και προωθώντας τη λογική συγκρότησης Ταξικών Σωματείων Βάσης με άμεση δημοκρατία στη δομή και επαναστατική στόχευση ανατροπής στο περιεχόμενο, γιατί η ενότητα μπορεί να παραχθεί μόνο στη βάση της τάξης και όχι στη συμφωνία των επιτελείων των πολιτικής.

Εμείς δεν είμαστε εδώ για να δικάσουμε ή να κρίνουμε πρακτικές και λογικές που αναπτύσσονται εντός του κινήματος. Θεωρούμε όμως υποχρέωσή μας να ξεμπροστιάζουμε όποιον αυτές τις μέρες συμπαρατάσσεται στη γραμμή της αστικής νομιμότητας απέναντι και ενάντια στο κίνημα, όπως έπραξαν ξεκάθαρα οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ/ΚΚΕ. Λογικές που αντιλαμβάνονται το κίνημα προνομιακά ιδιοκτησία τους δεν μπορούν και δεν πρέπει να ισχυροποιούνται.

Γνωρίζουμε πολύ καλά, και δεν χρειαζόμαστε διδασκάλους να μας το υπαγορεύουν, πως δεν μπορούν να αλλάξουν τα πάντα με ένα "ντου" στη Βουλή. Γνωρίζουμε όμως επίσης καλά ότι, σήμερα που όλοι οι θεσμοί ενσωμάτωσης και μεσολάβησης της λαικής οργής έχουν εκπέσει, καθώς επανακαθορίζονται τα διαχειριστικά πλαίσια στη βάση του ολοκληρωτικού καπιταλισμού, οι ειρηνικές διαμαρτυρίες πίεσης προς την κυβέρνηση είναι τουλάχιστον σ' αυτή τη συγκυρία αναποτελεσματικές. Ήταν μονόδρομος για την τάξη χθες, ώστε να μην ξημερώσει σήμερα μια μέρα χωρίς κανένα εργατικό δικαίωμα , να προσπαθήσει να διακόψει απ' ευθείας στα πλαίσια της απεργίας την ψήφιση του πολυνομοσχεδίου. Αυτή η προοπτική, γνωρίζουμε ότι, πρέπει να ζυμωθεί με μια πολιτική που θα είναι σε θέση να παράξει η εργατική τάξη για τον εαυτό της.

Γι' αυτό παλεύουμε για ένα ανεξάρτητο εργατικό κίνημα, ρήξης με την εργοδοτική ΓΣΕΕ και το καθεστωτικό ΠΑΜΕ, συνολικής επαναστατικής ανατροπής. Αγωνιζόμαστε για την δικαίωση σήμερα των εργατικών διεκδικήσεων και αναγκών, που μόνο η επαναστατική ανατροπή μπορεί να φέρει και καμιά κυβέρνηση καπιταλιστικής διαχείρισης δεν μπορεί να υλοποιήσει. Υπερασπιζόμαστε τις πρακτικές ενός μαζικού εργατικού κινήματος, οργανωμένο σε σωματεία βάσης και εργατικά συμβούλια γειτονιάς, διαμορφωμένο από τη θέληση και τον αγώνα της πλειοψηφίας των εργαζομένων. Υπερασπιζόμαστε ένα εργατικό κίνημα ούτε εθνικό, ούτε συντεχνιακό, αλλά αντίπαλο δέος στις κυβερνήσεις τους, τις ευρωπαϊκές τους ολοκληρώσεις, συνολικά στον κόσμο των αφεντικών. Αγωνιζόμαστε, τέλος, για ένα μαζικό επαναστατικό εργατικό κίνημα που θα σαρώσει στο διάβα του τις "υγειονομικές ζώνες" υπεράσπισης της αστικής εξουσίας και όποιον τις στηρίζει, για να ανοίξει ο δρόμος για μια διαφορετική κοινωνική οργάνωση. Ζούμε κι αναπνέουμε για να πραγματώσουμε στο σήμερα τη κοινωνία των ελεύθερα συνεταιριζόμενων παραγωγών, των ελεύθερα συνεταιριζόμενων ανθρώπων.

Κίνηση Εργατικής Χειραφέτησης & Αυτοοργάνωσης Οκτώβριος 2011

Δήλωση Στέργιου Κατσαρού

2011-10-23T04:21:00.000-07:00

Ναι είμαι ένας κουκουλοφόρος απο τα ιουλιανά ,ένας απο τους 300 προβοκάτορες του Πολυτεχνείου ,ένας αριστεροχουντικός της μεταπολιτευσης και των εργοστασιακών σωματείων ένας κουκουλοφόρος τον δεκέμβρη του 8 ,προχθές ένας χρυσαυγίτης ωστόσο σύντροφοι δεν έφαγα γιουβαρλάκια απο τα χέρια της Μαρίκας

Προχθές βέθηκα στο Σύνταγμα δέχτηκα στο πρώσοπο τη φυσούνα .Ετρεξα να φύγω
και έπεσα επάνω στο δικό σας μπλόκ ,το μπλοκ του Π.Α.Μ.Ε ,με προπηλακίσατε και μου
δώσατε κάποιες ψιλές .Τι στο καλό δεν θα αναγνώριζε η περιφρούριση ένα χαφιέ που
που για 45 χρόνια παρίστανε τον οικοδόμο .Συγχαρητήρια σύντροφοι.

7+1 λόγοι για να κατέβεις στις πορείες και να απεργήσεις στην 48ωρη απεργία 19-20 Οκτώβρη

2011-10-17T06:26:00.000-07:00

1. Γιατί η επίθεση των αφεντικών δεν θα σταματήσει αν δεν τη σταματήσουμε εμείς οι εργαζόμενοι και οι άνεργοι. Γιατί οι εφιαλτική κοινωνία που σχεδιάζουν για εμάς δεν έχει σε τίποτε να ζηλέψει από το 1984 του Όργουελ σε τρομοκρατία, ιδεολογική χειραγώγηση, ατομισμό, απελπισία, φτώχεια και ανεργία. Τα σχέδια τους μιλάνε για 1.300.000 άνεργους στην Ελλάδα μέχρι το 2015, για την καταστροφή κάθε ψήγματος περίθαλψης για τους φτωχούς, για την διάλυση των εργασιακών συμβάσεων, για σχολεία 2 ταχυτήτων. Γιατί τα σχέδια τους μας θέλουνε να γίνουμε κανίβαλοι σε μια κοινωνία ζούγκλας και το πρώτο βήμα για να μην περάσουν είναι να απεργήσεις και να κατέβεις στις πορείες. Είμαστε εμείς και όχι ο καθένας μόνος του.

2. Γιατί πρέπει η παραγωγή, οι υπηρεσίες, ο ιδιωτικός και ο δημόσιος τομέας να παραλύσουν. Η μηχανή της κερδοφορίας τους, περνάει μεγάλη κρίση. Σ' αυτή τη μηχανή το λίπασμα που θα κάνει reset στην οικονομία τους δεν είναι τίποτε άλλο παρά οι ζωές μας και οι ζωές των επόμενων γενιών. Για να μπλοκάρουμε την κερδοφορία τους, να οξύνουμε τη κρίση που αυτοί δημιούργησαν, πρέπει να στραφούμε ενάντια σε αυτούς που ο οδοστρωτήρας του Δ.Ν.Τ πραγματικά ευνοεί. Ενάντια στους εργοδότες, τις επιχειρήσεις, τις τράπεζες. Όλους αυτούς που χρόνια τώρα ταΐσαμε και ποτίσαμε με τον ιδρώτα μας και τη δουλειά μας, όλους αυτούς που σήμερα μας αρνούνται μέχρι και το ξεροκόμματο που μας πετούσαν μέχρι χτες. 48ωρη απεργία για τον κόσμο του μόχθου, για όλους μας, πρέπει να σημαίνει ότι κάθε επιχείρηση, κάθε μαγαζί και υπηρεσία πρέπει να σταματήσει να παράγει και να δουλεύει. Γιατί για να μπλοκάρουμε τα σχέδια τους, πρέπει να δείξουμε από τώρα τις διαθέσεις και τις προθέσεις μας, σχεδιάζοντας όλοι μαζί, οι εργαζόμενοι και οι άνεργοι από κοινού, τη ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ που θα τινάξει τα σχέδια τους στον αέρα. Μέχρι που όλες αυτές οι επιχειρήσεις, όλος ο πλούτος που όλοι εμείς παράγουμε, περάσει εκεί που πραγματικά ανήκει. Στους εργαζόμενους και στους άνεργους, στα χέρια μας.

3. Για να διαδηλώσουμε πως δεν υπάρχει χώρος για μένα και για σένα, για τους ομοίους μου και τους ομοίους σου, στην κοινωνία με τις κυβερνήσεις και τη Βουλή τους, το κράτος και τους νόμους τους, την Ευρωπαϊκή Ένωση και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο τους. Η κοινωνία των εργαζομένων, η κοινωνία που ανήκεις και εσύ, να πετάξει από πάνω της τη θηλιά που σφίγγει γύρω από το λαιμό μας. Για να τσακίσουμε κάθε οικονομικό, πολιτικό, θρησκευτικό, στρατιωτικό ή άλλο επιτελείο έχει σχεδιαστεί στον κόσμο των αφεντικών. Σε αυτό τον πόλεμο που μας έχουν κηρύξει είναι ή αυτοί ή εμείς.

4. Γιατί οι εργατοπατέρες της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ πιστεύουν πως δεν θα τα καταφέρεις. Πως θα σκύψεις τελικά το κεφάλι στην εργοδοτική τρομοκρατία, στον φόβο της απόλυσης, στην οικονομική βία και δεν θα απεργήσεις. Γι΄ αυτό και σχεδιάζουν και υλοποιούν ελεγχόμενες απεργίες με μεγάλη χρονική απόκλιση. Γιατί νομίζουν πως μια απεργία τώρα, μία πριν το καλοκαίρι μπορεί να εκτονώσει την οργή σου, την οργή μας. Γι' αυτό και πρέπει να απεργήσεις, γι' αυτό και πρέπει να παλέψεις και να παλέψουμε για ταξικά εργατικά σωματεία βάσης που θα βάλουν στην θέση τους, τους εργατοπατέρες. Εκεί που τους αξίζει, δίπλα στα αποβράσματα της κυβέρνησης και της Βουλής τους, απέναντι μας. Γιατί πρέπει να βάλεις πλάτη και εσύ να δημιουργηθεί ένα πραγματικά ανεξάρτητο εργατικό κέντρο αγώνα σε κάθε πόλη, που θα κάνει την υπόθεση του αγώνα, υπόθεση όλης της εργατικής τάξης, δική σου υπόθεση.

5. Για να αποδείξεις μαζί με όλους μας πως είμαστε αποφασισμένοι να μην πληρώσουμε ούτε δεκάρα στα χαράτσια, στη ληστεία των τραπεζιτών, στις "έκτακτες" εισφορές. Να οργανώσουμε μαζικά και συλλογικά την εργατική άρνηση πληρωμών. Γιατί δεν δίνουμε πράσινο φως ούτε σε παλιούς, ούτε σε νέους φόρους που έρχονται. Για να είσαι και εσύ ένας από τους δεκάδες χιλιάδες εργαζόμενους κι ανέργους που έχουν ήδη δηλώσει πως δεν πρόκειται να πληρώσουν για να σώσουν την οικονομία των τραπεζιτών και των επιχειρηματιών. Για να είμαστε όλοι μας εκεί μαζί με τα εργατικά σωματεία βάσης και τις εργατικές συνελεύσεις γειτονιάς για να τους αποτρέψουμε όταν θα έρθουν να μας κλείσουν το ρεύμα, να μας κλείσουν το νερό, να μας βγάλουν από τα σπίτια που μένουμε. Για να έχουμε σπίτι, νερό, ρεύμα, εργασία, φαγητό, παιδεία και υγεία όλοι.

6. Γιατί μέσα σου σίγουρα το ξέρεις, πως τίποτε δεν λύνεται με τη δημοκρατία τους. Πως το σύστημα που μας πλασάρουν πως δεν έχει αδιέξοδα, είναι το ίδιο αδιέξοδο. Είναι το τέρμα του δρόμου για μας, στο επόμενο βήμα είναι ο Καιάδας των αναγκών μας. Γιατί είναι σε όλονών τα χείλη και τη σκέψη, πως τίποτε δεν θ' αλλάξει όποιος κι αν έρθει στη κυβέρνηση. Πως χρειάζεται επανάσταση κι αυτό είναι που μας λείπει και έχουμε ανάγκη. Γιατί κάθε απεργία είναι μια μικρογραφία της επανάστασης, και αυτήν την απεργία πρέπει να την φτάσουμε εκτός ορίων. Εκτός ορίων τους συστήματος, εκτός ορίων των νόμων τους, εκτός ορίων των ελεγχόμενων πολιτικών τους. Για να μετατρέψουμε την 48ωρη απεργία σε πανεργατική εξέγερση. Για να αναθαρρήσουν όλοι οι εκμεταλλευόμενοι σε όλη την Ευρώπη, για να αποκτήσει ο αγώνας μας νόημα και ουσία και να μην περιφερόμαστε σε "ειρηνικές" προς την κυβέρνηση και τα αφεντικά διαδηλώσεις διαμαρτυρίας.

7. Γιατί εμείς έχουμε ήδη χρεοκοπήσει, αυτό που μας ζητάνε κάθε μέρα, κάθε ώρα και στιγμή από τις τηλεοράσεις τους είναι να σκύψουμε ακόμη περισσότερο το κεφάλι, να "σώσουμε" τα κέρδη τους, το χρέος τους, το κράτος και το σύστημά τους. Γιατί δεν έχουμε τίποτε να χάσουμε αλλά να κερδίσουμε έναν κόσμο ολόκληρο. ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΘΑ ΤΟΥΣ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΗ ΧΑΡΗ.

+1. Γιατί θέλουμε κι εσύ να συμβάλλεις σε μια νέα προσπάθεια στο εργατικό κίνημα. Για την ταξική ανασυγκρότηση όλου του εργατικού κινήματος. Για να κάνουμε όλα τα παραπάνω πράξη, με ακόμη μεγαλύτερη δύναμη σε περισσότερους εργασιακούς και κοινωνικούς χώρους, για να δημιουργήσουμε ταξικά εργατικά σωματεία σε κάθε κλάδο, για να πάρουν επαναστατική τροπή οι αγώνες των συνελεύσεων γειτονιάς. Αυτό είναι το δικό μας κάλεσμα.

ΑΠΕΡΓΙΑΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ 10 π.μ. 19/10 ΚΑΜΑΡΑ

ΚΙΝΗΣΗ ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΧΕΙΡΑΦΕΤΗΣΗΣ & ΑΥΤΟΡΓΑΝΩΣΗΣ

Οκτώβρης 2011

2011-10-17T05:34:00.000-07:00

Πρόγραμμα 1ου Φεστιβάλ Εργατικής Αυτοοργάνωσης

2011-10-11T05:48:00.000-07:00

Σάββατο 15/10

17.00 ΕΚΔΗΛΩΣΗ – ΣΥΖΗΤΗΣΗ: «Αυτόνομοι Εργατικοί Αγώνες στην Ελλάδα του ’60 και ’70. Η ζωή των Συνδικάτων χωρίς τη ΓΣΕΕ» [ΑΙΘΟΥΣΑ 301]

* Γ. Σερίφης
* Σ. Κατσαρός
* Μ. Σέρβος

20:30 ΕΚΔΗΛΩΣΗ – ΣΥΖΗΤΗΣΗ: «Εργατικοί Αγώνες στη Θεσσαλονίκη και οι δυνατότητες συντονισμού τους. Η πρόταση για ένα ανεξάρτητο εργατικό κέντρο.» [ΑΙΘΟΥΣΑ 301]

*Εισήγηση από την Κίνηση Εργατικής Χειραφέτησης & Αυτοοργάνωσης

*Συμμετέχουν εργαζόμενοι από: Σωματείο Σερβιτόρων Μαγείρων Κ. Μακεδονίας,Σωματείο Εργαζομένων ΕΥΑΘ, APPLEBEE’S, Σωματείο υπαλλήλων Βιβλίου Χάρτου Θεσσαλονίκης, Σωματείο Μισθωτών Τεχνικών Μακεδονίας , Σωματείο Ασκουμένων Δικηγόρων.

22:00 ΣΥΝΑΥΛΙΑ (ΡΟΚ)

* BROWN CASHLΑY

* ΨΕΥΔΟΠΡΟΦΗΤΕΣ

*BACKGROUND NOISE SUPPRESION

+ dj set by Phat Beats (Hip-Hop, Funk, Glitch-Hop, Dubstep, Electro, DnB)

Κυριακή 16/10

17:00 ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ – ΣΥΖΗΤΗΣΗ: “O Kάλιμπαν & η μάγισσα. Γυναίκα, σώμα και πρωταρχική συσσώρευση”. (Silvia Federici) + Σημειώσεις της Στέπας/κρίσεις για την εποχή”. Παρουσιάζουν οι “Εκδόσεις Των Ξένων”.

20:30 ΕΚΔΗΛΩΣΗ-ΣΥΖΗΤΗΣΗ: “Οικονομικοί & πολιτικοί μύθοι γύρω από την κρίση και η εργατική απάντηση” [ΑΙΘΟΥΣΑ 301]

*Φ. Τερζάκης
*Γ. Ευαγγελίδης (Ταξική Εργατική Κίνηση -Αθήνα)
*Τ. Χριστόπουλος (Ταξική Εργατική Κίνηση -Αθήνα)
*Εισήγηση: Κίνηση Εργατικής Χειραφέτησης & Αυτοοργάνωσης

22:00 Συναυλία

-Sailing Tomatoes
-NAMASTE
-Σαν…Ξέμπαρκοι

+ Λαϊκή – ρεμπέτικη βραδιά

Προκήρυξη για το εκπαιδευτικό & το φοιτητικό Κίνημα

2011-10-01T04:53:00.001-07:00

ΟΙ ΑΝΑΓΚΕΣ ΜΑΣ ΘΑ ΓΙΝΟΥΝ Η ΕΚΔΙΚΗΣΗ ΜΑΣ

Γυάλινοι τοίχοι δεν υπάρχουν....

Ποτέ άλλοτε η τριτοβάθμια εκπαίδευση δεν ήταν τόσο εξαρτημένη από τις εξελίξεις στο πεδίο της εργασίας και της παραγωγής αλλά ταυτόχρονα τόσο μακριά από τις ανάγκες του υποκειμένου της ζωντανής εργασίας. Οι νέες μεταρρυθμίσεις της Διαμαντοπούλου, που πυροδότησαν ένα κύμα καταλήψεων στα πανεπιστήμια το τελευταίο διάστημα, μαρτυρούν την αντανάκλαση του σκηνικού κατάρρευσης που βιώνουμε στους χώρους παραγωγής και παροχής υπηρεσιών (απολύσεις, ανεργία, κατάργηση συλλογικών συμβάσεων, συγχωνεύσεις σχολείων – νοσοκομείων) τώρα πια και μέσα στο πανεπιστήμιο. Τη στιγμή που απειλούνται οι όροι επιβίωσης των πλατιών εργατικών στρωμάτων αλλά και που προλεταριοποιούνται βίαια μαζικοί κοινωνικοί χώροι (βλ ελεύθερα επαγγέλματα), δεν θα μπορούσε το πανεπιστήμιο να διατηρήσει έστω και την υπόνοια παροχής μιας, από καιρό βέβαια, ήδη επίπλαστης κοινωνικής κινητικότητας. Μπορεί στην προηγούμενη φάση της καπιταλιστικής ανάπτυξης, η στρατηγική επιλογή της «δημόσιας» μαζικής πανεπιστημιακής εκπαίδευσης να συντηρούσε τα όνειρα μικροαστικών και εργατικών οικογενειών που ήθελαν να δουν τα παιδιά τους να γίνονται επιστήμονες και διανοούμενοι, στη σημερινή συνθήκη όμως κράτος και κεφάλαιο αλλάζουν τακτική. Το πανεπιστήμιο, ο τελευταίος μαζικός κι οργανωμένος κοινωνικός χώρος ακολουθεί την τύχη του κατακερματισμού και της απομαζικοποίησης των εργατικών χώρων (κυρίως στο ελληνικό μοντέλο της γιγάντωσης του τριτογενή τομέα και της αποσάθρωσης των άλλων δύο). Οι φοιτητές, που τους φορτώνεται ΄ένα τόσο εντατικό κι εξατομικευμένο πρόγραμμα σπουδών και τους αφαιρείται η δυνατότητα συλλογικοποίησης και ενασχόλησης με τις κοινές τους υποθέσεις, μένουν μόνοι κι υποταγμένοι, καταδικασμένοι σε ένα μοναχικό μονοπάτι επιβίωσης, ακροβατώντας μεταξύ ανεργίας και επισφάλειας.΄Ώστε τελικά, το προφίλ του μελλοντικού φοιτητή θυμίζει τραγικά πολύ κάτι που μας είναι πολύ γνώριμο. Το προφίλ του σύγχρονου εργάτη.

Κι όπως η εργοδοσία μετά των συμμάχων της στα εθνικά και υπερεθνικά όργανα διακυβέρνησης βρήκε την ευκαιρία που ονόμασε κρίση για φέρει μνημόνια και να κάνει την υποδούλωσή μας ακόμα πιο αβάσταχτη, έτσι δεν άργησε και να δηλώσει ξεκάθαρα πως το πανεπιστήμιο θα υπάρχει μόνο στο βαθμό και στην έκταση που εξυπηρετεί την κερδοφόρα ανάπτυξη του κεφαλαίου. Κι οι εργαζόμενοι γνωρίζουμε καλύτερα από τον καθένα τι σημαίνει ανάπτυξη, ανταγωνισμός, επιχειρηματικότητα, εμπορευματικοποίηση. Γιατί τόσους αιώνες μάθαμε με το σώμα μας τα προϊόντα που παράγουμε με τι δάκρυα είναι κοστολογημένα, τι τεράστια ποσοστά αίματος κρύβουν οι αποσβέσεις, τα ειδικά αποθεματικά, οι αναπόδεικτες δαπάνες, σε ποιες απύθμενες τσέπες κατρακυλάνε, πώς ιδιοποιούνται τα ανθρώπινα όνειρα, πόσο φτηνά ξεπουλιέται μια εργατοώρα γεμάτη οργή κι εξευτελισμό στα σύγχρονα σκλαβοπάζαρα του ολοκληρωτικού καπιταλισμού...

Πόσο κοστίζει ένα πτυχίο; // Το πανεπιστήμιο – επιχείρηση

Πιστοί ακολουθητές της ευρωπαϊκής πολιτικής και των επιταγών της παγκοσμιοποίησης, οι εγχώριοι δυνάστες μας μετατρέπουν την παιδεία σε εμπόρευμα. Μετρούν την γνώση με πιστωτικές μονάδες κατά τα πρότυπα της εμπορικής συναλλαγής, δημιουργούν τριετείς κύκλους σπουδών και συγκρίσιμα πτυχία όπως επιβάλλει η διαδικασία της Μπολόνια, ώστε το ειδικευμένο εργατικό δυναμικό να αξιολογείται και να γίνεται πιο αποτελεσματικά εκμεταλλεύσιμο από τις διεθνοποιημένες αγορές εργασίας. Ταυτόχρονα οι ίδιοι οι φοιτητές ιδώνονται σαν καταναλωτές των προϊόντων του χρηματοπιστωτικού συστήματος, και τους πλασσάρονται φοιτητικά δάνεια, τους πλασσάρεται η υποθήκευση του ίδιου του εργασιακού τους μέλλοντος, για το οποίο όμως οι δανειοδότες φυσικά δεν εγγυώνται. Πρόκειται για ένα μοντέλο που, όπως έχει αποδειχθεί από την εφαρμογή του στις ΗΠΑ, μπορεί να υπερχρεώσει την κοινωνία σε ύψος που να ξεπερνά τα χρέη των καταναλωτικών δανείων. Κι από αυτή την υποθήκευση δεν θα γλιτώσει κανείς, γιατί από τη μια η ανεργία κι από την άλλη η απειλή της διαγραφής στα ν+2 χρόνια αποκλείουν πλέον την επιλογή για εργασία ταυτόχρονα με τις σπουδές. Στο δε κόστος σπουδών προστίθενται στο εξής και τα συγγράμματα, για να μη μπορούμε να βγούμε με τίποτα ψεύτες εμείς που μιλάμε για ταξικό πόλεμο σε κάθε πτυχή της ζωής.

Ανταγωνισμός: όρος των αγορών, ο κανιβαλισμός εξωραϊσμένος. Μπαίνουν, λοιπόν, τίτλοι τέλους στην κρατική χρηματοδότηση των ιδρυμάτων, επιβάλλεται η εύρεση πόρων από ιδιώτες και για την εξυπηρέτηση του σκοπού αυτού διορίζονται managers στη διοίκηση των πανεπιστημίων. Τα πανεπιστήμια δηλαδή καλούνται να λειτουργήσουν σύμφωνα με όρους επιχειρηματικούς, ώστε να επιβιώνουν μόνο οι σχολές που προσελκύουν μέσω τις έρευνας και του προγράμματος σπουδών επενδύσεις, ενώ οι υπόλοιπες σχολές να ερημώνουν από καθηγητές και φοιτητές λόγω budget. Και στη διαδρομή αυτή κανείς δεν μπορεί να αποκλείσει ακόμη και την επιβολή διδάκτρου, όταν το κράτος αρνείται να χρηματοδοτήσει και ο ιδιώτης δεν ενδιαφέρεται να επενδύσει. Με αυτόν τον τρόπο, η κυβέρνηση καταφέρνει να αφαιρέσει το κονδύλι της «δημόσιας» παιδείας από τον κρατικό προϋπολογισμό και να το μεταφέρει στους λογαριασμούς της κάθε οικογένειας, χωρίς μάλιστα να χάνει χρόνο με διαδικασίες συνταγματικής αναθεώρησης του αρ. 16. Οι δε νέοι όροι λειτουργίας του πανεπιστημίου αποκρυσταλλώνονται με διαύγεια και στις σχέσεις εργασίας των καθηγητών, οι οποίοι πλέον χωρίζονται και επίσημα σε κατηγορίες, με την μερική απασχόληση να διεκδικεί την κυριαρχία και στο κομμάτι της αγοράς που λέγεται εκπαίδευση.

Εννοείται, τέλος, ότι η διατήρηση του ασύλου στο πανεπιστήμιο – επιχείρηση θα ήταν άστοχη, αφού ιδιωτικό κεφάλαιο και προστασία και των επιθετικών ακόμα μέσων πάλης του κινήματος (πχ. κατάληψη) δεν συμβαδίζουν. Κι ας μη γελιόμαστε, μόνο ως καταφύγιο απέναντι στους μηχανισμούς καταστολής έχει νόημα το πανεπιστημιακό άσυλο, εφόσον η αστική δημοκρατία ανέχεται την ελευθερία έκφρασης ακόμη και των πιο ακραίων ιδεών, αρκεί να μην επιχειρήσουν τίποτα ανήσυχοι φοιτητές και εργάτες να κάνουν τα λόγια τους πράξη και την σύγκρουση πραγματικότητα στην καρδιά της μητρόπολης. Η κλιμακούμενη στρατιωτικοποίηση του σήμερα επιβάλει την καθυποταγή των αντιστάσεων εξαφανίζοντας ζώνες που μέχρι πρότινος ήταν απελευθερωμένες από την καταστολή και καταδικάζει τις κινηματικές διαδικασίες σε ένα ακόμη πιο εχθρικό περιβάλλον.

Η διελκυστίνδα του χρόνου

Ούτε όμως και το πανεπιστήμιο που είχαμε μέχρι σήμερα ήταν αυτό των αναγκών μας. Γιατί και πριν τον νέο νόμο – πλαίσιο μεγάλες επιχειρήσεις χρηματοδοτούσαν με άλλοτε διαφανείς κι άλλοτε αδιαφανείς διαδικασίες ερευνητικά και ήλεγχαν τα πορίσματά τους. Και πριν το νέο νόμο το πανεπιστήμιο εκμεταλλευόταν την εργασία των μεταπτυχιακών φοιτητών, των συμβασιούχων ορισμένου χρόνου καθηγητών, των καθηγητών σε θέσεις 407 και φυσικά τους εργολαβικούς εργαζομένους στην καθαριότητα και τη φύλαξη. Και πριν τον νέο νόμο εμείς ήμασταν που επωμιζόμασταν το κόστος των συγγραμάτων που δεν κάλυπτε το πανεπιστήμιο, της στέγασης, της σίτισης, της μεταφοράς. Και πριν το νέο νόμο το πτυχίο δεν είχε αξία, αφού λόγω της κρίσης υπερσυσσώρευσης το μόνο που σου εξασφάλιζε ήταν μια θέση ανεργίας. Αλλά ακόμη και όσοι τελικά έβγαιναν νικητές στην αρένα της αγοράς εργασίας, γρήγορα διαπίστωναν ότι η εργασία τους αυτή καθεαυτή δεν ήταν στην υπηρεσία των κοινωνικών αναγκών, δεν καθοριζόταν από τους ίδιους, δεν βελτίωνε τη ζωή του συνόλου, ήταν σε τελική ανάλυση μια ετερόνομη διαδικασία αλλοτρίωσης, αποξένωσης και συσσώρευσης κερδών που έφερε την καπιταλιστική κρίση και την ολοκληρωτική επίθεση του κεφαλαίου εναντίον μας.

Επιπλέον, και για να μη στρουθοκαμηλίζουμε, μέσα σε πανεπιστήμια και ΤΕΙ είχε ανατραφεί και θεριέψει μια ολόκληρη παρασιτική κάστα μεγαλοκαθηγητάδων και ακολούθων, κομματικών νεολαιών και λοιπών καλοθελητών που καρπώνονταν ερευνητικά προγράμματα, αντάλλασσαν μεταξύ τους έδρες και αξιώματα, απομυζούσαν κονδύλια και εξαντλούσαν τον γελοίο αυταρχισμό τους στις πλάτες φοιτητών και άλλων διδασκόντων όχι μόνο διαχέοντας μια γνώση αντιδραστική που παθητικοποιεί τον δέκτη της, αλλά και μετατρέποντας τον χώρο της εκπαίδευσης σε μια σιχαμερή μικρογραφία της καπιταλιστικής ζούγκλας, όπου βασιλεύει ο νόμος του ισχυρού, της μηχανορραφίας και της εκμετάλλευσης. Φαινόμενα σήψης και διαφθοράς είναι για εμάς σύμφυτα μιας οικονομικής-πολιτικής και κοινωνικής διάρθρωσης που θεμελιώνεται κατεξοχήν στην εκμετάλλευση, το κέρδος, τον ανταγωνισμό και την συσσώρευση και μόνο ξεριζώνοντας αυτό το σύστημα, δηλ. κάνοντας τον καπιταλισμό παρελθόν της ανθρωπότητας, μπορούμε να τα εξαλείψουμε.

Άρα αυτό που χρειάζεται η τάξη μας, η τάξη αυτών που πετιούνται έξω από την παραγωγή κι έξω από τη μόρφωση, δεν είναι απλά η κατάργηση μερικών νόμων αλλά η αναδιάρθρωση της παραγωγής, η αυτοδιαχείριση των πλουτοπαραγωγικών πηγών, το μοίρασμα του χρόνου εργασίας και του πλούτου που εμείς παράγουμε με ισότητα και σύμφωνα με τις ανάγκες του καθένα. Τότε μόνο η παιδεία δεν θα υπηρετεί τα συμφέροντα των λίγων, δεν θα ασφυκτιά στα στενά όρια του επιστημονισμού αλλά θα παράγει και θα μεταδίδει γνώση αναγκαία για την αναβάθμιση της ποιότητας της ζωής όλων των ανθρώπων, για να φτιάξουμε νέους τόπους και νέες εποχές στο μπόι των ονείρων μας.

Και με αυτήν την έννοια δεν είμαστε εμείς οι «αντιδραστικοί», δεν ταμπουρωνόμαστε εμείς πίσω από τα «κεκτημένα», γιατί ξέρουμε ότι σήμερα ανέφικτη λύση και ουτοπία είναι μόνο η επιστροφή στο παρελθόν. Όσο όμως η αστική τάξη και το πολιτικό της σύστημα μας σέρνει αλυσοδεμένους προς το δικό της μέλλον, αυτό των καπιταλιστικών αντιφάσεων και κρίσεων, άλλο τόσο εμείς έχουμε χρέος να τραβήξουμε ανάστροφα για να φέρουμε το δικό μας μέλλον, αυτό της ισότητας και της ελευθερίας, στο σήμερα.

Ούτε κρατικό - ούτε ιδιωτικό // Εμπρός, λοιπόν, για την έφοδο στον ουρανό

Το κομβικό σημείο αντιπαράθεσης, ‘κρατική’ VS ‘ιδιωτική’ παιδεία, είναι αυτό που προβάλλεται κατά κόρον από κινηματικά χείλη και αναπαράγεται από τα ΜΜΕ, τοποθετώντας απλοϊκά όσους αγωνίζονται με την πλευρά του ‘κρατικού’ πανεπιστημίου και όσους καταστέλουν, δυσανασχετούν και συκοφαντούν τις κινητοποιήσεις στην πλευρά των (φανερών ή λιγότερο φανερών) υπέρμαχων της ιδιωτικής εκπαίδευσης. Η κατάκτηση της δημόσιας και δωρεάν παιδείας ήταν χωρίς αμφιβολία προϊόν πολύχρονων αγώνων και σημαντικό βήμα προς την αναβάθμιση του μορφωτικού επιπέδου για πλατιά λαϊκά στρώματα. Ωστόσο, αν θέλουμε να είμαστε ρεαλιστές, πρέπει να αποφύγουμε από τη μια την ισοπέδωση και από την άλλη τον ρομαντικό-ιδεαλιστικό εξωραϊσμό.

Με άλλα λόγια, το δίπολο Κράτος-Κεφάλαιο πρέπει επιτέλους να αποκαλυφθεί στα μάτια μας όπως ακριβώς είναι: δηλαδή ως δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Ή για να είμαστε πιο ακριβολόγοι, το Κράτος και όσα αυτό εμπεριέχει ως δομικά στοιχεία για την άσκηση της εξουσίας του, είναι ακριβώς η αποτύπωση των ταξικών συσχετισμών σε κάθε ιστορική στιγμή. Για όλους εμάς που αντιλαμβανόμαστε την ιστορία των ανθρώπινων κοινωνιών ως την ιστορία ενός ακατάπαυστου ταξικού πολέμου, αυτή η αλήθεια επαληθεύεται σε κάθε στροφή του δρόμου μας, και πολύ περισσότερο σήμερα, που βλέποντας να εκτυλίσσεται μια σαρωτική επέλαση ενάντια στα συμφέροντα της τάξης μας, αυτό που ονομάζουμε Κράτος έχει αναλάβει ξεκάθαρα ρόλο πρωταγωνιστικό στην επιβολή και θεσμοθέτηση κάθε πτυχής της ήττας μας. Αφήνοντας πίσω του τις ρυθμιστικές λειτουργίες ισορροπίας μεταξύ κεφαλαίου και κοινωνίας, ο κρατικός παρεμβατισμός θα προκρίνει από’δώ και πέρα –σε μία τραγική ειρωνία- μόνο την απονέκρωσή του ως τέτοιου. Στο νέο σκηνικό που διαμορφώνεται, ή θα κυνηγήσουμε τη χίμαιρα μιας ανεπιστρεπτί περασμένης εποχής ταξικών ισορροπιών ή θα αποτινάξουμε το όραμα του κράτους-προστάτη και θα επιβάλουμε τις δικές μας ανάγκες στο ανηφορικό μονοπάτι για την αταξική κοινωνία.

Γι’ αυτό λοιπόν, πριν να είναι αργά, πρέπει τώρα να βιαστούμε, να προφτάσουμε, να βάλουμε μαζί, φοιτητές κι εργαζόμενοι, τα αγνά υλικά του μέλλοντος. Το φοιτητικό κίνημα να απαγκιστρωθεί από έναν αδιέξοδο συντεχνιακό συνδικαλισμό του ασύλου και των επαγγελματικών δικαιωμάτων που δεν βλέπει το ανέφικτο των αιτημάτων του στο σημερινό καθεστώς και κλείνει το μάτι στο ‘ένδοξο’ παρελθόν μιας ‘καλύτερης’ –βλέπε σοσιαλδημοκρατικής- διαχείρισης. Να συμπορευθεί με τον ακηδεμόνευτο εργατικό συνδικαλισμό, με το κομμάτι εκείνο δηλαδή των αγωνιζόμενων εργαζομένων και των ταξικών τους σωματείων που προτάσσει την ολική ανατροπή του καπιταλιστικού υπάρχοντος. Να δημιουργήσουμε σήμερα κιόλας κοινές συνελεύσεις εργαζομένων και ανέργων, ελλήνων και μεταναστών, κάθε κλάδου με τους φοιτητές και σπουδαστές των αντίστοιχων τμημάτων. Να προτάξουμε την υπόθεση της αυτοδιαχείρισης των σχολών από φοιτητές, καθηγητές και εργαζόμενους, να αμφισβητήσουμε το σύνολο της δομής και του περιεχομένου της γνώσης και να ανοίξουμε διόδους ουσιαστικού και ακηδεμόνευτου συντονισμού των αγώνων για να περάσει επιτέλους ο φόβος στο αντίπαλο στρατόπεδο.

Το πρόταγμα της αυτοδιαχείρισης και της κοινωνικής-εργατικής αυτοδιεύθυνσης δεν μπορεί να είναι κούφια ρητορική ούτε να περιορίζεται σε διακηρύξεις. Είναι ο μόνος τρόπος να αποφασίζουμε εμείς για τις ζωές μας, για την εργασία και τον ελεύθερό μας χρόνο, για τους όρους υλικής διαβίωσης της κοινωνίας χωρίς διαμεσολαβητές και ειδικούς και αυτό πρέπει να το αποδείξουμε στην πράξη. Είναι το ανώτερο στάδιο της κοινωνικής εξέλιξης, η υψηλότερη βαθμίδα ευτυχίας, ισότητας, ελευθερίας και αυτοκαθορισμού. Σημαίνει ότι εργάτες, άνεργοι και φοιτητές θα πάρουν επιτέλους στην κατοχή τους όλα όσα έχουν συσσωρευτεί, όλα όσα παράγουν και όλα όσα χρειάζονται. Και η αρχή δεν μπορεί παρά να γίνει από εμάς τους ίδιους, που χτίζοντας τις δομές του νέου κόσμου μέσα από ταξικά σωματεία βάσης, τοπικά εργατικά συμβούλια και κοινές συνελεύσεις φοιτητών και εργαζομένων, θα γκρεμίσουμε τα συντρίμμια του παλιού. Με μαζικούς, συνεχείς, σταθερούς αντιθεσμούς που θα υλοποιούν τις αποφάσεις τους και θα συντονίζουν την επίθεση του φοιτητικού και του εργατικού μετώπου, με όπλο τη γενική απεργία διαρκείας και τις καταλήψεις σε πανεπιστήμια, παραγωγικές μονάδες και υπηρεσίες, να καρφώσουμε τις σημαίες μας πάνω στο πτώμα του φόβου, για να πιστέψουμε ξανά στη ζωή.

Κίνηση Εργατικής Χειραφέτησης & Αυτοοργάνωσης

federacion-salonica.blogspot.com

Κείμενο Παρουσίασης του 1ου Φεστιβάλ Εργατικής Αυτοοργάνωσης

2011-09-27T08:07:00.000-07:00

1^ο Φεστιβάλ Εργατικής Αυτοοργάνωσης

15-16 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2011 [ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΑΠΘ]

Η συνέλευση της Κίνησης Εργατικής Χειραφέτησης & Αυτοοργάνωσης για τη διοργάνωση του 1ου Φεστιβάλ Εργατικής Αυτοοργάνωσης, καλεί όλους τους εργαζόμενους και τα Σωματεία τους, την νεολαία, τους μετανάστες, τις πολιτικές συλλογικότητες και τα συλλογικά εγχειρήματα, τους κατειλημμένους χώρους και τις συνελεύσεις γειτονιάς να συμμετάσχουν στις εκδηλώσεις του διημέρου,(15-16/10) ώστε να ανοίξει ο διάλογος και να διερευνηθούν οι δυναμικές για την συσπείρωση του επαναστατικού τμήματος του εργατικού κινήματος, σε έναν ξεχωριστό, ανταγωνιστικό πόλο απέναντι τόσο στον κρατικό-εργοδοτικό συνδικαλισμό των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ, όσο και στον κομματικό συνδικαλισμό του ΠΑΜΕ. Για ένα πραγματικό συντονιστικό εργατών σε ένα Ανεξάρτητο Εργατικό Κέντρο Αγώνα, για την οργανωτική αποδέσμευση από την προδοτική και ρεφορμιστική συνδικαλιστική ηγεσία, για τη δημιουργία μιας Επαναστατικής Προλεταριακής Ομοσπονδίας. Αντί να σηκώσουμε λευκό πανί, παίρνουμε θέσεις μάχης απέναντι στο καπιταλιστικό υπάρχον, ενάντια στο κράτος και όλους τους επίδοξους διαχειριστές των ζωών μας.

Αναλύοντας την πολιτική και οικονομική συγκυρία από ταξική και εργατική σκοπιά, αντιλαμβανόμαστε το παρόν και οριοθετούμε τα νέα καθήκοντα της τάξης μας, σκιαγραφούμε ένα πολιτικό και συνδικαλιστικό πλαίσιο που θα ανοίξει επαναστατική τομή στο ατσαλένιο δέρμα του παρόντος για να διαφύγουμε σε ένα απελευθερωμένο από κράτος και ντόπια - ξένα αφεντικά, μέλλον.

Οι θεματικές που θα απασχολήσουν το φεστιβάλ θα έχουν να κάνουν:

Με τους εργατικούς αγώνες στη Θεσσαλονίκη και τα Ταξικά Σωματεία Βάσης, καθώς επίσης και την προσπάθεια σύνδεσης των αγώνων και των συλλογικών εγχειρημάτων σε ένα συντονιστικό κοινού αγώνα, ανεξάρτητου από τις καθεστωτικές συνδικαλιστικές δυνάμεις και δομές.

Με την ιστορία του αυτόνομου εργατικού κινήματος των προηγούμενων δεκαετιών και την συνδεσή του με τις προσπάθειες για τη δημιουργία στο σήμερα ενός Ακηδεμόνευτου Ταξικού Εργατικού Πόλου που θα μπορεί να δίνει μάχες με το βλέμμα προσηλωμένο στις ανάγκες των εργαζομένων και των κατώτερων στρωμάτων που πλήττονται από την ακραία αντιλαϊκή πολιτική του αστικού μπλοκ σε συνθήκες κρίσης.

Με την ιδεολογική συζήτηση, ζύμωση κι αναζήτηση των επίκαιρων αιχμών μέσα από τα κείμενα των κλασσικών φιλοσόφων σε μια προσπάθεια μπολιάσματος του σύγχρονου εργατικού λόγου και στόχου με λογικές του ιστορικού επαναστατικού κινήματος όλων των ρευμάτων αναδεικνύοντας σημεία τομής και όχι ρήξης.

Με την κρίση σε ελληνικό και διεθνές επίπεδο, οι άμεσες προβολές της στην καθημερινότητα των εργαζομένων & των ανέργων και η απαραίτητη εργατική-ταξική απάντηση που πρέπει να δοθεί από τους καταπιεσμένους. Συζήτηση πάνω σε οργανωτικά μοντέλα συνδικαλισμού βάσης και εργατική πολιτική που να οξύνει τον ταξικό πόλεμο, να βαθαίνει την κρίση προς όφελος των εργαζομένων και της κοινωνίας. Για να ισχυροποιήσουμε την εργατική αυτοάμυνα, και να οπλίσουμε την κοινωνική αντεπίθεση.

ΚΑΘΕΤΕΣ ΤΟΜΕΣ – ΟΡΙΖΟΝΤΙΕΣ ΔΟΜΕΣ

Για την χειραφέτηση της τάξης, την απελευθέρωση της Κοινωνίας.

Κάλεσμα για το 1ο Φεστιβάλ Εργατικής Αυτοοργάνωσης (Αγγλικά)

2011-09-27T08:06:00.000-07:00

The 1st Labour Self - organisation Festival will be held at Aristotle University of Thessaloniki, on Saturday 15 October and Sunday 16. The entrance is free to all.

1st Labour Self - organisation Festival 15 & 16 October Aristotle University of Thessaloniki

The 1st Labour Self - organisation Festival is inviting all workers and worker's unions, the young people, the immigrants, the political groups and collectives, the people of occupied and free spaces, the assemblies of neighbourhoods, to join the events and manifestations of our two-day fest. Our goal is to start the necessary dialogue and explore the dynamics for the coiling of the revolutionary part of the workers movement in Greece. An individual and competitive coiling towards the state and bosses unionism of G.S.E.E. (General Unions Assembly of Workers in Greece), from on hand, and from another towards the party-based unionism of P.A.M.E. (Allworkers Fight Front). For a real workers coordination into an Independent Labour Struggle Centre, for the organised decoupling from the treacherous and the reformist trade union leadership, on the road of creating a Revolutionary Proletarian Federation.

Rather than surrendering , we are taking up battle positions against the existing capitalist, against the state and all aspiring managers of our lives. Analyzing the political and economic context of class and labor standpoint, we understand the present and try to set the new tasks of our class, outlining a political and trade union framework that could open a revolutionary incision into the steel skin of our present to create a deregulated by state and local - foreign bosses, future.

The topics to be discussed at the festival will have to do with workers' struggles in Thessaloniki and the Base Class Associations. Also about the connection attempts to match the union and collective struggles into a coordinating common struggle, into a situation independent from the state union forces and structures. A search for the direct views of the everyday life of workers , of the unemployed and working-class, at this time of Greek an international crisis and a quest for the essential answer to be given by the oppressed. Last, but not least discussions upon the organizational models based unionism and labor policy that exacerbates the class war, deepens the crisis for the benefit of workers and society.

To consolidate the working self-defense, and to arm social counter-attack.

VERTICAL SECTIONS - HORIZONTAL STRUCTURES

At the festival will be held various cultural events like Liveconcerts, film screenings and documentaries, etc.

Νέα ημερομηνία και νέος τόπος για το 1ο Φεστιβάλ Εργατικής Αυτοοργάνωσης

2011-09-27T08:05:00.000-07:00

1^ο Φεστιβάλ Εργατικής Αυτοοργάνωσης

15-16 OKTΩΒΡΙΟΥ 2011 [ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΑΠΘ]

ΚΑΘΕΤΕΣ ΤΟΜΕΣ – ΟΡΙΖΟΝΤΙΕΣ ΔΟΜΕΣ

Για την χειραφέτηση της τάξης, την απελευθέρωση της Κοινωνίας.

Ανακοίνωση της Κίνησης Εργατικής Χειραφέτησης & Αυτοοργάνωσης για την διαδήλωση της ΔΕΘ 2011

2011-09-16T03:00:00.001-07:00

Ο πόλεμος είναι εδώ. Αυτή είναι η μοναδική συμφωνία που έχουμε με το καπιταλιστικό μπλοκ εξουσίας και τον πρωθυπουργό, ο οποίος κάλεσε την κοινωνία και τους εργαζόμενους να κάνουν νέες θυσίες «σαν» να ήταν η χώρα σε κατάσταση πολέμου. Η χώρα για μας βρίσκεται σε μια διαρκή όξυνση της ταξικής αντιπαράθεσης που μαίνεται, είναι ο πόλεμος που έχει κηρύξει το ποικιλόμορφο μπλοκ εξουσίας που απαρτίζεται από το κράτος και την κυβέρνηση, ολόκληρο το σάπιο πολιτικό σύστημα σε όλες τις εκδοχές του και τους αγοραίους μηχανισμούς των διεθνών οργανισμών της καπιταλιστικής επιβολής και ολοκλήρωσης. Τα χαρακτηριστικά αυτού του πολέμου ενάντια στον εσωτερικό εχθρό (τα ίδια δηλαδή τα καταπιεζόμενα και εκμεταλλευόμενα στρώματα) φαίνονται πιο καθαρά. Είναι το πετσόκομμα των μισθών σε όλους τους κλάδους που χτυπά τους μισθωτούς, είναι το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων που προλεταριοποιεί τα μικροαστικά στρώματα, είναι ο επιδιωκόμενος εκφυλισμός με την καθετοποιημένη ταξικοποίηση της παιδείας που επιδιώκει σχολεία και σχολές για λίγους κι εκλεκτούς, είναι το νέο χαράτσωμα στις συντάξεις είναι η ανεργία που θερίζει είναι η μιζέρια στα λαϊκά σπίτια, είναι το ξεσάλωμα της κρατικής βίας στους δρόμους είναι μια μη-ζωή για όσους πετάγονται με συνοπτικές διαδικασίες στο περιθώριο της ύπαρξης.

Φωτό απο την ανεξάρτητη Ταξική Συγκέντρωση & Πορεία στη ΔΕΘ

Οι συγκεντρώσεις στη φετινή ΔΕΘ ήταν μια αντανάκλαση αυτής της επίθεσης. Περισσότερες από κάθε άλλη φορά, και από πολύ διαφορετικούς χώρους όλες οι συγκεντρώσεις κατέδειξαν ότι όλη αυτή η σαπίλα που με περίσσιο θράσος περιφέρουν ακόμα, δεν στηρίζεται από κανένα παραγωγικό κοινωνικό φορέα, παρά μόνο από το ίδιο το πολιτικό και οικονομικό προσωπικό του αστικού μπλοκ και από τα όπλα της αστυνομίας.

Για να μας εξηγήσει ο πρωθυπουργός γιατί πρέπει να αφανιστούν οι εργαζόμενοι από το χάρτη, για το καλό το δικό τους (!) και φυσικά της πατρίδας (επιβεβαιώνοντας το «όπου ακούς πατρίδα, ανθρώπινο αίμα μυρίζει») χρειάστηκε να τον ακολουθήσουν 6.000 τουλάχιστον μισθοφόροι εγκληματίες (ΜΑΤ,ΔΙΑΣ,ΔΕΛΤΑ,ΥΜΕΤ,ΟΠΚΕ,ασφαλίτες κλπ) μερικοί τόνοι σιδερένιων κιγκλιδωμάτων, ένα κανόνι νερού, 400 μηχανές, και φυσικά μια νέα απίστευτη ποσότητα χημικών. Ήρθε λοιπόν ο στρατός της χούντας του καπιταλισμού να μας προστατεύσει άραγε από ποιους; Κι από τους προστάτες μας, ποιος θα μας προστατεύσει; Αυτή η περιφερόμενη συμμορία αφού τρομοκράτησε όλη την πόλη επί 3 μέρες, αποφάσισε να κάνει επίδειξη δύναμης ενάντια και στους κατειλημμένους χώρους, καθώς 50 περίπου μηχανές της ΔΕΛΤΑ «επισκέφτηκαν» την κατάληψη “Libertatia”, σε μια ξεκάθαρη προσπάθεια τρομοκράτησης και τραμπουκισμού. Αλλά η τρομοκρατία δεν περνάει στους αγωνιστές.

Μπροστά μας, κάτω από τα μπαλκόνια μας, απλώνεται η συνθήκη της νέας εποχής. Το καθεστώς του νέου ολοκληρωτισμού δεν διαπραγματεύεται τίποτα, στρατιωτικοποιεί το εσωτερικό των δυτικών κοινωνιών και επιβάλλεται με σιδηρά πυγμή. Όποιος ζητάει μεσολάβηση για να δει τον βασιλιά, καταλήγει τσαρλατάνος και μόνο όποιος έχει την πρόθεση να σκοτώσει το κτήνος έχει αγνές προθέσεις.

Όσο πιο γρήγορα το καταλάβει ο κόσμος της εργασίας και η ίδια κοινωνία τόσο λιγότερο θα υποφέρουμε: ή θα ζήσουμε χωρίς αφεντικό, χωρίς κυβερνήτη με συλλογική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής, σε μια κοινωνία με ισότητα και άμεση δημοκρατία ή δεν θα μας αφήσουν να ζήσουμε καθόλου.

Ας δούμε όμως ποιοι σηκώσανε το γάντι της αντιπαράθεσης. Οι συγκεντρώσεις φέτος κάλυπταν πραγματικά όλο το κοινωνικό φάσμα από εργαζόμενους και φοιτητές μέχρι οπαδούς ανώνυμων εταιριών. Με τους τελευταίους δεν είναι δουλειά μας να ασχοληθούμε. Όμως πριν δούμε ποιοι διαδήλωσαν στη ΔΕΘ οφείλουμε να σταθούμε αρχικά στο ποιοι ΔΕΝ διαδήλωσαν. Γιατί αν και οι φετινές πορείες ήταν οι μαζικότερες των τελευταίων δεκαετιών, το κομμάτι που σίγουρα δεν αντιστοιχούσε σε παρουσία με την συγκυρία που διανύουμε ήταν αυτό που πλήττεται περισσότερο, δηλαδή οι ίδιοι οι εργαζόμενοι. Είναι γεγονός ότι αυτή η αντίφαση δεν μας προκαλεί ιδιαίτερη εντύπωση, αυτή τη στιγμή οι εργαζόμενοι είναι ίσως το μοναδικό κοινωνικό κομμάτι, το οποίο ουσιαστικά δεν έχει κανένα απολύτως φορέα έκφρασης, που να μπορεί έστω να περιγράψει την οργή του, μιας και ο εκφυλισμός της ΓΣΕΕ στα μάτια των εργαζόμενων είναι τόσο οριστικός όσο το γεγονός ότι η ΓΣΕΕ είναι το πιο υπάκουο τσιράκι της κυβέρνησης και των αφεντικών.

Η Κ.Ε.Χ.Α. μαζί με άλλες δυνάμεις (ΕΕΚ, Πρωτοβουλία για Ανεξάρτητο Κέντρο Αγώνα Εργατών, Επιτροπές «ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ», Αναρχοσυνδικαλιστική Πρωτοβουλία «Ροσινάντε», πολιτική ομάδα «Διεθνιστής», Εργατική Κίνηση Αθήνας κλπ) στήριξε συνειδητά την επιλογή της ανεξάρτητης ταξικής συγκέντρωσης και πορείας. Υπερασπιζόμενοι στο δρόμο τη θέση μας για ένα ανεξάρτητο (από κράτος-αφεντικά και καθεστωτικές δυνάμεις) εργατικό κέντρο-καρδιά ενός επαναστατικού εργατικού κινήματος αρνηθήκαμε να συμβαδίσουμε με όσους μιλούν για ένα επαναστατικό εργατικό κίνημα, με τις πράξεις τους όμως διαμορφώνουν το κινηματικό άλλοθι διεύρυνσης της συναίνεσης απέναντι στον καθεστωτικό συνδικαλισμό, γινόμενοι ουρά του.

Διαχωριστήκαμε επίσης και από τον έτερο πόλο εργατικής συσπείρωσης, το ΠΑΜΕ, το οποίο καθοδηγούμενο από ένα ΚΚΕ που δεν μπορεί να «σηκώσει» πολιτικά ούτε την υποψία μυρωδιάς δακρυγόνων, και δεν κατόρθωσε ούτε φωτογραφία να βγάλει το μπλοκ του μπροστά στη ΔΕΘ. Με κεντρικό μας σύνθημα την ταξική σύγκρουση σε όλα τα μέτωπα δεν θα μπορούσαμε να συμπορευτούμε με εκείνο το κομμάτι που μιλά για την προάσπιση των συμφερόντων της εργατικής τάξης αλλά στη χειρότερη επίθεση του κεφαλαίου εξαφανίζεται άκαπνο, όπως ήρθε. Η ιστορία για καλό ή για κακό μας έχει μάθει πως τα συμφέροντα της τάξης κερδίζονται στους δρόμους και στα οδοφράγματα. Η στάση αυτή του ΠΑΜΕ δεν μας ξενίζει καθόλου αφού αποτελεί την έκφραση στο δρόμο της πολιτικής του ΚΚΕ για εθιμοτυπικές πορείες που λειτουργούν μονάχα ως «αγωνιστικά» διαφημιστικά για την κεντρική μάχη που δίνεται -γι’ αυτούς- στην κάλπη.

Στις συγκεντρώσεις οι οποίες εμφανιζόντουσαν για πρώτη φορά, οι ιδιοκτήτες ταξί έδωσαν μαζικό και δυναμικό παρόν. Το ενδιαφέρον στη συγκέντρωση αυτή των μικροαστικών στρωμάτων δεν ήταν τόσο η σύγκρουση τους με την αστυνομία, καθώς για όσους έχουν απομαγεύσει την βία από την ιδεολογία η κατανόηση του κινήτρου της ανάγκης προφυλάσσει από απατηλές επαναστατικές ερμηνείες. Το ενδιαφέρον βρίσκεται στη διαδικασία της άμεσης προλεταριοποίησης των μικροαστικών στρωμάτων και το πολιτικό πρόσημο που θα λάβει αυτή κατά την εξέλιξή της.

Οι αγανακτισμένοι σαφώς λιγότεροι από άλλα κρίσιμα ραντεβού, αναδεικνύουν πλέον τα όρια του διαταξικού χυλού που απέναντι στην καταστολή απαντά με ειρήνη και απέναντι στον οικονομικό αφανισμό απαντά με όρους μετασχηματισμού του πολιτεύματος με στόχο μια «πραγματική δημοκρατία», χωρίς να συλλαμβάνει την ουσία της έννοιας. Πραγματική δημοκρατία σημαίνει πολιτική ελευθερία και οικονομική ισότητα, η πλατεία όμως έχει καταλήξει σε ένα άθροισμα μεταμφιεσμένων πολιτικών οργανώσεων, οι οποίες συν τοις άλλοις στρογγυλεύουν τις γωνίες τους αναζητώντας ψηφοφόρους και ακροατήρια. Στην παραπάνω παρατήρηση χωράει και μια επισήμανση για το αναρχικό κίνημα. Ιστορικά αυτό, σύνδεε τη μοίρα του με το εργατικό κίνημα και τους αυτόνομους αγώνες βάσης, είναι λυπηρό -αν μη τι άλλο- στα όρια της ολικής θεαματοποίησης της βίας ως εμπόρευμα, αποστολή των ελευθεριακών συντρόφων να είναι να γεμίζουν τις πλατείες του μη-νοήματος και να αποτελούν συμπλήρωμα χεριών στους ιδιοκτήτες των ταξί.

Τέλος το μεγαλύτερο και σημαντικότερο μπλοκ ήταν αυτό των φοιτητών. Επίσης ήταν το μπλοκ που υπερασπίστηκε την πιο λάθος γραμμή για τον εαυτό του και το κίνημα. Με την ευθύνη να βαραίνει τις πλάτες των αριστερών συνιστωσών που ηγεμονεύουν, η μεγαλειώδης συγκέντρωση 8.000 φοιτητών που βρίσκονται σε αγώνα, επιδόθηκε σε ένα μαραθώνιο-πορεία μέσα στους άδειους δρόμους του αποκλεισμένου κέντρου της Θεσσαλονίκης, ενώ δεν έδειξαν να ενδιαφέρονται να έρθει σε επαφή το κίνημα με κανένα άλλο πραγματικό κοινωνικό σύνολο. Το μόνο που ενδιέφερε τους χυδαίους διαχειριστές των συντονιστικών ήταν να συνδεθούν με το προεδρείο της ξεπουλημένης ΓΣΕΕ. Η δε παραμονή της φοιτητικής πορείας μπροστά στη ΔΕΘ διήρκησε μερικά δευτερόλεπτα, ενώ η πιο «δραστήρια» έκφραση των κομματικών μηχανισμών, ήταν να πλακώνονται μεταξύ τους σε κάθε σταυροδρόμι, στην πλάτη των αποφάσεων μαζικών γενικών συνελεύσεων και την θέληση χιλιάδων σπουδαστών και φοιτητών για αγώνα. Κι εδώ πρέπει να γίνει μια έκκληση προς τους συντρόφους μας φοιτητές και σπουδαστές: εάν συνεχίσει το φοιτητικό κίνημα να αναπαράγει ενα πολιτικό μόντέλο συνδιαχείρισης που προτείνουν κομμάτια της καθεστωτικής αριστεράς και μη, τότε η πρόσκρουση αυτή τη φορά θα είναι μοιραία. Εάν πιστεύει κανείς ότι στη χειρότερη επίθεση που έχει δεχτεί η παιδεία θα απαντήσουν τα γραφεία των οργανώσεων που ελέγχουν τα συντονιστικά, εάν πιστεύει κάποιος ότι η θέση των φοιτητών είναι να αναστήσουν το πτώμα της ΓΣΕΕ, και να ανανεώνουν τις σοσιαλδημοκρατικές ονειρώξεις της αριστεράς (είτε αυτή φορά το επίσημο κουστούμι του κοινοβουλευτικού ΣΥΡΙΖΑ, είτε το ημιεπίσημο ένδυμα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ που παρά τις προθέσεις της παραμένει εξωκοινοβουλευτική), τότε σκάβει το λάκκο του φοιτητικού κινήματος. Πριν να είναι αργά, η δημοκρατία στους συλλόγους και τα συντονιστικά, θα πρέπει να διασφαλίσει το περιεχόμενο της ουσιαστικής σύνδεσης του φοιτητικού κινήματος με το αυτόνομο εργατικό κίνημα στην κατεύθυνση της επίθεσης ενάντια σε κράτος και κεφάλαιο. Θα πρέπει να αντιληφθούμε όλοι μας πως η ανάγκη για ένα φοιτητικό κίνημα καταλήψεων εδραιωμένο στην άμεση δημοκρατία των γενικών συνελεύσεων και με ταξικό προσανατολισμό είναι ανάγκη ολόκληρης της κοινωνίας και δεν μπορεί να είναι αντικείμενο συνδιαλλαγής και διαπραγμάτευσης.Κλείνοντας σε όσα αφορούν τη σύγκρουση που κατά την άποψη μας ανοίγει περάσματα, «λαϊκό, οργανωμένο και μαζικό» είναι ότι είναι δίκαιο και αναγκαίο.

Με νέες δυνάμεις και πείσμα ριχνόμαστε την επόμενη μέρα στην κοινωνική απεύθυνση μέσα από τους μαζικούς χώρους, γιατί η ανάγκη θα δώσει τα υλικά για την έφοδο στο ουρανό της κοινωνίας χωρίς εκμετάλλευση, χωρίς ιδιοκτησία και διαχωρισμένη εξουσία. Γυρνάμε στη βάση για τη διαμόρφωση των Ταξικών Σωματείων Βάσης, των εργατικών συνελεύσεων γειτονιάς, των συλλόγων της νεολαίας και των μεταναστών για να χτίσουμε το Ανεξάρτητο Εργατικό Κέντρο, την Επαναστατική Ομοσπονδία των εργαζομένων, για να δημιουργήσουμε την εργατική αυτοάμυνα και να διαμορφώσουμε τους όρους για την κοινωνική αντεπίθεση. Στην εποχή του ολοκληρωτισμού το καθήκον μας είναι να ανατρέψουμε για πάντα τη βαρβαρότητα. Και θα το κάνουμε.

Κ.Ε.Χ.Α. Πέμπτη 15 Σεπτεμβρίου 2011

Toποθέτηση στη Συνέλευση Νομικής Θεσσαλονίκης

2011-09-16T02:51:00.000-07:00

Αντισταθείτε σ’ αυτόν που χτίζει ένα μικρό σπιτάκι και λέει «καλά είμαι εδώ».
Αντισταθείτε σ’ αυτόν που ζητάει μια εξεταστική για να πει «δόξα σοι ο θεός».
Αντισταθείτε σ’ αυτόν που παίρνει ένα πτυχίο και έχει την αυταπάτη ότι θα σωθεί.

Εγώ, συνάδελφοι, μπαίνω στο 6ο έτος κι έχω 4 μαθήματα για πτυχίο, αλλά από τον αγώνα δεν θα λακίσω. Και δεν θα λακίσω γιατί δεν έχω την επιλογή να το κάνω.
Γιατί, συνάδελφοι, όποιος παίρνει πτυχίο έχει θεωρητικά τις εξής επιλογές:

Α) επιλογή : να φύγει στο εξωτερικό για εργασία σε κάποια δικηγορική εταιρία (σε συνδυασμό ίσως και με κάποιο μεταπτυχιακό)
Αυτή την επιλογή την σκέφτεται ολοένα και μεγαλύτερη μερίδα της νεολαίας. Αλλά τι σας κάνει να πιστεύετε, συνάδελφοι, ότι εσάς στο εξωτερικό θα σας υποδεχτούν με ανοιχτές αγκάλες; Δεν σας περνάει από το μυαλό ότι τα γραφεία στο Βερολίνο ή το Παρίσι θα εκμεταλλευτούν ένα κύμα μετανάστευσης για να ρίξουν τις αμοιβές και να μειώσουν το κόστος λειτουργίας τους; Ή μήπως στη Γερμανία και τη Γαλλία δεν θέλουν ανταγωνιστικές οικονομίες; Στη δε Αγγλία ούτε για μεταπτυχιακό δεν σε δέχονται πια, αν πεις ότι είσαι από την Ελλάδα. Γιατί σου λέει «αποκλείεται να έχει να πληρώνει τα δίδακτρα». Πάει λοιπόν η πρώτη επιλογή.

Β) επιλογή: να αναλάβει το γραφείο – γονική παροχή από το μπαμπά
Εμένα όμως, συνάδελφοι, δεν με αφορά αυτή η επιλογή, γιατί εμένα και πολλούς άλλους συναδέλφους δεν μας περιμένει κανένα γραφείο. Και ανάθεμα, αν έχουν αυτή την επιλογή και οι 400 που στην προηγούμενη συνέλευση ψηφίσαν το πλαίσιο της Δαπ. Όσο γι’ αυτούς που πράγματι έχουν έτοιμο γραφείο, με γειά τους με χαρά τους, το δικό τους όμως συμφέρον δεν μπορεί να απασχολεί όλους τους υπόλοιπους. Γιατί το «όλοι οι φοιτητές ενωμένοι» ακούγεται πολύ ρομαντικό αλλά είναι μόνο ένα ψέμα, αφού στο κάτω – κάτω δεν είμαστε όλοι το ίδιο. Και δεν μας παίρνει πια να τραγουδάμε για να σμίξουμε τον κόσμο, τώρα πρέπει να μάθουμε να μιλάμε με το μαχαίρι στα δόντια.

Γ) επιλογή: να κάνει εθελοντικό χαμαλίκι μέχρι να πάρει την άδεια και μετά να πάει συνεργαζόμενος σε κάποιο γραφείο για αμοιβή λίγο μεγαλύτερη από τον κατώτατο μισθό του ανειδίκευτου εργάτη
Κι επειδή, συνάδελφοι, 4η επιλογή δεν υπάρχει, αν δεν τη δημιουργήσουμε εμείς, ας δούμε τι είναι αυτό που ενώνει τον πρωτοετή φοιτητή με τον επι πτυχίω, κι εμάς με τους ασκούμενους και συνεργαζόμενους υπο συγκεκαλυμμένη μισθωτή εργασία δικηγόρους. Το πρώτο που μας ενώνει, λοιπόν, είναι η επίθεση που δεχόμαστε από τους εκφραστές του κεφαλαίου. Έχουμε και λέμε:
- κατάργηση δωρεάν συγγραμμάτων, ν+2, manager στις σχολές : για να σπουδάζουν στο τέλος μόνο αυτοί που έχουν χρήματα
- διαδικασία Μπολονια: για να βγαίνεις δικηγόρος στην Ελλάδα από το ΑMC
- άνοιγμα του επαγγέλματος & ελεύθερη κυκλοφορία υπηρεσιών στην Ε.Ε. για να καταλάβει κι ο άμισθος δημόσιος λειτουργός τι θα πει μισθωτή σκλαβιά

Κι αν ξεφύγουμε και λίγο από τον κλάδο μας, συνάδελφοι, αντιλαμβανόμαστε ότι τα νέα μέτρα και οι νέοι νόμοι δεν σε θέλουν πλέον «πειθήνιο εργαζόμενο», όπως συνηθίζαμε να λέμε οι παλιότεροι, αλλά «πειθήνιο άνεργο». Τις προάλλες σε ένα παραλλήρημά του ο Λοβέρδος είπε «δεν υπάρχει περίπτωση να προσληφθεί γιατρός σε δημόσιο νοσοκομείο», για να τον συμπληρώσουν κι οι άλλοι υπουργοί «δεν υπάρχει περίπτωση να προσληφθεί δάσκαλος σε δημόσιο σχολείο», όπως επίσης «δεν υπάρχει περίπτωση να μην καταργηθούν θέσεις στο δημόσιο». Κι αν πάμε και στον ιδιωτικό τομέα, τότε καταλαβαίνουμε πραγματικά τι εννοεί η κυβέρνηση, όταν λέει πως η μεταπολίτευση τέλειωσε. Εννοεί, συνάδελφοι, πολύ απλά ότι από το «ελευθερία ανάπηρη πάλι σου τάζουν», που λέγαμε για το σοσιαλδημοκρατικό Πασοκ του 81΄, φτάσαμε σήμερα στο χιτλερικό δόγμα της ζωής που είναι άξια να βιωθεί του νεοφασιστικού Πασοκ, με τη διαφορά ότι τώρα τα κριτήρια της εξόντωσης δεν είναι φυλετικά ή πολιτικά, αλλά αμιγώς οικονομικά.

Γι’ αυτό, συνάδελφοι, το δεύτερο πράγμα που πρέπει να μας ενώσει, όχι ντε και καλά όλους, αλλά εμάς που έχουμε στερέψει από επιλογές και τους εργαζόμενους που έχουν στερέψει από ελπίδες για σταθερή εργασία, αξιοπρεπή μισθό και σύνταξη, είναι ο αγώνας. Αγώνας, όχι για την τιμή των όπλων, αλλά γιατί πραγματικά πιστεύουμε ότι μπορούμε να νικήσουμε. Μπορούμε, συνάδελφοι, να καταργήσουμε το νόμο, στα οδοφράγματα κι όχι από τα μαθήματά μας, μπορούμε να συζητήσουμε και να αποφασίσουμε εμείς για τον εαυτό μας αλλά και μαζί με τα πλειοψηφικά εκείνα στρώματα της κοινωνίας με τα οποία μαζί υποφέρουμε και τους ίδιους πόνους μοιραζόμαστε, τι παδεία, τι πανεπιστήμιο θέλουμε και για ποιόν! Θέλουμε την έρευνα για να βγαίνει λάδι η Vodafone που κρεμάει κεραίες απέναντι από δημοτικά; θέλουμε τη μόρφωση για να είμαστε η προλεταριοποιημένη διανόηση που θα υπηρετεί τις εγχώριες και διεθνείς κερδοφόρες αγορές για μια οικτρή μειοψηφία μέχρι η κρίση υπερσυσσώρευσης να μας πετάξει και μας στην ανεργία; Θέλουμε, συνάδελφοι, σήμερα να κρατήσουμε τη σχολή ανοιχτή για να καθόμαστε στις αίθουσες της νομικής και να κατεβάζουμε αμάσητες τις αναλύσεις των πιο αντεργατικών και αντιδημοκρατικών νόμων, λες και αυτοί που νομοθετούν κυβερνούν «ελέω θεού»;

Για να κλείσω, συνάδελφοι, το «Αν όχι τώρα, πότε; Αν όχι εμείς, ποιοί;» στη σημερινή συγκυρία δεν είναι απλά ένα τσιτάτο, γιατί πραγματικά αύριο μπορεί να είναι αργά. Αύριο τίποτα δεν θα είναι όπως σήμερα, αύριο μπορεί να αντικρύσουμε κλειστά πανεπιστήμια, όχι λόγω καταλήψεων αλλά λόγω budget, μπορεί να δούμε πανεπιστήμια ερημωμένα από καθηγητές και φοιτητές και τους μπάτσους να πίνουν καφέ στο κυλικείο αμέριμνοι, αφού έχουν πυροβολήσει τον 15χρονο αδελφό μας, έχουν στείλει τον απεργό πατέρα μας στο χειρουργείο και έχουν πνίξει τη μάνα μας στα χημικά. Αύριο μπορεί η Ελλάδα να έχει σωθεί, αλλά οπωσδήποτε κάποιους από μας θα μας έχουν πετάξει από το τρένο εν κινήσει για υπερβάλλον βάρος.

Γι’ αυτό, σας λέω, συνάδελφοι, αυτή η ζωή δεν είναι για μας, δεν είναι για κανέναν μας αυτή η ευτέλεια. Θα ζήσουμε όπως εμείς ξέρουμε. Μέσα στη μέθη του κέρδους δεν θα υποψιαστούν την αγάπη μας, την απέραντη χώρα που εδραιώνουμε με τις καταλήψεις, τις απεργίες, τις διαδηλώσεις!

Ευχαριστώ

Aνοιχτή συνέλευση

2011-09-15T04:45:00.000-07:00

Aνοιχτή συνέλευση της Κίνησης Εργατικής Χειραφέτησης και Αυτοοργάνωσης την ΚΥΡΙΑΚΗ 18/9 18.00 στο πολυτεχνείο ΑΠΘ, με θέμα την ΠΑΙΔΕΙΑ και το φοιτητικό κίνημα.

Κυκλοφόρησε το 2ο τεύχος του Sabotage

2011-09-02T10:18:00.001-07:00

Sabotage 2

Κείμενο κάλεσμα της Κ.Ε.Χ.Α. για τις κινητοποιήσεις στη ΔΕΘ 2011

2011-08-22T02:37:00.000-07:00

Κείμενο κάλεσμα - πρόταση της Κίνησης Εργατικής Χειραφέτησης & Αυτοοργάνωσης για

τις κινητοποιήσεις στη ΔΕΘ 2011

Κάτω η καπιταλιστική χούντα Κυβέρνησης-ΕΕ-ΝΤ-Κεφαλαίου-Κράτους

Νόμος είναι το δίκαιο του εργάτη

Ανεξάρτητο Εργατικό Κέντρο Αγώνα εργαζόμενων και νεολαίας

Tο τελευταίο διάστημα η συντονισμένη επίθεση εργοδοσίας, Ε.Ε, ΝΤ και κυβέρνησης σε βάρος των
εργατικών – λαϊκών δικαιωμάτων και κατακτήσεων έχει πάρει καταστροφικές διαστάσεις για τον κόσμο της ζωντανής εργασίας, οδηγώντας τον στην εξαθλίωση. Στόχος τους είναι η ολοκληρωτική εκμετάλλευση-υποδούλωση όλης της εργατικής τάξης, η υπαγωγή όλων των κοινωνικών και ανθρώπινων σχέσεων στο κεφάλαιο και την αγορά, η απρόσκοπτη αύξηση της κερδοφορίας των επιχειρήσεων, η καταστροφή παραγωγικών δυνάμεων, το ξεπέρασμα της καπιταλιστικής κρίσης σε βάρος του κόσμου της δουλειάς.

Η ελληνική κυβέρνηση εξυπηρετώντας τα συμφέροντα της ελληνικής αστικής τάξης, σε σύμπνοια με τις επιταγές της Ε.Ε. και σε συντονισμό με τις κυβερνήσεις και τα εθνικά κεφάλαια όλου του δυτικού κόσμου θα επιχειρήσει το βάθεμα του αντεργατικού πραξικοπήματος, την ψήφιση και εφαρμογή νέων νόμων και μνημονίων.
Πρόκειται για μέτρα και νόμους που δεν έρχονται να σώσουν κάποιες δήθεν εθνικές οικονομίες αλλά το ίδιο το παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα. Η παγκόσμια οικονομική κρίση είναι σύμφυτη με τον ίδιο τον καπιταλισμό και όχι με κάποια λαθεμένη εφαρμογή του. Οφείλεται στη δομική του ανάγκη να διευρύνει διαρκώς τα πεδία καπιταλιστικής κερδοφορίας. Και αυτή μετά από μία παρατεταμένη περίοδο υπερσυσσώρευσης (αφθονίας προϊόντων που δεν δύναται να καταναλωθούν από τους εργαζόμενους) δεν μπορεί πλέον να εξασφαλιστεί στα πλαίσια του ανταγωνισμού. Έτσι, μοναδική λύση προβάλει η δραστική συμπίεση μισθών, δικαιωμάτων, κοινωνικών παροχών που αγγίζουν πλέον την μαζική καταστροφή των ίδιων των παραγωγικών δυνάμεων.
Είναι επομένως για εμάς ξεκάθαρο, πως δεν μπορούμε να απαλλαγούμε από τις κρίσεις εάν δεν απαλλαγούμε από το σύστημα που τις γεννά.

Ο κοινωνικός πόλεμος μαίνεται. Το εάν θα καταφέρει το κεφάλαιο να μπει σε μία νέα περίοδο καπιταλιστικής ανάπτυξης περνώντας σας οδοστρωτήρας πάνω από κατακτήσεις, δικαιώματα, μισθούς, συντάξεις, ελευθερίες, αξιοπρέπεια και πάνω από την ίδια τη ζωή των εργαζόμενων και της νεολαίας δεν έχει ακόμα κριθεί. Ειδικότερα το τελευταίο διάστημα στην Ελλάδα αλλά και διεθνώς έχουν εκφραστεί (αν και με αντιφατικά πολλές φορές χαρακτηριστικά) τάσεις αντίστασης, αμφισβήτησης και ανατροπής. Από τις πανεργατικές αλλά και τις δεκάδες κλαδικές απεργίες διαφαίνεται ότι υπάρχει ελπίδα.

Ένα νέο εργατικό κίνημα βάσης και χειραφέτησης μπορεί να νικήσει!
Η μόνη ελπίδα που απομένει στους εργαζόμενους είναι να πάρουν οι ίδιοι την υπόθεση της υπεράσπισης των δικαιωμάτων τους και της ανατροπής του κεφαλαίου και των κυβερνήσεών του. εν φτάνει η δυσαρέσκεια και η διαμαρτυρία, οι διακηρύξεις χωρίς έμπρακτα βήματα μίας διαφορετικής οργάνωσης των αγώνων, μιας διαφορετικής οργάνωσης της παραγωγής και της ζωής των εργαζόμενων. Λύση δεν είναι η αναμονή -πόσο μάλλον η επιδίωξη- νέων εθνικών εκλογών για να τους «τιμωρήσουμε» ή να τους «πιέσουμε». Μέσα από τα πρωτοβάθμια σωματεία, τις γενικές συνελεύσεις και τις επιτροπές αγώνα στους χώρους δουλειάς, μέσα από απεργιακές επιτροπές, μέσα από τον πανελλαδικό συντονισμό όλων αυτών σε ένα ανεξάρτητο ταξικό κέντρο αγώνα μπορούν να οργανωθούν μαχητικοί, παρατεταμένοι αγώνες και απεργίες διαρκείας με πείσμα και αποφασιστικότητα, που να οδηγούν σε νίκη.

Να προβάλλουμε εκείνα τα αιτήματα που θα εμπνέουν, θα συγκινούν και θα ενώνουν εργαζόμενους-
άνεργους, ιδιωτικού - δημόσιου τομέα, παλιούς – νέους, μόνιμους - συμβασιούχους, Έλληνες - μετανάστες. Να απορρίψουμε τους μύθους της «εθνικής οικονομίας», της «ανταγωνιστικότητας», του «εθνικού χρέους» και της «εθνικής ανάπτυξης».

Τα εργατικά δικαιώματα μπροστά! Να απαιτήσουμε όλα όσα μας ανήκουν!

• Μαζική και οργανωμένη Εργατική στάση πληρωμών απέναντι σε κράτος και κεφάλαιο. Να διαγραφούν τα χρέη που δημιούργησαν τράπεζες και κράτος στις εργατικές οικογένειες μέσα από τα δάνεια, τους φόρους, τις υπέρογκες αυξήσεις προϊόντων και υπηρεσιών.
• Καμία αναγνώριση του χρέους – συνολική του διαγραφή.
• Μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους. Όχι στην ελαστική απασχόληση και τη «μαύρη» εργασία. Κανείς προσωρινός, ωρομίσθιος, συμβασιούχος.
• Αυξήσεις ώστε να ζει κάθε εργαζόμενος αξιοπρεπώς μόνο από τον μισθό του χωρίς την ανάγκη δεύτερης δουλειάς ή υπερωρίας. Ίση αμοιβή για ίση δουλειά. Ενιαίος κοινωνικός μισθός σύμφωνα με τις ανάγκες και τις δυνατότητες της εποχής.
• Δραστική μείωση του χρόνου εργασίας με παράλληλη αύξηση των αποδοχών μόνη λύση στη φρίκη της ανεργίας.
• Πλήρης σύνταξη και πλήρη υγειονομική κάλυψη αποκλειστικά δημόσια και δωρεάν για Έλληνες και μετανάστες, άνεργους και εργαζόμενους.
• Διάλυση της Ε.Ε. Αντικαπιταλιστική αποδέσμευση της Ελλάδος από αυτήν με στόχο μία άλλη διεθνοποίηση των αγώνων, των εργαζομένων.

Για τη συγκρότηση ενός Ταξικού Επαναστατικού Πόλου στο Εργατικό Κίνημα

Για τη συγκρότηση του Ανεξάρτητου Κέντρου Αγώνα

Σε αυτές τις συνθήκες που ζούμε η ΓΣΕΕ και η ΑΕΥ έχουν διαλέξει από καιρό στρατόπεδο. Αποτελούν τόσο ως δομή όσο και ως περιεχόμενο εκφραστές ενός ξεκάθαρα αστικοπιημένου, εργοδοτικού συνδικαλισμού, δεμένο στο άρμα της εθνικής καπιταλιστικής ανάπτυξης, υποταγμένη στα καθεστωτικά όρια των εργατικών διεκδικήσεων στη βάση της αστικής νομιμότητας .

Το ΠΑΜΕ/ΚΚΕ παρά τις μάχες που δίνει δεν μπορεί και δεν θέλει να ξεφύγει από την πεπατημένη της
αλλαγής των κοινοβουλευτικών συσχετισμών. εν συμβάλει στην ανάπτυξη μαχητικών εργατικών αγώνων με συνολικό πολιτικό περιεχόμενο και αρνείται την ύπαρξη νικηφόρου εργατικού κινήματος που μπορεί να δώσει την μάχη μέχρι τέλους, θέτοντας επί της ουσίας ζήτημα πολιτικής εξουσίας.

Η Αυτόνομη Παρέμβαση/ΣΥΡΙΖΑ, υποταγμένη σε μια λογική λείανσης των πιο αιχμηρών πλευρών του καπιταλισμού, αποτελεί τροχοπέδη για την έκφραση μιας συνολικής πρότασης ρήξης και ανατροπής με την χούντα – κυβέρνησης-ΕΕ-ΝΤ. Η παρέμβασή του στο εργατικό και νεολαιίστικο κίνημα χαρακτηρίζεται από την επιλογή συστράτευσης με τον αστικοποιημένο εργοδοτικό συνδικαλισμό των ΓΣΕΕ-ΑΕΥ, ενώ η πολιτική του πρόταση εξαντλείται στην άρθρωση λύσεων εντός των αστικών πολιτικών και οικονομικών ορίων, που στοχεύουν στην βελτίωση του υφιστάμενου αστικού-πολιτικού συστήματος.

Το Συντονιστικό των Πρωτοβάθμιων Σωματείων ημόσιου και Ιδιωτικού Τομέα/ΑΝΤΑΡΣΥΑ κ.α, από
ελπιδοφόρα προσπάθεια συμβολής στην συγκρότηση ενός ανεξάρτητου εργατικού κινήματος χειραφέτησης έχει μετατραπεί σε πεδίο πολιτικής ζύμωσης και ανασύνθεσης της εξωκοινοβουλευτικής και μη αριστεράς μακριά τελικά από τις ανάγκες του κόσμου της δουλειάς, μακριά από τα ίδια τα σωματεία και τις γενικές τους συνελεύσεις, επιλέγοντας το δρόμο της διαμαρτυρίας και όχι εκείνον της διαμόρφωσης άλλων δομών του κινήματος με στόχο τη
διεκδίκηση και την συνολική πολιτική ανατροπή.

Όλοι αυτοί έδωσαν ξεκάθαρα δείγματα γραφής στην τελευταία 48-ωρη απεργία (28 & 29 Ιούνη) που συνειδητά επέλεξαν την αποκλιμάκωση, τη διαμαρτυρία, τη διαχείριση.
Το εργατικό κίνημα χρειάζεται άλλους δρόμους και άλλες παντιέρες από αυτές τόσο του αστικού όσο και του υποταγμένου συνδικαλισμού. Ζητούμενο αποτελεί, η δημιουργία ενός κοινωνικοπολιτικού ρεύματος στο εργατικό κίνημα που θα βασίζεται στις συνελεύσεις και τις επιτροπές εργαζόμενων και ανέργων, χωρίς διακρίσεις και διαχωρισμούς. Ανεξάρτητο από την καθεστωτική πολιτική, τα κόμματά της και τη διαπλοκή τους. Το Ανεξάρτητο Εργατικό Κέντρο Αγώνα φιλοδοξεί να αποτελέσει ένα ανταγωνιστικό πόλο έλξης για την οργάνωση της τάξης.
Συμβάλει στη δημιουργία νέων σωματείων, προτάσσει την άμεση πολιτική και οργανωτική διάσπαση από τη ΓΣΣΕ και καλεί στη συγκρότηση μιας νέας συνομοσπονδίας των εργαζομένων. Απορρίπτει τις λογικές που θέλουν το εργατικό κίνημα σε ρόλο «μοχλού πίεσης» προς το κράτος και την κυβέρνηση και καλεί τους ίδιους τους εργαζόμενους να οργανώσουν μέσα από σωματεία και τις συνελεύσεις γειτονιάς τους δικούς τους θεσμούς διεκδίκησης και επιβολής των αναγκών τους. Αναγνωρίζει ως μοναδικό πεδίο οργάνωσης τις γενικές συνελεύσεις και τα εργατικά συμβούλια σε
αντιδιαστολή με τα σωματεία σφραγίδες και τους επαγγελματίες συνδικαλιστές. Παλεύει για τη συγκρότηση ενός εργατικού κινήματος ανατροπής που στην καρδιά των διεκδικήσεων του βρίσκεται το σύνολο της ζωής του εργαζόμενου και όχι μόνο το 8-ωρο της δουλειάς του. Το Ανεξάρτητο Κέντρο Αγώνα θα υποδέχεται το σύνολο των εργαζομένων και των ανέργων, Ελλήνων και μεταναστών, φιλοδοξεί να έχει τη δική του νομική υπηρεσία, ταμείο αλληλεγγύης απολυμένων και ανέργων, να αναλαμβάνει πρωτοβουλίες κοινωνικής αλληλεγγύης και πολιτιστικής δραστηριότητας.

Σήμερα είναι ανάγκη να υπάρξει μια εργατική επαναστατική απάντηση στην κρίση, με ένα πλαίσιο πάλης που κριτήριο του θα είναι το κοινωνικά αναγκαίο και όχι το καπιταλιστικά εφικτό. Χρειάζεται η πάλη για μια άλλη κοινωνία πέρα από τον καπιταλισμό. Για να καταργήσουμε τις υπάρχουσες παραγωγικές σχέσεις και την ατομική ιδιοκτησία, για να πάψει η εργασία να αποτελεί εμπόρευμα και ο πλούτος, τα αγαθά που παράγει να ανήκουν επιτέλους στην ανθρώπινη κοινότητα σύμφωνα με τις ανάγκες του καθενός. Όπου οι παραγωγοί του πλούτου θα είναι οι μόνοι που θα αποφασίζουν, μέσα από τα δικά τους όργανα πάλης. Αυτό το πλαίσιο προϋποθέτει άμεσα την ανατροπή της κυβέρνησης και του μνημονίου, και τον αγώνα για την επαναστατική ρήξη – αποδέσμευση από την ΕΕ στην βάση αντιθεσμών αυτοοργάνωσης του κινήματος εργαζόμενων και νεολαίας.

ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΤΑΞΙΚΗ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡ7ΣΗ ΚΑΙ ΠΟΡΕΙΑ

ΣΑΒΒΑΤΟ 10 ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ ΣΤΙΣ 6.30 στη Καμάρα

Εμείς ως Κίνηση Εργατικής Χειραφέτησης & Αυτοοργάνωσης παίρνουμε την πρωτοβουλία να καλέσουμε σε ανοιχτό διάλογο στη βάση του πολιτικού πλαισίου αυτού του κειμένου, όλα τα πρωτοβάθμια σωματεία Βάσης, τις εργατικές κινήσεις και πρωτοβουλίες για την από κοινού και ισότιμη συγκρότηση του μπλοκ Εργατικών Σωματείων & Κινήσεων Βάσης με σκοπό αφ’ ενός την κοινή αντικυβερνητική διαδήλωση στα εγκαίνια της ΔΕΘ και αφ’ ετέρου για να συνεχιστούν τα βήματα στη διαδικασία πανελλαδικής συγκρότησης ενός άλλου πόλου στο εργατικό κίνημα, τον πόλο του αυτοοργανωμένου, επαναστατικού εργατικού κινήματος.

Κάλεσμα σε ανοιχτή σύσκεψη-συζήτηση για το συντονισμό και τη συγκρότηση των σωματείων και κινήσεων της Β. Ελλάδας την Τετάρτη, 31/08/2011 στο Ε.Κ.Θ, ώρα 18:30

Πογκρόμ απολύσεων στα καταστήματα Metropolis από τον Κουρή

2011-08-16T07:39:00.001-07:00

Πογκρόμ απολύσεων στα καταστήματα Metropolis από τον Κουρή

Σε γενοκτονία των εργαζομένων φαίνεται ότι προχωράει o ιδιοκτήτης των καταστημάτων Metropolis, Ανδρέας Κουρής. Στις 80 απολύσεις που πραγματοποιήθηκαν μέσα σε δύο χρόνια (μέχρι το Δεκέμβριο του 2010), σε σύνολο περίπου 220 εργαζομένων, έρχονται να προστεθούν επιπλέον 16 που πραγματοποιήθηκαν από τα μέσα Ιουνίου μέχρι σήμερα.

Η εξόντωση των εργαζομένων αναμένεται να συνεχιστεί μέσα στο προσεχές διάστημα, ξεπερνώντας ακόμη και το όριο που επιτρέπει ο σχετικός αντεργατικός νόμος, με αποτέλεσμα μέσα σε ελάχιστους μήνες ο αριθμός των απολυμένων να ισοφαρίσει σχεδόν αυτόν που πραγματοποιήθηκε μέσα σε δύο χρόνια.

Μέχρι αυτή τη στιγμή - και πάντα στο όνομα της «εξυγίανσης» της επιχείρησης - η εργοδοσία προχωράει μεθοδικά στη συρρίκνωση του εργατικού δυναμικού όσο και σε αυτή των καταστημάτων της. Σε αυτά τα πλαίσια έχει μπει λουκέτο μέσα στο 2010 σε τέσσερα καταστήματα (Κολωνάκι, Γλυφάδα, Κρήτη, Πανεπιστημίου 64) και στο αμέσως επόμενο διάστημα, σύμφωνα με την έντονη φημολογία που διοχετεύεται από τη διεύθυνση, αναμένεται να συμβεί το ίδιο σε ακόμη τρία ή τέσσερα καταστήματα με πρώτο αυτό της Κηφισιάς και επόμενο αυτό του Πειραιά.

Ο Ανδρέας Κουρής, εκμεταλλευόμενος τις φήμες που διοχετεύουν οι διευθυντές του περί λουκέτου σε όλα τα καταστήματα, αλλά και της ένταξης της επιχείρησης στο περιβόητο άρθρο 99, έχει καταφέρει να σπρώξει αρκετούς εργαζόμενους προς την επιλογή της «οικειοθελούς» απόλυσης, προκειμένου να εξασφαλίσουν ότι δεν θα χάσουν τις αποζημιώσεις τους.

Στην πραγματικότητα, εξαπατώντας τους για μία ακόμη φορά, αφού σύμφωνα με το νέο νομοθετικό πλαίσιο οι αποζημιώσεις καταβάλλονται σε δόσεις και σε διάστημα ενός έως δύο χρόνων ανάλογα με το ύψος τους - που εξαρτάται από την παλαιότητα του εργαζομένου. Έτσι, στην περίπτωση που η επιχείρηση ενταχθεί στο άρθρο 99 δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι οι απολυμένοι, εκτός από τις πρώτες δόσεις, θα λάβουν τελικά ολόκληρη την αποζημίωση που δικαιούνται. Το «σενάριο» αυτό ενισχύεται και από το γεγονός ότι όλα αυτά διαδραματίζονται τη στιγμή που ο Κουρής όχι μόνο δεν πληρώνει τους προμηθευτές, αλλά ούτε καν τα ενοίκια των καταστημάτων.

Για άλλη μια φορά αποδεικνύεται ότι όσο ως εργαζόμενοι δεν αποφασίζουμε μαζικά να υπερασπιστούμε τις θέσεις εργασίας μας, τόσο θα σφαζόμαστε σαν πρόβατα εξυπηρετώντας την πονηρή ύπουλη και αντεργατική επιχειρηματική στρατηγική του Ανδρέα Κουρή.

Αλληλεγγύη στους εργαζόμενους στα Applebees

2011-07-29T02:03:00.000-07:00

Την περίοδο της κρίσης, η κρίσιμη απάντηση θα δοθεί από τους εργαζόμενους. Ενώ κράτος-κεφάλαιο και διεθνείς οργανισμοί ρίχνουν όλες τους τις δυνάμεις στην αρένα της κοινωνικής πάλης με στόχο την ολοκληρωτική απογύμνωση των εργαζομένων από κάθε δικαίωμα στην εργασία, στην ίδια τη ζωή, εμείς οι από τα κάτω, αντί να σηκώσουμε λευκό πανί οφείλουμε να εντείνουμε με ακόμη πιο άμεσα χτυπήματα την ταξική αντιπαράθεση. Να στοχεύσουμε στην καρδιά του κτήνους, να πάρουμε στα χέρια μας την παραγωγή. Σε κάθε επιβουλή των αφεντικών απαντάμε με τον ταξικό εκβιασμό.

Η κατάληψη στο εστιατόριο «Applebees» στη Θεσσαλονίκη αποτελεί ένα πολύ καλό βήμα σε αυτή την κατεύθυνση. Οι εργαζόμενοι εκεί, αρχικά αναγκάστηκαν να προβούν σε επίσχεση εργασίας μετά από δυο μήνες απλήρωτοι κι ενώ αντιμετώπισαν επανειλημμένα την αδιαφορία του εργοδότη για το ζήτημα της μισθοδοσίας. Όλο το προηγούμενο διάστημα επιδοθήκαν σε έναν αγώνα για να διασφαλίσουν την εργασία τους αλλά και τα δεδουλευμένα, ο οποίος εμπεριείχε καταγγελίες στην επιθεώρηση εργασίας και συμμετοχή στις πανεργατικές απεργίες. Εισέπραξαν όμως κοροϊδία και εμπαιγμό από μεριάς της διοίκησης. Το μέλλον όχι μόνο για τους 15 εργαζόμενους του καταστήματος της Λεωφόρου Νίκης αλλά και των υπολοίπων 150 στην αλυσίδα φαινόταν δυσοίωνο. Όταν στις 15/7 πριν ξεκινήσει η πρωινή βάρδια τους ενημέρωσαν τηλεφωνικά πως η εταιρεία έκλεισε! Στην επιθεώρηση η εργοδοσία δήλωσε πως δεν πρόκειται να πληρώσει τίποτα από δεδουλευμένα, αποζημιώσεις κτλ. Δηλαδή μετά από χρόνια ξεζούμισμα με ελαστικές σχέσεις εργασίας, τους πετάνε απλήρωτους στο δρόμο, αφού μάζεψαν από τον ιδρώτα τους αρκετά εκατομμύρια στους τραπεζικούς τους λογαριασμούς.

Η απάντηση ενάντια στην εργοδοτική κοροϊδία, ήρθε άμεση και δίκαιη, οι εργαζόμενοι κατέλαβαν το χώρο εργασίας τους για να μην πάρει τίποτα ο εργοδότης μέχρι να πληρωθούνε. Αποφασίσανε παράλληλα να αυτοδιαχειριστούνε το μαγαζί ώστε να μπορέσουνε οικονομικά να συντηρήσουνε τις οικογένειές τους. Η κατάληψη στα «Applebees» αποτελεί παράδειγμα για όλους τους εργάτες, καθώς και οποιοδήποτε τέτοιο μεμονωμένο εγχείρημα, που καταδεικνύει στην πράξη ότι οι εργάτες μπορούν χωρίς αφεντικά. Ειδικά την συγκεκριμένη περίοδο της ολοκληρωτικής επίθεσης στα εργατικά κεκτημένα και δικαιώματα, οι καταλήψεις στους χώρους εργασίας μπορούν να εξυψώσουν την αυτοπεποίθηση της τάξης, για να προχωρήσει από τις μεμονωμένες κινήσεις στην οργάνωση και τον συντονισμό με στόχο την συνολική απαλλοτρίωση πλούτου και παραγωγικών μέσων και την κοινωνικοποίηση της παραγωγής.

Η Κίνηση Εργατικής Χειραφέτησης & Αυτοοργάνωσης στηρίζει τον δίκαιο αγώνα και υποστηρίζει άνευ όρων τα μέσα πάλης. Στον καιρό που εξυφαίνεται πιο καθαρά από ποτέ η προσπάθεια εξόντωσης των εργαζομένων μέσω της ανεργίας και της εργασίας υπό ξεφτελιστικές συνθήκες, καλούμε όλους τους εργαζόμενους να συσπειρωθούν γύρω από τα Ταξικά Σωματεία Βάσης, ανεξάρτητα και ενάντια από τα ξεπουλημένα τσιράκια της ΓΣΕΕ και τα κομματικά μέτωπα του ΚΚΕ-ΠΑΜΕ, με στόχο η δημιουργία ενός Συντονιστικού Εργατικής Βάσης και Δράσης των Από τα Κάτω ενάντια σε Κράτος-Κεφάλαιο-Διεθνείς Καπιταλιστικούς Οργανισμούς, με στόχο την χειραφέτηση της τάξης, και την απελευθέρωση της κοινωνίας, από τα δεσμά της ιδιοκτησίας και της μισθωτής εργασίας, στο δρόμο για την κατάκτηση της ελευθερίας, της ισότητας και της αλληλεγγύης σε μια κοινωνία χωρίς ταξικούς διαχωρισμούς.

Η Κ.Ε.Χ.Α. καλεί όλο τον λαό της Θεσσαλονίκης να συνδράμει την προσπάθεια των εργαζομένων στα «Applebees», γιατί κάθε εργατικός αγώνας, μας αφορά όλους, γιατί οι αγώνες που γίνονται από εργαζόμενους για εργαζόμενους πρέπει να μάθουν να νικούν, και θα νικήσουν.

- Άμεση καταβολή των δεδουλευμένων.

- Καμιά θέση εργασίας χαμένη για τους εργαζόμενους.

- Κατάληψη στα μέσα παραγωγής και διαχείριση τους από τους εργάτες.

Κατάληψη στα Applebees Θεσσαλονίκης (Λ.Νίκης)

2011-07-27T01:49:00.000-07:00

Απο τη Δευτέρα 18/7 έχει καταληφθεί το κατάστημα Applebees στη Θεσσαλονίκη απο εργαζόμενους και λειτουργεί από τους ίδιους. Απο την ανακοίνωσή τους:

"Από Δευτέρα 18/7 σερβίρουμε το πρωί καφέδες-ροφήματα και βράδυ μετά τις 8μμ θα λειτουργεί κουζίνα. Όλα σε οικονομικές τιμές, για την οικονομική ενίσχυση των εργαζομένων.Καλούμε όλους εσάς να στηρίξετε έμπρακτα την προσπάθειά μας.

Ζητάμε τη συμπαράσταση όλων των εργαζομένων και της νεολαίας στο δίκαιο αγώνα μας. Να μην χαθούν οι θέσεις εργασίας. Να καταβληθούν οι μισθοί μας άμεσα."

http://applebeessquat.blogspot.com/

Πάμε Απεργία, μια ανάλυση για τους Αγανακτισμένους και την ταξική πάλη.

2011-07-14T16:12:00.000-07:00

Του Άρη Τσιούμα

Εισαγωγικά

Η συντριπτική κατάρρευση[1]της σοσιαλδημοκρατίας, ως βιοπολιτικό πλαίσιο διαχείρισης του καπιταλισμού, γέννησε συνέπειες οι οποίες τώρα χάσκουν γυμνές μπροστά στα μάτια του «πλήθους[2]».

Το ολοκληρωτικό πλαίσιο της νεοφιλελεύθερης εφαρμογής που οριοθετεί την περίοδο της κρίσης -το ταιριαστό άλλο μισό της σοσιαλδημοκρατικής διαχείρισης σε καιρούς ανάπτυξης[3]- εξήγησε σεπτά στον κόσμο της εργασίας ότι πλέον δεν υπάρχει τίποτε για διαπραγμάτευση. Εάν φαινόταν άδικη η μισθωτή σκλαβιά η νέα συνθήκη ορίζει την άμισθη σκλαβιά της ανεργίας σαν μεσοπρόθεσμο στάδιο στην «κατάκτηση» της κοινωνικής ζούγκλας του επελαύνοντος κεφαλαίου[4]. Η παραδοχή της καπιταλιστικής συνθήκης, ως μονόδρομου από την πλειοψηφία του προλεταριάτου της Δύσης την περίοδο που μόνος σύμβουλος φάνταζε η καταναλωτική νιρβάνα και οι καπιταλιστικές υποσχέσεις για παντοτινή ευμάρεια[5], είχε σαν αποτέλεσμα την συντριπτική ήττα του επαναστατικού εργατικού κινήματος και προσδιόρισε τελείως αρνητικά το πρόσημο της ταξικής πάλης για τους εργαζόμενους.

Αυτή η συνθήκη υπήρξε το πάτημα για την νεοφιλελεύθερη έκφραση του «δεν υπάρχει τίποτα για διαπραγμάτευση» που αγκαλιάστηκε από την απαραίτητη φιλοσοφική ανακοίνωση του «τέλους της ιστορίας». Η αδυναμία των Συνδικάτων να υποστηρίξουν σήμερα πια, ακόμα και αυτόν τον ρεφορμιστικό τους χαρακτήρα κερδίζοντας έστω και το ελάχιστο από τα αφεντικά για να το αποδώσουν στους εργάτες άδειασε μεμιάς τους μαζικούς κοινωνικούς φορείς από νόημα…κι από κόσμο. Έχοντας απωλέσει τον επαναστατικό τους χαρακτήρα από καιρό, τώρα χάνανε και τον ρεφορμιστικό- διεκδικητικό τους χαρακτήρα.

Προς το νέο καπιταλιστικό ολοκληρωτισμό του μονόδρομου και της απομόνωσης

Τα μεγάλα συνδικάτα μπορεί σίγουρα να μην αποτελούσαν μεταπολεμικά, τα καπιταλιστικά φόβητρα, όπως αυτά των πρώτων δεκαετιών του 20ου αιώνα αλλά παρείχαν την δυνατότητα έστω και σε ελεγχόμενα θεσμικά πλαίσια την αλληλεπίδραση των εργατικών μαζών. Ο φόβος ότι μια κρίση ή έστω μια μερικήδιεκδίκηση μαζικού χαρακτήρα θα μπορούσε να φέρει την μειοψηφική μεν αλλά υπαρκτή, ριζοσπαστική ταξική κι ακηδεμόνευτη πολιτική στο προσκήνιο (βλέπε φοιτητικό κίνημα 2006-2007) από παλιότερα αποτελούσε ένα πρόβλημα της καπιταλιστικής ελίτ. Οι κοινωνικοί θεσμοί της ταξικής αποσυμπίεσης και της κοινωνικής αφομοίωσης που δημιούργησε το «καθυστερημένο» σοσιαλδημοκρατικό κεκτημένο έπρεπε να αναδιαμορφωθούν σε ολοκληρωτική βάση. Έτσι πλέον αναδείχθηκαν τα ΜΜΕ σαν η νέα «βιομηχανική ζώνη» της ελίτ που θα παρήγαγε χωρίς ρίσκο τη νέα συναίνεση, που στο νέο μοτίβο-μονόδρομο της καπιταλιστικής ολοκλήρωσης σε διεθνές επίπεδο εξελίχθηκε στην τεράστια ιδεολογική επίθεση της αστικής τάξης για νοοτροπιακό έλεγχο των λαϊκών στρωμάτων με στόχο τον ενταφιασμό του ταξικού ανταγωνισμού και των ριζοσπαστικών φορέων που διατηρούσαν την προοπτική του.

Συνεκδοχικό παράγωγο της μεταμοντέρνας εξουσιαστικής εξατομίκευσης του λόγου, της απομόνωσης δηλαδή της δημόσιας άρνησης σε ατομικό επίπεδο ήταν η συλλογική απομόνωση των ριζοσπαστικών οργανώσεων αφού με την διάλυση των κοινωνικών οργανώσεων αυτές μένανε χωρίς ακροατήριο. Η δημιουργία νέων αντιστάσεων σε έναν κόσμο που όλοι αγανακτούν με ότι νιώθουν να τους συμβαίνει αλλά αγνοούν τι σκέπτεται ο διπλανός στo εργοστάσιο, στο σχολείο στη γειτονιά φαντάζει μια πολύ-πολύ δύσκολη υπόθεση. Πολύ περισσότερο φυσικά όταν η αγανάκτηση εκδηλώνεται με μούτζες που εκτοξεύονται από τον καναπέ στην ΤV αντανακλούν στο γυαλί και επιστρέφουν στον…δικαιούχο.

Κι όμως…η γη γυρίζει[6].

Αυτό το ανυπέρβλητο φαινομενικά κενό κάποιος έπρεπε να το ξεπεράσει. Αυτό ήρθε να κάνει σε πλήρη αντιστοιχία με την εποχή και τις συνθήκες το «αγανακτισμένο πλήθος». Ελλείψει άλλου, οι αγανακτισμένοι κατέλαβαν ένα «γεωπολιτικά» μεγάλο κομμάτι του δημόσιου χώρου και του ανοργάνωτου δημόσιου λόγου. Το πρόβλημα της ενημέρωσης του «τι περίπου σκέφτονται και οι άλλοι» μοιάζει να λύθηκε, προσωρινά. Μαζί και η αδυναμία συνάθροισης που έκανε τις όποιες συναθροίσεις να μοιάζουν γραφικές, λόγω της αναντιστοιχίας του όγκου τους με το βάρος των πολιτικών γεγονότων[7]. Και κάπου εδώ μοιάζουν να τελειώνουν οι προσφορές του «αγανακτισμένου πλήθους» στο λαϊκό κίνημα.

Αντιφάσεις και Παραθλάσεις από το γιατί, στο “Τι να κάνουμε”.

Όπως όλες οι διαδικασίες ενέχουν το πρωτότυπο ενέχουν και την φάρσα. Όλα τα κινήματα μπορούν δυνητικά να κυοφορήσουν το νέο σίγουρα όμως στο σώμα τους παρασιτεί το παλιό. Πολλοί γηραλέοι αριστεροί, κυρίως, και λοιποί συνοδοιπόροι των επαναστατικών πρωτοποριών αναρωτήθηκαν γιατί κατάφεραν οι αγανακτισμένοι να πετύχουν αυτό που χρόνια ολάκερα προσπαθούν με πείσμα να πετύχουν οι ίδιοι, να κατεβάσουν τον κόσμο στην πλατεία. Κι όμως αυτό σήμερα φαντάζει το πιο λογικό.

Σε ποιόν ιδεολογικό πόλεμο νίκησε οποιαδήποτε πτυχή του σοσιαλιστικού φάσματος το τελευταία 30 χρόνια; Ποιο γάντι σήκωσε με τους όρους του[8], πoιό κίνημα; Ποιος συγκρούστηκε «χωρίς αύριο» με όλους τους θεσμούς ενσωμάτωσης και της εξουσιαστικής αναπαραγωγής; Ας μην γελιόμαστε, κανείς. Ακόμα και οι πιο ορκισμένοι εχθροί του καθεστώτος στην καλύτερη περίπτωση φανήκαν αποσπασματικοί, μοιάζουν σαν μικρές καρικατούρες οπορτουνισμού. Το ΚΚΕ αρνείται μνημειωδώς ότι η ΕΣΣΔ κατέρρευσε, ο ΣΥΝ το πρωί συζητά με τη ΓΣΕΕ από τις θεσμικές θέσεις του συνομιλητή και το βράδυ τα «καμουφλαρισμένα» στελέχη του ρίχνουν μούντζες στους θεσμούς ως άλλοι αγανακτισμένοι. H εξωκοινοβουλευτική αριστερά αλλάζει πολλοστή φορά όνομα[9]. Παράλληλα βάζει τους «ευάριθμους» φοιτητικούς της κύκλους, να γλείφουν το άλλο μισό της συμπλεγματικής της μιζέριας, που εκφράζεται με μια άνευ όρων αποθέωση της μάζας, και φυσικά κάνει περιφρούρηση του ειρηνικού χαρακτήρα των διαδηλώσεων. Οι λενινιστικές και φυσικά μέχρις εσχάτων αποφασισμένες αλυσίδες της επαναστατικής αριστεράς θα τοποθετηθούν ανάμεσα στις καντίνες της πλατείας και τα χειμερινά ανάκτορα[10].

Το αντικοινωνικό κομμάτι του μηδενισμού[11] ας πληρώσει με τη θέα των γαλανόλευκων σημαιών την πυκνή ενασχόληση του επί 30 χρόνια τώρα με τα ανήλιαγα υπόγεια των ελιτιστών συνωμοτών.

Τέλος όσοι δεν πρόφτασαν να χτίσουν τον ταξικό ακηδεμόνευτο πόλο στο εργατικό κίνημα για να ξαναπάρουν τα Συνδικάτα και τα Σωματεία τον πραγματικό χαρακτήρα του κυττάρου της επαναστατικής έκφρασης της εργατικής τάξης θα πρέπει αύριο να καταβάλλουνε διπλό κόπο για να πείσουν τους εξαθλιωμένους να μην επιστρέψουν δριμύτεροι στον καναπέ του παρατηρητή. Θα πρέπει να δυναμώσουν την πάλη και την προπαγάνδα για την ανάπτυξη και την μαζικοποίηση των Σωματείων Βάσης. Θα πρέπει να γκρεμίσουν ακόμα πιο γρήγορα τη συναίνεση προς την ξεπουλημένη ΓΣΕΕ και το ρεφορμιστικό μαντρί του ΠΑΜΕ. Θα πρέπει να δημιουργήσουν αυτόν τον επαναστατικό πόλο οργάνωσης της τάξης μέσα στους χώρους δουλειάς ώστε να διασπάσουν και να διαλύσουν μια για πάντα την ξεπουλημένη ΓΣΕΕ ιδρύοντας μια πραγματικά προλεταριακή Ομοσπονδία που θα λειτουργεί με Άμεση Δημοκρατία των εκλεγμένων από τοσύνολο της βάσης ανακλητών εκπροσώπων-εργατών.

Γιατί μόνο με την διάλυση των κρατικών και κομματικών οργάνων που έχουν ντυθεί την προβιά των Συνδικάτων και των Σωματείων θα πάψει ο συνδικαλισμός να είναι βρισιά. Για να ξανανοίξει η προοπτική ο συνδικαλισμός να αποτελέσει τον πιο βίαιο εκβιασμό της εργατικής τάξης απέναντι στα αφεντικά, μέχρι την ολοκληρωτική απαλλοτρίωσή τους, την εξόντωσή τους. Αυτή την προσπάθεια όσοι -ήδη υπάρχουν κάποιοι- την επιχειρήσουν θα πρέπει να θυμούνται ότι στόχος είναι να διευρυνθεί η βάση του κόσμου της εργασίας που συμμετέχει στις διαδικασίες αυτές. Οπότε, πέρα από τα πιο δυναμικά στοιχεία του ευρύτερου ταξικού κινήματος τα οποία μπορεί να προέρχονται από διαφόρους πολιτικούς χώρους (κυρίως από το ταξικό-κοινωνικό αναρχικό κίνημα και κάποιες επαναστατικές συνιστώσες της άκρας αριστεράς) και τα οποία μπορούν να συμμετέχουν πιο ενεργά, σε καμία περίπτωση αυτή η διαδικασία δεν πρέπει να περιοριστεί στα όρια των πολιτικών χώρων που εκφραζόταν μέσω των Σωματείων Βάσης μέχρι χτες.

Η αλήθεια είναι πάντως ότι υπάρχει και ένα κινηματικό κομμάτι που μπορεί να επιχαίρει προσωρινά για την εμφάνιση του «πλήθους». Όσοι αποδέχθηκαν τη συνθήκη του ειρηνικού μεταπολιτικού χυλού δρέπονται των καρπών της νέας realpolitic της εξατομικευμένης «αμεσοδημοκρατικής» συνουσίας χωρίς ολοκλήρωση. Είναι αυτοί που μετέφεραν το άχθος της επανάστασης από τα υποκείμενα και το φόρτωσαν στις καθαγιασμένες διαδικασίες που αποτελούν και μέσο και στόχο όπως η άμοιρη η αμεσοδημοκρατία[12].

Τι ξεχνούν οι κομσομόλοι[13] του μετανεωτερισμού;

Ξεχνούν όμως, κάνοντας τα τυφλά χρυσόψαρα ότι η αμεσοδημοκρατία όταν τίθεται σαν πολιτειακό μετά- εκφράζει και ποιοτικά τη λαική ανάγκη, ειδάλλως η καπιταλιστική αναπαραγωγή έχει αποδείξει ότι μεταβιβάζεται (με το ίδιο εισιτήριο) σε νέα διαχειριστικά μέσα πολιτειακής μεταφοράς. Είναι μάλλον κάτι διαφορετικό να ορίζεις το πώς και το γιατί σαν σύνολο και διαφορετικό να κάνεις την ανάγκη φιλότιμο. Η αλήθεια είναι ότι ο τρόπος που θα γίνονταν οι συναθροίσεις στις πλατείες θα ήταν defacto «αμεσοδημοκρατικές» όχι γιατί ξαφνικά συνειδητοποίησε το σύνολο των καταπιεσμένων μετά από δεκαετίες παρατήρησης την ανωτερότητα του αντιεξουσιασμού σαν σύστημα λήψης αποφάσεων αλλά γιατί όταν μαζεύονται μάζες που το μόνο κοινό που έχουν είναι η ανάγκη να μιλήσουν τότε η αντιγραφή του τρόπου της λαικής συνομιλίας που χρόνια τώρα διατηρείται στα καφενεία των πόλεων και της επαρχίας είναι ο πιο φυσιολογικός τρόπος συνεννόησης.

Ξεχνούν επίσης, ότι όσες χιλιάδες σεμινάρια Καστοριάδη και να έχουν παρακολουθήσει οι αγανακτισμένοι (sic) οι λόγοι που τους κινητοποιούν -για να κάνουμε κι εμείς λίγο realpolitic- είναι βασικά οικονομικοί. Οι καλές προθέσεις όμως των αμεσοδημοκρατών δεν προβλέπουν κάποια λύση σε αυτό το πρόβλημα.

Τέλος και βασικότερο όλων, ξεχνούν πολλοί, ότι τα νέα μέτρα επειδή δεν ζούμε στο μετεμφυλιακό κράτος του ’50 τα υποφέρουν σύσσωμοι και οι δεξιοί (!) Και μπορεί χίλια χρόνια τώρα η αριστερά να ήταν το κίνημα αντίστασης αλλάνα που το πλήρωμα του χρόνου έφερε και τους δεξιούς εργάτες και προλεταριοποιούμενους μικροαστούς να πρέπει να παράξουν «αντίσταση» για να μπορέσουν να επιβιώσουν. Και φυσικά θα την παράξουν με τα ιδεολογικά εργαλεία που κουβαλάνε. Γιατί μπορεί ίσως τα ιδεολογικά καλούπια στην πλατεία να εξομαλύνονται (;) όταν δεν δέρνονται ακροαριστεροί από «απολιτίκ» αλλά τόσα χρόνια είτε μας αρέσει είτε όχι ο πόλεμος και η προπαγάνδα της αστικής τάξης ήταν και ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΟΣ. Και αυτός ο μεγάλος μηχανισμός δεν μπορεί να πάει χαμένος. Όποιος διαφωνεί με αυτή την προκείμενη μπορεί να μας εξηγήσει τι δουλειά έχει σε έναν ανεπίστρεπτα μετανεωτερικό κόσμο η χίμαιρα της ολιστικής αφήγησης του έθνους να μπλέκεται στα πόδια των αποιδεολογικοποιημένων ατόμων της νέας απομαγευμένης κοινωνίας των πολιτών;

Τρεις είναι για μας οι προκείμενες στις οποίες έχουμε ρόλο να μην αναιρεθούν καταστρεπτικά από τους πλέον επι-δέξιους του «πλήθους».

Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να ανασυσταθεί και μάλιστα από τα κάτω ο ταξικά διαρρηγμένος λόγω του ανοίγματος της κοινωνικής ψαλίδας σε καιρούς καπιταλιστικής βαρβαρότητας, εθνικός κορμός. Να προσδώσουμε ταξικά χαρακτηριστικά στον αγώνα. Σε καμιά περίπτωση δεν πρέπει να υποβαθμιστεί η σημαντικότητα των πολιτικών αγώνων και να απαγορευτεί η έκφραση των οργανώσεων όπως αυτές επιθυμούν σε όποιο σημείο θέλουν, ενώ δεν πρέπει να επιτρέψουμε με υποχωρητική στάση να απονομιμοποιηθεί η λαϊκή αντιβία η οποία ανοίγει τα περάσματα στο μέλλον.

Στον καιρό του αλλόκοτου φόβου.

Οι αγανακτισμένοι έχουν ήδη περίπου τώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές 30 μέρες στις πλατείες. Ίσως χρειάζονται χρόνια για να ανταλλάξεις απόψεις με όλο τον κόσμο αλλά δυστυχώς δεν ζούμε στην Χώρα των Θαυμάτων και ότι γίνεται δεν συμβαίνει σε νεκρό χρόνο. Οι εξουσιαστές έχουν καταστρώσει το σχέδιο τους για την καθυπόταξη της κοινωνίας των εργαζομένων των μεταναστών των συνταξιούχων της νεολαίας στον μεσαιωνικό ορίζοντα. Οι αποκρατικοποιήσεις απλά θα αυξήσουν το κόστος ζωής και θα ορίσουν πλέον ολοκληρωτικά την εργασία σαν επισφαλή απασχόληση. Το πρόβλημα της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων θα «λυθεί» για το κεφάλαιο με την κατάργηση της έννοιας του δημόσιου, έστω και με το κρατικό πρόσημο. Η κοινωνία των 2/3 αποτελεί πλέον ένα αμερικανικό όνειρο αφού η ραγδαία προλεταριοποίηση στρωμάτων που πάνε να συναντήσουν στον κοινωνικό απόπατο της άμισθης σκλαβιάς όσους από χρόνια βρίσκονται εκεί επανακαθορίζει το ίδιο το πλαίσιο της ζωής. Η ζωή θα είναι άξια να βιωθεί μόνο για τις παρέες που θα κατέχουν τον πλούτο και τους νέους έμμισθους με ψίχουλα σκλάβους. Η εγκαθίδρυση της ζούγκλας του κεφαλαίου με όρους λούμπεν αναδιάρθρωσης[14]εξαφάνισης της κοινωνίας είναι εδώ.

Τα τελευταία χρόνια βιώσαμε τη μέγγενη της εποχής του αλλόκοτου φόβου, προοίμιο της νέας εποχής των Δολοφόνων. Ο φόβος πότισε τις ψυχές των καταπιεσμένων. Φοβηθήκαμε να αρνηθούμε στο αφεντικό, πιο πολύ φοβηθήκαμε να αρνηθούμε το ίδιο το αφεντικό, φοβηθήκαμε να αρπάξουμε το γκλόμπ του αστυνόμου, φοβηθήκαμε να αψηφήσουμε την κατάρα του ρασοφόρου, φοβηθήκαμε να αμφισβητήσουμε την «ψυχρή αλήθεια» του δημοσιογράφου, φοβηθήκαμε να φτύσουμε στη γυάλινη ματιά του Ευρωπαίου δανειστή, φοβηθήκαμε να ανατρέψουμε τη «υπεύθυνη στάση» των πολιτικών, φοβηθήκαμε να μην εκλέξουμε τα ίδια τέρατα, φοβηθήκαμε να χλευάσουμε την «επιστημονική πληρότητα» του ειδικού, φοβηθήκαμε να αρπάξουμε από το γιακά τον γραφειοκράτη, φοβηθήκαμε να διαλύσουμε τις τράπεζες, φοβηθήκαμε να πάρουμε τις ζωές μας στα χέρια μας, φοβηθήκαμε τελικά ενώ βλέπαμε ότι ζούμε τον εφιάλτη να ονειρευτούμε ότι θα ζήσουμε αλλιώς. Ο φόβος μας έπεισε ότι δεν θα καταφέρουμε να ζήσουμε ζωή χωρίς εκμετάλλευση, και να που τώρα ξημερώνει η Εποχή των Δολοφόνων[15], η εποχή του ολοκληρωτικού καπιταλισμού και του νέου φασισμού, να που τώρα πρέπει να αγωνιστούμε για την επιβίωση.

Το θέμα είναι τώρα που πρέπει να σηκωθούμε τι θα κάνουμε για να μας ΦΟΒΗΘΟΥΝ κι ΕΜΑΣ μια φορά; Η γη γυρίζει αργά, να της δώσουμε μια κλωτσιά να πάει πιο γρήγορα. 30 μέρες συνομιλίας λίγες ή πολλές αυτές ήταν. Βέβαια δεν θα τελειώσει ο χρόνος, αλλά είναι γνωστό ότι εάν και πάλι κερδίσουν αυτή τη φορά θα περάσουν κυριολεκτικά από πάνω μας. Και τότε είναι δύσκολο πολύ να σηκωθείς ξανά όση πίστη κι αν έχουμε ότι θα τα καταφέρουμε. Αλλά αυτή τη φορά ας είναι αλλιώς, ας μην πούμε «σύντροφοι την επόμενη φορά».

Ταξική Σύγκρουση Παντού…

Η ταξική σύγκρουση, η πάλη των τάξεων και η όξυνση του κοινωνικού πολέμου δεν είναι κούφια λόγια. Είναι προπαγάνδα ναι, όχι όμως μόνο. Είναι ΠΡΑΞΗ. ΠΡΑΞΗ. ΠΡΑΞΗ. Σημαίνει τσάκισμα χωρίς αυταπάτη στους φασίστες. Σημαίνει αμφισβήτηση της «Κόκκινης Ζώνης». Σημαίνει ΕΠΙΘΕΣΗ. Στις μισθοφορικές δυνάμεις του καθεστώτος, στο πολιτικό και διοικητικό προσωπικό, και φτάνει μέχρι τους «ενδιάμεσους». ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΕΠΙΒΟΛΗ ΤΩΝ ΟΡΩΝ ΤΗΣ ΤΑΞΗΣ ΜΑΣ. Για την κατάργηση του Κράτους και του Καπιταλισμού, για την καταστροφή της εξουσίας, για την απόδοση της απόφασης ζωής στους Εργαζόμενους και την Κοινωνία, μέσα από τα Επαναστατικά Συνδικάτα και τα Σωματεία Βάσης, μέσα από τις λαικές συνελεύσεις γειτονιάς.

Πάμε…Απεργία

Στις 27-28/6 έχουμε απεργία. Έχουμε γιατί με το στανιό βάλαμε τα τσογλάνια της ΓΣΕΕ να την κηρύξουν. Δεν θα πάμε με το ΠΑΜΕ γιατί κάθε φορά που ανέλαβαν οι ειδικοί -ακόμα και του αγώνα- να μας εκπροσωπήσουν μας πούλησαν. Δεν θα πάμε με τη ΓΣΕΕ γιατί αυτοί έτσι κι αλλιώς στόχο είχαν να μας πουλήσουν. Στην πλατεία έχουμε πάει πολλές φορές, μιλήσαμε συμφωνήσαμε και διαφωνήσαμε, σήμερα όμως θα πάρουμε τις σημαίες μας μαζί, όχι για να ξεχωρίσουμε απ’ τον κόσμο αλλά γιατί καλώς κακώς πιστεύουμε ότι σημαίνουν ακόμα κάτι. Θέλουμε να σημαίνουν-να σημάνουν τον Αγώνα, την Ελευθερία, τη Δικαιοσύνη, την Άμεση Δημοκρατία, την Ελπίδα για μια κοινωνία χωρίς Αφεντικά και δούλους χωρίς τοκογλύφους και φτωχοδιαβόλους, χωρίς Αρχιερείς και Ποίμνια χωρίς Αρχηγούς κι ακολούθους χωρίς Εκμετάλλευση και Καπιταλισμό, χωρίς Ιδιοκτησία. Για μια κοινωνία αυτοδιαχειριζόμενη, για μια αταξική κοινωνία.

Η μάχη όμως που έχουμε να δώσουμε είναι μπροστά είτε στις 27 ή στις 28/6 ή όποτε κατατεθεί το νομοσχέδιο (που δεν είναι απλά ένα νομοσχέδιο αλλά η τελετή ενταφιασμού της κοινωνίας και των εργαζομένων), εμείς μαζί με όλους τους άλλους θα είμαστε εκεί, θα συναντηθούμε στους δρόμους που συμβαίνουν τα πάντα, γνωρίζοντας ότι η σύγκρουση θα τους κάνει να μας φοβηθούν.

Πάμε απεργία λοιπόν γιατί γνωρίζουμε ότι ο Αγώνας ή θα είναι της τάξης μας ή δε θα είναι ΤΙΠΟΤΑ.

Να μην αφήσουμε να περάσει το μεσοπρόθεσμο.

Να ρίξουμε την κυβέρνηση και όλους τους επίδοξους διαχειριστές της αστικής πολιτικής.

Όλες οι αποφάσεις στα χέρια των Λαικών Συνελεύσεων και των Εργατικών Σωματείων Βάσης.

Το άρμα του Ήλιου

Στον καιρό του αλλόκοτου φόβου,
σε Τούτη την Εποχή των Δολοφόνων,
που η νύχτα εναλλάσεται με νύχτα

Πρόσταξε το Άρμα του Ήλιου
Άρπαξε βίαια το χαλινάρι της Ζωής
Μαστίγωσ' τον Καιρόκι ας είναι Κόντρα

Κι αντί κοιμισμένος να ονειρεύεσαι
την Πρωινή Λευτεριά
ξύπνα την πιο Άγρια Νύχτα
και προχώρα σταθερά στην Αυγή

[1]Αν αντιληφθούμε τη σοσιαλδημοκρατία σαν βιοπολιτικό σύστημα διαχείρισης της καπιταλιστικής εξουσίας το οποίο εμπεριέχει όχι μόνο τον τρόπο που καταμερίζονται τα κέρδη –σε μια πιο οικονομικοκεντρική προσέγγιση- τότε μπορούμε να πούμε ότι το σύμπαν που αποτελούσε τον κοινωνικό ιστό έχει καταρρεύσει γιατί όταν καταρρέουν οι έννοιες που συγκροτούν τους θεσμούς τότε η επιστροφή στην ίδια κατάσταση με ίδιους όρους αποκλείεται. Πιο απλά, και να ξαναγίνει σοσιαλδημοκρατία δεν θα είναι σαν αυτή που γνωρίσαμε στον 20ο αιώνα. Με την ίδια βάση λέμε ότι κατέρρευσε η ΕΣΣΔ και όχι ότι μεταλλάχτηκε απλά η βιοπολιτική διαχείριση του καπιταλισμού στη Ρωσία, εφ’ όσων βέβαια παραδεχόμαστε ότι υπήρχε εκμετάλλευση καπιταλιστικού τύπου στην πρώην ΕΣΣΔ και αγοραίες σχέσεις εξουσίας, κι όχι μόνον.

[2]Με τη χρήση των εισαγωγικών στη λέξη «πλήθος», καταδεικνύονται οι αποστάσεις που κρατά ο συγγραφέας από τη νοηματοδότηση που προσφέρουν στη λέξη πλήθος σαν πολιτικό όρο πλέον, οι «θιασώτες» της μεταμοντέρνας ρητορικής και πολιτικής, μετά την πρόσκαιρη ανακάλυψη του έργου του φιλελεύθερου πλέον στοχαστή Τόνυ Νέγκρι.

[3]Δεν οριοθετείτε διπολικά το σχήμα σοσιαλδημοκρατία-νεοφιλελευθερισμός σαν ανάπτυξη-ύφεση αλλά είναι μια πρώτη πρόταση καθορισμού του βιοπολιτικού πλαισίου που έχουμε σήμερα απέναντί μας και μια παρατήρηση για να είναι ξεκάθαρο ότι δεν είναι συγκρουόμενα έτσι κι αλλιώς τα δύο βιοπολιτικά πλαίσια διαχείρισης. Επίσης δεν κρίνουμε με βάση τους οικονομικούς δείκτες αφού μπορούμε να υιοθετήσουμε την λογική ότι ύφεση υπάρχει διαρκώς από τη δεκαετία του 1970, ενώ η χρηματοπιστωτική έξοδος που επιχειρήθηκε από ένα κομμάτι της αστικής τάξης που τελικά κυριάρχησε εκείνη την περίοδο διαμόρφωσε εν τέλει τη βιοπολιτική του νεοφιλελευθερισμού. Έτσι κι αλλιώς μια βασική παρατήρηση που μπορεί να γίνει είναι ότι σοσιαλδημοκρατικά κόμματα εκτός της ιδιαίτερης εξαίρεσης του ΚΚΕ, δεν υπάρχουν. Επίσης δεν πρέπει να παραβλέπετε για κανέναν λόγο ο ρόλος της πίεσης του επαναστατικού εργατικού κινήματος σε συνδιασμό με την πρώτη κρίσης υπερσυσσώρευσης του 1929 στο να επιλέξει τη σοσιαλδημοκρατική στρατηγική ένα κυρίαρχο -εκείνη την περίοδο- κομμάτι της αστικής τάξης.

[4]Χωρίς να αντικαθίσταται η ουσία της εκμετάλλευσης από τη «ζωντανή εργασία» επιχειρείται ένας τονισμός της συνθήκης της άμισθης σκλαβιάς, της ανεργίας σαν γιγαντωμένο πρόβλημα της περιόδου. Ποτέ πριν η ανεργία δεν άγγιξε τα τωρινά ποσοστά που δημιουργούν οι συνθήκες ξεπεράσματος των δομικών ορίων του καπιταλισμού. Εάν συν τοις άλλοις συνυπολογίσουμε τον πραγματικό αριθμό του εργατικού δυναμικού που βγαίνει εκτός κοινωνίας κα τις συνθήκες κοινωνικού κανιβαλισμού που δημιουργούνται λόγω ανέχειας έχουμε το νέο τοπίο της καθημερινότητας του «πλήθους» στην εποχή του ολοκληρωτικού Καπιταλισμού.

[5]Η πλειοψηφία της εργατικής τάξης δεν μπορούσε να σκεφτεί μακροοικονομικά τί θα σήμαινε ο υπερκαταναλωτισμός με καταναλωτικά δάνεια, ο αγρότης δεν μπορούσε να σκεφτεί τι σήμαινε το 1970 το να μην παράγει πλέον αυτό που βγάζει ο τόπος του εδώ και 2000 χρόνια αλλά να παράγει για να πάρει την ευρωπαική επιδότηση. Όταν πέσανε αυτές οι προκείμενες στο τραπέζι δεν αρνήθηκε την λογική τους η πλειοψηφία της εργατικής τάξης. Ένα διεκδικητικό πολιτικό ή συνδικαλιστικό κίνημα -έστω και σοσιαλδημοκρατικής απόχρωσης- θα μπορούσε να συσπειρώσει την τάξη γύρω από συνδικαλιστικά αιτήματα αύξησης των μισθών και της μείωσης τωνορών εργασίας, ώστε να καλύπτει τις ανάγκεςτης από αυτήν και όχιαπό τα δάνεια. Αυτό όμως έγινε εν μέρει επί Α. Παπανδρέου με την ΑυτόματηΑναπροσαρμογή τουΤιμάριθμου από το 1981εως το 1984. Κατά τα άλλα η βασική θέση είναι ότι η πλειοψηφία της εργατικής τάξης πίστεψε τις υποσχέσεις ευμάρειας του καπιταλισμού. (εξού και η συναίνεση στα βήματα καπιταλιστικής ολοκλήρωσης, ένταξης στην ΕΟΚ, στην ΕΕ, στο Ευρώ, στο Μααστριχτ κλπ).

[6]Δάνειο από μια παλιά ιστορική αναρχική αφίσα για τους εργατικούς αγώνες, που δηλώνει πόσο αυτονόητοι πρέπει αυτοί να είναι.

[7]Εξαίρεση αποτελεί φυσικά η πορεία-ορόσημο της 5ης Μάη 2010 που σηματοδότησε τόσο με τον όγκο της όσο και με τη δυναμική της την επαναφορά του εργατικού κόσμου στο κεντρικό πολιτικό σκηνικό με όρους συνολικής αμφισβήτησής του. Η τάση αυτή εκφράστηκε με την προσπάθεια να διαλυθεί ο κλοιός των ΜΑΤ μπροστά στη Βουλή. Αυτή όμως η σημαντικότατη κίνηση επισκιάστηκε από την αθλιότητα των τραγικών συμβάντων στην Marfin.

[8]Το πλέον επίκαιρο παράδειγμα αποτελεί η αποθέωση και υπεράσπιση της ειρηνιστικής στάσης των αγανακτισμένων από σχεδόν σύσσωμη την αριστερά. Φαίνεται έκδηλη η αδυναμία από την συστημική αριστερά να αντιπαρατάξει απέναντι στον ιδεολογικό πόλεμο της αστικής τάξης τόσο σε επίπεδο λόγου (υποστήριξη στους ειρηνιστές) όσο και πράξης μια ιδεολογική στάση, που να είναι ΠΑΝΤΑ ΑΡΝΗΤΙΚΗ και ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ προς την κυρίαρχη.

[9]Στις πλατείες συστήνεται πλέον ως επιτροπή «Δεν χρωστάμε, δεν πουλάμε, δεν πληρώνουμε».

[10]http://www.tometopo.gr/index.php/news-/300-15 (ανακοίνωση του «Μετώπου Αλληλεγγύης & Ανατροπής στις 14/6 που μοναδικό στόχο έχει την προστασία της ειρηνοφιλίας).

http://syntonismos.blogspot.com/2011/06/15.html (ανακοίνωση του «Συντονιστικού Πρωτοβάθμια Σωματείων Αθήνας, όπου συμμετέχουν όλες σχεδόν οι οργανώσεις της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς και στόχο έχει να ενημερώσει για τον «ειρηνικό» χαρακτήρα και την περιφρούρηση ενάντια σε «προβοκάτσιες».

[11]Το ρεύμα αυτό που υιοθετεί και την ένοπλη δράση, πολιτικά αρνούμαστε να το κατατάξουμε στο αναρχικό κίνημα καθώς θεωρούμε δομική αντίφαση το επιλεγόμενο από αυτό το ρεύμα σχήμα που περιγράφεται από την οριοθέτηση του «αντικοινωνικού αναρχισμού».

[12]Όσοι ανακοίνωσαν το θάνατο της εργατικής τάξης, και την κατάργηση της ταξικής πάλης, όρισαν ως επαναστατική μια διαδικασία, την Άμεση Δημοκρατία τόσο σαν μορφή απόφασης αλλά και σαν περιεχόμενο χωρίς να το ορίζουν ταξικά. Δηλαδή η ΑΔ είναι και διαδικασία και πρόταγμα που λύνει όλα τα προβλήματα. Για μας δεν είναι έτσι. Συμφωνούμε ότι Η ΑΔ είναι ο καταλληλότερος τρόπος για να αποφασίζεις αλλά δεν καθορίζει και το περιεχόμενο το οποίο για να είναι επαναστατικό πρέπει να οξύνει την ταξική αντιπαράθεση. Όχι να μιλάμε αμεσοδημοκρατικά όλοι μαζί αφεντικά και δούλοι και να συναποφασίζουμε αυτό λέγεται ρεφορμισμός, ήτοι συνεργασία των τάξεων.

[13]Komsomol: Πρόκειται για την οργάνωση της κομμουνιστικής νεολαίας στα πλαίσια του ΚΚΡ επί Σοβιετικής Ένωσης. Εδώ χρησιμοποιείται για να καταδείξει με ένα οξύμωρο σχήμα αποτελεσματικά την μονομανή ιδεολογική προσκόλληση κάποιων φιλελεύθερων/αντιεξουσιαστικών κύκλων στην πίστη ότι οι μονομανείς ιδεολογικές προσκολλήσεις πεθάνανε.

[14]Όταν ο καπιταλισμός ξεπερνά τα εκπεφρασμένα ιστορικά του όρια όπως συμβαίνει σε όλες τις κρίσεις υπερσυσσώρευσης αυτό σημαίνει ότι μαζικοποιείται από τους αριθμούς εργατικού δυναμικού που πετάγονται εκτός παραγωγής όχι η εργατική τάξη αλλά το λούμπεν προλεταριάτο, το οποίο δυστυχώς -και διαφωνώντας με τον Μπακούνιν εδώ- μπορεί να παράγει κυρίως ανθρωποφαγικές διαδικασίες και όχι ελευθεριακές-σοσιαλιστικές επαναστάσεις. Αυτή είναι η οριοθέτηση της νέας ζούγκλας, της νέας εποχής του ολοκληρωτικού καπιταλισμού, αν δεν ανανήψει το ταξικό εργατικό κίνημα.

[15]http://users.sch.gr/symfo/m_l/rebo.htm (Πρωινό Μέθης)

το κείμενο γράφτηκε παραμονές της 48ωρης απεργίας 28-29/6

Δυο λόγια για την κατηγορία "Πολιτική Γνώμη"

2011-07-14T16:09:00.000-07:00

Η κατηγορία "Πολιτική Γνώμη" φτιάχτηκε ώστε να φιλοξενούνται ατομικά ή συλλογικά κείμενα ατόμων που συμμετέχουν στην Κίνηση Εργατικής Χειραφέτησης και Αυτοοργάνωσης, τα οποία κείμενα δεν εκφράζουν αναγκαστικά το σύνολο της Κίνησης.

Στην ίδια κατηγορία ανεβαίνουν και ενδιαφέρουσες αναλύσεις γύρω απο διάφορα πολιτικά, συνδικαλιστικά και κοινωνικά ζητήματα που αλιεύονται είτε απο blogs είτε απο άλλες πηγές, απο άτομα που δεν συμμετέχουν στην ΚΕΧΑ. Οι προσεγγίσεις που δημοσιεύονται δεν σημαίνει ότι εκφράζουν την Κίνηση ως συλλογικότητα.

Κάλεσμα σε Πανελλαδική Εργατική Συνάντηση στην Αθήνα

2011-07-14T15:55:00.000-07:00

Εργαζόμενοι που συμμετέχουμε σε εργατικά σχήματα και τις Παρεμβάσεις-Κινήσεις-Συσπειρώσεις, σύντροφοι που βρισκόμαστε στη διαδικασία δημιουργίας εργατικών συλλογικοτήτων από διαφορετικούς χώρους και περιοχές της Ελλάδας, απευθυνόμαστε με αυτό το κείμενο σε κάθε σύντροφο και συναγωνιστή, που συμμετέχει στο εργατικό κίνημα προσπαθώντας να δώσει επαναστατική κατεύθυνση στις αντιστάσεις της εργατικής τάξης.

Απευθυνόμαστε με άμεσο στόχο, τη σύγκληση παναθηναϊκού, και κατόπιν πανελλαδικού μαζέματος εργατικών σχημάτων και εργατικών κινήσεων. Η ανάγκη για μας που υπογράφουμε αυτό το κάλεσμα είναι προφανής, αφού τα εργατικά σχήματα δεν έχουν συζητήσει και σχεδιάσει, περίπου εδώ και τρία χρόνια. Είναι επιτακτική η ανάγκη της συνεύρεσής τους για να επανιδρυθεί η προσπάθειά τους και να επιβεβαιωθεί η ανάγκη της ύπαρξής τους.

Η κυβέρνηση και το κεφάλαιο, με την αποφασιστική παρουσία και συνδρομή των Ε.Ε.-Δ.ΝΤ-ΕΚΤ, έχουν γυρίσει το χρόνο έναν αιώνα τουλάχιστον πίσω, σε ότι αφορά τα εργατικά δικαιώματα, συνδικαλιστικές και πολιτικές ελευθερίες. Πρέπει όλο το δυναμικό των εργατικών σχημάτων να συνεκτιμήσει, να αποφασίσει και να δράσει, αναδιατάσσοντας τους πολιτικούς του στόχους, τα προγράμματά του, τα σχέδια δράσης του. Έχοντας ήδη δεχθεί απανωτές ήττες με την καταστρατήγηση κεκτημένων εργατικών δικαιωμάτων αιώνων, καλούμαστε να επαναπροσδιορίσουμε την ουσία του εργατικού αγώνα που είναι το ίδιο το περιεχόμενο αλλά και οι μορφές της πάλης του.

Άλλωστε, και αυτό είναι το κυριότερο, το ζητούμενο όχι μόνο για όλους εμάς, αλλά κυρίως για όλους τους συναδέλφους εργαζόμενους, είναι να αντιληφθούμε το χαρακτήρα και την αφετηρία της επίθεσης που δεχόμαστε. Να κατανοήσουμε πως η απόκρουση αυτής της επίθεσης δεν μπορεί να οργανωθεί με το βλέμμα στραμμένο στη 'σιγουριά' του παρελθόντος, αλλά αντίθετα να αμφισβητήσει την κυριαρχία αυτού του συστήματος, την ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής, ανακαλύπτοντας και πάλι τις επαναστατικές μορφές οργάνωσης της εργατική τάξης.

Η προσπάθεια που αξίζει όλοι να μπούμε ενεργητικά, προκύπτει και από την ίδια την κίνηση της τάξης μας, με δεκάδες κινητοποιήσεις και απεργίες, ιδιαίτερα όλο τον προηγούμενο χρόνο, χωρίς ούτε καν την τυπική κάλυψη της ΓΣΕΕ. Αλλά ακόμα και στις απεργίες που έθετε ο αστικός συνδικαλισμός, οι εργαζόμενοι έδιναν άλλα μηνύματα από τις προθέσεις του (5η Μάη, 15η Δεκέμβρη).
Από εκεί προκύπτει για εμάς και η ανάγκη της προσπάθειας και της προετοιμασίας για τη δημιουργία άλλων εργατικών μορφών οργάνωσης. Η οποία προσπάθεια περνάει μέσα από την ρήξη και αποχώρηση, προγραμματική και οργανωτική, από το μειοψηφικό και μακριά από τους εργαζόμενους χώρο του συνδικαλισμού των ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ. Αυτή η προσπάθειά δεν πρέπει να στέκεται μόνο στο επίπεδο του τριτοβάθμιου οργάνου, αλλά θα πρέπει να διαπερνά ακόμα και από πρωτοβάθμια σωματεία. Για να προκύψει μια νέα αντικαπιταλιστική συνδικαλιστική οργάνωση της τάξης, που δε θα φοβάται να κοιτάξει κατάματα τα προβλήματα και τις καθημερινές αγωνίες της εργατικής τάξης, δε θα φοβάται τις μικρές αντιστάσεις και νίκες, αλλά μπολιάζοντας τες ταυτόχρονα και το σπόρο της ανατροπής της καθεστηκυίας τάξης.
Από αυτή την άποψη, είναι προφανές πως όπως είναι αυτή τη στιγμή συγκροτημένος ο συνδικαλιστικός χάρτης, δε μας καλύπτει απόλυτα, καμιά συνιστώσα. Ούτε η συνδιαχειριστική και ευρωπαϊκή Αυτόνομη Παρέμβαση από τη μια, ούτε και το ΠΑΜΕ. Η μεν πρώτη αντιφάσκει, συμμετέχοντας στο κίνημα και την αντίσταση, αλλά και ταυτόχρονα στην ενεργή διαχείριση σε σωματεία αλλά και δήμους, με το ίδιο το ΠΑΣΟΚ.

Το δε δεύτερο, προτάσσει τον δια της οργανωτικής αποχής και απομόνωσης αγώνα, με μοναδικό γνώμονα την ενίσχυση του ΚΚΕ, μη ερχόμενο και σε ουσιαστική ρήξη με το συνδικαλισμό των ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ. Ταυτόχρονα δεν καταστεί σαφές τόσο σε ποιά τάξη απευθύνεται (και με τον εργάτη που απολύεται, και με τον εργοδότη που απολύει χτυπημένος από τα μονοπώλια) όσο και ποιόν τρόπο διάρθρωσης της παραγωγής προτείνει (η λαϊκή οικονομία και εξουσία δεν φεύγει εκτός καπιταλιστικών πλαισίων).

Επειδή όμως σύντροφοι των σχημάτων, συμμετέχουν ή παρακολουθούν το Συντονισμό των Πρωτοβάθμιων Σωματείων, τα ίδια ερωτήματα απευθύνονται και προς τα εκεί: θα συνεχίσει αυτή η προσπάθεια να διαμορφώνει προγράμματα και διεκδικήσεις, που είναι αναντίστοιχα με τους καιρούς που περνάμε; Θα συνεχίζεται να υποκαθίσταται πολλές φορές η δημοκρατική λειτουργία τόσο των σωματείων, όσο και του ίδιου του Συντονισμού; Θα συνεχίζει να αναπαράγεται η ύπαρξή του ως γραφείο Τύπου ανακοινώσεων, ή πολύ χειρότερα ως απονευρωμένος πολιτικός βραχίονας, πολιτικών οργανώσεων ή και εκλογικών ψηφοδελτίων;

Είναι πιστεύουμε φανερό, πως ο προβληματισμός μας την ίδια στιγμή που δε μπορεί να ταυτιστεί με καμιά συνιστώσα, ταυτόχρονα επιδιώκει, με την πρόταση της παναθηναϊκής και πανελλαδικής συνεύρεσης των σχημάτων, να επικοινωνήσει και να οσμωθεί με όρους δράσης, όλο αυτό το δυναμικό αντίστασης, και μαζί του και εμείς. Άλλωστε, μόνο έτσι καθορίζονται οι πραγματικές εργατικές προσπάθειες.

- Ανατροπή της κυβέρνησης.
- Μείωση των ωρών εργασίας, με αύξηση στους μισθούς και τα μεροκάματα. όχι στη κατάργηση των συμβάσεων.
- Ανάκληση κάθε ιδιωτικοποίησης των τελευταίων 20 χρόνων.
- Ασφάλιση - περίθαλψη για όλους τους εργαζόμενους, Έλληνες και μετανάστες, χωρίς όρους και προϋποθέσεις
- Διαγραφή των χρεών των εργαζομένων προς τράπεζες και προς τις ΔΕΚΟ
- Μέτρα για τους άνεργους. Επίδομα ίσο με το βασικό μισθό, με ασφαλιστική κάλυψη. Τα χρόνια της ανεργίας να υπολογίζονται ως συντάξιμα.
- Ίσα δικαιώματα για όλους τους μετανάστες εργαζόμενους.

Καλούμε τώρα τα εργατικά σχήματα και τις παρεμβάσεις να προχωρήσουν σε οργανωμένη με εισηγήσεις πανελλαδική διαδικασία για τους όρους ενοποιημένης προγραμματικής πάλης.

Μας κήρυξαν τον πόλεμο… …η σύγκρουση άρχισε και θα κρατήσει καιρό

2011-06-27T15:51:00.000-07:00

Στο σκηνικό κατάρρευσης που βιώνουμε καθημερινά στους χώρους δουλειάς και τις υπηρεσίες με τον παραμερισμό των συλλογικών συμβάσεων εργασίας και τις συγχωνεύσεις σχολείων και νοσοκομείων, την αλματώδη αύξηση της ανεργίας και την πτώση του βιοτικού επιπέδου για τα πλατιά λαϊκά στρώματα, έρχεται να προσθέσει νέα εξοντωτικά μέτρα η ψήφιση του μεσοπρόθεσμου οικονομικού πλαισίου. Νέοι φόροι, αλλαγές στο μισθολογικό και εργασιακό καθεστώς , αλλά και εφαρμογή προγραμμάτων εθελούσιας μερικής απασχόλησης στο Δημόσιο, περικοπές σε συντάξεις, ιδιωτικοποιήσεις των ΔΕΚΟ διαμορφώνουν μια νέα πραγματικότητα εξαθλίωσης της κοινωνικής πλειοψηφίας. Όλα αυτά σε συνδυασμό και με την ωμή δολοφονική κρατική καταστολή με την οποία έρχονται αντιμέτωποι οι απεργοί διαδηλωτές που αντιστέκονται σημαίνουν πολύ απλά ότι από εδώ και πέρα το αίμα στην Ελλάδα, όπως σε κάθε τριτοκοσμική χώρα, θα είναι φτηνό.

Οι εκπρόσωποι του κεφαλαίου και της εργοδοσίας σε αγαστή συνεργασία με τους πολιτικούς τους υπερασπιστές έχουν βαλθεί να μας πείσουν ότι τα μνημόνια και τα δυσβάσταχτα οικονομικά μέτρα είναι απαραίτητα προκειμένου να προωθηθεί η εθνική ανάπτυξη που θα σώσει δήθεν τη χώρα από την κρίση. Δύο παρατηρήσεις μόνο από πλευράς μας αρκούν για να εξουδετερώσουν το επιχείρημα αυτό. Πρώτον, τρανταχτό παράδειγμα της ανάπτυξης που μας υπόσχονται συνιστά η Κίνα, η χώρα με τους μεγαλύτερους δείκτες οικονομικής προόδου, αλλά και των τεράστιων στρατιών εξαθλιωμένων εργατών. Δεύτερον, νωπές είναι ακόμα οι μνήμες από τον καιρό των «παχιών αγελάδων», τον καιρό δηλαδή της υπέρμετρης κερδοφορίας των ελληνικών επιχειρήσεων μέχρι και το 2005 και της ταυτόχρονης καταπόντισης της αγοραστικής δύναμης του εργατικού μισθού. Γίνεται λοιπόν ήδη ολοφάνερο πως το δίλημμα που εκβιαστικά τίθεται στον εργαζόμενο λαό και που συνοψίζεται στο «μνημόνιο ή χρεωκοπία» είναι καθ’ όλα ψευδές. Γιατί σε τελική ανάλυση, είτε χρεοκοπήσει η χώρα είτε όχι, η εργασία και ο μισθός, η υγεία και η παιδεία, το φως και το νερό είναι αγαθά που τίθενται πλέον υπό αμφισβήτηση ακόμη και σε συνθήκες συναίνεσης και ειρήνης.

Στις συνθήκες αυτές επικοινωνιακά παιχνίδια τύπου απόπειρας σχηματισμού κυβέρνησης συνεργασίας, ανασχηματισμού και ψήφου εμπιστοσύνης, όπως επίσης και συζητήσεις περί εκλογών δεν επιτρέπεται να μας αποπροσανατολίζουν. Γιατί ναι μεν γίνεται παραδεκτό ότι η κρίση επεκτείνεται και στους πολιτικούς θεσμούς, είναι όμως αντιφατικό την ίδια στιγμή να εναποθέτουμε τις ελπίδες μας ως λαός στην εναλλαγή του πολιτικού προσωπικού στις θέσεις εξουσίας. Εξίσου παραπλανητικές όμως είναι και οι λογικές απάντησης στην κρίση με εθνική ομόνοια, μη συλλογικά οργανωμένες και μη βίαιες τακτικές. Η κυριαρχία των συγκεκριμένων χαρακτηριστικών σε μαζικότατες κατά τα άλλα κινήσεις διαμαρτυρίας, όπως τέτοιες είναι οι συγκεντρώσεις της πλατείας Συντάγματος και του Λευκού Πύργου, συνοδεύεται κατ’ ανάγκη από αδυναμία διάκρισης των αντίπαλων στρατοπέδων, όπως αυτά διαμορφώνονται στην πραγματικότητα στη βάση της ταξικής διαφοροποίησης κι όχι όπως μας τα παρουσιάζουν τα ΜΜΕ, οι εντολοδόχοι δηλαδή του ΔΝΤ, της ΕΕ, του ΣΕΒ και των πολιτικών υπευθύνων. Ποιος άραγε είναι ο στόχος της αγανάκτησης, ποια η νικηφόρα διέξοδος και για ποιόν; Είναι δυνατόν να υπάρχει ουσιαστική ισότητα και δημοκρατία, όταν στο ίδιο τραπέζι κάθονται οι εργοδότες με τους απολυμένους εργάτες ή τους εργαζόμενους που τους περικόπτεται ο μισθός;

Σε αυτό το σημείο πρέπει να γίνουμε κάτι παραπάνω από ξεκάθαροι: τον πόλεμο τον έχουν κηρύξει αυτοί που έχουν στα χέρια τους το κεφάλαιο και, αν για ακόμα μια φορά εμείς – που τα χέρια μας δεν κράτησαν ποτέ τίποτα δικό τους – δώσουμε συγχωροχάρτι, οι όροι της επιβίωσης κι αναπαραγωγής μας θα απειλούνται άμεσα. Στο πλαίσιο αυτό γίνεται κατανοητή και η ανάγκη συμπόρευσης των οριζόντιων δομών, που είναι γενικά στοιχείο κάθε επαναστατικού κινήματος, με τις κάθετες τομές, η ανάγκη δηλαδή επανανοηματοδότησης του συνδικαλισμού με τον παραμερισμό των γραφειοκρατικών δομών της ΓΣΕΕ, η οποία φιλοδοξεί να παριστάνει εσαεί τον εκπρόσωπο δήθεν των εργατικών συμφερόντων συμπαρατασσόμενη όμως ανοιχτά πλέον με την εργοδοσία στο όνομα της «εθνικής ανάπτυξης», όπως και αυτών του ΠΑΜΕ, το οποίο ιεραρχεί τις κομματικές ανάγκες πάνω κι από αυτές της τάξης των εργαζομένων.

Αν έτσι λοιπόν διαμορφώνεται η κατάσταση, δεν μένει άλλη ελπίδα για τους εργαζόμενους κι άνεργους αυτού του τόπου από την δημιουργία ενός εκ θεμελίων διαφορετικού εργατικού κινήματος. Ενός επαναστατικού κινήματος που θα βάζει μπροστά τις πραγματικές μας ανάγκες για αξιοπρεπή μισθό και σύνταξη, δωρεάν παροχές υγείας και παιδείας για όλους, Έλληνες και ξένους, και που θα τολμά, ιδιαίτερα σε αυτή την κρίσιμη συγκυρία, να συγκρούεται πολιτικά και πραγματικά ώστε να καταστήσει δυνατή την μοναδική επιλογή που έχει σήμερα ο καταπιεσμένος: την ανατροπή κράτους και καπιταλισμού. Επομένως, σημασία έχει σήμερα να βαθύνουμε την κρίση τους μετατρέποντας την 48ωρη απεργία σε ευκαιρία για να ξεκινήσει σε κάθε χώρο δουλειάς γενική απεργία διαρκείας, παράλυση της παραγωγής και των υπηρεσιών ώστε να καταστήσουμε επιτέλους τον εργατικό εκβιασμό πραγματική απειλή και νικηφόρο διέξοδο για την επικράτηση των συμφερόντων της τάξης μας.

Στην πλατεία έχουμε πάει πολλές φορές, μιλήσαμε συμφωνήσαμε και διαφωνήσαμε, στην απεργία όμως θα πάρουμε τις σημαίες μας μαζί, όχι για να ξεχωρίσουμε απ’ τον κόσμο αλλά γιατί καλώς ή κακώς πιστεύουμε ότι σημαίνουν ακόμα κάτι. Θέλουμε να σημαίνουν - να σημάνουν τον Αγώνα, την Ελευθερία, τη Δικαιοσύνη, την Άμεση Δημοκρατία, την Ελπίδα για μια κοινωνία χωρίς Αφεντικά και δούλους χωρίς τοκογλύφους και φτωχοδιαβόλους, χωρίς Αρχιερείς και Ποίμνια χωρίς Αρχηγούς κι ακολούθους χωρίς Εκμετάλλευση και Καπιταλισμό, χωρίς Ιδιοκτησία. Για μια κοινωνία αυτοδιαχειριζόμενη, για μια αταξική κοινωνία.

Μαζική συμμετοχή στην 48ωρη απεργία

Πορεία ΤΡΙΤΗ 10πμ ΚΑΜΑΡΑ

Γενική απεργία διαρκείας

Στον ταξικό πόλεμο να βγούμε νικητές

Ανοιχτό Κάλεσμα σε Σύσκεψη-Στήριξη του Αγώνα των εργαζομένων στον Πετζετάκι

2011-05-24T09:55:00.000-07:00

Κάλεσμα Αλληλεγγύης στον Αγώνα των Εργαζομένων του Κατειλημμένου εργοστασίου "Πετζετάκις"

Η Κίνηση Εργατικής Χειραφέτησης & Αυτοοργάνωσης καλεί όλους τους εργαζόμενους, τους ανέργους τα Εργατικά Σωματεία, τις Εργατικές και Πολιτικές Συλλογικότητες κ Ομάδες να σταθούν αλληλέγγυοι στον αγώνα που δίνουν οι 90 εργαζόμενοι μαζί με το Σωματείο τους στο εργοστάσιο Πετζετάκις. Οι εργαζόμενοι όντας απλήρωτοι εδώ και 10 μήνες έχουν καταλάβει το εργοστάσιο ένω τον περασμένο χρόνο ξεκίνησαν και απεργία πείνας.

Συμμετοχή όλων στη σύσκεψη που καλεί το Σωματείο των Εργαζομένων την ΠΕΜΠΤΗ 18.00 στο ΕΚΘ, ώστε να δημιουργηθεί ένα ακηδεμόνευτο εργατικό και κοινωνικό κίνημα αλληλεγγύης στους εργαζόμενους αλλά και σε όλους τους απολυμένους εργατες, ενάντια στο κλείσιμο των παραγωγικών δομών και την Ανεργία. Στόχος πρέπει να είναι η εξώστρεφη δράση με ταξικά χαρακτηριστικά και ο όσο το δυνατόν βαθύτερος συντονισμός της σε κοινό βάδισμα με το Σωματείο και τους εργαζόμενους.

Γιατί οι Αγώνες που δίνονται από Εργάτες για Εργάτες πρέπει ΠΑΝΤΑ να ΚΕΡΔΙΖΟΥΝ.

Αφίσα του Σωματείου Εργαζομένων στον Πετζετάκι

2011-05-24T09:35:00.000-07:00